*Συνάντηση των μελών της ομάδας της Άγκνι Γιόγκα αυτή την Τρίτη 7 Φεβρουαρίου του νέου έτους 2012 στις 8.30 το βράδι, στο νέο φιλόξενο χώρο: Βαρβάκη 10 και Λεωφ. Αλεξάνδρας, περιοχή Γκύζη (η οδός Βαρβάκη είναι η προέκταση της Χαρ. Τρικούπη μετά την Λεωφ. Αλεξάνδρας).

*Κυκλοφορούν σε νέα βελτιωμένη μετάφραση οι πρώτοι δύο τόμοι με τίτλο ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ από τις εκδόσεις Κέδρος

* Κυκλοφορεί το βιβλίο ΩΜ σε καινούρια μετάφραση από τις Εκδόσεις Κέδρος

* Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος τα βιβλία "Αδελφότητα", "Κοινότητα της Νέας Εποχής" και "Απειροσύνη τόμος Ι και τόμος ΙΙ" σε νέα εξαιρετική μετάφραση.

* Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις "Κέδρος" ο τέταρτος τόμος από τη σειρά "Υπεργήινο" -Η Εσωτερική Ζωή- .

* Κυκλοφορεί το βιβλίο "Άγκνι Γιόγκα" από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ σε καινούρια μετάφραση που συμπεριλαμβάνει παραγράφους που λείπουν από το παλαιότερο βιβλίο.

* Η σελίδα "Αναζήτηση" λειτουργεί με δύο δυνατότητες: αναζήτηση στον δικτυακό τόπο μας και αναζήτηση στο ελληνόφωνο παγκόσμιο διαδίκτυο.

*Κυκλοφόρησε σε νέα βελτιωμένη μετάφραση το βιβλίο ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ τόμος πρώτος από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

* Δημοσίευση αποσπασμάτων από τη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα μερικά από τα οποία δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμα.

31/01/12
Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ
«Πολλά δεινά κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει»! -έτσι λέει ο αρχαίος τραγικός μας. Δυστυχώς, δεν είναι καθόλου υπερβολή. Στ΄αλήθεια, το ανθρώπινο ον, «η κορωνίδα της δημιουργίας» είναι ο δράστης των πιο τρομερών πράξεων. Φρίκη ξεχύνεται απ΄τις σελίδες της μακραίωνης ιστορίας του. Κι αυτή η φρίκη είναι τόσο μεγαλύτερη όσο ανεβαίνουμε τα κοινωνικά κλιμάκια. Πραγματικά, δεν τρομάζουν τόσο πολύ τα εγκλήματα ακόμη και των χειρότερων μαφιόζων όσο τα εγκλήματα των εξουσιών απανταχού της γης. Πόση βία σ΄αυτόν τον ωραίο πλανήτη που, κοιτάζοντάς τον από ψηλά, φαίνεται τόσο ειρηνικός, τόσο καθαρός, τόσο αθώος! Κι όμως, είναι τόσο κηλιδωμένος από πράξεις βίας!
Η βία είναι τρομερή μάστιγα των ανθρώπινων κοινωνιών, και είναι πολύμορφη και πολυεπίπεδη. Ξεκινάει από τη μικρότερη κοινωνική ομάδα, την οικογένεια, και φτάνει ως τα όρια κρατών ή ακόμη και ομάδων κρατών, όταν έχουμε να κάνουμε με αυτοκρατορίες.
Και μπορεί να έχει μορφή λεκτική, ψυχολογική ή σωματική. Στρέφεται πάντοτε ενάντια στην ελεύθερη βούληση, την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα ζωής, επιδίωξης της ευτυχίας και δράσης.
Τα ελατήρια πίσω από τη βία μπορεί να είναι ο φθόνος, ο φόβος απώλειας προσώπων ή άλλων κεκτημένων, η επιβολή του εγώ (ατομικού ή ομαδικού), και σπάνια αποτελεί αυτοσκοπό. Αλλά, εννιά φορές στις δέκα, υποκινείται από την επιθυμία σφετερισμού ξένου πλούτου. Αυτός ο άνομος πόθος οδήγησε και οδηγεί σε πράξεις βίας κάθε μορφής και έκτασης, από ληστεία, εκβιασμό, εκφοβισμό έως φόνο, κι από μεμονωμένες ενέργειες έως κρατικές και διεθνείς. Με άλλα λόγια, το συνήθες κίνητρο είναι η εξασφάλιση ευημερίας από μέρους κάποιων σε βάρος άλλων. Εξουσία και πλούτος βρίσκονται πίσω απ΄όλους τους επιθετικούς πολέμους, και το ίδιο ισχύει και για την εκκλησιαστική βία.
Πολλά λοιπόν και αποτρόπαια είναι τα ανθρώπινα εγκλήματα και σχεδόν πάντα σχετίζονται με κάποια μορφή βίας. Μεταξύ των εγκλημάτων, ένα ιδιαζόντως απεχθές είναι η προδοσία. Κυριολεκτικά απεχθές, αλλά όπως πολύ σωστά έχει λεχθεί: «την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς». Αλλά αυτοί που αγάπησαν την προδοσία είναι ακριβώς οι εκτροφείς αυτού του σκουληκιού. Και αυτά τα σκουλήκια σέρνονταν πάντα πάνω στον φλοιό της γής υπονομεύοντας πάντοτε την ευτυχία των άλλων. Αν και σκουλήκια, έχουν καταφέρει να καταστρέψουν από μικρές ευτυχίες έως τεράστιας σημασίας έργα -έργα που αφορούσαν την ευημερία πολλών ανθρώπων, χωρών ή και του πλανήτη. Τέτοια υπονομευτικά σκουλήκια έρπουν πάντα ανάμεσά μας και ποτέ δεν ξέρεις τι ετοιμάζουν έως ότου δεις τα έργα τους.

Να δούμε λοιπόν από πιο κοντά αυτή τη χαμερπή συνομοταξία; Και πρώτα απ΄όλα, τι ακριβώς προδίδει ο προδότης; Προδίδει την εμπιστοσύνη. Μπορεί να είναι η εμπιστοσύνη του φίλου, του συντρόφου, του συνεργάτη, του συμπολίτη, του ευεργέτη, αλλά και της πατρίδας και του λαού. Αλίμονο, η καθημερινή μας ζωή είναι γεμάτη μικρότερες και μεγαλύτερες προδοσίες, και η ιστορία γεμάτη Ιούδες κι Εφιάλτες.
Τι είναι πίσω από την προδοσία; Η πιο ποταπή ιδιοτέλεια, ζυμωμένη με ανανδρεία, υποκρισία και χαμέρπεια.
Και πόσες μορφές παίρνει η προδοσία; Πολλές. Και συχνά οι άνθρωποι δεν διακρίνουν όλες της τις μορφές. Δεν αντιλαμβάνονται ότι εκτός από τη μεγάλη Κερκόπορτα υπάρχουν πολλές μικρότερες. Για παράδειγμα, όταν λες ψέματα, δηλαδή εξαπατάς κάποιον ή κάποιους σε σχέση με γεγονότα ή καταστάσεις που αφορούν την ευτυχία τους, δεν είναι αυτό προδοσία; Όταν αναιρείς υποσχέσεις, δεν είναι αυτό προδοσία; Όταν υπαναχωρείς από υποχρεώσεις ή καθήκοντα που έχεις αναλάβει, δεν είναι αυτό προδοσία; Όταν συκοφαντείς ανθρώπους, έργα ή ιδέες, δεν είναι αυτό προδοσία; Όταν απαρνιέσαι ιδανικά και αξίες, δεν είναι αυτό προδοσία; Όταν κλέβεις είτε χρήματα είτε πράγματα είτε ιδέες, δεν είναι αυτό προδοσία; Όταν εγκαταλείπεις το πόστο σου, δεν είναι αυτό προδοσία; Όταν επιδεικνύεις αμέλεια ή αδιαφορία σε σχέση με τα καθήκοντά σου, δεν είναι αυτό προδοσία;

Ιδιαίτερα οι άνθρωποι δεν προσέχουν καθόλου αυτό το τελευταίο είδος συμπεριφοράς: την αμέλεια ή αδιαφορία. Δεν την αξιολογούν σωστά, θεωρώντας την αμελητέο παράπτωμα. Κι όμως, αυτή η ιδιότητα έχει γίνει αιτία μεγάλων συμφορών. Χρειάζεται να ανατρέξουμε στο πρόσφατο συμβάν με το ιταλικό κρουαζιερόπλοιο; Η αμέλεια δείχνει επιπολαιότητα, ανευθυνότητα και ασυνειδησία. Η προδοσία είναι εξόχως σκοτεινή πράξη και οδηγεί σε αποδόμηση και καταστροφή. Είναι γι΄αυτό μια πολύ προσφιλής πρακτική των σκοτεινών. Κι αν προξενεί τόσο κακό σε άτομα ή μικρές ομάδες, μπορεί κανείς ν΄αντιληφθεί τι κακό προξενεί όταν αφορά μεγάλους πληθυσμούς. Και, φυσικά, μεγάλες προδοσίες μπορούν να διαπράξουν άτομα, ή ομάδες ατόμων, που κατέχουν εξουσία. Και είναι τρομερή αλήθεια ότι οι εξουσίες -ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΑ και με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις- υπήρξαν προδοτικές αφού έπραξαν κατά κανόνα προς ίδιον όφελος και ενάντια στα συμφέροντα του λαού τους.
Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Και αυτό δεν αφορά τόσο τους άρπαγες της εξουσίας, μιας και αυτοί έδειξαν ευθύς εξαρχής το ποιόν τους, αλλά εκείνους που εκλέχτηκαν κανονικά και στη συνέχεια πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του λαού. Ποιον να πιάσεις και ποιον ν΄αφήσεις από τη σύγχρονη ιστορία -τον Ναπολέοντα, τον Στάλιν, τον Χίτλερ, τον Γιέλτσιν...; Ένα μικρό δείγμα μόνο από την Ευρώπη, για να μην πάμε μακρύτερα.

Και τι να πούμε για τη χώρα μας; Δεν είδαμε πλέον όλοι, ακόμη και οι πιο καλόπιστοι, το βίο και την πολιτεία των υποτιθέμενων εκπροσώπων μας; Τουτέστιν μια ατέρμονη σειρά σκανδάλων που με περισσή ιταμότητα καταχωνιάστηκαν στα «παραγραφέντα» ή στα ανυπόστατα -και ούτε γάτα ούτε ζημιά! Ξεδιάντροπα ψέματα, προκλητική εξαπάτηση, αθέμιτος πλουτισμός, υποκριτική αντιπαράθεση, κούφια ρητορεία -να ποιοι μας κυβερνάνε. Τώρα απέρριψαν και το τελευταίο φύλλο συκής, διότι στερούνται πλέον και το άλλοθι της λαϊκής ετυμηγορίας.
Κι έτσι οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό και το λαό στην εξαθλίωση. Είναι αυτό προδοσία ή μήπως όχι;
Όπως όμως επισημαίνει η Διδασκαλία του Φωτός και της Ζωντανής Ηθικής, η μοίρα του προδότη δεν είναι καθόλου αξιοζήλευτη. Έχει καλέσει το σκοτάδι, και το σκοτάδι θα τον καταπιεί. Έχει λεχθεί: «Η μοίρα ακόμη κι ενός μικρού προδότη είναι φρικτή!» Έχει λεχθεί επίσης: «Τελικά πρέπει να αντιληφθεί κανείς πόσο πολύπτυχη είναι η προδοσία. Εκτός από το κλασσικό φιλί, μπορούν να βρεθούν πολλές λεπτές όψεις προδοσίας».
Βέβαια, η προδοσία δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Άλλωστε «ουδέν καινόν υπό τον ήλιον», και μάλιστα στην Ελλάδα. Ο Ίδιος ο Διδάσκαλος -Χορηγός της Άγκνι Γιόγκα έχει δηλώσει: «Εναντίον της Ελλάδας έχουν διαπραχθεί φαρμακερές προδοσίες». Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε τώρα ιστορικές αναλύσεις και αναδρομές, αλλά καθένας που διαθέτει έστω και μικρή ιστορική πληροφόρηση γνωρίζει αρκετές προδοτικές ενέργειες ώστε να επιβεβαιώσει την παραπάνω δήλωση. Απλώς θα επισημάνουμε ότι η λέξη «Ελλάδα» δεν εννοεί μόνο τον γεωγραφικό, εννοεί κατεξοχήν, την συγκεκριμένη κουλτούρα και πολιτισμό, η οποία εκφράζεται απόλυτα και πεμπτουσιακά στη φιλοσοφική σκέψη των Ελλήνων Στοχαστών. Μια σκέψη και κουλτούρα βαθιά επιστημονική, φιλελεύθερη, αλλά και ηθική.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι -διαχρονικά- ο σκοταδισμός έστρεψε τα βέλη του ενάντια στην υψηλή σκέψη, τη Φιλοσοφική. Σ΄αυτήν δόθηκαν θανατηφόρα χτυπήματα από Θεοδόσιους, Ιουστινιανούς και άλλα αποβράσματα, ανδρείκελα του σκοταδισμού. Αλλά και στους νεότερους χρόνους εκεί καταφέρονται τα καίρια πλήγματα, γιατί το σκοτάδι ξέρει τη μεγάλη ζωοποιό δύναμη της «Ελλάδας», υπό την έννοια με την οποία την ορίσαμε παραπάνω, και η οποία αφορά την πηγή φωτοδοσίας του λεγόμενου δυτικού κόσμου. Χωρίς τα ζωογόνα νάματα της φιλοσοφικής σκέψης, οι άνθρωποι έχασαν τη δυναμική του ελεύθερου στοχασμού, καθώς και τις ηθικές βάσεις τους. Κι όταν αυτό συμβεί, τότε ο άνθρωπος εύκολα γίνεται έρμαιο στα χέρια αδίστακτων τυράννων. Έτσι, σκοτώνοντας το πνεύμα, το σκοτάδι έρπει εντός των πυλών και αλώνει τα πάντα. Και στο έργο αυτό έχει πάντα τα δουλόπρεπα υποχείριά του, τους προδότες. Έτσι παίζεται το έργο.
Η προδοσία λοιπόν υπήρχε πάντα, υπονομεύοντας κάθε καλή προσπάθεια, κάθε μεγάλο έργο και κάθε άξια προσωπικότητα. Αλλά οι προδότες ήταν λίγοι και κατείχαν κάποια σημαντική θέση που τους έδινε τη δυνατότητα της υπονόμευσης. Τώρα όμως αυτό το σκουλήκι έχει πληθύνει και διεισδύσει παντού, και μάλιστα μέσα στις ίδιες τις οικογένειες. «Τον/την απάτησα...» παραδέχονται οι περισσότεροι άνθρωποι χωρίς ίχνος ενδοιασμού ή ντροπής. «Απατώ» σημαίνει ψεύδομαι, κοροϊδεύω, προδίδω. Όποιος είναι ικανός για «μικρή» (υπάρχει μικρή;) προδοσία είναι ικανός και για εσχάτη προδοσία.
Φαίνεται όμως πως η ηθική κατάπτωση είναι σημάδι των καιρών, όπως επισημαίνεται στη Διδασκαλία:

«Σεισμοί, ηφαιστειακές εκρήξεις, καταιγίδες, ομίχλες, αλλαγές κλίματος, ασθένειες, φτώχεια, πόλεμοι, εξεγέρσεις, αίρεση, προδοσία -τι άλλα σημάδια του απειλητικού καιρού περιμένει η ανθρωπότητα; Δεν χρειάζονται προφήτες, ο πιο ασήμαντος γραφέας μπορεί να βεβαιώσει πως ποτέ ως τώρα δεν έχουν συγκεντρωθεί τόσο πολλοί τρομαχτικοί πρόδρομοι της αποσύνθεσης της Γης. Αλλά είναι κουφό το αυτί και σκοτεινιασμένη η όραση. Δεν έχει υπάρξει ποτέ τέτοια ώρα αποσύνθεσης όπως αυτός ο πλανητικός χρόνος! Είναι σαν να έχει στρωθεί ένα μονοπάτι για τα κύματα του πυρός, και τα απαρχαιωμένα τέρατα άλλων ημερών έρπουν μακριά, απρόθυμα να κατανοήσουν το τίμημα αυτού που λαμβάνει χώρα...»

Αυτό που λαμβάνει χώρα είναι το τέλος μιας εποχής και η απαρχή μιας νέας. Η φάση της αλλαγής πυροδοτεί ένταση, κρίση, συγκρούσεις. Το φως και το σκοτάδι, το καινούργιο και το παλιό φτάνουν σε οριακή αντιπαράθεση. Όλοι θα πάρουν θέση, άτομα, ομάδες, χώρες -θέλοντας και μη. Αλίμονο, αν επιθυμεί κανείς τη διαιώνιση της σαπίλας και της χυδαιότητας. Πρέπει να υπάρξει -ΤΩΡΑ- ανατροπή, επανάσταση, ανανέωση. Πρέπει να βοηθήσουμε την εγκαθίδρυση του Νέου Κόσμου, κι αυτό απαιτεί ισχυρά ηθικά θεμέλια. Χωρίς αυτά κανένα οικοδόμημα δεν μπορεί να σταθεί.
Ίσως να είναι λίγοι εκείνοι που σκέφτονται έτσι, αλλά μήπως δεν ήταν πάντα οι λίγοι που οδηγούσαν τον κόσμο μπροστά; Ίσως όμως οι άξιοι άνθρωποι να είναι πολύ περισσότεροι απ΄όσους πιστεύει κανείς. Αυτοί οι πολίτες που επιθυμούν να ζήσουν σε μια κοινωνία ευνομίας και ομορφιάς δεν δικαιούνται να βιώσουν την πολιτεία που ονειρεύονται;

Αν θέλουμε ένα Νέο Κόσμο, μια υγιή κοινωνία, πρέπει να δώσουμε τη μεγαλύτερη υποστήριξη στην εκπαίδευση, της οποίας βασικό περιεχόμενο θα είναι οι ανθρωπιστικές σπουδές, οι οποίες πάνω απ΄όλα σφυρηλατούν την τέχνη του σκέπτεσθαι και κάνουν τον άνθρωπο Άνθρωπο. Χωρίς φιλοσοφία, γλώσσα και ιστορία δεν μπορεί να ευοδωθεί καμιά επιστημονική γνώση και η τεχνολογία γίνεται νεκροθάφτης της συνειδητότητας.
Μια συνειδητότητα διαμορφωμένη από ανθρωπιστικές σπουδές δεν μπορεί ούτε να διανοηθεί, όχι να διαπράξει, -πράξεις ανήθικες και προδοτικές.

24/01/12
ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
Κι έτσι, η καθημερινότητά μας γέμισε με συμβάσεις, μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, CDS, PSI, και τα συναφή. Όλα αυτά στροβιλίζονται άγρια γύρω από τον πολίτη που παρασέρνεται στο στροβίλισμα σαστισμένος, τρομαγμένος αλλά και οργισμένος. Ποιός; Ποιοί; Πώς; Γιατί; Τρελός είναι ο χορός των ερωτηματικών και των εξηγήσεων, αναλύσεων, θεωριών, προβλέψεων, διαψεύσεων, εκτιμήσεων, απ΄το πρωί ως το βράδυ κι απ΄το βράδυ ως το πρωί.
Η οικονομική κρίση έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον των ανθρώπων του «πολιτισμένου» και «ανεπτυγμένου» δυτικού ημισφαιρίου. Φυσικά, δεν μπορεί ν΄αρνηθεί κανείς ότι η Οικονομία είναι απολύτως ουσιαστικός ρυθμιστικός παράγοντας της ανθρώπινης ζωής. Γιατί η Οικο-νομία αποτελεί τη βάση της επιβίωσης. Η Οικονομία είναι θεμελιώδης νόμος τη Φύσης, ο οποίος κατα-νέμει τους πόρους του οικοσυστήματος ανάλογα με τις ανάγκες.
Αυτός ο σπουδαίος νόμος, όπως αλίμονο, και όλοι οι άλλοι, έχει καταπατηθεί από το ανθρώπινο ον. Ο πλανητικός πλούτος από τη μια έχει λεηλατηθεί οικτρά, κι από την άλλη έχει συσσωρευτεί ασύμμετρα και ανισόρροπα. Λίγες χιλιάδες κατοίκων αυτής της σφαίρας νέμονται τους πόρους της σε βάρος των υπολοίπων δισεκατομμυρίων. Ανισορροπία σημαίνει αρρώστια. Και ο πλανήτης μας νοσεί άσχημα, πολύ άσχημα. Ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα, η Διδασκαλία του Πυρός έχει προειδοποιήσει και κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου εξαιτίας αυτής της κατάστασης. Αλλά η καταστροφική πορεία συνεχίστηκε ασυγκράτητη. Η πλανητική ανισορροπία εκδηλώνεται συνεχώς με βίαιους, όλο και πιο βίαιους σπασμούς, όπως ισχυρούς σεισμούς, τυφώνες, πλημμύρες, ακραία καιρικά φαινόμενα. Και μαζί με όλα έχουμε τώρα και την οικονομική κρίση, της οποίας την έκταση και τις συνέπειες ακόμη δεν γνωρίζουμε. Εντούτοις για κάθε στοχαστικό άνθρωπο δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Ήταν απολύτως αναμενόμενη -η εκδήλωση της σήψης που κατατρώει τα σωθικά των ανθρώπινων κοινωνιών.
Αν κοιτάξουμε το πανόραμα της ανθρώπινης ιστορίας κατά τους τελευταίους αιώνες θα δούμε τρομερές πρακτικές, εγκληματικές συμπεριφορές, προδοσίες και διαστρεβλώσεις, έτσι που τα όνειρα και οι ελπίδες για έναν καλύτερο κόσμο να διαψεύδονται πάντοτε τραγικά. Λες και ένα μαύρο χέρι στραγγαλίζει κάθε ευγενική προσπάθεια, κάθε ελπιδοφόρα έναρξη.
Η πιο πικρή και οδυνηρή απογοήτευση ήρθε από τη διαστρέβλωση του κομμουνιστικού ιδεώδους. Αντί της ανθρωπιστικής κοινωνίας της παγκόσμιας αδελφοσύνης, συνεργασίας και δικαιοσύνης γεννήθηκαν τερατώδεις δικτατορίες με ζοφερό και αντιανθρώπινο πρόσωπο. Στην πραγματικότητα δεν εφαρμόστηκε ΠΟΤΕ και ΠΟΥΘΕΝΑ η Κοινότητα -ο μόνος λογικός και φιλάνθρωπος τρόπος διαβίωσης, ο μόνος υγιής και εποικοδομητικός δρόμος. Και οι αγώνες και οι θυσίες τόσων ευγενικών πνευμάτων ποδοπατήθηκαν από αιμοσταγείς δικτάτορες που έδωσαν το δικαίωμα και τη δυνατότητα σ΄έναν ξέφρενο καπιταλισμό να ανδρωθεί και να κυριαρχήσει σε όλο τον κόσμο φορώντας το προσωπείο της ελευθερίας.
Δυστυχώς, οι λαϊκές μάζες είτε δεν αντέδρασαν καθόλου, ναρκωμένες από το όπιο μιας ψευδαισθητικής ευμάρειας, είτε συνέπραξαν με τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις έναντι ιδιοτελών ανταλλαγμάτων. Κι έτσι ο Μαμωνάς υψώθηκε πανίσχυρος σε πανύψηλο βάθρο, εξουσιαστής του κόσμου, ο Μαμωνάς-το Χρήμα, με τη μορφή της «ελεύθερης (δηλαδή ανεξέλεγκτης) αγοράς», ή νεοφιλελευθερισμού ή παγκοσμιοποίησης, θριαμβευτικός κυρίαρχος αφού το αντίπαλο δέος, το κομμουνιστικό/σοσιαλιστικό κίνημα βούλιαξε κάτω από τις διαστρεβλώσεις, τις στυγνές αντιδημοκρατικές πρακτικές και τη διαφθορά των εκπροσώπων του.

Τώρα όμως η κρίση έκανε να πέσουν οι μάσκες και να φανεί η αισχρή γύμνια του «βασιλιά-Καπιταλισμού» ακόμη και για εκείνους που ήθελαν να εθελοτυφλούν ή να βαυκαλίζονται με φρούδες ελπίδες ευζωίας και ασφάλειας. Κι αυτό το πρόσωπο που αποκαλύφθηκε είναι το πρόσωπο της αναλγησίας, της απληστίας και της αδίσταχτης και με κάθε τρόπο κερδοσκοπίας. Τώρα κάθε πληροφορημένος άνθρωπος γνωρίζει με ποια και πόσα εκγλήματα στήθηκε η αυτοκρατορία της οικονομικής ολιγαρχίας του πλανήτη, όπου ο εκβιασμός, η διαπλοκή, η δωροδοκία και η διαφθορά είναι σχετικώς μικρά αδικήματα. Γιατί, όπου αυτές οι μεθοδεύσεις αποτυγχάνουν, μπαίνουν σε ισχύ τα μεγάλα μέσα: πόλεμοι, δικτατορίες, δολοφονίες, βασανιστήρια και βία κάθε μορφής και κατηγορίας.
Τούτη η εποχή έχει αναμφισβήτητα ένα καλό, το ότι όλη η κρυμμένη βρωμιά βγαίνει στην επιφάνεια, έτσι καθένας μπορεί να γνωρίζει, ν΄αποφεύγει και να πολεμάει τη ρυπαρότητα. Το ξεγύμνωμα αυτό είναι μεγάλης σημασίας επειδή είναι το αναγκαίο πρώτο βήμα για την αναγέννηση του κόσμου. Πώς θα ήταν δυνατή η εμφάνιση του Νέου Κόσμου χωρίς προηγούμενη κάθαρση; Η κάθαρση όμως και η ανανέωση αφορά πρωτίστως τη συνειδητότητα. Γιατί η συνειδητότητα είναι ο δημιουργός των πάντων. Νέος Κόσμος σημαίνει νέα συνειδητότητα. Έχει λεχθεί:
Νέοι, νέοι, νέοι άνθρωποι. Οι παλιοί θα φύγουν...
Επίσης:
Οι ανάξιοι θα φύγουν... Κένταυροι με ουρές δεν θα μπουν στην εξέλιξη...
Όποιος ονειρεύεται να μοιάσει με καπιταλιστή, έστω και μ΄έναν εξωτερικό τρόπο, δεν μπορεί να μπει στην Κοινότητα...

Όπου υπάρχει ιδιοτέλεια, απληστία, ανηθικότητα, ο αγνός, ευτυχισμένος, καινούργιος Κόσμος δεν μπορεί ν΄ανθίσει. Αυτός θα γεννηθεί μέσα από τη συνειδητότητα που είναι καθαρή, εκλεπτυσμένη και φωτισμένη. Από τη συνειδητότητα που κατανοεί την ομορφιά, την ευτυχία και την αναγκαιότητα της Κοινότητας. Οι κάτοχοι αυτής της συνειδητότητας είναι οι «νέοι άνθρωποι» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, ηλικίας ή φύλου. Αυτές οι συνειδητότητες είναι οι φορείς της νέας κουλτούρας, την οποία θα στεγάσει η νέα κοινωνική δομή, η Κοινότητα.
Τι είναι η Κοινότητα; Η Κοινότητα είναι κοινότητα αγαθών, αγώνων, δημιουργίας, υποχρεώσεων και απολαυών. Κοινοτικός τρόπος διαβίωσης σημαίνει συνεργασία, μοιρασιά, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη. Σημαίνει ευτυχισμένο τρόπο ζωής. Και σε μια τέτοια κοινωνική δομή δεσπόζουσα θέση κατέχει η πνευματικότητα, γιατί χωρίς αυτή την πεμπτουσία δεν μπορεί να υπάρξει ούτε αληθινή χαρά, ούτε ειρήνη, ούτε πρόοδος, επειδή θα απουσιάζει ένα νόημα ζωής. Αλλά η πνευματικότητα καταλύει όλα τα όρια. Στην πνευματικότητα ανοίγεται η Απειροσύνη...
Η πνευματικότητα δεν περιφρονεί την ύλη, επειδή η πνευματικότητα είναι παμπεριεκτική. Δεν αρνείται τίποτε αλλά εξυψώνει και τελειοποιεί το καθετί. Η πνευματικότητα πατάει ισορροπημένα και στον υλικό και στον ανώτερο κόσμο.
Ο Νέος Κόσμος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την Κοινότητα. Και η Κοινότητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς πνευματικότητα.

17/01/12
ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ
2012! Το πολυσυζητημένο, το σημαδεμένο, το ανατρεπτικό, γεμάτο φόβους αλλά και ελπίδες. Τι κομίζει άραγε στις ημερολογιακές του σελίδες για τον κόσμο και για τον καθένα χωριστά; Όπως και να ΄χει, η κίνηση του Χρόνου μας έχει ήδη σπρώξει στο κατώφλι του έτους-ορόσημο και φερόμαστε ασυγκράτητοι προς αυτό που η Ζωή, η Μοίρα και τα πεπραγμένα μας έχουν ορίσει. Ευχόμαστε ολόψυχα το 2012 να φέρει για τον κόσμο και για τον καθένα τις ανατροπές και τις αλλαγές εκείνες που θ΄ανοίξουν το δρόμο προς ένα καλύτερο Μέλλον.
Το ξεκίνημά μας στο Νέο Έτος ας είναι με μια σελίδα από το Χρονικό της Πύρινης Διδασκαλίας:

Χαίρομαι όταν διαποτίζεστε με τη σημασία του μέλλοντος. Αυτοί είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι καιροί. Στις αρχαίες προκαταλήψεις αποκαλύπτεται ένα βουνό ακατανοησίας. Συσκοτισμένοι είναι οι δρόμοι των ανθρώπων. Αληθινά, μόνον η άσκηση επιρροής Μας μπορεί ν΄αλλάξει την πορεία των γεγονότων. Κτηνώδεις συνήθειες έχουν γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο των ανθρώπων.
Ο Χριστός δίδαξε τη συμπόνια, κι όμως ο νόμος της αγάπης ποδοπατιέται. Ο Γκοτάμα, ο επονομαζόμενος Βούδας, ζήτησε θάρρος κι ενεργητικότητα, κι όμως οι οπαδοί Του παραδόθηκαν στην οκνηρία. Ο Κομφούκιος δίδαξε για ένα εύτακτο σύστημα διακυβέρνησης, κι όμως οι οπαδοί Του υπέκυψαν στη δωροδοκία και στη διαφθορά.
Είναι δύσκολο να πούμε ποιο έγκλημα είναι χειρότερο. Γι΄αυτό, είναι αδύνατον να μιλάμε για έθνη. Μπορεί να μιλάει κανείς μόνο για άτομα. Η νωθρότητα είναι φρικτή και μπορεί να συνορεύει με το έγκλημα. Είναι δύσκολο να δούμε τις συνέπειες της οκνηρίας, αλλά μεταμορφώνει έναν άνθρωπο σε ζώο. Βεβαιώνω ότι είναι ένα από τα κύρια εμπόδια πάνω στο μονοπάτι. Στο πνευματικό πεδίο ένας φονιάς είναι μερικές φορές πιο κινητικός. Επίσης, η δωροδοκία στερεί από έναν άνθρωπο την εμπιστοσύνη της Αδελφότητας, επειδή η προδοσία τέτοιων ανθρώπων είναι μεγάλη. Επίσης, η έλλειψη συμπόνιας καθιστά έναν άνθρωπο ακατάλληλο για επίτευξη, επειδή τέτοιες ψυχές στερούνται θάρρους.
[ΦΩΤΙΣΗ, ΙΧ,1]

Αυτά ειπώθηκαν το έτος 1925. Μπορούν να λεχθούν τα ίδια και σήμερα, το σωτήριο έτος 2012. Αυτό δεν είναι απλώς λυπηρό, είναι τραγικό. Έχοντας περάσει μέσα από την ασύλληπτη φρίκη ενός παγκόσμιου πολέμου, η ανθρωπότητα δεν φαίνεται να διδάχθηκε πολλά. Αλίμονο, τα τρία απεχθή εγκλήματα -η σκληρότητα, η οκνηρία και η δωροδοκία (διαφθορά)- βασιλεύουν σε πολλές ανθρώπινες καρδιές, και είναι αυτές οι ιδιότητες, οι οποίες μετατρέπουν μια καρδιά σε πέτρα. Και ακριβώς οι πέτρινες καρδιές είναι η αιτία όλων των πλανητικών δεινών.
Αν σκεφτείς λίγο, θα διαπιστώσεις πως οι τρεις κατάρες -η απονιά, η νωθρότητα και η διαφθορά- είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Έτσι, για παράδειγμα, ο νωθρός και οκνηρός είναι αδιάφορος. Αδιάφορος για το καλό, αδιάφορος για τη δυστυχία των άλλων πλασμάτων, αδιάφορος για την ποιότητα και τη δημιουργικότητα. Απεχθάνεται κάθε προσπάθεια και δυσκολία, επιδιώκοντας πάντοτε την προσωπική του άνεση και καλοπέραση. Ένα τέτοιο άτομο δεν μπορεί να νιώσει ούτε αγάπη, ούτε συμπόνια, η οποία είναι η αγάπη που ρέει προς τα κάτω. Η αγάπη φλογίζει και παρακινεί σε δράση. Η αγάπη μπορεί να οδηγήσει σε ηρωισμό και αυτοθυσία, η αδιαφορία όμως ενδιαφέρεται μόνο για το ίδιο όφελος και, ως εκ τούτου, είναι επιρρεπής στο δωροδοκείν και στο δωροδοκείσθαι.
Αυτή η τελευταία ιδιότητα έχει προκαλέσει την άθλια οικονομική κρίση που βιώνουμε, αποτέλεσμα ιδιοτέλειας, απληστίας και κερδοσκοπίας. Και οι εμπλεκόμενοι σε ποταπές συναλλαγές εξουσίας και πλουτισμού, είτε σε μεγάλη είτε σε μικρή κλίμακα, είναι αδίσταχτοι προδότες. Προδότες των πλησίον τους, προδότες της πατρίδας τους, προδότες της ανθρωπότητας.
Για τα έργα της καταπάτησης κάθε έννοιας αγάπης δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Καθένας γνωρίζει ότι συνιστά την πιο αποτρόπαια ανθρώπινη (;;) έκφραση. Καθένας γνωρίζει τις φρικαλεότητες που έχουν διαπραχθεί και διαπράττονται από την αναλγησία της σκληρής καρδιάς. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν εμπίπτει βέβαια σ΄αυτή την αποκρουστική συνομοταξία δίποδων, παρά ταύτα όμως συναινεί ή αδιαφορεί για τη σκληρότητα που επιδεικνύεται απέναντι σε μορφές ζωής που δεν ανήκουν στο ανθρώπινο είδος. Πραγματικά, είναι απίστευτη η σκληρότητα και η θηριωδία που εφαρμόζεται στο ζωικό βασίλειο από το «ανώτερο είδος» -τον άνθρωπο (;;). Δεκάδες δισεκατομμύρια του ζωικού βασιλείου βασανίζονται απάνθρωπα και θανατώνονται κάθε χρόνο είτε σε «ευαγή» ιδρύματα -εκτροφεία και σφαγεία- είτε και σε ευγενή «αθλήματα».

Ρωτάμε λοιπόν: Η ανθρωπιά περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στο είδος μας; Ενώ η κακομεταχείριση άλλων μορφών ζωής, είναι συμβατή με την παραπάνω έννοια; Η τραγική ειρωνεία είναι ότι αυτή η αγριότητα μεγιστοποιείται τις λεγόμενες «Άγιες Ημέρες», Πάσχα, Χριστούγεννα κ.τ.λ.. Ναι, είναι η «παράδοση» με τα ευγενή της έθιμα! Οι «Ημέρες Αγάπης και Γιορτής» είναι ημέρες βασανισμού και κόλασης για άλλα πλάσματα -και μαζί μ΄αυτά για κάθε ευαίσθητο και συνειδητοποιημένο άνθρωπο.
Όσο λοιπόν οι «πολύτιμες παραδόσεις», η αδιαφορία -οκνηρία -νωχέλεια συνεπικουρούν τη βαναυσότητα και την αιματοχυσία, πώς μπορούμε να περιμένουμε μια γενική πλανητική ευημερία; Η οκνηρία ή νωθρότητα ή νωχέλεια συμπορεύεται με τη σκληρότητα, επειδή, φυσικά, η οκνηρία -νωχέλεια δεν αφορά μόνο το σώμα και τη σωματική δράση, αλλά και -κυρίως- την ψυχή ή συνειδητότητα και την ψυχική δραστηριότητα.
Σωστά ειπώθηκε ότι ο «υγιής άνθρωπος είναι επαναστάτης». Γιατί ο υγιής, ψυχικά και πνευματικά, άνθρωπος εξεγείρεται ενάντια σε κάθε αδικία, σκληρότητα και ασχήμια. Ο κατακαθισμένος άνθρωπος, ο αδιάφορος, ο νωθρός, είναι ψυχοπνευματικά άρρωστος. Και πώς να μην είναι, αφού τρέφεται με αδικία και ασχήμια;
Τι αβυσσαλέα συνειδησιακή διαφορά χωρίζει τον ακτιβιστή εκείνον που αλυσσοδένεται έξω από τα γουναράδικα και τα σφαγεία από τον εκφραστή της παράδοσης που ευφραίνεται με τη «γουρουνοχαρά»! Μάλιστα, αν δεν το γνωρίζετε, υπάρχει έθιμο μ΄αυτή την ωραία -σε όνομα και περιεχόμενο- ονομασία! Οι κάτοικοι κάποιας περιοχής της ελληνικής υπαίθρου έχουν το έθιμο, αφού σφάξουν τα γουρούνια τους, να γλεντοκοπάνε στη συνέχεια της ευγενούς ασχολίας τους, τρωγοπίνοντας και χοροπηδώντας.
Βέβαια, θα πει κανείς ότι αυτός είναι ακραίος πρωτογονισμός, μήπως όμως είναι καλύτερη η υποκρισία του «πολιτισμένου» που απολαμβάνει τη μπριζόλα του ελαφρά τη καρδία;
Υπάρχουν κι άλλα ωραία έθιμα κατά τις «Άγιες Ημέρες», όπως π.χ. ο τζόγος, η χαρτοπαιξία και τα συναφή. «Κτηνώδεις συνήθειες έχουν γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο των ανθρώπων» -έχει αλλάξει κάτι από το 1925;
Κι όμως, παρ΄όλες τις θλιβερές αυτές διαπιστώσεις, πιστεύουμε πως έχουν αλλάξει αρκετά σε σχέση με την ανθρώπινη συνειδητότητα. Πραγματικά, υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι σήμερα που έχουν πνευματικές ανησυχίες και αναζητήσεις, που τηρούν υγιεινότερους τρόπους διαβίωσης, που νοιάζονται για τον κόσμο, για τον πλησίον, για τα άλλα όντα. Αυτό είναι πολύ παρήγορο και ελπιδοφόρο. Γιατί αυτοί είναι οι «Νέοι Άνθρωποι» στους ώμους των οποίων μπορεί να στηριχτεί η αυριανή κοινωνική δομή.

Είναι καταπληκτικό πώς ο κόσμος βαδίζει στην καταστροφή! Οι καταστροφείς κι οι κατεστραμμένοι θα σαρωθούν. Οι καινούργιοι πλησιάζουν...
[ΦΩΤΙΣΗ, Χ, 10]

Νέοι, νέοι, νέοι άνθρωποι! Δεν υπάρχει χώρος για παλιούς στη νέα δομή...
[ΦΩΤΙΣΗ, ΧΙΙ, 6]

20/12/11
ΤΟ ΠΑΛΙΟ, ΤΟ ΝΕΟ ΚΑΙ Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ
Η ζωή τρέχει... Ο κόσμος ολόκληρος δονείται από μια επιταχυνόμενη κίνηση και μεταβολή. Το Νέο κρούει τις πλανητικές θύρες, το Παλιό αντιστέκεται, αλλά όποιο προσωπείο κι αν φορέσει είναι καταδικασμένο. Η συντριβή του είναι γραμμένη στ΄άστρα και στις κοσμικές χρονολογίες. Και ποιος, αλήθεια, θα ΄θελε να βρεθεί ανάμεσα στα χαλάσματα;
Για να μη βρεθεί λοιπόν κανείς μαζί με τα συντρίμμια, χρειάζεται προσοχή, επαγρύπνηση και λεπτή διάκριση για να μην ξεγελαστεί από τις πανούργες μεταμφιέσεις του παλιού. Το Κάλεσμα έχει εκπεμφθεί και «ανάξιος όποιος ακούει τη σάλπιγγα και δεν λέει παρών». Και όταν ο στρόβιλος των συγκρουόμενων ρευμάτων περιδινίζει τον κόσμο, κανένας δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος ή ουδέτερος. Εκών άκων θα πάρει θέση είτε στη μία πλευρά είτε στην άλλη. Αλλά η μοίρα εκείνου που κοιτάζει πίσω είναι θλιβερή -το ξέρουμε από την ιστορία, και μάλιστα από την πιο αδέκαστη ιστορία που είναι η μυθολογική καταγραφή.
Πολλές στήλες άλατος είναι διάσπαρτες πάνω στο πρόσωπο της Γης. Δεν είναι μόνον η γυναίκα του Λωτ που στράφηκε πίσω στο παρελθόν, αλλά είναι αναρίθμητοι εκείνοι που κοίταξαν πίσω. Τι περίμεναν να δουν στη φλεγόμενη πόλη; Ίσως ήθελαν ν΄αποχαιρετήσουν τον παλιό ναό; Ίσως κοίταξαν για την άνετη εστία τους; Ίσως κοίταξαν με την προσδοκία να δουν το σπίτι του μισητού γείτονά τους να καταρρέει; Σίγουρα το παρελθόν τους αλυσόδεσε για μακρό χρόνο. Πρέπει λοιπόν ν΄αγωνίζεται κανείς προς τα εμπρός για φώτιση και υγεία και για τη δύναμη του μέλλοντος. Έτσι πρέπει να είναι πάντοτε. Μπορεί όμως να υπάρξουν κοσμικοί κόμποι όπου είναι επείγουσα μια ορμητική κίνηση προς τα εμπρός. Δεν πρέπει να συγχυστεί κανείς και να θρηνεί για το παρελθόν. Ακόμη και λάθη είναι προφανή, εντούτοις το καραβάνι δεν περιμένει, και τα ίδια τα γεγονότα πιέζουν προς τα εμπρός. Εμείς σπεύδουμε και σας καλούμε να βιαστείτε. Το μέλλον συνωστίζεται αλλά μπροστά δεν υπάρχει σκοτάδι!
[ΙΕΡΑΡΧΙΑ, 347]

Το παρελθόν βέβαια είναι το παλιό και το μέλλον είναι το καινούργιο. Το παλιό είναι πίσω και το νέο είναι μπροστά. Θέλει κανείς να μείνει «στήλη άλατος»; Άλλωστε, τι να νοσταλγήσουμε από το παρελθόν; Μήπως τα Σόδομα και τα Γόμορρα και την πολιτεία τους; Τη διαφθορά, τη διαστροφή, την εξαχρείωση; Την πολυτέλεια και τις ανέσεις του άνομου πλουτισμού; Τη λατρεία του Μαμωνά και τις ανθρωποθυσίες στον Μολώχ; Υπάρχει τίποτε αξιοζήλευτο σ΄όλα αυτά; Υπάρχει καθόλου ομορφιά; Υπάρχει προοπτική; Όλα τα αρρωστημένα και σαπισμένα πρέπει ν΄αποτεφρωθούν στο πυρ του εξαγνισμού. Μόνο να μην παρασυρθούμε στο λάθος να βλέπουμε το φθαρμένο παλιό μόνο έξω από μας. Ας το κάψουμε πρώτα μέσα μας, διαφορετικά πώς θα έρθει το καινούργιο; Φωτιά, λοιπόν! Φωτιά εξαγνισμού στο παλιό, φωτιά ζωής στο καινούργιο. Είναι η Εποχή του Πυρός!
Έτσι, οι εποχές της εκδήλωσης του Πυρός ακολουθούνται πάντοτε από αναστατώσεις, επειδή μετατοπίζεται η πνευματική συνειδητότητα, μαζί με τις κοσμικές αλλαγές... Κατά την Εποχή του Πυρός, η Ιεραρχία ακολουθείται από έναν ορμητικό χείμαρρο ανάπτυξης του πνεύματος των ανθρώπων, και επειδή ο νόμος της Ιεραρχίας δεν έχει υιοθετηθεί από τα έθνη, συμβαίνουν τέτοιες μετακινήσεις λαών. Έτσι, η Εποχή του Πυρός είναι η Έποχή της Ιεραρχίας!
[ΙΕΡΑΡΧΙΑ, 350]

Η Ιεραρχία βέβαια είναι η αξιοκρατία. Αυτός είναι ο νόμος της Δικαιοσύνης, της Εξέλιξης, της Συμπαντικής Δομής. Όλοι θα συμμετέχουν, όλοι θα συνεργάζονται, καθένας όμως σύμφωνα με τον εξοπλισμό του, με τις ικανότητες και τις δυνατότητές του. Ποια κοινωνική ή πολιτειακή δομή μπορεί να σταθεί χωρίς αυτό το θεμέλιο; Μερικοί τρομάζουν ακόμη και με τη λέξη «Ιεραρχία», γιατί σκέφτονται εκκλησιαστικά ιερατεία ή καταπιεστικές εξουσίες ή αδικίες και αυθαιρεσίες κρατούντων. Τίποτε δεν είναι πιο μακριά απ΄αυτό:
Η Ιεραρχία πρέπει να υιοθετηθεί ως ένα εξελικτικό σύστημα. Σ΄εκείνα τα πνεύματα που δεν έχουν εξαλείψει ακόμη τη δουλεία πρέπει να επαναλαμβάνεται ότι η Ιεραρχία διαφέρει τελείως από το δεσποτισμό...
[ΙΕΡΑΡΧΙΑ, 351]

Η Ιεραρχία είναι συνεργασία σύμφωνη με το σκοπό... Ας μη μας απασχολεί όμως αν χρησιμοποιείτε την αρχαία ελληνική λέξη Ιεραρχία. Αν κάποιος την ερμηνεύσει σύμφωνα με τη συμβατική της κατανόηση, θ΄αποδείξει μόνον ότι το μυαλό του δεν είναι ακόμη έτοιμο για συνεργασία.
[ΙΕΡΑΡΧΙΑ, 416]

Η Ιεραρχία, ως πλανητική πραγματικότητα και έκφραση της ομώνυμης και ομοούσιας Κοσμικής Αρχής ή Νόμου, όχι μόνο δεν είναι δεσποτισμός και τυραννία, αλλά ως εκπρόσωπος της αυτοθυσιαστικής εργασίας για το Γενικό Καλό, συνιστά από τη φύση της τον αντίποδα της τυραννίας και της καταδυνάστευσης. Είναι η εγγύηση του σεβασμού της ελεύθερης βούλησης και της δικαιοσύνης. Επείγει να κατανοηθεί η αναγκαιότητά της ως θεμελιώδους αρχής, πάνω στην οποία είναι δομημένο ολόκληρο το Σύμπαν, αλλά και να γίνει αντιληπτή η ομορφιά αυτής της συμπαντικής ευταξίας. Χωρίς αυτή την αποδοχή δεν είναι δυνατόν να υπάρξει τίποτε ωραίο, τίποτε σταθερό, τίποτε υγιές. Ούτε ευτυχία, ούτε μέλλον, ούτε Νέος Κόσμος.
... Επομένως, η Ιεραρχία πρέπει να κατανοηθεί σαν ζώνη σωτηρίας... Στ΄αυτιά των λιπόψυχων θα φωνάξουμε: Ιεραρχία!!! Η Διδασκαλία δίνεται την επιτακτική ώρα, και πρέπει να ΄χει κανείς αυτιά γαϊδάρου για να μην ακούει τη βροντή...
[ΙΕΡΑΡΧΙΑ, 348]

... Υπάρχει πάρα πολλή δουλεία στον κόσμο, και κάθε φλόγα συνειδητότητας καταπιέζεται. Η δουλεία και μια συνειδητά πραγματωμένη Ιεραρχία είναι σαν την ημέρα με τη νύχτα. Γι΄αυτό, μη διστάζετε να επαναλαμβάνετε: συνειδητότητα Ιεραρχίας, Ιεραρχία ελευθερίας, Ιεραρχία γνώσης, Ιεραρχία Φωτός. Ας χλευάζουν αυτοί που αγνοούν την έναρξη του Νέου Κόσμου, γιατί κάθε έννοια του Νέου Κόσμου τους τρομάζει. Δεν είναι η Απειροσύνη τρομακτική γι΄αυτούς; Δεν είναι η Ιεραρχία επαχθής γι΄αυτούς; Επειδή είναι οι ίδιοι αμαθείς δεσπότες, δεν καταλαβαίνουν τη δημιουργικότητα της Ιεραρχίας. Επειδή είναι οι ίδιοι δειλοί, φρικιούν μπροστά σ΄ένα επίτευγμα. Έτσι, ας τοποθετήσουμε πάνω στη ζυγαριά τις εξαιρετικές επείγουσες έννοιες της μεγάλης Εποχής που πλησιάζει -την Απειροσύνη και την Ιεραρχία.
[ΙΕΡΑΡΧΙΑ, 345]

Πράγματι, Απειροσύνη και Ιεραρχία είναι δύο αδιαχώριστες έννοιες. Και οι δύο έννοιες είναι όψεις αυτού που λέμε πνεύμα και πνευματικότητα. Και η πνευματικότητα είναι η βασική και εξέχουσα ιδιότητα του ανθρώπου της Νέας Εποχής, του ανθρώπου της Έκτης Φυλής.

13/12/11
ΕΠΑΝΑ - ΣΤΑΣΗ
Μιλούσαμε για το νέο και το παλιό. Ας ακούσουμε τώρα την ίδια τη Φωνή της Διδασκαλίας:
"Όταν ο πλανήτης χάνει την ισορροπία του λόγω απώλειας της πνευματικής κατανόησης, οι συνέπειες για τον πλανήτη είναι αναπόφευκτες. Γιατί δεν υπάρχει καρμικό αποτέλεσμα χωρίς αιτία, ούτε και αιτία χωρίς αποτέλεσμα. Η εκδήλωση που προκαλείται από την απώλεια των πνευματικών αγώνων θα επιφέρει ασφαλώς τις ωθήσεις εκείνες που θα φέρει επαναγέννηση στον πλανήτη. Η εμφάνιση φυσικών αλλαγών θα δώσει στον πλανήτη την κατανόηση της Άγκνι Γιόγκα. Το οικονομικό κραχ θα έχει ως αποτέλεσμα μια επανεκτίμηση των αξιών. Η διαστρέβλωση των θρησκειών θα προκαλέσει μια έρευνα για ένα νέο πνευματικό επίτευγμα.
Γι΄αυτό, αληθινά, η κατάρρευση του παλιού κόσμου είναι μια νέα επιβεβαίωση, γιατί μέσα από τον ερχομό νέων αξιών Εμείς φέρνουμε στον κόσμο τη σωτηρία του πνεύματος."

Πραγματικά, η κατάρρευση του παλιού δεν είναι λόγος για θλίψη αλλά λόγος για χαρά. Γι΄αυτό είμαστε όλοι σε αναμονή και γεμάτοι προσδοκία για το νέο που είναι νάρθει, αυτό όμως δεν αρκεί. Πρέπει να βρεθούμε στις επάλξεις του αγώνα -«συν Αθηνά και χείρα κίνει». Το παλιό δεν θ΄αφήσει εύκολα τα κεκτημένα του. Θα πολεμήσει με λύσσα για να διατηρήσει το status quo. Και θα ΄χει πολλούς βοηθούς, μερικούς από πραγματική συγγένεια και άλλους από άγνοια, επειδή δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν συνειδητοποιούν ότι το παλιό, το φθαρμένο και σάπιο είναι ταυτόσημο με το κακό σαν έρθει η ώρα να γεννηθεί το καινούργιο. Και, φυσικά, λέγοντας «παλιό» δεν εννοούμε τις αιώνιες αξίες και ό,τι ενέχει «αενάου φύσεως ριζώματα», γιατί αυτά δεν παλιώνουν ποτέ ούτε φθείρονται. Είναι παντοτινά θεμέλια της ανθρώπινης κουλτούρας. Συνήθως όμως ο χρόνος και η ανθρώπινη παραβατικότητα τα καταχωνιάζουν, τα ντύνουν με κουρέλια και στρεβλά προσωπεία, έτσι που να κρύβεται τελείως η ομορφιά και η λάμψη τους, έως ότου σημάνει η ώρα της κάθαρσης, της αποκατάστασης και της αναγέννησης.
Το κακό, ή παλιό, όμως θα χρησιμοποιήσει τους αιώνιους καταστολείς του -το Κράτος (Εξουσία) και τη Βία -καθώς και τα πολυμήχανα μέσα του εκφοβισμού και της παραπληροφόρησης. Το νέο έχει ανάγκη υπεράσπισης, κι αυτό σημαίνει σύγκρουση με το παλιό. Ιδού τι λέει η Διδασκαλία:
"Η αντίσταση στο κακό είναι μία από τις θεμελιώδεις ιδιότητες γι΄αυτούς που είναι σε αναζήτηση της Ιεραρχίας. Φυσικές ιδιότητες δεν θα δώσουν ανθεκτικότητα ενάντια στο κακό, αλλά το πνεύμα και το πυρ της καρδιάς θα δημιουργήσουν μια πανοπλία εναντίον της πανουργίας του κακού. Πώς όμως να καταλάβουμε το κακό; Ασφαλώς, πρώτα απ΄όλα, είναι καταστροφή. Αλλά η αντικατάσταση ενός παλιού σπιτιού με ένα καινούργιο και καλύτερο δεν είναι καταστροφή. Με την καταστροφή εννοούμε τη διάλυση που οδηγεί σε μια άμορφη κατάσταση. Πρέπει να γνωρίζει κανείς πώς να αντιταχθεί σε αυτή την καταστροφή. Οφείλει να βρει κανείς τη δύναμη να υπερνικήσει τη δειλία την έμφυτη στη μη-αντίσταση. Έτσι ας υπάρξει ετοιμότητα αντίθεσης στο κακό."

Με πόση σαφήνεια οριοθετείται το κακό, ως η καταστροφή που οδηγεί σε διάλυση και χάος! Το καλό όμως είναι το αντίθετο του χάους, είναι δόμηση και τάξη, είναι αντικατάσταση ενός πράγματος ή μιας κατάστασης με κάτι καλύτερο. Επίσης, όμως, το καλό είναι η αντίθεση και η αντίσταση στο κακό. Ανοχή, παθητικότητα και αδιαφορία έναντι του κακού ισοδυναμεί με σύμπραξη σ΄αυτό.
Ακόμη ένα απόσπασμα από τη Διδασκαλία:
"Όταν ο κόσμος βυθίζεται στο σκοτάδι της άρνησης, τότε πραγματικά πρέπει να αναμένει κανείς την καταστροφή των ακατάλληλων θεμελίων, γιατί πώς αλλιώς μπορεί να αναγεννηθεί ο κόσμος; Πώς μπορεί η ανθρωπότητα να έρθει στα συγκαλά της αν όχι με τη συντριβή όλων των ακατάλληλων θεμελίων; Μόνον όταν συνειδητοποιήσει η ανθρωπότητα τις νέες και επιβεβαιωμένες αρχές της Ιεραρχίας θα καταστεί δυνατό να επικυρωθεί η σωτηρία της. Έτσι, Εμείς ωθούμε εντατικά τον πλανήτη στις αρχές της Ιεραρχίας του Καλού. Το χάσιμο των ύψιστων εννοιών πρέπει να αντισταθμιστεί, επειδή κάθε χαμένη αρχή φέρνει κοσμικές αναστατώσεις. Έτσι, η ανθρωπότητα πρέπει να αναγεννηθεί πάνω στην αρχή της Ιεραρχίας."

Μπορεί να αμφισβητήσει κανείς ότι τα θεμέλια του σύγχρονου κόσμου μας είναι σαθρά και επομένως ακατάλληλα για δόμηση; Πάνω σε τι έχουμε χτίσει τη ζωή και την κοινωνία μας; Πάνω στον ατομικισμό, στην ιδιοτέλεια, στο κυνήγι πνευματοκτόνων απολαύσεων και ενασχολήσεων, στην αναξιοκρατία και ηρωοποίηση ευτελών προσώπων, στη λατρεία του πλούτου και του χρήματος, και στην άρνηση, όπως επισημαίνεται στην αρχή του χωρίου που παραθέσαμε.
Αυτό το τελευταίο εκφυλιστικό φαινόμενο, η άρνηση, συνιστά την πιο επικίνδυνη μόλυνση για τη συνειδητότητα, και μπορεί να γεννήσει τα πιο αποτρόπαια τέρατα. Η άρνηση, αν δεν θεραπευθεί έγκαιρα, θα καταλήξει σε πλήρη αποσύνθεση της συνειδητότητας, γιατί η άρνηση ενέχει το σπέρμα του θανάτου -όχι του σωματικού θανάτου αλλά του θανάτου της συνειδητότητας, δηλαδή της ψυχής. Και «τι ωφελείται άνθρωπος αν τον κόσμον όλον κερδίσει, την δε ψυχή αυτού ζημιωθεί;» Ακριβώς, γιατί η ψυχή-συνειδητότητα εμπεριέχει όλο τον κόσμο, είναι όλος ο κόσμος, ενώ ο κόσμος χωρίς την ψυχή-συνειδητότητα είναι τίποτα, μηδέν.
Αλλά τι εννοεί η Διδασκαλία με τη λέξη «άρνηση»; Εννοεί, βασικά, την άρνηση του πνεύματος. Αυτή όμως η άρνηση περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό αρνήσεων. Έτσι, η άρνηση του πνεύματος είναι συγχρόνως άρνηση του ανώτερου Εαυτού, επομένως ενός σταθερού, ακατάλυτου στοιχείου μέσα στο Ον. Είναι άρνηση του απεριόριστου, της Απειροσύνης, και της συνέχειας της ζωής. Είναι άρνηση της ύπαρξης υψηλότερων Συνειδητοτήτων ή Οντοτήτων, και επομένως της δυνατότητας αναβάθμισης ή υπέρβασης. Ουσιαστικά είναι άρνηση όλων των δυνατοτήτων, διότι, από τη στιγμή που θέτει κάποιος αξεπέραστα στενά όρια στον εαυτό του -όρια θανάτου- έχει κλείσει όλες τις πόρτες δυνατοτήτων.
Είναι ακριβώς η άρνηση αυτή που γεννάει σκοτάδι, κατάθλιψη ή μανιοκατάθλιψη, κακία, προδοσία, αμοραλισμό, καταστροφικότητα. Και, φυσικά, μια τέτοια συνειδητότητα δεν θα δεχτεί ποτέ την ύπαρξη της Ιεραρχίας του Καλού, της ανυπέρβλητης αυτής έννοιας που περιέχει τις έννοιες της Απειροσύνης, της Εξέλιξης, του Κοινού Καλού ή της Αγάπης, της Αξιοκρατίας.
Φυσικά, η πνευματικότητα δεν ορίζεται μόνο από την παραδοχή της Ιεραρχίας του Φωτός -άλλωστε αυτό που μετράει περισσότερο είναι η αποδοχή των υψηλών αρχών και αξιών, με πρώτη απ΄όλες εκείνη του Γενικού Καλού. Κάθε άνθρωπος που αγωνίζεται για το καλύτερο, για ποιότητα, για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη είναι σίγουρα άτομο με ζωντανό μέσα του τον πνευματικό πυρήνα. Όταν αυτός ο πυρήνας ή πύρινο σπέρμα αναδεύεται και τροφοδοτείται από τους αγώνες της καρδιάς, τότε σίγουρα κάποια στιγμή θα παραχθεί η ανάφλεξη εκείνη που θα φωτοδοτήσει πλέρια το ανθρώπινο ον και θα λάμψει πάνω στο όρος Θαβώρ.

Ο κόσμος που ξέραμε σείεται συθέμελα και θρυμματίζεται κάτω από το βάρος των ανομημάτων, των αποκλίσεων και των αρνήσεών του. Παρ΄όλα αυτά, έχει ακόμη μεγάλη δύναμη, επειδή το αφύσικο σύστημα που τον στηρίζει, σαν ένας γιγαντιαίος Φρανκεστάιν θα παλέψει με μανία για την επιβίωσή του. Και όπως το εκτρωματικό και αφύσικο τέρας του ομώνυμου μυθιστορήματος διέθετε μεγάλη τεχνητή ισχύ και επικινδυνότητα, έτσι και το διεφθαρμένο χρυσοφόρο σύστημα είναι επικίνδυνο μέσα στην απληστία και τη μανία του, παρά το ότι η αρρώστια κατατρώει ήδη τα σωθικά του. Και μπορεί σαν απεχθής τερατογένεση ή σαν αιμοδιψές βαμπίρ να παίρνει ενέργεια από την ενέργειά μας και ζωή απ΄τη ζωή μας.
Αυτό όμως δεν πρέπει να το επιτρέψουμε. Αρκεί ένας μεγάλος -όσο μεγαλύτερος τόσο ισχυρότερος- αριθμός ανθρώπων να κάνει την αναγκαία επανάσταση, επανάσταση με την αρχική έννοια της λέξης: επαναπροσδιορισμό, αλλαγή στάσης. Η νέα στάση ζωής θεμελιώνεται πάνω στις αρχές και τις αξίες της Ιεραρχίας του Καλού που είναι κοινότητα, ποιότητα, πρόοδος. Μέσα σ΄αυτές τις τρεις έννοιες εμπεριέχονται όλες οι άλλες.

Ακούσαμε κάτι ωραίο σχετικά μ΄αυτά που συζητάμε και το παραθέτουμε εδώ:
Ερώτηση: Πώς πετυχαίνει μια επανάσταση;
Απάντηση: Με πολλούς ανθρώπους και μουσική Μότσαρτ!
Δεν είναι πολύ ωραίο; Εμπεριέχει την Κοινότητα -κοινούς στόχους, συνεργασία, μοιρασιά, αλληλεγγύη -και την Ποιότητα. Κι όχι άστοχα επιλέχθηκε η μουσική, γιατί απ΄όλες τις τέχνες ασκεί την πιο μαγική δύναμη στην ανθρώπινη ψυχή.

06/12/11
ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ
Ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να πάθει ο άνθρωπος; Η αποθάρρυνση, η παραίτηση. Πώς εισχωρεί στη συνειδητότητα αυτή η διαβρωτική ψυχολογική κατάσταση; Εισχωρεί όταν ο άνθρωπος δέχεται απανωτά πλήγματα που τον εξουθενώνουν, με σπουδαιότερο ίσως από αυτά την καταρράκωση της αξιοπρέπειάς του. Το τελευταίο παίρνει υπόσταση στην ψυχή ενός ατόμου ή και ομάδας -μικρής ή μεγάλης- ατόμων συνήθως όταν του υποβληθεί η ιδέα ότι δεν είναι αυτεξούσιος αλλά υποτελής. Η υποτέλεια βέβαια δεν έρχεται πάντοτε απέξω, αλλά και από μέσα. Τέτοιου είδους υποτέλεια είναι η εξάρτηση από ουσίες, τζόγο, κ.τ.λ.

Η αποδοχή μιας τέτοιας κατάστασης, αν δεν αναχαιτιστεί έγκαιρα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή της ψυχικής δομής. Υπάρχει όμως κι ένας άλλος δρόμος εσωτερικής αλλοτρίωσης, ύπουλος και εξίσου καταστροφικός: ο εμποτισμός της συνειδητότητας με το ανάξιο. Επιτυγχάνεται με τον αδιάκοπο βομβαρδισμό με υποβολές επιδίωξης ευτελών ή και εντελώς χυδαίων πραγμάτων, όπως είναι ο υπερκαταναλωτισμός, ο εύκολος πλουτισμός, η πολυτελής διαβίωση, η αχαλίνωτη σεξουαλικότητα και το γνωστό «λάιφ στάιλ». Και μαζί μ΄αυτά επιδιώκεται -και επιτυγχάνεται- η, για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του Χρ. Γιανναρά, εξηλιθίωση των μαζών με ποδόσφαιρα και άλλα αθλήματα, όταν βέβαια αυτά ξεφύγουν από το ρόλο του παιχνιδιού και της άθλησης ή συν-άθλησης, και γίνονται αξία και νόημα ζωής και φανατισμός, και, βέβαια, ασύστολα κέρδη για τους επιτήδειους.

Τι ντροπή για τον πολιτισμό μιας χώρας, όταν δαπανά αμύθητα ποσά για ποδόσφαιρα και γήπεδα, που καταστρέφονται άλλωστε στο επόμενο ματς, και δεν έχει χρήματα για την παιδεία και την υγεία του λαού της! Λοιπόν με τέτοιο «πολιτισμό» η ανθρωπότητα δεν μπορεί να πάει μπροστά, η ανθρωπότητα, της οποίας την εικόνα ζωγραφίζει με την πέννα του τόσο παραστατικά ο Φώτης Κόντογλου:
Οι άνθρωποι καταντήσανε σαν άδεια κανάτια, και προσπαθούν να γεμίσουν τον εαυτό τους ρίχνοντας μέσα ένα σωρό σκουπίδια, εκθέσεις με τερατουργήματα, μπάλλες, ομιλίες και αερολογίες, καλλιστεία όπου η ομορφιά μετριέται με τη μεζούρα, ηλίθιους καρνάβαλους, συλλόγους λογής-λογής με γεύματα και σοβαρές συζητήσεις για τον ίσκιο του γαϊδάρου, συνδέσμους αφιερωμένους στους αποθεωμένους άνδρες της Ευρώπης, κι ένα σωρό άλλα τέτοια. Αυτή με μια ματιά είναι η εικόνα της ανθρωπότητας σήμερα, που να μην αβασκαθεί! Πού να βρει κανείς καταφύγιο; ...
Δόξα τω Θεώ που υπάρχει ακόμα κάποιο καταφύγιο για μας που δεν είμαστε σε θέση να νιώσουμε το «μεγαλείο της εποχής μας». Δόξα τω Θεώ που υπάρχουν ακόμα κάποιοι τόποι που δεν τους ξέρανε αυτή η φυλλοξήρα που λέγεται σύγχρονος πολιτισμός. «Καλό είναι να υπάρχεις αλλά να ζεις είναι άλλο πράγμα».

Πραγματικά, αυτή η εικόνα προκαλεί θλίψη και ντροπή. Γι΄αυτό ίσως μια μεγάλη κρίση, ή κρίσεις, να προκαλέσει μια αλλαγή στάσης απέναντι στη ζωή και στον κόσμο. Ήδη πάρα πολλοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι απαιτούνται ριζικές αλλαγές και αναζητούν νέα μοντέλα και τρόπους διαβίωσης.
Τώρα πώς να μην αναφερθεί κανείς στην Διδασκαλία του Πυρός, τη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα, η οποία ήδη στις αρχές του 20ου αιώνα επισήμανε την καταστροφική πορεία της ανθρωπότητας και υπέδειξε υπέροχους τρόπους ζωής, που η εφαρμογή τους θα εξασφάλιζε την πιο μεγάλη ευτυχία σε όλο τον κόσμο. Αν μόνον οι άνθρωποι θυμόντουσαν ότι υπάρχει η Πνευματική Ηγεσία του πλανήτη, οι παντοτινοί Φύλακες Άγγελοι και Ευεργέτες της ανθρωπότητας! Αν μόνον ήθελαν ν΄ακούσουν τις σωτήριες φωνές! Πόσο διαφορετική θα ήταν η μοίρα όλων μας!
Παρότι όμως οι άνθρωποι αρνούνται να δουν το απλωμένο για βοήθεια Χέρι της Ιεραρχίας του Καλού, η Ιεραρχία εξακολουθεί να βοηθάει με κάθε τρόπο. Ένας από τους τρόπους Της είναι να εμπνέει τα ανοιχτά μυαλά με νέες ιδέες που μπορούν να ανοίξουν νέους δρόμους στην ανθρωπότητα. Έτσι, με χαρά και ελπίδα βλέπουμε ότι αναδύονται μέσα από τις πελαγωμένες μάζες μερικά άτομα που εκφράζουν σε διάφορους τομείς ιδέες, οι οποίες απηχούν το πνεύμα της Διδασκαλίας σε ό,τι αφορά τους τρόπους διαβίωσης. Έτσι, ακούμε για διαφορετικά πολιτικο-κοινωνικά και οικονομικά συστήματα, στα οποία δεσπόζουσα θέση κατέχει η κοινοτική οργάνωση ζωής. Τι έχει λεχθεί στη Διδασκαλία ήδη στις αρχές του 20ου αιώνα; «Ο μόνος λογικός τρόπος διαβίωσης είναι η Κοινότητα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.»
Υπάρχουν και λειτουργούν κιόλας τέτοιες κοινότητες σε πολλά μέρη του κόσμου, στο μέλλον όμως, αν τα πράγματα εξελιχθούν όπως πρέπει, οι κοινότητες δεν θα είναι αποκομμένες από το σύνολο αλλά θα αποτελούν επιμέρους μονάδες μέσα στη μεγάλη Κοινότητα μιας χώρας ή και -τελικά- στην Παγκόσμια Κοινότητα. Στην κοινότητα οι αρχές της δίκαιης κατανομής των αγαθών, της συνεργασίας και της αλληλεγγύης θα αποτελούν κοινωνικά θεμέλια.
Μια άλλη επαναστατική ιδέα που έχει ακουστεί είναι η κοινωνία χωρίς χρήμα, με το σύστημα πόντων έναντι εργασίας, που θα αντιστοιχούν στη δυνατότητα προμήθειας αγαθών. Δεν είναι θαυμάσιο; Και τι έχουμε διαβάσει στην Άγκνι Γιόγκα; «Όταν θα έρθουμε Εμείς, θα καταργήσουμε το χρήμα...».
Με τέτοιες πρακτικές καταργούνται οι αδικίες, τα προνόμια, ο σφετερισμός και η κερδοσκοπία, αυτές οι νοσογόνες μάστιγες που οδηγούν την ανθρωπότητα κατευθείαν στην καταστροφή.
Αλλά, βέβαια, τέτοια συστήματα είναι μισητά στους σφετεριστές και προνομιούχους, γιατί πώς θα μπορούν τότε να λεηλατούν τον κόσμο; Θα τα πολεμήσουν με όλους τους τρόπους, θεμιτούς και αθέμιτους, φανερούς και κρυφούς. Κύρια όπλα τους ο φόβος και η προπαγάνδα. Κύρια όπλα της άλλης πλευράς η ελπίδα, η διαφώτιση και η συσπείρωση.

Και να πάλι που οι δυνάμεις της Γης χωρίστηκαν στα δύο -στις δυνάμεις του κατεστημένου, του αντιδραστικού, του παλιού, και στις δυνάμεις της ανανέωσης, της πορείας προς τα εμπρός, του καινούργιου.
Πού θα κλίνει η πλάστιγγα; Αυτό θα εξαρτηθεί από τη θέση που θα πάρει η ανθρωπότητα, δηλαδή καθένας από μας. Αλλά το καινούργιο εγγυάται τη ζωή, ενώ το παλιό οδηγεί ίσια στο θάνατο.

29/11/11
ΩΡΕΣ ΕΥΘΥΝΗΣ
Υπάρχει ανάγκη ηγετών. Όχι απλώς αρχηγών αλλά ηγετών. Οι δύο έννοιες, όπως έχουμε επισημάνει και παλιότερα, δεν είναι ταυτόσημοι. Ο αρχηγός είναι τρόπον τινά ο πρώτος τη τάξει σ΄ένα σύνολο ατόμων, ο οποίος ρυθμίζει, αποφασίζει και κυβερνά: όλα αυτά στα πλαίσια μιας ήδη διαμορφωμένης τάξης πραγμάτων. Ο ηγέτης όμως πρέπει να οδηγήσει τους άλλους προς τα εμπρός, σε μια αχαρτογράφητη περιοχή -το καινούργιο. Γι΄αυτό, ο ηγέτης χρειάζεται πρωτίστως να έχει όραμα, να έχει προοπτική, γιατί δεν θα κινηθεί βέβαια στα τυφλά και στην τύχη, αλλά προς εκείνο το καλύτερο που μόνον αυτός βλέπει και που πρέπει να το δείξει και στους άλλους. Για να προχωρήσει όμως κανείς έξω από την πεπατημένη, από το παγιωμένο σύστημα με τις αλυσίδες της συνήθειας που αιχμαλωτίζουν το πνεύμα και παραλύουν το σώμα, πρέπει να έχει τόλμη. Κι ακόμα να έχει δύναμη ψυχής για να μην υποκύψει στα εμπόδια και στην εναντίωση της καθεστηκυίας τάξης. Και φυσικά πρέπει να διαθέτει και γνώση και κρίση και επιμονή και πολλά προσόντα ακόμα. Πάνω απ΄όλα όμως πρέπει να ωθείται από αγάπη γι΄αυτούς που οδηγεί, και είναι αυτή ακριβώς η ποιότητα που θα τον προικίσει με την αήττητη εκείνη θέληση που στο διάβα της παρασύρει όλα τα εμπόδια. Και είναι αυτή ακριβώς, η ιδιότητα που κάνει την αυτοθυσία εύκολη για χάρη του κοινού καλού.

Ο αληθινός ηγέτης δεν υποκινείται ποτέ από ιδιοτέλεια και προσωπική επιθυμία, και σ΄αυτό έγκειται το μεγαλείο του. Μέσα του καίει δυνατή η φλόγα της επίτευξης -ποιάς επίτευξης; Της επίτευξης του καλού. Μ΄αυτή την ακοίμητη φλόγα εμπνέει τους γύρω του για μεγάλες πράξεις.
Τέτοιος είναι ο ηγέτης, όπως τον εννοεί η Διδασκαλία. Αλλά έχετε δει ποτέ παρόμοιο ηγέτη; Οι περισσότεροι άνθρωποι θα έλεγαν πως τέτοιος ηγέτης είναι μόνο φαντασίωση και ουτοπία. Κι όμως, δεν είναι έτσι! Μεγάλες ψυχές υπάρχουν, κι αν δεν συναντήσαμε ποτέ καμία, είναι επειδή δεν την καλέσαμε, δεν την ζητήσαμε. Ο αληθινός ηγέτης δεν είναι άρπαγας της εξουσίας, δεν είναι δυνάστης ή τύραννος, δεν είναι δικτάτορας. Δεν επιβάλλει ποτέ την παρουσία του. Αν κληθεί όμως, τότε θα ανταποκριθεί. Η κραυγή της ανάγκης θα έλξει το μαγνήτη της καρδιάς του. Αν λοιπόν δεν έχουμε τέτοιους ηγέτες είναι από δικό μας φταίξιμο -και μόνο.

Κι ερχόμαστε τώρα στην πικρή αλήθεια της δικής μας αναξιότητας, ημών των πολιτών -δυστυχώς. Και έφτασε πλέον η ώρα να κοιταχτούμε καλά στον καθρέφτη. Μόνο να είμαστε έντιμοι στην αξιολόγησή μας. Γιατί δεν ωφελεί να χαϊδέψουμε αυτιά, να ωραιοποιήσουμε ή να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα.
Τι πολίτες είμαστε λοιπόν; Μήπως είμαστε αδιάφοροι, αμέτοχοι, βολεμένοι; Μήπως είμαστε ανεκτικοί στη διαφθορά, στην απάτη, στην αναξιοκρατία; Δεν είναι τάχα οι κυβερνήτες μας ο καθρέφτης που μας κοιτάζει; Πολύ καιρό επιλέγαμε, αναδεικνύαμε και χειροκροτούσαμε φανατικά αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στην εξαθλίωση. Ίσως βέβαια να μην μπορούσαμε να δούμε όλο το μέγεθος της αθλιότητάς τους -δεν ενδιαφερθήκαμε δα και τόσο πολύ γι΄αυτό! Αποχαυνωμένοι από την ψευτοευημερία, τον καταναλωτισμό και τα εμέσματα των τηλεοράσεων, δεν φανταζόμασταν πως θα ερχόταν ξαφνικά η οδυνηρή αφύπνιση. Και είδαμε πως ο βασιλιάς ήταν γυμνός, και απίστευτα άσχημος -ο κόσμος που φτιάξαμε. Τώρα τον κοιτάμε με αποτροπιασμό και τρόμο. Αυτή η συνειδητοποίηση δεν θα ήταν αναγκαίως κακό πράγμα. Θα μπορούσε να είναι και αφετηρία καλών εξελίξεων, αν συνοδευόταν από δίκαιη αυτοκριτική, από την κατανόηση πως δεν είμαστε αμέτοχοι στη γένεση αυτού του τέρατος. Το δυστύχημα είναι ότι πολύ λίγοι αναλαμβάνουν αυτή την ευθύνη, ενώ οι πολλοί θεωρούν τον εαυτό τους αθώο θύμα. Όχι, θα το επαναλάβουμε χιλιάδες φορές: το κακό δεν έχει δύναμη χωρίς μαζική υποστήριξη. Όλοι, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο, έχουμε συμβάλει στην ανάπτυξη του τέρατος. Και πάλι, εμείς οι ίδιοι μπορούμε να το εξοντώσουμε -και πρέπει να το επιχειρήσουμε, αν θέλουμε να επιβιώσει ο λαός μας, και, επέκεινα, η ανθρωπότητα.
Τι πρέπει να κάνουμε;
Πρώτα απ΄όλα, να βεβαιωθούμε πως δεν νοσταλγούμε την επιστροφή στην πρότερη κατάσταση ψευδοευημερίας, εφησυχασμού, αποχαύνωσης και έρπουσας σήψης. Αυτή η κατάσταση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε καταστροφή, σε όλεθρο. Ας κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας για να διαπιστώσουμε πως δεν κρύβεται εκεί κάποιο σπέρμα κερδοσκοπίας, απληστίας, συμφεροντολογίας και άλλες έχιδνες που οδηγούν ίσια στην κόλαση, όπως ο πολιτικός ή θρησκευτικός κομματισμός και η μισαλλοδοξία, καθετί που αποσκοπεί σε στραγγαλισμό της ελευθερίας της σκέψης.
Ο Νέος Κόσμος, η Νέα Ανθρώπινη Κοινωνία ή Κοινότητα είναι αδύνατον να υπάρξει μέσα σε τέτοιες δυσώδεις αναθυμιάσεις. Ο Νέος Κόσμος πρέπει επιτέλους να πραγματώσει τα πιο ευγενικά όνειρα της ανθρωπότητας: την κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, τη συν-εργασία και τη δημιουργικότητα. Τα άνθη αυτά δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν μέσα σε συνθήκες βρωμιάς και σαπίλας. Απαιτούν καθαρή ατμόσφαιρα και πολύ φως. Γι΄αυτό μόνον άνθρωποι καθαροί και φωτεινοί είναι δυνατόν να τα καλλιεργήσουν.
Αν θέλουμε πραγματικά έναν Νέο Κόσμο, χρειαζόμαστε μια νέα νοοτροπία. Πρέπει να απορρίψουμε καθετί παλιό, φθαρμένο και σάπιο. Είναι ανάγκη να το κάνουμε γιατί τα πράγματα θα γίνουν πολύ-πολύ χειρότερα. Απλώνεται γρήγορα μια σκοτεινή κατοχή, όχι μόνο με την εξωτερική έννοια αλλά και με την εσωτερική, όπως αυτή περιγράφεται στα βιβλία της Άγκνι Γιόγκα. Μπροστά σ΄αυτή την τεράστια απειλή, το χειρότερο απ΄όλα θα ήταν η αποθάρρυνση και η παραίτηση, όταν η μόνη δυνατή διέξοδος είναι η αντίσταση και ο αγώνας -με όποιο τρόπο και απ΄όποιο μετερίζι μπορεί ο καθένας. Η απελπισία και η ηττοπάθεια είναι ο βέβαιος δρόμος προς την πλήρη υποδούλωση. Αγώνας, πάλη, προσπάθεια -έτσι ήταν, έτσι είναι, έτσι θα ΄ναι.
Ας θυμόμαστε: «Αγώνας είναι το κλειδί για όλες τις κλειδαριές».
Ωραίο είναι και το αγγλικό ρητό: «Όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος. (Where there is a will there is a way)».
Ναι, υπάρχει τρόπος, υπάρχει κι άλλος δρόμος, και όχι μόνον ο δρόμος της εξαθλίωσης και της καταστροφής. Ας μην υποκύψουμε στον επιχειρούμενο εκφοβισμό των μεγαλοσυμφερόντων. Ας κλείσουμε τα μάτια και τ΄αυτιά μας στις σειρήνες των μίντια που πάντα πρόσφεραν σκουπίδια και εξαπάτηση. Ας αφουγκραστούμε τη φωνή της σύνεσης και της ορθής πληροφόρησης. Ευτυχώς, υπάρχουν αρκετές τέτοιες φωνές που ξεσκεπάζουν τα ψεύδη και τα εγκλήματα της διαπλεκόμενης ολιγαρχίας του χρήματος. Ας τις ακούσουμε. Ας τις ενισχύσουμε. Ας συνασπιστούμε για το Γενικό Καλό, αφήνοντας πίσω μια για πάντα τα περασμένα λάθη και ατοπήματα. Ας κινηθούμε πριν να είναι πολύ αργά, γιατί καθημερινά χάνονται άνθρωποι.
Ας επιλέξουμε την κοινή σωτηρία. Από εμάς εξαρτάται, αρκεί να έχουμε τη θέληση. Γιατί «όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος». Ας ενώσουμε τις θελήσεις μας. Είναι ώρες ευθύνης.

22/11/11
ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
Ζούμε σε καιρούς ταραγμένους, σε καιρούς μεγάλης ρευστότητας και ανησυχίας. Ακόμα και οι πιο απερίσκεπτοι αντιλαμβάνονται ότι ακόμα και η επόμενη μέρα μπορεί να φέρει τεράστιες ανατροπές. Πραγματικά, το ποτάμι των γεγονότων όλο και φουσκώνει, καθώς τρέχει ασυγκράτητο προς τις σημαδεμένες ημερομηνίες. Το χέρι της Μοίρας υφαίνει ασταμάτητα τον καρμικό ιστό της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Τι έρχεται; Τι θα συμβεί;
Οι πάντες είναι σε κατάσταση αναμονής, μιας αναμονής γεμάτης ένταση, ανησυχία και προσδοκία. Η αγωνία που έχει συγκεκριμένη μορφή και είναι φανερή στον καθένα συνίσταται στους άσχημους κλυδωνισμούς της δυτικής οικονομίας. Πίσω απ΄αυτήν την οικονομική κρίση όμως παραμονεύουν οι φρικαλέες μορφές της εξαθλίωσης μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, της ανομίας, της αποδιοργάνωσης, των συγκρούσεων, της αστάθειας. Πέρα και πίσω όμως απ΄όλα αυτά κρύβεται ένα ύπουλο μαύρο χέρι που πασχίζει να στραγγαλίσει κάθε πιθανότητα προόδου προς την Εξέλιξη της ανθρωπότητας. Το χέρι αυτό του κακού κατέχει ένα πολύ δραστικό όπλο που λέγεται χρήμα. Είναι στ΄αλήθεια ένα όπλο με πολλές εφαρμογές και δυνατότητες, και χρησιμοποιείται επιδέξια και αποτελεσματικά, πότε για δελεασμό, πότε για εκβιασμό, πότε για εξαγορά και πότε σαν την τρίαινα του Ποσειδώνα, για να συνταράσσει τις κοινωνικές δομές. Έχει αρκετά ικανά και πειθήνια όργανα που εφαρμόζουν με επινοητικότητα, ζήλο και κυνισμό όλες αυτές τις πρακτικές -το τραπεζικό σύστημα και τις απανταχού οικονομικές ολιγαρχίες.
Δεν είναι καθόλου περίεργο το ότι δημιούργησε όλη αυτή την κρίση και τον συνακόλουθο πανικό αυτήν ακριβώς τη χρονική στιγμή, τη στιγμή μιας εξαιρετικά σημαντικής καμπής, κατά την οποία το παλιό πρέπει να αντικατασταθεί από το νέο. Ο παλιός κόσμος από τον Νέο Κόσμο, η παλιά νοοτροπία από τη νέα νοοτροπία -και, κυρίως, η υλιστικότητα από την πνευματικότητα, και η χωριστικότητα από την ενότητα.
Αυτό ακριβώς το Νέο, το αναγκαίο εξελικτικό βήμα σύμφωνα με το προδιαγεγραμμένο Σχέδιο, είναι στο στόχαστρο των σκοτεινών δυνάμεων. Διότι στο Σχέδιο του Φωτός οι σκοτεινές δυνάμεις αντιτάσσουν πάντοτε το δικό τους αντι-σχέδιο, με σκοπό τη ματαίωση του πρώτου. Τώρα λοιπόν, ενόψει των μεγάλων πλανητικών μεταλλαγών, έχουν βάλει σε εφαρμογή δυναμικά μέσα παρεμπόδισής τους. Με την παγκόσμια οικονομική κρίση επιδιώκουν να πετύχουν όχι μόνο την ανάσχεση της προόδου αλλά και την οπισθοδρόμηση.
Ας μη νανουρίζεται κανείς με την ιδέα ότι όλα θα εξελιχθούν κατά τον επιθυμητό τρόπο. Τίποτε δεν χαρίζεται στον Κόσμο, το καθετί κερδίζεται. Και είναι ντροπή για τους οπαδούς του Καλού να επαναπαύονται, ενώ οι οπαδοί του κακού δραστηριοποιούνται παντοιοτρόπως. Πραγματικά, ελλοχεύουν μεγάλοι κίνδυνοι για την Εξέλιξη του Σχεδίου, είτε για αναχαίτησή της, είτε για καθυστέρησή της. Τι θα κάνουν οι άνθρωποι; Θα συμπαραταχθούν με τις Δυνάμεις του Φωτός ή με τις δυνάμεις του σκότους; Το παν εξαρτάται από μας. Το έχουμε πει πολλές φορές -το κακό είναι ανίσχυρο χωρίς την βοήθεια των μαζών. Γιατί, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι και στη συγκεκριμένη περίπτωση, της οικονομικής κρίσης, εμείς οι άνθρωποι έχουμε παίξει σπουδαίο ρόλο υπέρ της σκοτεινής -δυστυχώς- πλευράς.

Θα θέλαμε να υποδείξουμε στο σημείο αυτό μερικούς από τους κινδύνους που απειλούν τη μετάβαση στο Νέο Κόσμο. Πρόκειται για τις παγίδες, τις οποίες πρέπει με κάθε τρόπο να αποφύγουμε. Και για να τις αποφύγουμε, πρέπει πρωτίστως να τις γνωρίζουμε. Μια λοιπόν τεράστια παγίδα είναι να βουλιάξουμε στην υλιστικότητα, καθώς η φτώχεια και η οικονομική δυσπραγία μπορεί να μας οδηγήσουν στο να κινούμαστε μόνο στη σφαίρα του αγώνα για επιβίωση. Αν αυτός ο αγώνας γίνει ιδανικό και νόημα ζωής, αλίμονο! Το σκοτάδι θα έχει θριαμβεύσει. Το «ουκ επ΄άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος» θα έχει εξοβελιστεί από τη συνειδητότητα των ανθρώπων, και ο «άρτος», δηλαδή τα υλικά μέσα επιβίωσης θα έχουν καταστεί μοναδική επιδίωξη.
Ασφαλώς, η εξασφάλιση των μέσων επιβίωσης είναι όχι μόνο θεμιτή αλλά και αναγκαία, αλλά δεν μπορεί ποτέ να γίνει αυτοσκοπός -αν βέβαια ο άνθρωπος θέλει να είναι άνθρωπος και όχι ζώο. Χωρίς πνευματικότητα δεν υπάρχει προοπτική στην ύπαρξή μας, ούτε ομορφιά.
Μια άλλη παγίδα, που σχετίζεται απολύτως με την προηγούμενη, είναι να οδηγηθούμε σε απομονωτισμό, ομαδικό, εθνικό ή φυλετικό, και να αναπτύξουμε πάλι ένστικτα της ζούγκλας -φανατισμό, μισαλλοδοξία, έχθρα. Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν τραγική και μοιραία, και θα μας έριχνε πολύ πίσω, ίσως τελεσίδικα, καθώς η ίδια θλιβερή απόκλιση από το Σχέδιο του Φωτός έχει λάβει χώρα ξανά στο -σχετικά- πρόσφατο παρελθόν, δηλαδή στον δέκατο έννατο αιώνα. Όπως επισημαίνεται στην Άγκνι Γιόγκα, στο ομώνυμο βιβλίο, το Σχέδιο προέβλεπε κατάλυση των γήινων συνόρων και εξωπλανητικές επαφές. Αλλά η ανθρωπότητα, αντί γι΄αυτό, βυθίστηκε σε εθνικιστικούς διαχωρισμούς και συγκρούσεις που προετοίμασαν το έδαφος και για τις φοβερές συγκρούσεις του εικοστού αιώνα.
Ο εθνικισμός είναι ένα μίασμα που δεν έχει καμία σχέση με την ευγενική φιλοπατρία, την αγάπη για τη γενέθλια γη. Ο εθνικισμός είναι μίασμα γιατί έχει μέσα του μίσος, χωριστικότητα, εγωισμό, έπαρση, στενοκεφαλιά και μικροψυχία. Ενώ ο πατριώτης έχει καρδιά, ο εθνικιστής, ή σωβινιστής, είναι άκαρδος και χαμηλής συνειδητότητας. Σε τελική ανάλυση, παρότι η φιλοπατρία είναι αρετή, οφείλει κανείς να αγαπά και να σέβεται και όλες τις άλλες πατρίδες, αφού δεν είναι παρά κομμάτια της μεγάλης Πατρίδας, που είναι η Γη. Είναι γελοίο και ανόητο να αγαπάει κανείς ένα μόνο κομμάτι της Γης και ν΄αδιαφορεί για όλα τα υπόλοιπα. Η αδιαφορία αποτελεί ένδειξη χαμηλού κραδασμού της ψυχικής ενέργειας. Τέλος πάντων, όλα αυτά σίγουρα είναι αυτονόητα για τον αναζητητή του Φωτός, τα επισημαίνουμε όμως γιατί αυτό το φίδι που έχει γεννήσει τόσα εγκλήματα παραμένει ζωντανό και, κατάλληλα υποκινούμενο, μπορεί να σηκώσει ξανά το κεφάλι...
Ας υποδείξουμε όμως κι έναν ακόμη κίνδυνο εκτροπής -τη βία. Η δίκαιη οργή και αγανάκτηση δεν πρέπει με κανένα τρόπο να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη βιαιοπραγία. Η αντίσταση στη φαυλοκρατία πρέπει να είναι ανένδοτη, αλλά δεν πρέπει να στιγματιστεί με πράξεις αγριότητας. Αυτό δεν σημαίνει ατιμωρησία, γιατί σίγουρα η ατιμωρησία αποθρασύνει τους ενόχους, καθώς και τους επίδοξους μιμητές τους. Η αποδοκιμασία, ο κοινωνικός στιγματισμός, και η αφαίρεση των άνομων κερδών είναι αρκετές ποινές, και δεν χρειάζεται να στηθούν γκιλλοτίνες.
Ολέθριες θα ήταν επίσης οι συγκρούσεις μεταξύ ομάδων και παρατάξεων, ένας σίγουρος τρόπος να κερδίσουν το παιχνίδι οι αντιδραστικές δυνάμεις, οι οποίες, αιώνες τώρα, καταφεύγουν στην προσφιλή τους, και πολύ αποτελεσματική, μέθοδο του «διαίρει και βασίλευε». Είθε να μην τους δώσουμε αυτή τη χαρά.
Ας βαδίσουμε κάτω από το λάβαρα της Ενότητας, της Δικαιοσύνης, και του Κοινού Καλού.
Μπορούμε, με την εφαρμογή της Tactica Adversa, να μεταστρέψουμε το κακό σε καλό, το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα.

15/11/11
ΤΗΝ ΥΣΤΑΤΗ ΩΡΑ
Αλήθεια, τι μπορεί να πει κανείς στις παρούσες συνθήκες; Τι λόγο ν΄αρθρώσει; Παρακολουθούμε άναυδοι τα τεκταινόμενα γύρω μας, και δεν υπάρχουν λέξεις για την αθλιότητα των ιθυνόντων, τη μικροπρέπεια, την υποκρισία και την αναισχυντία τους. Και μέσα σ΄όλα τ΄άλλα έχουν αναλάβει και το ρόλο του σωτήρα -ποιοί; Οι νεκροθάφτες των ανθρώπινων ελπίδων. Δεν μιλάμε μόνο για τη χώρα μας αλλά και για τη διεθνή σκηνή.
Και ποιοι κυβερνούν τον κόσμο; Οι πλουτοκράτες της γης με τα δουλικά υποχείριά τους, τις εξωνημένες κυβερνήσεις. Ο Άρχοντας της Γης ονομάζεται Πλούτος, και αυτόν υπηρετούν και σ΄αυτόν υποκλίνονται οι καταστροφείς των λαών. Το χρήμα έχει πνίξει πολλές συνειδήσεις. Καθόλου παράξενο, αφού, όπως έχει καταγγελθεί στη Διδασκαλία, ο χρυσός είναι ο αντίποδας του Φωτός, είναι φωτοσβέστης. Η απατηλή λάμψη του θαμπώνει και σκοτίζει την πνευματική όραση. Η δίψα για χρήμα, για πλούτο, σκοτώνει την πνευματική συνείδηση.
Αφού λοιπόν εξουσιάζουν οι πλουτοκράτες, διότι «αυτών εστίν η βασιλεία της γης», τι καλό μπορεί να προκύψει απ΄αυτά τα βαδίζοντα πτώματα, τους νεκρούς τω πνεύματι; Αφού όμως είναι έτσι, δεν υπάρχει ελπίδα ν΄αλλάξει η κατάσταση; Ευτυχώς, υπάρχει, και αλίμονο αν δεν υπήρχε! Αυτό το καθεστώς της διεθνούς φαυλοκρατίας μπορεί, και πρέπει, να ανατραπεί. Όμως, μια τέτοια ανατροπή δεν μπορεί να γίνει από μια χούφτα ανθρώπων. Μόνον οι πλατιές μάζες του λαού μπορούν να το κατορθώσουν. Αλλά αυτό προϋποθέτει αφύπνηση των μαζών.
Η αφύπνηση αφορά τη συνειδητοποίηση του νοήματος της ύπαρξης γενικότερα, της αξίας της γήινης ζωής πιο συγκεκριμένα, και των μεγάλων αξιών, οι οποίες δεν είναι αφηρημένες ωραιολογίες, αλλά έμπρακτοι τρόποι που θεμελιώνουν την αληθινή -την όχι απατηλή και φευγαλέα -ευτυχία.
Είναι δυνατόν να περιμένουμε ευημερία και ευτυχία ζώντας μέσα στην απληστία, την ανταγωνιστικότητα, τον ατομικισμό; Αλλά χειρότερα κι απ΄αυτά τα μιάσματα είναι η αδιαφορία και η αδράνεια, γιατί τα πρώτα συνεπάγονται τουλάχιστον δράση, έστω και κακή, ενώ η αδράνεια οδηγεί σε θάνατο. Η ζωή είναι κίνηση, η ακινησία είναι το αντίθετο της ζωής.
Ασφαλώς, η πλουτοκρατία, η αδικία, η ανισορροπία, είναι κακό, είναι το πλανητικό κακό που έχει την πηγή του στην ανθρώπινη αρχή που η ανατολική ψυχολογία ονομάζει κάμα-μάνας, δηλαδή επιθυμία και νου, ή θυμική και κατώτερη νοητική φύση. Είναι ακριβώς η αρχή ή το στοιχείο εκείνο μέσα στον άνθρωπο που πρέπει να εξαγνιστεί, να εξυψωθεί. Είναι ακριβώς εκεί που θα δοθεί η μεγάλη μάχη. Όταν το στοιχείο αυτό τιθασσευθεί και ελεγχθεί, τότε πραγματικά ανοίγουν οι ουρανοί. Όταν όμως αυτό το στοιχείο γίνεται θηριώδες, τότε μπορεί κανείς να αναμένει τα χειρότερα. Από τέτοια αισχρότητα είναι που γεννιούνται οι λογής-λογής τυραννίες που μας καταδυναστεύουν. Η διεθνής κερδοσκοπία είναι μια μορφή ανάλγητης τυραννίας, η οποία, όπως καταγγέλεται στην Άγκνι Γιόγκα, συνιστά την κύρια αρρώστια της εποχής, και η οποία πάει να τινάξει στον αέρα την πλανητική οικονομία.
Φυσικά, αυτή η μάστιγα με τους εκπροσώπους της πρέπει να πολεμηθεί με όλους τους τρόπους, αλλά κάθε αγώνας εναντίον της θα είναι ανώφελος, αν το σπέρμα της απληστίας είναι ζωντανό μέσα μας, γιατί το αυγό του φιδιού θα εκκολαφθεί κάποια στιγμή και το κακό θα διαιωνίζεται.

Ο Νέος Άνθρωπος, ο Πολίτης του Νέου Κόσμου, θα είναι απαλλαγμένος απ΄αυτή τη μόλυνση. Η κοινωνία του θα διέπεται από τις αρχές της Κοινότητας -τη συνεργασία, την αλληλεγγύη, το κοινό καλό. Η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, οι ίσες ευκαιρίες για όλους θα είναι απαραβίαστες βάσεις αυτής της πολιτείας.
Μέσα στην ψυχή τους οι άνθρωποι λαχταρούν μια τέτοια ευνομούμενη πολιτεία που θα διασφαλίζει το μέγιστο καλό για το σύνολο των πολιτών της, αλλά τους λείπει ο μπούσουλας. Χρειάζονται πυξίδα, χωρίς αυτήν δεν θα βρουν το δρόμο. Η αλάνθαστη, απαρέγκλιτη πυξίδα, η πιο κατάλληλη για την εποχή και τις περιστάσεις είναι ασφαλώς η Διδασκαλία -ίσως είναι ακριβέστερη η λέξη Επιστήμη, Γνώση ή Ενημέρωση, γιατί η λέξη Διδασκαλία μπορεί να φέρνει σε κάποιους συνειρμούς εξαναγκασμού, θεωρητικολογίας και βαρετής ηθικολογίας.
Μόνο τέτοιο πράγμα δεν είναι η Άγκνι Γιόγκα, η οποία είναι συναρπαστική μέχρις εκστάσεως στο βαθμό που γίνεται, βέβαια, κατανοητή. Το θέμα είναι ότι η Άγκνι Γιόγκα, όντας γνώση πολύπλευρη και βαθιά -ψυχολογική, ανθρωπολογική, κοσμολογική, λογική και φιλοσοφική- δεν γίνεται εύκολα κατανοητή ακόμη και από ανθρώπους με πανεπιστημιακή μόρφωση, κι αυτό συμβαίνει επειδή για την κατανόησή της δεν αρκούν τα τυπικά προσόντα. Απαιτείται κάτι άλλο, κι αυτό είναι η πνευματική συνειδητότητα, το Άγκνι, δηλαδή η ψυχική ενέργεια.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και ο πιο απλός άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοήσει τις απλοποιημένες βασικές αρχές μια υγιούς κοινωνικής διαβίωσης. Και χρειάζονται άτομα που να εμπνεύσουν το λαό προς αυτή την κατεύθυνση. Υπάρχουν, και πιστεύουμε πως θα τους βγάλει στο προσκήνιο η τρομερή κρίση, πρόσωπα με ικανότητες, γνώσεις, εντιμότητα και αγάπη για τους συμπολίτες τους.

Στο σημείο αυτό επιθυμούμε να πάρουμε θέση απέναντι σε μια άποψη, και συχνά μάλιστα ανθρώπων πολύ καλής προαίρεσης, η οποία λέει: «Δεν χρειάζονται ηγέτες, αρχηγοί και αφεντικά».
Σίγουρα, δεν χρειάζονται αφεντικά γιατί προϋποθέτουν δούλους. Ο ηγέτης όμως, ο αληθινός και γνήσιος, δεν είναι αφεντικό και δεν οδηγεί δούλους. Δεν είναι απλώς χρήσιμος, είναι αναγκαίος. Είναι νομοτελειακή αναγκαιότητα. Κάθε σχηματισμός πρέπει να έχει ένα εστιακό σημείο για να μπορεί να παραμένει συγκροτημένος. Διαφορετικά, επέρχεται χάος και διάλυση. Αυτό επαληθεύεται παντού στη φύση, από τους υπερμεγέθεις γαλαξίες ως το άτομο της ύλης.
Έτσι και οι ανθρώπινες ομάδες, απ΄την πιο μικρή ως εκείνην ενός λαού, έχει ανάγκη από κάποιον, ο οποίος θα είναι το εστιακό σημείο, που δέχεται και εκπέμπει ενέργειες, που συνδέει και συντονίζει. Ο αρχηγός περιβάλλεται από έναν αριθμό βοηθών στο έργο του, που ιεραρχούνται σύμφωνα με τις δεξιότητες που διαθέτουν και με το πόσο αναγκαίοι είναι. Έτσι, σχηματίζεται μια ιεραρχική πυραμίδα, της οποίας κορυφή είναι ο ένας -ο ηγέτης, ο αρχηγός. Ο νόμος της ιεραρχικής κλιμάκωσης διέπει ολόκληρο το Σύμπαν, και αποτελεί την πιο δυναμική αρχή.
Το κακό είναι ότι στις ανθρώπινες κοινωνίες επικρατούν συνήθως ιεραρχίες αναξιότητας, διαφθοράς και μικρότητας. Γι΄αυτό υποφέρει πάντα η ανθρωπότητα. Το ερώτημα είναι πόσο αθώοι είμαστε όλοι μας, επειδή οι ανάξιοι κυβερνήτες δεν είναι πάντα άρπαγες της εξουσίας, αλλά, συχνότατα, νόμιμα εκλεγμένοι. Γιατί εκλέγουμε ανάξιους, και μάλιστα αφού έχουν δώσει δείγματα γραφής;
Εν συμπεράσματι, το καράβι τρέχει ολοταχώς προς την ξέρα. Την ύστατη στιγμή ας αλλάξουμε ρότα -και μέσα μας και έξω. Τούτη την ώρα έχουμε ανάγκη από επιδέξιους κυβερνήτες-μπροστάρηδες, πρόσωπα ικανά, καθαρά, γενναία με γνώση και όραμα.

08/11/11
ΠΑΛΙ ΤΟ ΚΑΚΟ
Και να, που γυρίζουμε και πάλι σ΄ένα θέμα που αρκετά έχουμε συζητήσει στο παρελθόν, το ζήτημα που αφορά το λεγόμενο κακό. Από κάποιον συνομιλητή τέθηκε το ερώτημα: «Μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς το κακό;»
Δεν θεωρούμε το ερώτημα ούτε απλοϊκό ούτε ασήμαντο, κάθε άλλο. Ωστόσο, έχουμε να παρατηρήσουμε ότι ο φίλος μας που έθεσε το ερώτημα ήταν μάλλον αποφασισμένος να μην ακούσει την απάντηση, γιατί είχε ήδη αποφασίσει -και είχε αποφασίσει αρνητικά. Αυτό ήταν τελείως προφανές, το ερώτημα ήταν απλώς ρητορικό. Θα μπορούσε να είχε εκφραστεί με μια αποφατική πρόταση, χωρίς καθόλου ερωτηματικά: «Δεν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς το κακό.»
Και, βέβαια, δεν θεωρούμε αυτό το, ίσως, πιο δύσκολο φιλοσοφικό πρόβλημα, το περί κακού, ελαφρό και εύπεπτο. Απεναντίας. Όμως πρέπει να κάνουμε πάλι μια ουσιώδη παρατήρηση: ότι οι άνθρωποι συνηθίζουμε να κάνουμε κρίσεις για έννοιες, τις οποίες δεν έχουμε χαρτογραφήσει, δεν έχουμε ασχοληθεί να τις ορίσουμε. Και για πολλοστή φορά θα θυμίσουμε το μεγάλο φιλόσοφο, το Σωκράτη, που πέρασε ολόκληρη τη ζωή του οδηγώντας τους συνομιλητές του στον ορισμό κάθε εξεταζόμενης έννοιας, όπως, π.χ. η αρετή, η δικαιοσύνη, κ.τ.λ.. Εάν δεν είμαστε σε θέση να δώσουμε τον ορισμό μιας έννοιας, είτε με λίγα είτε με πολλά λόγια, αυτό δείχνει πως δεν κατέχουμε την έννοια. Πώς, λοιπόν, μπορούμε να αποφανθούμε για ένα θέμα όταν δεν το γνωρίζουμε;
Η αφετηρία, λοιπόν, είναι να ορίσουμε ή να προσδιορίσουμε την έννοια του κακού. Το κακό ταυτίζεται με τη δυστυχία, με τα δυσάρεστα, με τον πόνο; Είναι σχετικό, δηλαδή εξαρτάται από άλλους παράγοντες, ή απόλυτο; Αυτά και άλλα είναι μερικά σημαντικά ερωτήματα. Δεν ισχυριζόμαστε πως μπορούμε ν΄απαντήσουμε σε όλα. Μπορούμε όμως να προσεγγίσουμε ορισμένες όψεις του ζητήματος.

Θα μπορούσαμε να πούμε κατ΄αρχήν ότι, από μία άποψη, το δυσάρεστο, η δυστυχία, ο πόνος είναι κακό -αλλά μόνο από μία άποψη. Τι εννοούμε; Συχνά το επώδυνο οδηγεί σε ευχάριστο αποτέλεσμα, όπως για παράδειγμα μια θεραπευτική αγωγή που οδηγεί στην υγεία. Συμβαίνει πολλά δυσάρεστα πράγματα να οδηγούν σε ευχάριστα, και αντίθετα. Ας το κρατήσουμε αυτό γιατί θα το χρειαστούμε, κι ας προχωρήσουμε στην εξέταση του προβλήματος.
Εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι το κακό-πόνος έχει δύο πηγές:
1.Τη Φύση.
2.Τον άνθρωπο.
Ας τις εξετάσουμε χωριστά.
Το κακό της Φύσης είναι ο πόνος που προκαλείται από την ασθένεια, τους σεισμούς, τις πλημμύρες και κάθε είδους φυσικές καταστροφές. Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε, επειδή είναι αυταπόδεικτο, το ότι σ΄αυτές τις καταστροφικές εκδηλώσεις δεν υπάρχει κακή πρόθεση. Οι καταστροφικές εκδηλώσεις της Φύσης είναι προσπάθειες εκ μέρους της είτε να απαλλαγεί από φθαρμένες και αρρωστημένες καταστάσεις, δηλαδή είναι θεραπευτικές αγωγές, είτε να δομήσει νέες, καλύτερες και υγιέστερες μορφές καταστρέφοντας τις παλιές και ξεπερασμένες.
Είναι, συνεπώς, αναγκαιότητα και μόνο. Όσον αφορά την αρρώστια, τη φθορά-γήρας, και το θάνατο, υπάγονται ακριβώς στην ίδια διαδικασία, αποκατάστασης και τελειοποίησης. Η αρρώστια είναι ασθένεια: α-σθένος: απώλεια του σθένους και καταλήγει πάντοτε σε ίαση, είτε με αποκατάσταση του φυσικού ή ψυχικού φορέα είτε με το λεγόμενο θάνατο, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο από λήξη της α-σθένειας. Το γήρας είναι επίσης α-σθένεια, εξασθένηση -αμφιβάλλει κανείς γι΄αυτό;
Ως εδώ καλά, δηλαδή μάλλον αυτονόητα. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που δεν είναι ευνόητο, το εξής: Είναι αναπόφευκτες αυτές οι καταστροφές, οι οδυνηρές διαδικασίες; Ή, αλλιώς, είναι αναπόφευκτος ο πόνος; Ίσως, αργότερα, να βρει καθένας την απάντηση.

Να δούμε τώρα και το δεύτερο είδος κακού, εκείνο που γεννιέται από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Αυτό το είδος είναι επίσης δύο ειδών. Το ένα προέρχεται από την άγνοια -άγνοια των ηθικών θεμελίων της Ύπαρξης και των κοσμικών νόμων της. Η άγνοια όμως δεν ισούται με την αθωότητα, δεν είναι η άγνοια των Πρωτοπλάστων, είναι επιλεγμένη. Γιατί ο Ηθικός Νόμςο έχει γνωστοποιηθεί από την Αυγή της Ανθρωπότητας. Και άλλωστε έχει εγγραφεί στο θεμέλιο της συνειδητότητας του ανθρώπου μαζί με την εμφύσηση της ανθρώπινης νόησης. Το ζώο δεν έχει έμφυτο ηθικό κώδικα, το ανθρώπινο ον έχει.
Η κακή δράση μπορεί να είναι και απολύτως εσκεμμένη επιλογή, απολύτως συνειδητή.
Σε τι συνίσταται η κακή ανθρώπινη δράση; Στο να προξενεί πόνο στον πλησίον, είτε ο πλησίον είναι ένα άτομο είτε περισσότερα είτε και ολόκληρος ο κόσμος. Γιατί το κάνει αυτό ο άνθρωπος; Για να πετύχει τη δική του ευτυχία -όπως την εννοεί καθένας- έστω κι αν η ευτυχία του πατάει στον πόνο του άλλου. Σε πολύ αρρωστημένες καταστάσεις συναντάμε την πρόκληση πόνου χωρίς άλλο λόγο εκτός από τη νοσηρή ευχαρίστηση και απόλαυση που προκαλεί ο ίδιος ο πόνος.
Στην περίπτωση, λοιπόν, του κακού που παράγεται από τον άνθρωπο, πού εδρεύει, πού εκκολάπτεται αυτό; Είναι καθαρά και αναμφισβήτητα προϊόν της λεγόμενης ελεύθερης βούλησής του. Και, φυσικά, η ελεύθερη βούληση είναι όψη της νόησης, του ανθρώπινου νου. Άρα το ανθρώπινο κακό είναι συμφυές με το νου του έλλογου όντος.
Τώρα, βέβαια, καθένας αντιλαμβάνεται την τεράστια διαφορά ανάμεσα στο κακό της Φύσης και εκείνο του ανθρώπου: το πρώτο αποσκοπεί σε μελλοντική περισσότερη ευτυχία του Όλου ή του ατόμου, δηλαδή στο ΚΑΛΟ. Και, εάν είναι έτσι, μπορούμε να το αποκαλούμε κακό; Ασφαλώς όχι! Άρα: Στη Φύση δεν υπάρχει κακό.
Το δεύτερο είδος κακού, το ανθρώπινο, αδιαφορεί πλήρως για το καλό ή ευτυχία οποιουδήποτε άλλου ατόμου, πολύ μάλλον του Όλου, αποσκοπώντας αποκλειστικά στην ευτυχία ή ευχαρίστηση του κακοποιού.
Συμπέρασμα:
Το κακό έχει ύπαρξη αποκλειστικά και μόνο μέσα στο ον εκείνο που διαθέτει νου και ελεύθερη βούληση. Η βούληση, φυσικά, είναι άρρηκτα δεμένη με την επιθυμία, το συναίσθημα.
Σήμερα γνωρίζουμε, και με τις διαβεβαιώσεις σοβαρών επιστημόνων και μελετητών, τον καταλυτικό ρόλο της ανθρώπινης ενέργειας, της σκέψης και του συναισθήματος, στην γενική κατάσταση του παγκόσμιου συνεκτικού ιστού, ο οποίος καθορίζει το καλώς ή κακώς έχειν του πλανήτη και όχι μόνο. Η πλανητική ή κοσμική καχεξία ή ευεξία είναι, επομένως, εξαρτώμενη, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό, από τις ανθρώπινες ενέργειες. Αυτό συμφωνεί εντελώς με τη διαβεβαίωση της Διδασκαλίας ότι η ανθρωπότητα ενός κόσμου, σφαίρας ή πλανήτη, ευθύνεται για την κατάσταση και τη μοίρα αυτού του κόσμου. Έτσι, οι φυσικές καταστροφές, ως αντίδραση στην πλανητική νοσηρότητα, είναι απόρροια της ανθρώπινης δράσης και στοχεύει στην εξυγίανση, επομένως, όπως είπαμε ήδη, δεν συνιστούν κακό. Δηλαδή, η Φύση αγωνίζεται για να μετατρέψει το κακό-νοσηρότητα σε καλό-εξυγίανση.
Για όποιον μπορεί να το δεχτεί και να χαρεί με αυτό, θα ισχυριστούμε ότι οι επαγρυπνούσες Προστάτιδες Δυνάμεις του Κόσμου και της Ανθρωπότητας, η Ιεραρχία του Φωτός, λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο: μετατρέπει το ανθρώπινο κακό σε καλό, ενώ αγωνίζεται παντοτινά να μετριάσει τον πόνο που προκαλεί η ασθένεια στο ανθρώπινο ον και στον κόσμο, στο βαθμό του δυνατού, και των περιορισμών του Κάρμα. Έτσι, αργά ή γρήγορα, θα επικρατήσει το Καλό, η Ευτυχία ή επιτυχία με άλλα λόγια, είτε για το άτομο είτε για ένα σύνολο, που υπέστη την αδικία ή κακό ή δυστυχία.
Αυτόν τον ισχυρισμό μπορεί, όχι μόνο να τον δεχτεί αλλά και να τον κατανοήσει εκείνος που αναγνωρίζει τη συνέχεια και το ατελεύτητο της ύπαρξης. Φαντάζεται κανείς ότι ο Σωκράτης ή Χριστός ή ο Τζ. Μπρούνο και αμέτρητα άλλα αθώα θύματα, διάσημα ή αφανή, βγήκαν τελικά ζημιωμένα, ύστερα από την προσωρινή τους συμφορά; Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο Κόσμος θα ήταν χαοτικός και εφιαλτικός, μια πραγματική κόλαση. Αλλά ο Κόσμος είναι αυτό που δηλώνει η λέξη: ευκοσμία, κόσμημα, τάξη, ομορφιά.
Τα παραπάνω βέβαια δεν υπονοούν πως τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις είναι θεμιτές ή επιθυμητές ή χωρίς επιπτώσεις. Μπορεί να μην βλάπτουν πραγματικά τα θύματα και μάλιστα να επιταχύνουν την άνοδό τους -δεδομένη σε κάθε περίπτωση- αλλά έχουν φοβερά καρμικά αποτελέσματα ακόμη και σε ολόκληρα έθνη, δηλαδή πολύ επικείμενο πόνο.
Αυτό το οποίο λέμε είναι ότι το κακό δεν έχει πραγματική ύπαρξη, με την έννοια ότι είναι θνησιγενές και προσωρινό -έστω κι αν έχει μακρά διάρκεια. Και -προς Θεού!- αυτό πάλι δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να αγωνιζόμαστε πάντα και με όλες μας τις δυνάμεις ενάντια στο κακό κάθε τύπου και μεγέθους. Αντίθετα, έχει λεχθεί πως «με το κακό δεν υπάρχει στιγμή ανακωχής».
Ας τελειώσουμε όπως αρχίσαμε, για να κλείσει ο κύκλος, με το ερώτημα: «Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς το κακό;» Απαντάμε μ΄ένα άλλο ερώτημα: «Μπορούμε να ζήσουμε, άραγε, χωρίς ας πούμε, βασανιστήρια, δολοφονίες, διαστροφές ή περιβαλλοντολογική μόλυνση;»
Τι νομίζετε;

01/11/11
ΝΤΡΟΠΗ!
Ντροπή σ΄εσάς που οδηγήσατε την Ελλάδα σ΄αυτή την κατάντια. Ντροπή σ΄εσάς που αρπάξατε την εξουσία για ίδιον όφελος. Ντροπή σ΄εσάς που πλουτίσατε καταληστεύοντας τη χώρα σας. Ντροπή σ΄εσάς που αναρριχηθήκατε εξαπατώντας τους συμπολίτες σας. Ντροπή σ΄εσάς που καταντήσατε την ελληνική κοινωνία άντρο ληστών και δολοφόνων. Ντροπή σ΄εσάς που αφήσατε τους πολίτες έρμαιο στα χέρια αλλοδαπών και ημεδαπών εγκληματιών. Ντροπή σ΄εσάς που διαλύσατε όλη την κρατική δομή. Ντροπή σ΄εσάς που εκθρέψατε νεο-βανδάλους -κουκουλοφόρους και καταληψίες. Ντροπή σ΄εσάς που κάνατε τη διαφθορά τρόπο ζωής. Ντροπή σ΄εσάς που λεηλατήσατε τα εισοδήματα των φτωχών, αφήνοντας άθικτα τα υπερκέρδη των πλουσίων. Ντροπή σ΄εσάς που καταντήσατε την Ελλάδα ζητιάνα της Ευρώπης. Ντροπή σ΄εσάς που τσαλαπατήσατε την υπερηφάνεια των πολιτών αυτής της χώρας. Ντροπή σ΄εσάς που ρημάξατε τη ζωή και τα όνειρά τους. Ντροπή σ΄εσάς που προσφέρατε το ψέμα μιας απατηλής ευημερίας. Ντροπή σ΄εσάς που καλλιεργήσατε τα ιδανικά ενός προκλητικά χυδαίου λάιφ-στάιλ. Ντροπή σ΄εσάς που δώσατε ως πρότυπα τιποτένια και κούφια πρόσωπα. Ντροπή σ΄εσάς που αφήσατε ηλικιωμένους πολίτες να κοιμούνται στα πεζοδρόμια και χαρίσατε επιδόματα σε παχυλά πορτοφόλια ουτιδανών. Ντροπή σ΄εσάς που γαλουχήσατε γενιές Ελλήνων με χαμερπή ακούσματα και θεάματα.
Ντροπή σ΄εσάς που ξεπουλάτε τη χώρα όσο-όσο. Ντροπή σ΄εσάς που κουρελιάσατε την αξιοπρέπεια ενός λαού.
Ντροπή σ΄εσάς, προύχοντες της πολιτικής, της αγοράς, της ενημέρωσης, της δικαιοσύνης, των Μ.Μ.Ε., που γεννήσατε θανάσιμα αμαρτήματα και κουκουλώσατε εγκληματικά σκάνδαλα.
Ντροπή σ΄εσάς αρπακτικά όρνεα, ληστοσυμμορίτες, ανάξιοι οσφυοκάμπτες, ξεδιάντροποι ψεύτες, προδότες, νεκροθάφτες μεγάλων ιδανικών.
Ντροπή σ΄εσάς, κρυφοί και φανεροί, χτεσινοί και σημερινοί, δούλοι του σκότους.
Ντροπή όμως και στην ανοχή, στην εθελοτυφλία, στην αδιαφορία και στον εφησυχασμό.

Και τώρα τι;
Τώρα πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας, να μαζέψουμε τα κομμάτια μας, και ν΄αντισταθούμε στην ισοπέδωση και στην καταστροφή. Ας θυμόμαστε ότι ο Φοίνικας ξαναγεννιέται από τις στάχτες του, κι από το θάνατο η ζωή. Ας κρατάμε στο νου ότι οι μεγάλες κρίσεις μπορούν να γίνουν το εκκολαπτήριο μεγάλων επιτευγμάτων. Ας μην ξεχνάμε ότι μπροστά μας βρίσκονται οι ευοίωνες προοπτικές ενός Νέου Κόσμου και μιας Νέας Εποχής. Αφήνοντας πίσω αδυναμίες και λάθη του παρελθόντος, ας χτίσουμε μια νέα κοινωνία, μια νέα κουλτούρα.
Χρειάζεται αγώνας. Τίποτε δεν χαρίζεται -όλα κερδίζονται με κόπο και μόχθο. Και καλύτερα έτσι, γιατί δεν θέλουμε να είμαστε σφετεριστές και άρπαγες της ευτυχίας. Χρειάζονται και οι κατάλληλοι άνθρωποι, με τόλμη, ιδέες, αγάπη και αγωνιστικότητα, για να σπρώξουν τα πράγματα μπροστά. Σίγουρα υπάρχουν σε όλους τους χώρους της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ας δώσουμε την ευκαιρία σε άξιους ανθρώπους κι ας εξαλείψουμε μια για πάντα την αναξιοκρατία και την απεχθή αδελφή της τη φαυλοκρατία.
Όμως ο Νέος Κόσμος πρέπει να ΄ναι καθαρός, αγνός, όπως κάθε νεογέννητο. Ο ρύπος γεννάει μονάχα αρρώστια και σαπίλα. Μόνο καθαροί στο πνεύμα άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν μια καινούργια, υγιή κοινωνία. Το θεμέλιο και η πεμπτουσία αυτής της καθαρότητας είναι το κίνητρο του Κοινού Καλού. Χωρίς αυτή τη βάση δεν μπορεί να γεννηθεί τίποτε άξιο και ευτυχισμένο. Ας νοιαστούμε για το σύνολο και για κάθε πλάσμα όπως για τον εαυτό μας. Και όχι μόνο να μην κάνουμε σε άλλους ό,τι δεν θέλουμε να μας κάνουν, αλλά και να κάνουμε ό,τι θα θέλαμε να μας κάνουν.

Αυτή τη στιγμή προέχει να κρατηθούμε όρθιοι και να στηρίξουμε όσο μπορούμε τους πιο αδύνατους. Και η ζωή θα μας στείλει τις ευκαιρίες της αναγέννησης και της δόμησης, όπως το έχει κάνει τόσες φορές, όπως το κάνει πάντα.
Και τέλος, αλλά όχι δευτερευόντως, είναι ανάγκη να κρατιόμαστε σφιχτά στην αλυσίδα των Δυνάμεων του Καλού και του Φωτός -όσοι είμαστε συνειδητοί σ΄αυτή την αναγκαιότητα. Η ομοθυμία και η ενωμένη προσπάθεια είναι προϋπόθεση μιας ευτυχούς έκβασης, ενώ η διαίρεση και η διχόνοια η χαρά των δυνάμεων της καταστροφής.

25/10/11
Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑΙ... ΟΙ ΑΛΛΕΣ
Μας λυπεί το γεγονός ότι σε καιρούς τόσο κρίσιμους είμαστε αναγκασμένοι να αναφερθούμε ξανά σ΄ένα θέμα αρκετά δυσάρεστο για μας, επειδή άπτεται του καίριου ζητήματος της πνευματικής αναζήτησης.
Ως συνεπείς μελετητές και μέλη της Άγκνι Γιόγκα, θεωρούμε υποχρέωσή μας να υπερασπιστούμε τη γνησιότητα και τη θέση της Διδασκαλίας απέναντι σε ορισμένες πρακτικές και θεωρήσεις, οι οποίες, είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα, καταστρατηγούν τις δηλώσεις του Διδασκάλου και της επίσημης εκπροσώπου Του, της Έλενας Ρέριχ.
Για ποιο πράγμα μιλάμε; Για περίεργους συμφυρμούς και «συνθέσεις» που δεν είναι επιτρεπτοί για λόγους, τους οποίους έχει εκθέσει και καταγγείλει η ίδια η Ελ. Ρέριχ. Στο όνομα της σύνθεσης παντρεύονται συστήματα ασύμβατα και συγκροτούνται σχολές που έχουν λίγο απ΄όλα, και αυτό το ονομάζουν «σύνθεση». Εμείς όμως το αποκαλούμε αυθαιρεσία.
Μιλάμε στο όνομα της Άγκνι Γιόγκα και της αλήθειας της, την οποία έχουμε υποχρέωση και καθήκον να υπερασπιστούμε, σύμφωνα με την εντολή του Διδασκάλου.
Πρώτα πρώτα λοιπόν λέμε ότι η Άγκνι Γιόγκα είναι η ίδια σύνθεση, και δεν μπορεί να συντεθεί με άλλες διδασκαλίες, τις οποίες δεν αναγνωρίζει. Διότι η Άγκνι Γιόγκα -η Γιόγκα της Σύνθεσης, όπως αλλιώς αποκαλείται- έχει προσδιορίσει ρητά και αυστηρά τις διδασκαλίες, με τις οποίες έχει συγγενική σχέση, και τις οποίες εμπεριέχει έχοντας αφομοιώσει τις θεμελιώδεις αρχές τους.
Θα τις κατονομάσουμε ακόμα μια φορά:

-Αρχαία ελληνική φιλοσοφία -σχεδόν στο σύνολό της: Ορφισμό, Πυθαγορισμό, Πλατωνισμό, Νεοπλατωνισμό, Εκλεκτικισμό, των οποίων οι Ιδρυτές είναι Μέλη της Λευκής Αδελφότητας.
Για τον Πλατωνισμό ιδιαίτερα έχει λεχθεί ότι είναι «η ίδια διδασκαλία». Αλλά, βέβαια, ο Πλατωνισμός εμπεριέχει και τους Ορφικούς και τους Πυθαγόρειους και τον Ηράκλειτο και τις διδασκαλίες των Μυστηρίων -και όχι μόνο.

-Όλα τα Φιλοσοφικά Συστήματα της Ινδίας, τα αρχαία, αλλά και πολλούς νεότερους στοχαστές και γιόγκι (Ραμακρίσνα, Βιβεκανάντα, Σρι Αουρομπίντο, κ.τ.λ.)

-Τα συστήματα επίσης του Τεκτονισμού και Ροδοσταυρισμού στις απαρχές τους έχουν την ίδια προέλευση.

-Στα νεότερα χρόνια έχουμε δύο Διδασκαλίες, που συνιστούν προοίμιο της Άγκνι Γιόγκα: Πρώτον, τη Διδασκαλία που δόθηκε μέσω της άλλης μεγάλης Απεσταλμένης, της Έλενας Π. Μπλαβάτσκυ. Μπορεί καθένας να δει τις δηλώσεις του Ίδιου του Διδασκάλου στα βιβλία Του Άγκνι Γιόγκα, Υπεργήινο και αλλού. Δεύτερον, η ωραιότατη Διδασκαλία του Ναού, δοσμένη από τον Διδάσκαλο Ιλαρίωνα στην Φράντσια Λα Ντούε.

Η Άγκνι Γιόγκα, η Γιόγκα του Πυρός, της Ζωντανής Ηθικής και της Σύνθεσης, έρχεται στη συνέχεια ως η Διδασκαλία της Νέας Εποχής, ως προετοιμασία για την έλευση του Νέου Κόσμου, της Νέας Ανθρωπότητας. Η Άγκνι Γιόγκα έχει τη δική της μέθοδο ανάπτυξης και επίτευξης. Έχει, σε σχέση μ΄αυτό το τελευταίο ζήτημα, δηλώσει και προειδοποιήσει επανελημμένα πως αυτή η μέθοδος είναι η βραχύτερη και αμεσότερη, και δεν μπορεί να συνδυαστεί με άλλες πρακτικές. Και μάλιστα επισημαίνει τους κινδύνους από τέτοιου είδους «συνθέσεις», κινδύνους που αρχίζουν από την αναποτελεσματικότητα και φτάνουν μέχρι την καταστροφή.
Οφείλουμε να προειδοποιήσουμε, γιατί προφανώς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πάρει μια γεύση από την Άγκνι Γιόγκα, αλλά η μισή γνώση είναι πολύ πιο επικίνδυνη, ως γνωστόν, από την άγνοια.
Αν όμως ενέχει κινδύνους η πρακτική συνδυασμού με διδασκαλίες, οι οποίες δεν είναι κακές αυτές καθαυτές, τότε πόσο πιο επικίνδυνη είναι η «σύνθεση» με διδασκαλίες, τις οποίες απορρίπτει και καταγγέλλει η Άγκνι Γιόγκα.
Δεν θέλουμε τώρα να πούμε ονόματα που θα πυροδοτούσαν μια αντιπαράθεση, η οποία δεν θα οδηγούσε πουθενά. Μπορούμε μόνο να πούμε ότι διδασκαλίες που έχουν διαψευστεί από το χρόνο και τα γεγονότα -π.χ. εξαγγελίες για «πρωτοφανή ευημερία και κουλτούρα», τις παραμονές του Β΄παγκοσμίου πολέμου!- διδασκαλίες που νανούριζαν τους οπαδούς τους με υποσχέσεις μεγάλης ευτυχίας, όταν η Άγκνι Γιόγκα προειδοποιούσε με κάθε τρόπο για την επερχόμενη λαίλαπα. Όπως και για άλλους μεγάλους κινδύνους που εγκυμονεί η μη αφομοίωση από την συνειδητότητα των πύρινων ενεργειών.
Η Άγκνι Γιόγκα δεν μίλησε για επικείμενη ευημερία με τις συνθήκες της καπιταλιστικής νοοτροπίας, αλλά μόνο με την επικράτηση του Κοινού Καλού, της συνεργασίας και του σεβασμού απέναντι στη Φύση και σ΄όλα τα πλάσματά της. Κι όλα αυτά αντίκεινται στην απληστία, τον ανταγωνισμό και την κερδοσκοπία -αναπόσπαστα γνωρίσματα της ιδιοτελούς καπιταλιστικής πρακτικής.
Η Άγκνι Γιόγκα δεν είναι μια διδασκαλία απ΄το σωρό, είναι Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ, η επίσημη και μοναδική από τη Μία Πηγή, για τις τρέχουσες συνθήκες και ανάγκες. Οι σύγχρονές της, καθώς και οι μεταγενέστερες, δεν προέρχονται από την Πηγή. Χρησιμοποιούν την Άγκνι Γιόγκα (και άλλες μεγάλες Διδασκαλίες), ενώ το αντίστροφο όχι μόνο ΔΕΝ συμβαίνει, αλλά και πολλά από τα λεγόμενά τους αντικρούονται ως ανακριβή από τη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα. Η Άγκνι Γιόγκα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται σαν συμπλήρωμα ή τσόντα, αλλά πολλοί το κάνουν αυτό είτε από πραγματική άγνοια είτε από πρόθεση, επιμένοντας σε υποκριτική άγνοια των θέσεων της Διδασκαλίας.
Ας το τονίσουμε αυτό, γιατί μπορεί να εκληφθεί λανθασμένα ή να χρησιμοποιηθεί συκοφαντικά: η Διδασκαλία της Σύνθεσης, του Πυρός, της Ζωής -η Άγκνι Γιόγκα- δεν αρνείται ΚΑΜΙΑ αληθινή και γνήσια Διδασκαλία, γιατί κάθε τέτοια Διδασκαλία είναι Διδασκαλία της καρδιάς και όχι εγκεφαλικό προϊόν. Τις αγκαλιάζει και τις εμπεριέχει ΟΛΕΣ, και είναι αξεδιάλυτα δεμένη μαζί τους. Απλώς, η Άγκνι Γιόγκα, ως νεότερη και συνέχειά τους, πηγαίνει, όπως είναι φυσικό, πιο πέρα από άποψη πληροφορίας και στόχου για την ανθρωπότητα, και προσφέρει μια νέα, δυναμική μέθοδο σύντομης επίτευξης που συνάδει με την επιταχυνόμενη εξέλιξη των γεγονότων.

Φυσικά, κάθε πνευματικός δρόμος οδηγεί τελικά σ΄ένα πνευματικό επίτευγμα. Καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει αυτόν που του ταιριάζει καλύτερα. Διότι, εάν φυσικά επιθυμεί ένα σοβαρό πνευματικό επίτευγμα, πρέπει αναγκαίως να επιλέξει έναν δρόμο, ο οποίος έχει τους σηματοδότες του, δηλαδή τη μεθοδική του. Αυτό πρέπει να κατανοηθεί πλήρως: είναι ένα πράγμα να μορφώνεσαι, να μαθαίνεις, να μελετάς ό,τι σου προκαλεί ενδιαφέρον, κι αυτό είναι πολύ καλό και ωφέλιμο πράγμα, είναι όμως άλλο πράγμα να έχεις μια συγκεκριμένη στόχευση, για παράδειγμα να γίνεις Γιόγκι (αληθινός, όχι κατ΄όνομα -υπάρχει αβυσσαλέα διαφορά ανάμεσα στα δύο), ή να περάσεις τις Πύλες της Λευκής Αδελφότητας, ή ν΄αποκτήσεις πρόσβαση στον Αόρατο Κόσμο (στην πραγματικότητα, όλα αυτά, και πολύ περισσότερα, πάνε πακέτο).
Στη δεύτερη περίπτωση οφείλεις ν΄ακολουθήσεις μία συγκεκριμένη Σχολή και μέθοδο. Δεν μπορείς να ακολουθείς δύο, δεν μπορείς να κάθεσαι σε δύο σκαμνιά. Διαφορετικά, σε περιμένει, στην καλύτερη περίπτωση, όπως είπαμε, μηδενικό αποτέλεσμα, και, στη χειρότερη, μεγάλη καταστροφή.
Εννοείται ότι σε κάθε περίπτωση, όχι μόνο δεν απαγορεύεται η μελέτη και άλλων Διδασκαλιών και θεωριών, αλλά και επιβάλλεται, επειδή η γνώση είναι σημαντικότατος παράγοντας διεύρυνσης και ανάπτυξης, αλλά και επειδή, μέσω σύγκρισης και παραβολής των πληροφοριών, μπορείς αφενός μεν να διαπιστώσεις τις πνευματικές συγγένειες, και αφετέρου να κάνεις τις εκτιμήσεις και επιλογές σου. Η πρόσληψη πληροφορίας και η ελευθερία της σκέψης είναι εκ των ων ουκ άνευ, και οτιδήποτε άλλο είναι αδιανόητο. Άλλωστε, κάθε Διδασκαλία που έχει μέσα της αλήθεια, ομορφιά και δύναμη δεν φοβάται ποτέ ούτε τη σύγκριση ούτε τον έλεγχο. Η Άγκνι Γιόγκα προτρέπει -και προκαλεί- και στα δύο: και στη σύγκριση και στον έλεγχο. Δεν υπάρχει τίποτε σ΄αυτή τη Διδασκαλία που να αντίκειται στη λογική ή στην καρδιά σου. Επιπλέον, η δυναμική και το ύψος της είναι ανυπέρβλητα, και αντιληπτά ακόμη και από τον πλέον αδαή.

Είναι χρέος μας να κάνουμε αυτές τις επισημάνσεις βλέποντας τι κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο και γύρω μας -πολλή σύγχυση και πολλοί ψευδείς ισχυρισμοί. Κατανοούμε πόσο δύσκολο είναι για τον αρχάριο να διακρίνει το αληθινά φωτεινό μέσα σ΄έναν πραγματικό κυκεώνα σχολών, ομάδων και διδασκαλιών. Αυτό που μπορεί να σώσει κάποιον είναι ο πραγματικός πόθος της καρδιάς για πνευματική φώτιση και τα αγνά, ανιδιοτελή κίνητρα. Αυτοί οι μαγνήτες θα προσελκύσουν τους κατάλληλους Οδηγούς, είτε στο φυσικό είτε στο αόρατο πεδίο. 18/10/11
ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ
Δεν γνωρίζουμε τι θα μπορούσε να συμβεί από τη μια εβδομάδα στην άλλη μέχρι τη συνάντησή μας, ούτε καν από τη μια μέρα στην άλλη, όταν λαμβάνουν χώρα ισχυροί τριγμοί όχι μόνο στο εθνικό αλλά και στο παγκόσμιο εποικοδόμημα. Δεν γνωρίζουμε τι σέρνει πίσω της μια πιθανή -πολύ πιθανή- μεγάλη οικονομική κατάρρευση, πώς θα είναι ο κόσμος και η ζωή μας την επόμενη μέρα. Η κατάσταση είναι άκρως σοβαρή και δεν είναι δυνατόν να την αγνοήσουμε παραβλέποντας τα γεγονότα.
Είναι μέγα λάθος να νομίζει κανείς ότι ο άνθρωπος του πνευματικού δρόμου πρέπει να είναι αδιάφορος και αμέτοχος στα τεκταινόμενα. Απεναντίας, οφείλει να παρακολουθεί άγρυπνα ό,τι συμβαίνει και το που κατευθύνονται τα πράγματα. Η σκέψη μας, οι επιθυμίες μας, οι προσδοκίες, η υποστήριξη ή η αγανάκτηση, και ό,τι συνυφαίνει τη συνειδητότητά μας είναι τεράστιας σημασίας, όσο κι αν συχνά πιστεύουμε το αντίθετο. Η συνειδητότητά μας είναι άρρηκτο τμήμα του παγκόσμιου συνειδησιακού ιστού, και καθένας από μας προσθέτει την πινελλιά του σ΄αυτόν τον ιστό.
Είχαμε πει και πέρυσι τόσα πολλά για τη σημασία και τη βαρύτητα που έχει η συνειδητότητα για την ίδια την Ύπαρξη, αφού, σε τελική ανάλυση, παν ό,τι υπάρχει δεν είναι παρά μια συνειδησιακή κατάσταση. Και πάλι ελλοχεύει ο κίνδυνος να υποθέσει κανείς πώς, αφού τα πάντα είναι συνείδηση, τότε η έμπρακτη δραστηριότητα περιττεύει. Έχει λεχθεί όμως: «Με ανθρώπινα χέρια και ανθρώπινα πόδια»- στο υλικό πεδίο τα πάντα πρέπει να επιτευχθούν με ένυλη δράση. Αλλά κάθε δράση δεν είναι παρά εκδήλωση συνειδησιακών διεργασιών. Έτσι, όλα είναι συνειδητότητα. Γι΄αυτό η ποιότητα και η δυναμική της συνειδητότητάς μας είναι αυτή που καθορίζει τα πάντα.
Υγιής συνειδητότητα είναι εκείνη που είναι πνευματικής φύσεως. Η σταθερή και αδιακύμαντη πνευματικότητα δεν είναι εύκολη όταν ζει κανείς σ΄αυτόν τον κόσμο της ατέλειας, της φθοράς και της διαφθοράς. Η διατήρηση της ισορροπίας είναι δύσκολη όταν κύματα χάους σε χτυπούν από κάθε πλευρά. Η ισορροπία συνίσταται στην ορθή στάση ζωής τόσο απέναντι στην πνευματική όσο και στην επίγεια πραγματικότητα. Έχει εκφραστεί θαυμάσια στη φράση: «Να είσαι στον κόσμο αλλά όχι του κόσμου». Τι σημαίνει αυτό;
Είναι ένας άλλος τρόπος έκφρασης του: «Απόδοτε ουν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». «Κόσμος» και «Καίσαρας» είναι ένα και το αυτό, «όχι του κόσμου» σημαίνει να ανήκεις στην ανώτερη κατάσταση, την πνευματική ή Θεό. Ζώντας στον κόσμο, του αποδίδεις τα δέοντα, εκπληρώνεις όλες τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα, κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς γι΄αυτόν. Γνωρίζεις όμως ότι δεν ανήκεις σ΄αυτόν -πώς θα ήταν δυνατόν, αφού είναι μια κατάσταση παροδικότητας; Η γνώση του ότι ανήκεις στον πνευματικό και άφθαρτο κόσμο συνεπάγεται ορισμένη στάση ζωής, στην οποία η βαρύτητα ενδιαφέροντος τοποθετείται στο αιώνιο και διαρκές. Σ΄αυτή την περίπτωση επιδιώκει κανείς τις ενέργειες εκείνες που τρέφουν την πνευματική του ύπαρξη.
Ισορροπώντας μεταξύ των δύο κόσμων αποδίδει «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι»- εκτελεί τις υποχρεώσεις του απέναντι στο γήινο κόσμο -και «τα του Θεού τω Θεώ», εκτελεί και τις πνευματικές του υποχρεώσεις, και δεν παραμελεί τίποτε.
Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί άνθρωποι αναγνωρίζουν μόνο τον «Καίσαρα» και καθόλου το «Θεό». Το περίεργο είναι ότι σ΄αυτήν την περίπτωση, δεν αποδίδουν τα δέοντα στον Καίσαρα-γήινο κόσμο. Είναι αυτοί ακριβώς που συνήθως παραβιάζουν όλους τους κανόνες, που κακοποιούν τον κόσμο, παρά το ότι νιώθουν δεμένοι και ότι ανήκουν σ΄αυτόν και μόνο σ΄αυτόν. Δεν είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι οι άνθρωποι του πνεύματος, ενώ προσβλέπουν στον Ανώτερο Κόσμο, εντούτοις, αγαπούν και σέβονται τον κατώτερο; Κι ότι είναι συνήθως αυτοί οι οποίοι θυσιάζονται συχνά για τον κόσμο, στον οποίο νιώθουν ότι δεν ανήκουν; Πόσο υπέροχα έχει εκφραστεί αυτό στη Διδασκαλία από τον Μεγάλο Κύριο: «Είμαστε έτοιμοι κάθε στιγμή να πετάξουμε μακριά απ΄τη Γη, κι όμως αγαπούμε και το τελευταίο της λουλούδι»!

Τέλος πάντων, η παραπάνω παραδοξότητα είναι μόνο φαινομενική και η εξήγησή της απλή. Η ανεπτυγμένη συνειδητότητα αντιλαμβάνεται το ενιαίο της Ύπαρξης, και γι΄αυτό σέβεται και αγαπά κάθε της εκδήλωση. Ενώ ποθεί και αγωνίζεται προς το Ανώτερο, το Ωραίο και φωτεινό, η αγάπη προς τα κατώτερα όντα, που ρέει προς τα κάτω υπό μορφή συμπόνιας, την οδηγεί συχνά σε μεγάλες θυσίες. Αλλά και η αγάπη προς το Ανώτερο την ωθεί επίσης σε όμοιες θυσίες, κι έτσι το προχωρημένο ανθρώπινο ον είναι πάντα ικανό για θυσία. Και τι είναι η θυσία; Μια άλλη λέξη για την προσφορά, το δόσιμο. Μπορεί να δίνει κανείς συνεχώς -την προσοχή, την αγάπη, το χρόνο, τα υλικά του πράγματα, και πάνω απ΄όλα τα πνευματικά του δώρα. Μπορεί να φτάσει στην υπέρτατη προσφορά, της ίδιας του της ζωής. Αλλά, βέβαια, η θυσία είναι τελικά ο πιο γρήγορος δρόμος επίτευξης.
Αν τώρα βρισκόμαστε σε μια τόσο δυσάρεστη κατάσταση -και όχι μόνο οικονομική αλλά και από πολιτική και περιβαλλοντική άποψη- είναι επειδή πολλοί από εμάς, τους ανθρώπους, ποντάραμε πάντα στο λαμβάνειν και όχι στο δίνειν. Αυτό το λαμβάνειν μπορεί -όπως συχνότατα συμβαίνει- να πάρει φοβερές μορφές αρπαγής, σφετερισμού, λεηλασίας, φόνου και κάθε είδους εγκλήματος, τόσο σε ατομικό, όσο και σε ομαδικό ή συλλογικό επίπεδο. Όλες οι πράξεις αγριότητας πηγάζουν από αυτό.
Και για να πάμε στην επικαιρότητα, έχουμε μπροστά μας μια Ευρώπη που κλυδωνίζεται συθέμελα. Σ΄αυτήν την Ευρώπη στηρίχτηκαν τόσα όνειρα, τόσες προσδοκίες! Τι απόμεινε απ΄αυτά τα όνειρα και τις προσδοκίες; Τίποτε απολύτως, ή σχεδόν τίποτε. Γιατί τα πράγματα έλαβαν τέτοια τροπή;

Επειδή ο μόνος ισχυρός και ανίκητος συνδετικός κρίκος είναι η αγάπη, η αγάπη που λέει: «Εγώ είμαι Εσύ, Εσύ είσαι Εγώ, μέρη του Θεϊκού Εαυτού». Α, μια τέτοια αγάπη κάνει θαύματα, κάνει τ΄αδύνατα δυνατά. Δυστυχώς, όμως, οι Γάλλοι έμειναν Γάλλοι, οι Γερμανοί Γερμανοί, οι Έλληνες Έλληνες. Δεν αγαπήθηκαν αρκετά, δεν ενοποιήθηκαν αρκετά. Κάθε λαός επιθυμούσε να κερδίζει, ει δυνατόν, σε βάρος των άλλων. Δεν υπήρξε συνταύτιση, όπως εκείνη, για παράδειγμα, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Μέσα σ΄αυτό το πλαίσιο, αλλά βέβαια και στο παγκόσμιο σώμα, αναπτύχθηκε το σαρκοβόρο σκουλήκι που λέγεται κερδοσκοπία. Τι μας είχε πει ο Διδάσκαλος, πολλές δεκαετίες πριν; «Η αρρώστια της εποχής ονομάζεται κερδοσκοπία. Αυτό το σκουλήκι είναι ιδιαζόντως σιχαμερό και ιδιαζόντως νοσογόνο. Αν δεν συντριβεί τούτο το απεχθές τέρας, δεν πρόκειται να εξυγιανθεί η κατάσταση. Και η μόλυνση θα είναι όπως τη βλέπουμε -σε όλα τα επίπεδα και τις μορφές του εγκλήματος. Και όχι μόνο από ένα κράτος προς ένα άλλο κράτος αλλά και από έναν πολίτη προς έναν άλλο πολίτη. Η ζωή θα γίνει ζούγκλα, έχει ήδη γίνει ζούγκλα.
Μπορούμε να γλιτώσουμε τα χειρότερα και να κάνουμε μια καλύτερη αρχή αν συνειδητοποιήσουμε οι πολλοί -όχι όμως ελάχιστοι, έχει έρθει η ώρα των πολλών- τι σημαίνει, τι είναι σάπιο και πως θα έρθει η εξυγίανση.
Τέλος πάντων, είναι γεγονός ότι βρισκόμαστε μπροστά, ή μάλλον μέσα, σε έναν οικονομικό Αρμαγεδδώνα. Η αιτία όμως βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Πάμε να δούμε τι λέει η Διδασκαλία:

Η Ουρουσβάτι γνωρίζει ότι ο κίνδυνος για ψυχικές επιδημίες αυξάνει. Στα Πουράνα είχε προλεχθεί ότι, προς το τέλος της Κάλι Γιούγκα, η ανθρωπότητα θα οδηγούνταν σε πράξεις παραφροσύνης. Είναι πολύ επικίνδυνο το ότι οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν αυτή την κατάσταση, γιατί, ενώ είναι δυνατόν να θεραπεύσεις έναν ασθενή που δεν αντιστέκεται στη θεραπεία, αν αυτός αγωνίζεται ενάντιά της, τα ευεργετικά αποτελέσματα της θεραπευτικής αγωγής θα μειωθούν.
Αλλά πώς να εξηγήσετε στους ανθρώπους ότι οι ηγέτες και οι δάσκαλοί τους είναι παράφρονες; Πώς μπορείτε να πείσετε ένα έθνος ότι πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα για την αποκατάσταση της υγείας του; Πραγματικά, οι συνταγές Μας θα ήταν τελείως διαφορετικές από τα μέτρα που προσφέρουν οι υγειονομικές αρχές! Αυτό θα ήταν ιδιαίτερα προφανές στην ψυχική σφαίρα... Πράγματι, τέτοια νοητική σύγχυση ανταποκρίνεται απόλυτα στο τέλος της Κάλι Γιούγκα, έχει όμως λεχθεί ότι, αν η σύγχυση φτάσει στο αποκορύφωμά της, ο μόνος τρόπος να διορθωθεί η κατάσταση θα είναι μέσω πύρινου εξαγνισμού. Οι άνθρωποι έχουν ήδη αρχίσει να μιλούν για τον Αρμαγεδδώνα. Λίγα χρόνια πριν, δεν θα είχαν σκεφτεί για την εγγύτητα αποφασιστικών γεγονότων, αλλά οι Διδασκαλίες υπηρετούν το σκοπό τους, και ακόμα και οι σκεπτικιστές έχουν τώρα συναίσθηση των τρόμων του Αρμαγεδδώνα. Έτσι, η πληροφορία εξαπλώνεται με το δικό της τρόπο...
[ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ, Βιβλίο Δεύτερο, 285]

Η Ουρουσβάτι γνωρίζει ότι η αποσύνθεση της συνείδησης είναι χειρότερη από οποιονδήποτε πόλεμο, λοιμό ή σεισμό. Έρπει απαρατήρητη και προβαίνει σε πράξεις που θα γεμίσουν με φρίκη τους μελλοντικούς ιστορικούς. Κάνει τους ανθρώπους να χάνουν τον αυτοσεβασμό τους, να γίνονται μοχθηροί, και να παραβλέπουν την υποχρεωτική συνεισφορά τους στις μέλλουσες γενιές... Θυμηθείτε τι είναι γραμμένο στα Βισνού Πουράνα, στις αρχαίες προφητείες των οποίων μπορεί να αναγνωρίζει κανείς την παρούσα εποχή... Κι όμως οι άνθρωποι, φανερώνοντας πραγματική σύγχυση, δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για τις αρχαίες προειδοποιήσεις. Είναι ιδιαίτερα τρομακτικό ότι η πλειονότητα των ανθρώπων δεν θέλει να κατανοήσει τα γεγονότα του παρόντος. Χορεύουν, εμπορεύονται, και πιστεύουν πως η παρούσα εποχή αντιπροσωπεύει την κορυφή της επίτευξης. Συγκρίνετε ό,τι συμβαίνει τώρα με τα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια άλλων περιόδων παρακμής και θα βρείτε ότι έχουν κοινά συμπτώματα...
Ο Στοχαστής προείδε αυτές τις συμφορές. Είπε: «Μη μετράτε τις μέρες μέχρι εκείνη την εποχή που θα σας ζητηθεί να απολογηθείτε για όλες σας τις υποκρισίες. Θα κάνετε καλύτερα να καθαρθείτε σήμερα!»
Αυτά τα έλεγε ο Διδάσκαλος το 1938 και ενόψει του επικείμενου Β΄παγκοσμίου πολέμου. Αλλά, αν και αυτή τη στιγμή δεν υφίσταται παγκόσμια σύρραξη -τουλάχιστον όχι με τα γνωστά όπλα- η κατάσταση γενικά ισχύει, ιδίως κατά το σκέλος που αφορά την αποσύνθεση της συνείδησης κυρίως των ισχυρών λόγω θέσεως. Και, αλήθεια, τι διαφθορά και σήψη στεγάζεται μέσα σε εκείνους που καταλήστεψαν τους συμπολίτες τους και την πατρίδα που τους γέννησε! Αλλά οι άφρονες αυτοί δεν σκέφτονται καθόλου ότι κι αν ακόμα διαφύγουν την ανθρώπινη τιμωρία, δεν έχουν καμιά ελπίδα να ξεφύγουν από την καρμική δικαιοσύνη -κι αυτή η δικαιοσύνη είναι αμείλικτη για τους προδότες. Γιατί η προδοσία είναι από τα πλέον αισχρά και ασυγχώρητα εγκλήματα. Και υπάρχουν προδότες διαφόρων διαμετρημάτων -των συντρόφων τους, της πατρίδας τους, της ανθρωπότητας, και, όπως καλά γνωρίζουμε, του Θείου Σχεδίου. Αφού πούλησαν την ψυχή τους έναντι μιας πρόσκαιρης απολαβής, ας υποστούν τους τρόμους της αναπόφευκτης μαύρης μοίρας τους.

Το καλύτερο σε σχέση με την εποχή που προαναφέραμε είναι ότι οι άνθρωποι δεν είναι πια τόσο ανέμελοι. Αφυπνίζονται γρήγορα και σε μεγάλους αριθμούς. Κι έτσι, ενώ από τη μια μεριά παρατηρούμε τις αβύσσους της διαφθοράς, της διαστροφής και της εγκληματικότητας, από την άλλη βλέπουμε τη γοργή και πλατιά αφύπνιση του ανθρώπινου πληθυσμού, κι αυτό είναι τόσο παρήγορο και τόσο ελπιδοφόρο!
Είθε το Φως να νικήσει το σκοτάδι!

11/10/11
ΧΩΡΙΣ ΠΥΞΙΔΑ
Η ασυγκράτητη ροή του Χρόνου μας έφερε πάλι στο αφετηριακό σημείο του νέου κύκλου συνεργασίας της ομάδας μας, της περιόδου 2011-2012. Με χαρά θα συναντηθούμε ξανά, με χαρά θα καταπιαστούμε με τα αστείρευτα θέματα της Διδασκαλίας. Αυτή είναι η χαρά του πνεύματος. Το πνεύμα έχει πάντα λόγους για να χαίρεται, και είναι φυσικό και επόμενο αφού η επικράτειά του είναι ουράνια. Όσα όμως συμβαίνουν στη Γη δεν είναι χαροποιά, καθώς ο καινούργιος κύκλος μας βρίσκει σε κατάσταση αναταραχής και αβεβαιότητας. Πράγματι, το σκάφος Ελλάδα παραπαίει ακυβέρνητο μέσα σε θύελλες και συμπληγάδες, μέσα σε πυκνή ομίχλη, με ορατότητα μηδέν. Αλλά και το μεγάλο καράβι του μέχρι πρό τινος περιούσιου «δυτικού κόσμου» κλυδωνίζεται επικίνδυνα, με τις διαβόητες «αγορές» του σε πυρετώδη φούρια και τον καθημερινό άνθρωπο να έχει χάσει τον ύπνο του.

Γιατί όμως να απορούμε με την αναμπουμπούλα; Δεν έπρεπε να την περιμένουμε; Και πολύ άργησε μάλιστα, επειδή ο «δυτικός κόσμος» μας προτιμούσε να κρύβει τα σκουπίδια κάτω από το χαλί για να μη χαλάσει τη μαγιαβική -και τόσο βολική- νιρβάνα του. Η κάθε γενιά ανέβαλε την επώδυνη αποκάλυψη με το... ευγενές σκεπτικό του Λουδοβίκου «apres moi le deluge". Ώσπου κάποια μοιραία στιγμή το απόστημα έσκασε. Και πώς να μη σκάσει αφού έχει μαζέψει τόσο πύον, τόση νοσηρότητα, τόση αποσύνθεση! «Τις πταίει», λοιπόν για το πλανητικό χάλι;
Όλοι φταίμε, στο βαθμό που μας αναλογεί. Γιατί περιφρονήσαμε τις υγιείς και πρακτικές αρχές του δίκαιου επιμερισμού, της στενής και ευρύτερης συνεργασίας, της ισότητας όλων των ανθρώπων σε δικαιώματα και ευκαιρίες -πάνω απ΄όλα, τη μεγάλη, σωτήρια, θεμελιώδη αρχή του Κοινού Καλού. Αντί γι΄αυτό επιδοθήκαμε -εμείς, οι «πολιτισμένοι», «δημοκρατικοί» δυτικοί πολίτες- στο κυνήγι της ατομικής ευημερίας και ικανοποίησης. Γίναμε εγωπαθείς, άπληστοι, επιθετικοί, αδίσταχτοι. Γίναμε επινοητικοί στην παρανομία και στη διαρπαγή, γίναμε διεφθαρμένοι και αντιανθρώπινοι. Οι ανθρώπινες κοινωνίες νοσούν. Τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα; Σημαίνει την παρακμή και τον αναπόφευκτο αφανισμό της Πέμπτης Φυλής, της λεγόμενης «Αρίας» -όνομα και μη χωριό (Arya=Ευγενής)! Η Πέμπτη Φυλή πάει να πνιγεί μέσα στις ίδιες της τις ακαθαρσίες, αφού διέστρεψε όλες τις ωραιότερες αξίες, λεηλάτησε και βρώμισε τη Φύση, κακομεταχειρίστηκε τα άλλα πλάσματα, και, γενικά, δεν υπάρχει κακούργημα και ανοσιούργημα που να μην έχει διαπράξει.
Οι άνθρωποι διαπράττουν τα χειρότερα εγκλήματα προσδοκώντας την ικανοποίηση των κάθε είδους βίτσιων τους και την ατιμωρησία για τα πεπραγμένα τους. Γιατί όχι, αφού οι «πνευματικοί» ταγοί τους, τους έχουν γαλουχήσει με την άθλια ιδέα της παραγραφής όλων των εγκλημάτων χάρη στην επικερδή επινόηση της «άφεσης των αμαρτιών»; Για το «ο συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις» και το «ο λαβών μάχαιραν εν μαχαίρα αποθανείται» ούτε λόγος! Βέβαια, δεν υπάρχει Κοσμική Δικαιοσύνη, δεν υπάρχει αιτία και αποτέλεσμα, δεν υπάρχει «Οφθαλμός ος τα πανθ΄ορά» -υπάρχει μόνο απόλαυση «εδώ και τώρα»!

Και, φυσικά, πολλοί θα απορούν, γιατί, αφού υπάρχει Ανώτερη Δικαιοσύνη, υποφέρουν πάντα οι μικρότεροι φταίχτες, ενώ οι μεγάλοι αδικητές φαίνεται να μένουν στο απυρόβλητο. Πρέπει να θυμόμαστε μερικά πράγματα. Ότι η ανταπόδοση έρχεται πιο γρήγορα για τις μικρότερες δράσεις, επειδή οι δημιουργούμενοι ενεργειακοί κύκλοι είναι μικρότερης ακτίνας, ενώ οι ισχυρές δράσεις παράγουν κύκλους μεγάλης ακτίνας, έτσι που η επιστροφή της ενέργειας και η αποκατάσταση της ισορροπίας επέρχεται με καθυστέρηση, αλλά με πολύ μεγαλύτερη ισχύ.
Συνήθως όμως διαφεύγει στους πολλούς και η εξής πραγματικότητα, η οποία εκφράζεται πολύ παραστατικά στην Αποκάλυψη, όπου ο Θεός λέει ότι θα «ξεράσει» τους «χλιαρούς»: «έπρεπε», λέει, «να είσαι ζεστός ή ψυχρός, επειδή δεν είσαι ούτε ζεστός ούτε ψυχρός θα σε ξεράσω από το στόμα μου.» Με άλλα λόγια, η «χλιαρότητα», η αδιαφορία, η αδράνεια, στα μάτια της Δημιουργίας είναι χειρότερη από την κακή δράση. Επειδή, ακόμη και η χειρότερη πράξη, προκαλεί αντίδραση, κι έτσι κινητοποιεί τη ζωή, ενώ η αδιαφορία είναι θανατηφόρα.
Όταν, επομένως, μένουμε απαθείς μπροστά στο κακό, όποιας μορφής -απάτης, λεηλασίας, διαστροφής, κακοποίησης άλλων πλασμάτων- γινόμαστε συμμέτοχοι στο κακό. Η ανοχή στο κακό ισοδυναμεί με συνενοχή. Μέσα από ψευτοδιδασκαλίες έχει περάσει το δόγμα της μη αντίστασης στο κακό, της παθητικότητας, η οποία στην ουσία της είναι ο πιο μικρόψυχος εαυτουλισμός που σκέφτεται: «μη μου τους κύκλους τάραττε».

Η αληθινή Διδασκαλία όμως λέει: «Με το κακό δεν υπάρχει ούτε στιγμή ανακωχής». Το κακό λοιπόν οφείλουμε να το πολεμάμε παντού και πάντα, με ό,τι όπλα διαθέτει ο καθένας. Πρώτα απ΄όλα όμως πρέπει να είμαστε άγρυπνοι και να διακρίνουμε με σοφία το κακό, γιατί αυτό ξέρει να μεταμφιέζεται πολύ καλά -η εξαπάτηση είναι η μεγαλύτερη τέχνη του. Το μάτι του πνεύματος όμως, το μάτι της καρδιάς δεν ξεγελιέται. Γι΄αυτό είναι πρώτιστο καθήκον το άνοιγμα αυτού του ματιού της διάκρισης. Με την αδιαφορία και τον εφησυχασμό το μάτι αυτό δεν ανοίγει. Και, δυστυχώς, αρκετοί άνθρωποι που θεωρούν ότι ανήκουν στην πνευματική κοινότητα, απαξιούν ή βαριούνται να παρακολουθούν τα γεγονότα, τις καταστάσεις, και τις πράξεις που λαμβάνουν χώρα, θεωρώντας ότι είναι αρκετό να είναι χαμένοι στην αυτάρεσκη αυτάρκειά τους. Και, τότε, πού είναι η αγανάκτηση του πνεύματος;
Πού ο ηρωισμός και πού η νίκη; «Πολεμιστές Μου», αποκαλεί ο Μεγάλος Κύριος τους μαθητές Του, και δηλώνει πως η Κοινότητα του Καλού μοιάζει περισσότερο με στρατόπεδο παρά με χορωδία υμνωδών.
Το θέμα είναι να κατανοεί κανείς με σαφήνεια την έννοια του Καλού και εκείνη του κακού. Κι αυτό είναι μια ιδιαίτερη πραγματικά σοφία, την οποία δεν διαθέτουν πολλοί, και η οποία αποκτιέται με αγώνα της καρδιάς και με τα εργαλεία και τα εφόδια που προσφέρει η Διδασκαλία του Καλού, η Διδασκαλία του Φωτός. Αυτή είναι η πιο μεγάλη, η πιο απαραίτητη γνώση. Μόνο μ΄αυτήν την πυξίδα μπορείς να πορευτείς αλάνθαστα, χωρίς παρεκκλίσεις, χωρίς αποπροσανατολισμούς.
Είναι δυνατόν να προσδοκούμε ευτυχία και ευημερία όταν μοναδική μας επιδίωξη και προσπάθεια είναι η ύλη; Η ύλη είναι από τη φύση της εντροπική, γι΄αυτό από μόνη της, χωρίς το πνεύμα είναι καταδικασμένη. Μήπως πρέπει να στραφούμε στο πνεύμα -μια έννοια ακόμα και περιφρονημένη, εκτός από παρανοημένη- και η δοκιμασία μας είναι και η ευκαιρία μας;

Ας ακούσουμε τι λέει ο Δωρητής της Διδασκαλίας:
Είναι καιρός ν΄απαλλαγούμε από την ατέλεια της ύλης. Γι΄αυτό οι άνθρωποι πρέπει να αποκτήσουν συνείδηση του πνεύματος. Αλλιώς, η γενική κατάσταση τείνει να μειώσει τις ατομικές δυνατότητες στο δικό της επίπεδο, όπως τα κύματα του ωκεανού διατηρούν έναν κοινό ρυθμό.
Επομένως, είναι καιρός να ξεσηκώσουμε τα έθνη με σπαθί ή αστραπή, μόνο για να προκαλέσουμε την κραυγή του πνεύματος.
[ΦΩΤΙΣΗ, IV, 20]

Ας ήταν ν΄αντηχήσει η φωνή του πνεύματος και ας ήταν οι δυσκολίες μας δέκα φορές χειρότερες.
Έχουμε χάσει την πυξίδα.




26/07/11
ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ
Και να που φτάσαμε ήδη στο τέλος κι αυτού του κύκλου της ομαδικής πνευματικής μας προσπάθειας. Στο διάστημα αυτό συγκεντρωθήκαμε για να συζητήσουμε θέματα της Διδασκαλίας, να συμμεριστούμε την ευεργετική δόνηση της πνευματικής ενασχόλησης, κι ακόμη να εκπέμψουμε θετική ενέργεια σ΄ένα περιβάλλον βαθιάς κρίσης και αβεβαιότητας.
Παράλληλα συνεχίσαμε το έργο της μετάφρασης και έκδοσης των βιβλίων της Άγκνι Γιόγκα, στην επιθυμία μας να προσφέρουμε τον άριστο για την Εποχή και τις περιστάσεις Οδηγό σκέψης και ζωής στους ειλικρινείς αναζητητές, που ελπίζουμε πως θα αυξάνονται μαζί με τη λαχτάρα για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτή η λαχτάρα δεν είναι απλώς ένας ευσεβής πόθος αλλά μια αδήριτη αναγκαιότητα, καθώς ο παλιός κόσμος, βυθισμένος στην αποσύνθεση, καταρρέει μπροστά στα μάτια μας.
Ας θυμίσουμε γι΄άλλη μια φορά ότι η Πύρινη Διδασκαλία της Ζωντανής Ηθικής και της Σύνθεσης δόθηκε ακριβώς για να ανοίξει τις Πύλες μιας νέας ζωής, η οποία οδηγεί στην έξοδο από την πλανητική απομόνωση με τα συναφή της επακόλουθα του φόβου -για το τέλος της ατομικής και πλανητικής ύπαρξης- της διαίρεσης και σύγκρουσης και της εν γένει νοσηρότητας.
Η Διδασκαλία του Πυρός υποδεικνύει τον πιο σύντομο και ασφαλή δρόμο για την επίτευξη υγιών και ευτυχισμένων συνθηκών ζωής και ύπαρξης -το δρόμο της Καρδιάς. Ο δρόμος της Καρδιάς είναι ο δρόμος της Αγάπης, αυτής της πιο δυναμικής και αποτελεσματικής ενέργειας του Σύμπαντος. Της Αγάπης, όχι υπό την ευτελισμένη, χυδαιοποιημένη και διαστρεβλωμένη έννοια που η αποχωρούσα σε πλήρη αποσύνθεση φυλή της έχει αποδώσει, αλλά υπό την πραγματική της έννοια της Σοφίας.
Η καρδιά συνιστά το σκοινί της σωτηρίας, το καταφύγιο, την εγγύηση. Η καρδιά συνιστά την άριστη μέθοδο συγκέντρωσης και διαλογισμού, καθώς είναι η εστία της ανώτερης συνειδητότητας και της άμεσης γνώσης. Οι παλιές, μηχανικές μέθοδοι διαλογισμού δεν χρειάζονται για τον Νέο Άνθρωπο, ο οποίος πρέπει να χειριστεί την μεγάλη δύναμη της αμεσότητας, της άσφαλτης στόχευσης και της πύρινης μεταμόρφωσης.
Πραγματικά πρέπει να μάθουμε να χρησιμοποιούμε το θησαυρό που όλοι διαθέτουμε. Μα πρώτα απ΄όλα χρειάζεται να μεριμνήσουμε για την υγιεινή της καρδιάς. Και τι εξασφαλίζει κατεξοχήν την υγεία της καρδιάς; Το καλό. Χωρίς το Καλό η καρδιά πάσχει και νοσεί. Η εγωιστικότητα, η σκληρότητα, η ασχήμια, αλλά και η αδιαφορία και η χλιαρότητα πετρώνουν και φθείρουν την καρδιά -όχι τόσο υπό την έννοια της φυσικής νόσησης, όσο υπό την έννοια της απώλειας των δυναμικών της ιδιοτήτων.
Το Καλό, δηλαδή το ωφέλιμο και συμφέρον όλων των πλασμάτων, είναι ο τροφοδότης και εξυγιαντής της καρδιάς. Και ποιος εκπροσωπεί και ενσαρκώνει το ύψιστο Καλό του πλανήτη και της ανθρωπότητας; Η Ιεραρχία του Φωτός, η Παγκόσμια Λευκή Αδελφότητα -τα Όντα αυτά που είναι οι Εκφραστές και αβαταρικές εκδηλώσεις της Κοσμικής ή Θείας Καρδιάς.
Επομένως, η αγάπη προς την Ιεραρχία του Καλού αναπτύσσει και πυροδοτεί την ανθρώπινη καρδιά όσο τίποτε άλλο.
Είναι δύσκολο να αγαπάς το Καλό, να αγαπάς το Φως; Είναι δύσκολο να αγαπάς τη θυσία, την ευεργεσία και τη σωτήρια καθοδήγηση;

Τώρα, λοιπόν, που έχουν έρθει δύσκολες περιστάσεις και που θα έρθουν ακόμα πιο δύσκολες, τώρα, περισσότερο παρά ποτέ χρειάζεται να φτιάξουμε την πύρινη γέφυρα από καρδιά σε καρδιά. Όλοι οι άνθρωποι που νοιαζόμαστε και αγωνιούμε για τη μοίρα του Κόσμου ας χτίσουμε μια γέφυρα φωτός ανάμεσα στις καρδιές μας και ανάμεσα στην Ιεραρχική Καρδιά.
Στις καθημερινές μας σκέψεις και μέριμνες ας κατέχει δεσπόζουσα θέση η σκέψη για το Καλό, για την Καρδιά, για την Ιεραρχία. Η σωτηρία του Κόσμου ας μην είναι αμελητέα σκέψη. Ας είναι πάντα μέσα στις προσευχές μας.
Μ΄αυτούς του λογισμούς ας κλείσουμε τον φετινό μας κύκλο με την ευχή για καλή αντάμωση τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

19/07/11
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΚΑΙ
ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΟΔΗΓΟΥ
II
Τι είπαμε λοιπόν; Ότι η ελεύθερη βούληση είναι το δικαίωμα εκλογής, το οποίο έχει χορηγηθεί θεία χάριτι στην ανθρώπινη ψυχή, στην αυτοσυνείδητη οντότητα. Ο λόγος για τη χορήγηση αυτής της δυνατότητας είναι, αν μπορεί να το αντιληφθεί κανείς, το γεγονός ότι η συνειδητότητα είναι η κυρίαρχη δύναμη του Κόσμου, αφού, όπως πολύ σωστά έχει επισημανθεί, ο Κόσμος (ή οι Κόσμοι) δεν είναι παρά καταστάσεις συνειδητότητας. Γι΄αυτό η ελεύθερη βούληση θεωρείται ιερή και απαραβίαστη από τις Δυνάμεις του Φωτός. Ενώ, αντίθετα, η σκοτεινή δύναμη επιδιώκει, και συχνά πετυχαίνει την παραβίαση αυτού του οχυρού.
Συμβαίνει, λοιπόν, η ανθρώπινη βούληση να επιλέγει αντίθετα προς το πραγματικό της συμφέρον. Αυτό δε αφορά όχι μόνο την ατομική αλλά και τη συλλογική βούληση. Λαθεμένες επιλογές πορείας, ηγεσίας κ.τ.λ. οι οποίες καταλήγουν σε βάσανα και πόνο. Εδώ ακριβώς είναι το κομβικό σημείο που παράγει είτε ευτυχία είτε δυστυχία -η ελεύθερη βούληση. Οι ατομικές, εθνικές και παγκόσμιες καταστάσεις είναι αψευδής μάρτυρας του κατά πόσον η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου κάνει τις ορθές επιλογές. Μια ματιά στην ιστορία θα πείσει τον κάθε δύσπιστο. Βέβαια, είναι οι σκοτεινές δυνάμεις που επιζητούν όχι απλώς τη δυστυχία αλλά και την καταστροφή της ανθρωπότητας, όμως, όπως τόσες φορές έχει τονιστεί, το Κακό είναι αδύναμο χωρίς πλατιά στήριξη.

Πιάνοντας τώρα πάλι το θέμα της αυθεντίας, μπορούμε να πούμε απερίφραστα πως τέτοια πράγμα, όπως «αυθεντία της ανθρώπινης ψυχής» δεν υπάρχει. Αυθεντία, δηλαδή, αλάθητο, υπάρχει μόνο στην πνευματική ψυχή, την ανώτερη συνειδητότητα. Μπορούν όμως πολλοί να ισχυριστούν ότι έχουν σταθερή επαφή με την πνευματική ψυχή τους, δηλαδή τον ανώτερο Εαυτό; Αν συνέβαινε αυτό, τότε θα είχαν αναπτύξει εξαιρετικές δυνάμεις, θα ήταν μεγαλοφυϊες και πολύ εξελιγμένες οντότητες -και όλοι ξέρουμε πόσο σπάνια και ιδιαίτερη είναι μια τέτοια περίπτωση.
Είναι αλήθεια πως σποραδικές επαφές, μικρότερου ή μεγαλύτερου βαθμού και έκτασης, έχουν αρκετοί άνθρωποι, ενώ μηνύματα και παρορμήσεις έχουν όλοι οι άνθρωποι. Αυτό όμως δεν φτάνει. Για να οδηγηθεί κανείς σε σοφία, ευδαιμονία και υψηλή ανάπτυξη χρειάζεται όχι απλώς επαφή ή επαφές αλλά ταύτιση με την πνευματική υπόσταση, τον ανώτερο Εαυτό ή Ψυχή. Έτσι, λοιπόν, υπεισέρχεται η ανάγκη ενός ενδιάμεσου παράγοντα, ο οποίος θα γεφυρώσει το χάσμα και θα επιφέρει την ευτυχή συνένωση: προσωπικότητας και Ψυχής (πνευματικής, εννοείται). Ο ευλογημένος ενοποιητικός παράγοντας είναι ο Διδάσκαλος. Γι΄αυτό η έννοια του Διδασκάλου είναι η πιο ιερή.
Φυσικά, υπάρχουν βαθμίδες δασκάλων, διαφορετικής ανάπτυξης και εφόσον είναι πραγματικά πνευματικές προσωπικότητες, επιτελούν πολύ χρήσιμο και αναγκαίο έργο. Πάνω όμως και πέρα απ΄αυτούς, στέκει ο Ουράνιος ή Αόρατος Διδάσκαλος, ο Οποίος είναι μια Τέλεια Οντότητα, εξαιρετικά υψηλού κραδασμού και γι΄αυτό το λόγο η φυσική, άμεση προσέγγισή Του είναι αδύνατη χωρίς ειδική προετοιμασία.

Ο Διδάσκαλος είναι ενσάρκωση και μέσον μετάδοσης της Θείας Χάρης και Συμπόνιας, το εστιακό σημείο της άχρονης Αιωνιότητας και του πεπερασμένου χρόνου. Όχι μόνο δείχνει την κατεύθυνση προς το στόχο, αλλά παίρνει τη συνειδητότητα του μαθητή, ο οποίος έχει παραδοθεί σ΄Αυτόν, μέσα στη συνειδητότητά Του και εισρέει συνεχώς από το Ανώτερο στο κατώτερο, έως ότου οι τρεις συνειδητότητες, του Θεού ή Δημιουργού, του Διδασκάλου και του Άτμαν (Πνευματικού Εαυτού) του μαθητή γίνουν ένα αδιαφοροποίητο όλο. Ο Διδάσκαλος μπορεί να επιτύχει αυτή τη θαυμαστή αλχημεία, επειδή η προσωπικότητά Του έχει ενσωματωθεί στην Υπέρτατη Απρόσωπη Επίγνωση. Η σκέψη Του, η φαντασία, το συναίσθημα και η ίδια η φυσική Του υπόσταση, έχοντας φτάσει στο απόγειο της ανάπτυξης, βρίσκονται σε πλήρη ισορροπία, αντανακλώντας και εκφράζοντας το Υπέρτατο. Έτσι ο Διδάσκαλος έχει συγκεράσει μέσα Του το άπειρο με το πεπερασμένο, το άχρονο με το χρονικό, το προσωπικό με το απρόσωπο, το άμορφο με το μορφικό. Είναι η ενσωμάτωση της Ευδαιμονίας και του Φωτός.
Έργο του Διδασκάλου σε σχέση μ΄εμάς είναι να διαλύσει τα σκοτάδια της άγνοιάς μας με το φως της Γνώσης Του, ανοίγοντας ένα ένα τα πέταλα του λωτού της αιώνιας γνώσης, ο οποίος είναι ένα μπουμπούκι κλειστό και διπλωμένο μέσα μας. Ο Διδάσκαλος μας ξυπνάει από τον ύπνο της άγνοιας, η οποία είναι αποτέλεσμα του ανθρώπινου τρόπου σκέψης, και μας φέρνει την αληθινή Φώτιση, η οποία είναι το αποτέλεσμα του να βλέπεις στο Φως της Αιώνιας Αλήθειας.
Όλη αυτή η διαδικασία φώτισης, δηλαδή ανοίγματος του λωτού, συνοδεύεται από μεγάλη χαρά και οδηγεί σε μεγάλη χαρά. Είναι ένα νέκταρ, και το νέκταρ χαρίζει αθανασία. Όλη η διαδικασία γίνεται αργά, μεθοδικά, με σοφία και αγάπη.
Ο Διδάσκαλος, ο θεϊκός Απεσταλμένος, το Αβαταρικό Πρόσωπο του Υπέρτατου Απρόσωπου, ενσαρκώνει και ακτινοβολεί τη Θεία Ευδαιμονία. Όταν ένα ανθρώπινο άτομο στραφεί και προσδεθεί σ΄αυτή τη Θεία Προσωπικότητα, τότε το Φως, η Σοφία και η Ευδαιμονία της ενσταλάζονται στη φύση του ατόμου αυτού. Υπό τον όρο ότι θα εγκαταλείψει τις παραμορφώσεις της συνειδητότητάς του και θα αφεθεί με εμπιστοσύνη και χαρά στα έμπειρα Χέρια του Μεγάλου Όντος, το Οποίο συνειδητά και με ελεύθερη βούληση έχει επιλέξει, θα αναπτύξει μια υπέροχη σχέση μαζί Του, η οποία έχει όλες τις μορφές και θα είναι, όπως περιγράφεται στα ιερά βιβλία: «Σχέση μαθητείας προς τον Θεό τον Διδάσκαλο, σχέση τέκνου προς τον Θεό τον Πατέρα, τρυφερότητα προς τον Θεό τη Μητέρα, χειραψία με τον θεϊκό Φίλο, γέλιο και παιχνίδι με τον σύντροφο και συμπαίκτη, ευτυχισμένη υπηρεσία προς τον Θεό τον Κύριο, εκστατική αγάπη προς τον Θεό Εραστή -αυτές είναι οι επτά ευδαιμονίες της ζωής στο ανθρώπινο σώμα». Είναι δυνατόν «να ενώσει κανείς όλες αυτές σε μια μοναδική, υπέρτατη, μ΄όλα τα χρώματα του Ουράνιου Τόξου σχέση».
Αυτός είναι ο Διδάσκαλος -και ποιος θα αρνηθεί την αυθεντία Του; Μήπως η «ψυχή» η οποία κατά την πνευματική της υπόσταση είναι ένα με Εκείνον; Γιατί μόνον αυτή η όψη της ψυχής διαθέτει αυθεντία -το ορθό και το αλήθητο.
Πραγματικά, τι ευτυχία που υπάρχει αληθινή αυθεντία, τι ευεργεσία που υπάρχει η Διδασκαλία, τι ανακούφιση που υπάρχει το Καθοδηγητικό Χέρι!

12/07/11
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΚΑΙ
ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΟΔΗΓΟΥ
I
Μέσα στο γενικό πανδαιμόνιο, εμείς πάλι θα στραφούμε στο Υψηλό και Διαρκές, αφού καλά γνωρίζουμε πως όλες οι γήινες καταστάσεις, είναι παροδικές, κι αφού στο βάθος πιστεύουμε πως -μακροπρόθεσμα- ακόμα και τα χειρότερα οδηγούν στο Καλό. Και, στο κάτω κάτω της γραφής, η αναταραχή είναι καλύτερη από τον τελματωμένο εφησυχασμό.
Εντούτοις, ας κάνουμε μια χρήσιμη επισήμανση. Η ενασχόληση με τα πνευματικά θέματα δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι κανείς αδιάφορος προς ό,τι συμβαίνει και να «ζει στον κόσμο του». Εντελώς αντίθετα, οφείλει, ως υπεύθυνο μέλος της κοινωνίας, να παρακολουθεί άγρυπνα τα γεγονότα, να παίρνει θέση, και συνειδητά να προσθέτει το ενεργειακό του βάρος εκεί όπου διακρίνει ότι τα πράγματα τείνουν προς την πλευρά του δικαίου ή της εξέλιξης. Γιατί, όπως σοφά επισημαίνει η Διδασκαλία μας, πρέπει να πατάμε και στα δυο πόδια για να έχουμε ισορροπία, με το ένα πόδι στον γήινο και με το άλλο στον Υπεργήινο Κόσμο.
Και μετά από τον αναγκαίο αυτό πρόλογο, ας μπούμε στο θέμα μας.
Σε προηγούμενο σημείωμα είχαμε αναφερθεί στην λεγόμενη ελεύθερη βούληση. Παρατηρεί κανείς πολλή σύγχυση ακόμη και σε αναζητητές του πνευματικού δρόμου οι οποίοι έχουν μια μακρόχρονη θητεία σ΄αυτό το χώρο, σύγχυση που σχετίζεται με τις έννοιες της ελεύθερης βούλησης, της αυθεντίας του Διδασκάλου και της αυθεντίας ως της «ψυχής» [τα εισαγωγικά έχουν το νόημα της άλλης σύγχυσης που έχει να κάνει μ΄αυτή την αόριστη έννοια, η οποία μπορεί να πάρει πολλές ερμηνείες και αποχρώσεις] του ανθρώπου.
Ο όρος «αυθεντία» έχει τη σημασία της καθαρής αποδοχής της ορθότητας μιας συγκεκριμένης άποψης ή ενός συγκεκριμένου προσώπου.
Ακούει, ας πούμε, κανείς για την αναγκαιότητα του Διδασκάλου, την αναγκαιότητα δηλαδή της ανώτερης Καθοδήγησης -άρα της αυθεντίας αυτής της Καθοδήγησης.
Από την άλλη ακούει πως «η μόνη αυθεντία είναι η δική σου ψυχή». Αυτές οι δύο θέσεις μοιάζουν να κονταροχτυπιούνται, και στη μέση στέκει αμήχανος ο αναζητητής της Αλήθειας.
Προκύπτουν τα εξής ερωτήματα:
-Η «ελεύθερη βούληση» και η «αυθεντία της ψυχής» ταυτίζονται;
-Η αυθεντία του Διδασκάλου μπορεί να συγκρούεται με εκείνην της ψυχής;
Ας θυμίσουμε για πολλοστή φορά ότι η λέξη «ψυχή» μπορεί να υποδηλώνει είτε την κατώτερη ζωώδη φύση, είτε την καθαρά ανθρώπινη της σκεπτόμενης οντότητας που λέει «εγώ», είτε, τέλος, την ανώτερη, πνευματική ή θεία φύση -αλλά και οι τρεις σκάλες συνιστούν όψεις της συνειδητότητας [Οι δύο κατώτερες όψεις αποτελούν αυτό που ονομάζουμε προσωπικότητα].
Το ερώτημα λοιπόν είναι σε ποια από τις τρεις όψεις της ψυχής (ή συνειδητότητας) ανήκει η ελεύθερη βούληση. Προφανώς δεν ανήκει και στις τρεις, αφού είναι γεγονός ότι συχνότατα η ανώτερη και η κατώτερη φύση βρίσκονται σε αντιπαράθεση. Η ελεύθερη βούληση αποτελεί θεμελιώδη ιδιότητα της προσωπικότητας, και πιο συγκεκριμένα της μεσαίας, της καθαρά ανθρώπινης, όψης. Είναι το αναφαίρετο δικαίωμα της αυτοσυνείδητης σκεπτόμενης οντότητας να επιλέγει. Είναι η θεία δωρεά που προικίζει το ανθρώπινο ον με αυτοδιάθεση και αξιοπρέπεια.
Αν στοχαστεί κανείς θα δει ότι, τελικά, η ελεύθερη βούληση μπορεί να οριστεί ως η δυνατότητα της μεσαίας -καθαρά ανθρώπινης- φύσης να επιλέξει αν θα υπακούσει στα κελεύσματα και τις επιθυμίες της κατώτερης, ζωώδους, φύσης ή της ανώτερης, θείας, φύσης. Και αυτό κάνουμε συνεχώς -επιλέγουμε. Το πρόβλημα συνίσταται στο εξής: η μεν κατώτερη φύση είναι θνησιγενής και περιορισμένη, ενώ η πνευματική φύση είναι αθάνατη και απεριόριστη. Η μεσαία όψη έχει τη δυνατότητα είτε να ενωθεί και ν΄αφομοιωθεί με την κατώτερη όψη, είτε να ενωθεί και ν΄αφομοιωθεί με την ανώτερη όψη. Εννοείται ότι μια τέτοια συγχώνευση θα απαιτήσει αμέτρητους αιώνες και ζωές, αν και θα έρθει κάποια ζωή (ή και ζωές) οριακής κρίσης. Σε κάθε περίπτωση, η ανθρώπινη υπόσταση θα ακολουθήσει τη μοίρα της όψης που θα ακολουθήσει, κι αυτή η μοίρα ονομάζεται θάνατος ή αθανασία, σκοτάδι ή φως.
Βέβαια, καθένας θα πει πως δεν είναι δυνατόν να επιλέξει κανείς το πρώτο. Κι όμως! Συμβαίνει εξαιρετικά συχνά, γιατί η λάμψη από το πετράδι στο στέμμα του Μάρα [Σύμβολο της πλάνης των αισθήσεων, του θανάτου και της απώλειας] και τα απατηλά θέλγητρα της Μάγια τυφλώνουν τον ανθρώπινο νου. Κι εδώ ακριβώς έρχεται ο ρόλος του πνευματικού Διδασκάλου και της Διδασκαλίας. Και ο ρόλος αυτός είναι ακριβώς ο σωτήριος μίτος της Αριάδνης που μπορεί να βγάλει κάποιον από το δαιδαλώδες αδιέξοδο του λαβύρινθου της άγνοιάς του.

Γιατί ποιος είναι ο Διδάσκαλος; Είναι κάποιος που έχει διανύσει επιτυχώς το ίδιο μονοπάτι -ίσως αμέτρητους αιώνες πριν- βοηθούμενος κι εκείνος από κάποιον Καθοδηγητή. Επομένως, ο Διδάσκαλος είναι ο Γνώστης του Μονοπατιού, γνωρίζει άριστα τις κακοτοπιές, τις παγίδες αλλά και τα ασφαλή περάσματα του Δρόμου. Γνωρίζει τους τρόπους και τα μέσα, όπως γνωρίζει το πριν και το μετά. Το σωτήριο Χέρι Του δεν θα εγκαταλείψει ποτέ εκείνον που Τον εμπιστεύεται και που Τον έχει επιλέξει ως Οδηγό με την ελεύθερη βούλησή του.
Επομένως, ο Διδάσκαλος, ο Τέλειος Γνώστης του Δρόμου της Ζωής, είναι εκ των πραγμάτων αυθεντία. Αλλά, βέβαια, έχει κανείς πλήρες δικαίωμα να αρνηθεί αυτή την αυθεντία. Μπορεί να επιλέξει κάποιαν άλλη, γιατί πάντα και χωρίς εξαίρεση ακολουθούμε κάποιαν αυθεντία ή και αυθεντίες-πρότυπα, όσο κι αν θέλουμε να το αρνηθούμε ή όσο κι αν δεν το συνειδητοποιούμε. Πάντως, μόνο η μικρόψυχη συνειδητότητα θα αρνηθεί το γεγονός της αυθεντίας, επειδή αποδίδει στο μικρούλικο εγώ της τεράστιες διαστάσεις σπουδαιότητας. Όμως η αυθεντία-πρότυπο-μοντέλο, είτε αληθινή και φωτεινή είτε πλαστή και σκοτεινή, αποτελεί απαράγραπτη πραγματικότητα, από την οποία δεν ξεφεύγει κανείς.
Δείτε όμως τι πρότυπα, τι μοντέλα, τι αυθεντίες και τι οδηγοί πλασάρονται στους ανθρώπους, ώστε να διαστρέφονται όλες οι αληθινές αξίες, διαφθείροντας τις συνειδήσεις από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής τους. Έφτασαν λοιπόν οι κοινωνίες μας στο σημείο να θεωρούν ευτυχισμένους, και επομένως πρότυπα προς μίμηση και γνώμονες ζωής , άτομα της χλιδής, της ασωτείας και της εσωτερικής μηδαμινότητας. Αυτές οι χυδαίες «αυθεντίες» οδηγούν ολόισια στο σκοτεινό, αδιέξοδο λαβύρινθο, όπου παραμονεύει την παραστρατημένη λεία του το ανθρωποφάγο τέρας, ο Μινώταυρος.

05/07/11
ΙΕΡΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ
Εν μέσω αρμαγεδδώνειας κατάστασης, εν μέσω παντοειδούς αναταραχής, εν μέσω απειλητικών οιωνών, εμείς παρ΄όλα αυτά και μάλιστα ακόμη περισσότερο επειδή συμβαίνουν αυτά, θα μιλήσουμε πάλι για τα υψηλά και ιερά πράγματα, σαν αντίδοτο στις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις που πνίγουν τον κόσμο.
Έχοντας μιλήσει για την άμεση γνώση, νομίζουμε πως είναι σκόπιμο να εξετάσουμε και την έννοια της Ιερής Έμπνευσης. Μερικοί θεωρούν πως πρόκειται για το ίδιο πράγμα, αλλά αυτό δεν είναι ακριβές.
Πρωτίστως πρέπει να πούμε ότι η Ιερή Έμπνευση σχετίζεται άμεσα με τον νόμο της Ιεραρχίας. Γι΄αυτό πιστεύουμε πως είναι χρήσιμο να ειπωθούν δυο λόγια για την Ιεραρχία, την κοσμική αλυσίδα που αποτελεί την ατέρμονη κλίμακα των όντων.
Η Ιεραρχία θεμελιώνεται πάνω στον νόμο του Κοσμικού Μαγνήτη, ο οποίος οδηγεί όλα τα όντα να γίνουν τέλεια, ανεβαίνοντας συνεχώς τις βαθμίδες της εξέλιξης, δηλαδή της τελειοποίησης.
Η Ιεραρχία είναι ο μόνος δρόμος προς την πρόοδο. Αποτελεί θεμελειώδη αρχή του Κόσμου η υπαγωγή του κατώτερου στο Ανώτερο. Όταν εφαρμόζεται αυτή η αρχή, επέρχεται εξαγνισμός του κατώτερου. Όταν ηγείται το Ανώτερο, τότε επέρχεται μεταμόρφωση του κατώτερου.
Είναι, επομένως, απολύτως αναγκαίο να συνειδητοποιήσει κανείς, την Ιεραρχική Αλυσίδα και να κρατηθεί γερά στον πλησιέστερο κρίκο. Η Ιερή Έμπνευση, για την οποία γίνεται συχνά λόγος στην Άγκνι Γιόγκα, έχει απόλυτη σχέση με την Ιεραρχική Αλυσίδα, και συγκεκριμένα με αυτό που είπαμε πιο πάνω, την υπαγωγή του κατώτερου στο Ανώτερο. Η συνειδητή, εθελοντική υπαγωγή, μαζί με τα ανάλογα προσόντα, του κατώτερου κρίκου δίνει την ευκαιρία στον Ανώτερο Κρίκο, ο Οποίος είναι ένας Ιεράρχης, να εισχωρήσει στη συνειδητότητα, του δεκτικού κατώτερου κρίκου, με τεράστιες συνέπειες για τον δεύτερο, μερικές φορές -σπάνιες βέβαια- ακόμη και κοσμικής σημασίας.
Φυσικά, για μια τέτοια σχέση είναι ανάγκη να συντρέχουν οπωσδήποτε και καρμικοί παράγοντες, δηλαδή να έχουν προηγηθεί πολλές ζωές συνεργασίας των δύο συμβαλλόμενων μερών. Αλλά και ακτινική συγγένεια, πράγμα που σημαίνει κοινή αστρική καταγωγή. Αυτό σημαίνει ότι το ανθρώπινο ον που δέχεται τον ανώτερο επηρεασμό έχει αποδείξει στο παρελθόν την αφοσίωση και την αυτοθυσία του. Τι ακριβώς συμβαίνει; Έμπνευση (εν-πνέω) σημαίνει πνεύση εντός, εν προκειμένω της σκέψης ή συμβουλής ή ιδέας εντός της συνειδητότητας κάποιου. Εφόσον είναι ιερή, προέρχεται από Υψηλή Πηγή. Το Ανώτερο Ον αποστέλλει την Ακτίνα Του στο κατάλληλο ανθρώπινο ον, κι αυτό συνεπάγεται μια διαπότιση της συνειδητότητας του δεύτερου από τη συνειδητότητα του Πρώτου. Έχουμε δηλαδή μια συγχώνευση ή ενοποίηση συνειδητοτήτων. Η συγχώνευση αυτή επιφέρει μια τεράστια διεύρυνση στη συνειδητότητα του κατώτερου παράγοντα με την επακόλουθη αναβάθμιση των δυνατοτήτων του.
Βέβαια, ο βαθμός διαπότισης διαφέρει από περίπτωση σε περίπτωση, ανάλογα με τα προσόντα του ανθρώπου-δέκτη. Μια βασική προϋπόθεση για τη λήψη της Θείας Ακτίνας είναι η πλήρης πνευματική και φυσική αγνότητα και μια ιδιαίτερα αρμονική ανύψωση των κραδασμών ολόκληρου του οργανισμού. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις ο θάνατος θα ήταν αναπόφευκτος.
Όταν γεννηθεί ένα άτομο, το οποίο έχει επιλεχθεί για να αναλάβει ορισμένη αποστολή, τότε το Μεγάλο Πνεύμα, που είναι πλησιέστερο στο κάρμα του στέλνει την Ακτίνα του στο άτομο αυτό για να το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή.
Η Ακτίνα λαμβάνεται από το νεογέννητο βρέφος, όπως ακριβώς και οι ακτίνες των άστρων, κάτω από τις οποίες γεννήθηκε. Μεγαλώνει κάτω από την Ακτίνα αυτή, και βαθμιαία επέρχεται πλήρης αφομοίωσή της από τον οργανισμό του δέκτη. Αυτή η διαδικασία αποκαλείται ενσάρκωση της Ακτίνας ή Ιερή Έμπνευση.
Είναι δηλαδή η Ιερή Έμπνευση η κατοχή από ένα Μεγάλο Πνεύμα.

Γνωρίζουμε βέβαια την κατοχή από την σκοτεινή της έννοια, την κατοχή ενός ενσαρκωμένου ανθρώπινου πλάσματος από σκοτεινές δυνάμεις, κατοχή που πραγματοποιείται μέσω των κατώτερων κέντρων του οργανισμού του υπό κατοχή προσώπου. Σ΄αυτή την περίπτωση έχουμε εισβολή μιας σκοτεινής απενσαρκωμένης οντότητας μέσα σ΄ένα ενσαρκωμένο άτομο. Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας εισβολής είναι παραβίαση της ελεύθερης βούλησης και γενικά της συνειδητότητας του κατεχόμενου, με παράλληλη απομύζηση της ζωτικής του ενέργειας. Οι συνέπειες είναι καταστροφικές για το κατεχόμενο άτομο. Κατοχές αυτού του είδους είναι δυστυχώς πολύ συνηθισμένο φαινόμενο, μέχρι και βαθμού επιδημίας, όπως προειδοποιεί η Διδασκαλία.
Από κατοχή κινδυνεύουν άνθρωποι που έχουν ανοιχτές «πύλες» εισόδου μέσω αδυναμιών και ρύπων -ψυχικών κατά κύριο λόγο.

Στον αντίποδα βρίσκεται η Θεία Κατοχή, η Ιερή Έμπνευση. Γίνεται μέσω των ανώτερων -και μόνο- κέντρων ενός εξαγνισμένου οργανισμού, με την πλήρη και ευτυχισμένη συγκατάθεση του δέκτη, και με συνέπειες μια ιλιγγιώδη άνοδο και πλημμυρίδα ευδαιμονίας. Φυσικά, μια τέτοια κατάσταση είναι εξαιρετικά σπάνια. Για να αναφερθούμε στην Άγκνι Γιόγκα, ένα παράδειγμα Ιερής Κατάληψης είναι η περίπτωση της Έλενας Ρέριχ, η οποία δέχτηκε από την γέννησή της και αφομοίωσε πλήρως την Ακτίνα του Διδασκάλου της, του Μαχάτμα Μ.
Να τι λέει ένα χωρίο από τη Διδασκαλία:
«Η δύναμη των ανώτερων ενεργειών δεν μπορεί να μεταδοθεί μέσα από εύθραυστα σχήματα, εντούτοις υπερνικώντας κανείς τη συνηθισμένη κατάσταση δυσαρμονίας, μπορεί κανείς να καταστήσει λιγότερο επικίνδυνες τις επαφές με τα ανώτερα φτερά. Ας θυμηθούμε ξανά τα ποικίλα μέσα του να φέρει κανείς τον εαυτό του σε μια εξυψωμένη κατάσταση... Αλλά η άριστη μέθοδος θα είναι η σκέψη για τις Ανώτερες Δυνάμεις. Με τέτοια μέτρα η ψυχική ενέργεια εθίζεται στη δυνατότητα αντίδρασης στις Ανώτερες Δυνάμεις και, για να μη διαταραχθεί, η νευρική ουσία ενισχύεται με σύμφωνο τρόπο... [ΟΜ]
Είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος ότι η σκέψη διαμορφώνει τη συνειδητότητα, και ότι η επαφή μέσω της συνειδητότητας με την Ανώτερη Αρχή οδηγεί αναπόφευκτα σ΄αυτή; Η διαπότιση της συνειδητότητας με τη Διδασκαλία θα καταστήσει δυνατή την επαφή με τα «ανώτερα φτερά». Η Διδασκαλία είναι η αποτύπωση της σκέψης του Μεγάλου Διδασκάλου. Η αφομοίωσή της φέρνει την ταύτιση εκείνη που είναι δυνατή στο παρόν στάδιο της ζωής μας.

28/06/11
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ
Το έχουμε ξανασυζητήσει αυτό το ζήτημα. Εξαντλούνται όμως ποτέ τα μεγάλα θέματα; Έτσι, πάντα θα ξαναγυρίζουμε σ΄αυτά. Ίσως κάποιος πει περιφρονητικά: «Εδώ σείεται ο κόσμος και σεις ασχολείστε με φιλοσοφία;»
Πρώτα πρώτα, η φιλοσοφία είναι ύψιστη πρακτική που οδηγεί άτομα και κοινωνίες στην ευημερία. Και, δεύτερον, η κατάσταση μιας κοινωνίας είναι άσχετη με τη συμπεριφορά των μελών της; Και ποιος ή τι ρυθμίζει αυτή τη συμπεριφορά, αν όχι η ελεύθερη βούλησή τους;
Και πάλι, θα πει κανείς, ότι υπάρχουν σκοτεινές δυνάμεις που σπρώχνουν τα πράγματα προς κατευθύνσεις μεγάλης ανισορροπίας.
Πράγματι, υπάρχουν, και πρώτη η Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα έχει υποδείξει και καταγγείλει τις δυνάμεις αυτές που απεργάζονται τη συμφορά της ανθρωπότητας και την καταστροφή του πλανήτη. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός της μεγάλης ατομικής και συλλογικής ευθύνης των ανθρώπων. Για παράδειγμα, δεν είναι η ελεύθερη βούλησή τους που τους οδηγεί να εκλέγουν κυβερνήτες διεφθαρμένους και ανάξιους;
«Εξαπατήθηκαν», θα πει ο συνήγορος.
Πιθανόν να έγινε κι αυτό σε κάποιο βαθμό, αλλά και πάλι υπάρχει ευθύνη στο ότι πάντα οι πολλοί εκώφευσαν στις υψηλές Διδασκαλίες, οι οποίες παρέχουν αφειδώς τα κριτήρια αξιολόγησης των χαρακτήρων. Πέρα από την εξαπάτηση όμως, αυτή η πλειοψηφία δεν επικρότησε ή ανέχθηκε ανήθικες πράξεις των ηγετών της, δικαιολογώντας τες ή ακόμη και επαινώντας τες. Δεν επέλεξαν κυβερνήσεις με την προσδοκία ποταπής ευζωίας και ιδιοτελών απολαυών;
Δυστυχώς, έτσι είναι. Υπάρχει ευθύνη των κοινωνιών, των πολιτειών και όλης της ανθρωπότητας για ό,τι συμβαίνει στο στενότερο ή ευρύτερο περιβάλλον. Αλλά, φυσικά, η ευθύνη των ηγετών είναι πολλαπλάσια, διότι αυτοί υπηρετούν -συχνά- τις σκοτεινές δυνάμεις εν πλήρει συνειδήσει.
Όλα λοιπόν δείχνουν την ευθύνη της λεγόμενης ελεύθερης βούλησης ή θέλησης. Έτσι, ας κοιτάξουμε λίγο για μια φορά ακόμα αυτό το θέμα. Ας το κοιτάξουμε από την οπτική της Διδασκαλίας με την οποία κανένας καλοπροαίρετος και έντιμος άνθρωπος δεν μπορεί να διαφωνήσει.
Πρώτα απ΄όλα, κάθε λογικός νους θα αντιληφθεί ότι η ελευθερία μέσα σ΄ένα αχανές Σύμπαν με πανίσχυρους, άκαμπτους νόμους είναι πολύ σχετική. Σε τελική ανάλυση, η ελευθερία μας είναι απλώς ελευθερία επιλογής. Έχοντας κατά νου ένα στόχο, μπορούμε να επιλέξουμε αυτόν ή εκείνο τον δρόμο προσέγγισής του. Γενικότατα, όμως, μπορούμε να επιλέξουμε να συμπορευτούμε με τους Κοσμικούς Νόμους ή να τους παραβιάσουμε, με ό,τι συνεπάγεται η κάθε επιλογή. Αυτή είναι η ελευθερία μας.
Βέβαια, στην εξελικτική πορεία του, το κάθε ον απελευθερώνεται σταδιακά από διάφορα δεσμά, τα οποία έχει σφυρηλατήσει η άγνοιά του, και από τα οποία αποδεσμεύεται μέσω ανάπτυξης της γνώσης του, δηλαδή της συνειδητότητάς του. Αυτή η ανάπτυξη είναι βαθμιαία φώτιση ή μια ατέρμονη διαδοχή φωτίσεων και επακόλουθης αναβάθμισης.
Σε όλη αυτή τη διαδικασία ουσιώδης παράγοντας είναι η ελεύθερη θέληση, με άλλα λόγια, η ελεύθερη επιλογή. Γιατί λέγεται «ελεύθερη»; Διότι ανήκει στο ίδιο το άτομο και σε κανέναν άλλο, ούτε μπορεί να υπεισέλθει σε ξένη συνειδητότητα. Μπορείς να εξαναγκάσεις ένα σώμα, αλλά ποτέ ένα πνεύμα: να του αλλάξεις δηλαδή την επιθυμία και τα θέλω του.
Υπάρχει, βέβαια, η σκοτεινή υποβολή, αυτή όμως είναι μέθοδος των σκοτεινότερων οντοτήτων, και οπωσδήποτε μπορεί να παρεισφρήσει μόνο σε αδύνατες συνειδητότητες, και σε ανοιχτές συνειδησιακές πύλες. Η Ιεραρχία του Φωτός αναγνωρίζει στον απόλυτο βαθμό την ιερότητα της ελεύθερης θέλησης και ουδέποτε την παραβιάζει. Όχι μόνο τη θεωρεί απαραβίαστη, αλλά και πυλώνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Λέει:
«Είναι σωστό να θεωρείτε την ελεύθερη βούληση ως το υπέρτατο δώρο, αλλά πόσο σοφά πρέπει να χρησιμοποιείται αυτός ο πολύτιμος θησαυρός!» [ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ Ι, 153]

Επισημαίνει εδώ, όπως και αλλού, τη μεγάλη ευθύνη μας για την πολύτιμη δωρεά, επειδή ακριβώς πρόκειται για μια πολύ ισχυρή ενέργεια, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ευλογία αλλά και σαν κατάρα. Δυστυχώς, τόσο συχνά η ελεύθερη θέληση χρησιμοποιήθηκε καταστρεπτικά και προς βλάβη:
«... Δεν υπάρχουν κατακλυσμοί αρκετά καταστρεπτικοί για να στρέψουν την προσοχή της ανθρωπότητας στην αληθινή φύση των πράξεών της. Ας θυμηθούμε πώς εκείνοι που επέζησαν των μεγάλων κατακλυσμών του παρελθόντος δεν νοιάστηκαν να σκεφτούν για τις αιτίες των καταστροφών, προτιμώντας να θεωρούν τους εαυτούς τους αθώα θύματα κάποιου σκληρού πεπρωμένου. Δεν θέλησαν να εξαγνίσουν τη συνειδητότητά τους, και, αντί γι΄αυτό, άρχισαν ακόμη μια φορά να ικανοποιούν την ελεύθερη βούλησή τους που οδηγήθηκε στην τρέλα.
Τα ρεύματα της βούλησης έρχονται σε γρήγορη σύγκρουση κι η απειθάρχητη σκέψη γεμίζει το διάστημα με καταστροφικές εκρήξεις. Πιθανώς οι αμαθείς θα διακηρύξουν πάλι ότι τους απειλούμε και τους τρομάζουμε, αλλά θα ΄πρεπε να στραφούν στις σελίδες της ιστορίας, όπου μπορούν να ανιχνεύσουν τις συμφορές της ανθρωπότητας. Αυτές οι συμφορές δεν στέλνονται από τον ουρανό, αλλά προκαλούνται απ΄την ίδια την ανθρώπινη κοινωνία... Αλλά δεν υπάρχουν λέξεις σε ανθρώπινη γλώσσα που να μπορούν να προειδοποιήσουν επαρκώς τους ανθρώπους ενάντια στην αυτοκαταστροφή, την καταστροφή του πλανήτη ή τη μόλυνση του διαστήματος...» [ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ Ι, 94]
«Ας μη νομίζουμε ότι ένα καλύτερο μέλλον είναι μόνο Μάγια. Ειδικά τώρα, στο τέλος της Κάλι Γιούγκα, πρέπει να κατανοηθεί ότι το φωτεινότερο μέλλον είναι μια πραγματικότητα, κι ότι μόνον η ανθρώπινη κακία μπορεί να καθυστερήσει την έλευση της νέας φωτεινής εποχής... Η πραγματικότητα είναι ότι η ανθρωπότητα έχει ελεύθερη εκλογή, ή να εισέλθει στη νέα ζωή τον αιώνα των μεγάλων ανακαλύψεων, την Εποχή της Ευτυχίας, ή, με τη δύναμη της ελεύθερης βούλησης, να διαλέξει την καταστροφή. Έτσι, οι άνθρωποι δεν μπορούν να παραπονιούνται ότι είναι στερημένοι ενός ωραίου πεπρωμένου, γιατί μονάχα η κακή τους θέληση θα μπορούσε να οδηγήσει τα έθνη σε πλανητικούς κατακλυσμούς. Η ελεύθερη εκλογή είναι το αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου. Παρέχει ατέλειωτες δυνατότητες, αλλά οι άνθρωποι δεν φροντίζουν να εφαρμόζουν ορθά την ελευθερία τους...» [ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ Ι, 111]

Το πόσο η ελευθερία είναι συνυφασμένη με την πειθαρχία και την υπευθυνότητα μόνο λίγοι μπορούν να καταλάβουν. Για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων η πειθαρχία ισοδυναμεί με στέρηση της ελευθερίας. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν κατανοούν, ούτε καν σκέφτονται, την προσαρμογή στο σκοπό. Όπως επίσης δεν κατανοούν την εναρμόνιση, μέχρι και ταύτιση, της βούλησής τους με την Ανώτερη Βούληση. Αν όμως ο σκοπός είναι η επιτυχία και η ευτυχία, δεν είναι λογικό να υποβάλλεται κανείς αυτόβουλα στις αναγκαίες πειθαρχίες; Κι αν η Ανώτερη Σοφία είναι ο εγγυητής της επιτυχίας και της ευτυχίας, δεν είναι λογικό η υιοθέτηση της καθοδήγησής της, άρα η ταύτιση της κατώτερης με την Ανώτερη Θέληση;
Γιατί, αν η ελευθερία οδηγεί σε δυστυχία, ποιο το όφελος; Η ελευθερία έχει νόημα μόνο εφόσον οδηγεί σε ευτυχή αποτελέσματα. Εδώ, βέβαια, δεν μιλάμε για τις θυσίες που έγιναν στο όνομα της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, οι οποίες καλώς έγιναν, γιατί οι θυσίες δεν είναι ούτε δυστυχία ούτε καταστροφή, αλλά η πιο επικερδής τοποθέτηση, όπως λέγεται κάπου στη Διδασκαλία -αν και η αληθινή θυσία δεν γίνεται ποτέ με την προοπτική προσωπικού κέρδους. Άλλωστε η θυσία είναι μια απόφαση της ελεύθερης βούλησης, κανείς δεν μπορεί να την προστάξει.
Σχετικά με την εναρμόνιση της κατώτερης με την Ανώτερη Θέληση, να ένα πολύ δυνατό κομμάτι από τη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα: «... Πράγματι, απαιτείται από το μαθητή μια κατανόηση της Ιεραρχίας και αρμονία δράσης -η συμφιλίωση της ελεύθερης θέλησης με την αποδοχή του Διδασκάλου. Ο αδύνατος νους συνήθως μπερδεύεται. Φυσικά, οι όροι και οι περιορισμοί που επιβάλλονται από τον Διδάσκαλο αντιφάσκουν με το νόημα της ελευθερίας στην κοινή τους έννοια. Όμως μέσα από την κουλτούρα και την κατανόηση της προσαρμοστικότητας στο σκοπό διαμορφώνονται η μεγάλη έννοια του Διδασκάλου. Η συνειδητοποίηση της σημασίας της έννοιας του Διδασκάλου είναι πέρασμα από τις πρώτες πύλες της εξέλιξης... Ο Διδάσκαλος είναι Εκείνος που δίνει την καλύτερη συμβουλή για τη ζωή. Αυτή η πρακτικότητα θα περικλείει γνώση, δημιουργικότητα και Απειροσύνη.» [ΑΓΚΝΙ ΓΙΟΓΚΑ, 43]

Ο Διδάσκαλος δεν επιβάλλει τον Εαυτό Του σε κανέναν. Είναι η ελεύθερη βούληση εκείνη που Τον επιλέγει ως Οδηγό. Η υπακοή, ο σεβασμός και η πειθαρχία είναι οικειοθελείς πράξεις και είναι σύμφωνες με το σκοπό -την εξέλιξη, τη σωτηρία και την ευτυχία.
Αν κατανοούσαμε, ως έθνος, ως χώρα, ως ανθρωπότητα, την ανυπέρβλητη σημασία της Πνευματικής Ηγεσίας... Αν αποδεχόμασταν την Πνευματική Καθοδήγηση... Αν εναρμονίζαμε τη θέλησή μας με την Ανώτερη Θέληση... Αν συνεργαζόμασταν με την Ιεραρχία του Φωτός για το Κοινό Καλό... Αν...

21/06/11
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
«Οι κοινωνίες θα ευτυχήσουν τότε μόνον, όταν είτε φιλοσοφήσουν οι μάζες είτε κυβερνήσουν οι φιλόσοφοι.»
Τάδε έφη ο μεγάλος πρόγονος, ο Πλάτων. Δυστυχώς απέχουμε πολύ από μια τέτοια πραγματικότητα, κι αν η δήλωση ισχύει, τότε απέχουμε πολύ κι από την κοινωνική ευτυχία.
Είναι μάλιστα σίγουρο ότι η αντίδραση στη συγκεκριμένη δήλωση θα είναι αδιάφορη, ειρωνική ή και περιφρονητική. Οι σύγχρονοι δοκησίσοφοι θα αποφανθούν για τον ουτοπικό χαρακτήρα της ή, ακόμα χειρότερα, για το άχρηστο ή ακόμα και βλαβερό της εφαρμογής της.
Η άγνοια όμως των Θεμελιωδών της Ύπαρξης δίνει στα διάφορα ιδιοτελή αρπακτικά τη δυνατότητα υφαρπαγής της εξουσίας. Μιας εξουσίας που δεν είναι πάντα φανερή, αλλά χειραγωγεί τις μάζες από τα παρασκήνια, και κινεί τους εκλεγμένους κυβερνήτες σαν μαριονέτες.
Κι όμως, κι όμως... Ο δρόμος προς την κοινωνική ευημερία είναι πραγματικά αυτός που υποδεικνύει ο Πλάτων. Αν η πρότασή του γινόταν κατανοητή, λίγοι θα ήθελαν να την αμφισβητήσουν. Το θέμα είναι να καταλάβει κανείς τι είναι η φιλοσοφία, το φιλοσοφείν, και ο εκφραστής της, ο φιλόσοφος.
Οι περισσότεροι νομίζουν πως η φιλοσοφία είναι αφηρημένες ουτοπίες και θεωρητικολογίες. Και μάλιστα ξεπερασμένες και αλληλοσυγκρουόμενες στα διάφορα φιλοσοφικά συστήματα. Αυτό μπορεί να συμβαίνει, και συμβαίνει, όχι όμως σ΄εκείνο που ο Πλάτων αποκαλεί «αληθινή φιλοσοφία».
Και δεν είναι χωρίς σημαντικό λόγο το ότι επιμένει στη διάκριση «αληθινή» φιλοσοφία και «αληθινός» φιλόσοφος. Ο Πλάτων λοιπόν ορίζει τη φιλοσοφία ως «επιστήμη του Αγαθού».
«Αγαθόν» είναι το υπέρτατο καλό, το οποίο, ως τέτοιο, συνεπάγεται απόλυτη ωφελιμότητα και ευτυχία.
Φυσικά, κάθε υγιής ψυχή, επιθυμεί το καλό ή αγαθόν. Το αγαθόν δεν έχει νόημα ως απλή θεωρία, αλλά είναι οπωσδήποτε πράξη εκτός από γνώση. Εδώ όμως είναι το κομβικό σημείο -η γνώση. Διότι, σε σχέση με τη γνώση, υπάρχουν τρεις μεγάλες κατηγορίες ή βαθμίδες, ας πούμε, προσέγγισής της από την ψυχή.
Η κατώτατη βαθμίδα είναι η άνοια ή άγνοια: η ψυχή που κυριαρχείται από άνοια γνωρίζει μόνο τις επιθυμίες της, και συγκεκριμένα εκείνες που αφορούν την κατώτερη, ζωώδη φύση. Η ανώτερη φύση δεν γίνεται αισθητή.
Η δεύτερη βαθμίδα είναι η δόξα, η άποψη ή γνώμη περί ορθού και μη ορθού. Βασίζεται σε παραδοχές και γνώμες. Δεν έχει γίνει προσωπική επίγνωση και ιεράρχηση των καλών πραγμάτων. Γι΄αυτό είναι χωρίς εξασφάλιση σταθερότητας.
Η τρίτη βαθμίδα είναι πραγματική γνώση της ιεραρχίας των αγαθών πραγμάτων, γνώση βιωμένη και βέβαιη, και, ως εκ τούτου, μόνιμη και σταθερή. Αυτή ανήκει στον φιλόσοφο, τον Γνώστη ή Επιστήμονα του Καλού.
Η βίωση του Αγαθού, δηλαδή η έμπρακτη αγαθότητα, ονομάζεται αρετή. Έχει πολλές όψεις, π.χ. συμπόνια, κατανόηση, ανεκτικότητα, εντιμότητα, δικαιοσύνη, υπομονή, κ.τ.λ., εντούτοις, όπως παρατηρήσαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας, στην ουσία η Αρετή είναι μία -η βίωση του Καλού. Και καθεμία από τις διάφορες όψεις της εμπεριέχει όλες τις άλλες.
Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι δυνατόν το ίδιο άτομο να είναι δίκαιο, ας πούμε, και άπληστο συνάμα. Μπορεί να έχει ίσως πιο ανεπτυγμένη μία όψη της αρετής σε σχέση με κάποια άλλη ή άλλες, ή μπορεί να μην έχει πετύχει το μέγιστο βαθμό βίωσής τους. Δηλαδή υπάρχει διαβάθμιση στην τελειότητα. Έτσι, ένας Βούδας ή Χριστός αποτελεί τέλειο εκφραστή του Αγαθού, και γι΄αυτό είναι το υπόδειγμα για όλη την ανθρωπότητα.
Η αληθινή φιλοσοφία οδηγεί στη Σοφία, δηλαδή την πραγματωμένη γνώση του Καλού. Η Σοφία στην πραγματικότητα είναι η γνώση των τρόπων -ή «νόμων»- με τους οποίους λειτουργεί ο Κόσμος, και ο Φιλόσοφος, ή σοφός τελικά, είναι ο Γνώστης των μυστικών της Φύσης. Γνωρίζοντας τους κοσμικούς νόμους, ενεργεί απαρέγκλιτα σύμφωνα με αυτούς, σε απόλυτη αρμονία με τον Κόσμο. Κι έτσι είναι κόσμιος (αλλά καθόλου «κοσμικός» με την τρέχουσα έννοια της επιπολαιότητας!)
Ο Πλάτων, λέγοντας ότι πρέπει να κυβερνήσουν οι φιλόσοφοι, εννοεί στην πραγματικότητα τους σοφούς μυημένους στα μυστικά της Φύσης. Η γνώση του Φιλοσόφου-Κυβερνήτη είναι επιστήμη, ακριβής γνώση, και όχι δόξα, δηλαδή γνώμη.
Έχοντας λοιπόν τη γνώση των κοσμικών νόμων, ο πλατωνικός φιλόσοφος κατέχει και την τέχνη του κυβερνάν. Γι΄αυτό είναι πραγματικά ικανός να οδηγήσει την πολιτεία σε ευημερία.
Που να βρεθεί τέτοιος κυβερνήτης θα πει κανείς! Θα βρισκόταν, αν οι άνθρωποι τον αναζητούσαν, διότι «ο ζητών ευρίσκει και ο αιτών λαμβάνει». Κάθε αληθινή κλήση εφελκύει νομοτελειακά το ζητούμενο. Προς το παρόν όμως οι άνθρωποι δεν φαίνεται να τρέφουν τέτοιου είδους επιθυμία. Θα γελούσαν μάλιστα πολύ με τον αφορισμό του Πλάτωνα ότι η πολιτική είναι η «τέχνη περίθαλψης της ψυχής». Κάποιος μάλιστα θα σχολίαζε «τι σχέση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο» -όπου «φάντης» είναι η πολιτική και «ρετσινόλαδο» η ψυχή!
Κι όμως, έτσι είναι. Γιατί τι σημαίνει «περίθαλψη της ψυχής»; Ψυχή είναι άλλη λέξη για τη συνειδητότητα, και «περίθαλψη» είναι η φροντίδα, εκπαίδευση και καλλιέργεια ενός πράγματος. Αφού, λοιπόν, η συνειδητότητα είναι το πιο πολύτιμο, κι αφού καθετί που υπάρχει ή συμβαίνει δεν είναι παρά γέννημα και απόρροια της συνειδητότητας, πώς είναι δυνατόν να προκύψει οτιδήποτε καλό χωρίς υψηλή συνειδησιακή ποιότητα;
Και λέγοντας «καλό» εννοούμε κάτι που δεν θα μεταλλαχθεί στο μέλλον σε πόνο και δυστυχία. Και έχουμε δει όλοι πώς οι αφιλοσόφητοι και μωροφιλόδοξοι πολιτικοί ηγέτες υπόσχονται «λαγούς με πετραχείλια», χαϊδεύουν τα πρόθυμα αυτιά με ευχάριστες υποσχέσεις και κολακείες, για να οδηγήσουν τελικά την ακυβέρνητη πολιτεία σε κινδύνους και κακοτυχίες.
Υπάρχει κάτι, για το οποίο ευθύνονται εξίσου κυβερνήτες και κυβερνώμενοι: η αποκλειστική τους μέριμνα και επιδίωξη της υλικής ευμάρειας (την οποία βέβαια ο καθένας εποφθαλμιά, πρώτα και κύρια, για τον εαυτό του). Ενώ αυτή είναι αποτέλεσμα και όχι κινούν αίτιον. Όλο το κακό βρίσκεται στην πλήρη παραμέληση του «ενός του οποίου έστι χρεία» -της περίθαλψης της ψυχής.

Μήπως πρέπει να φιλοσοφήσουν -έστω και λίγο- οι πολίτες;

14/06/11
ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΥΤΟ:
Ενόψει της τρομερής αποδιοργάνωσης που συμβαίνει τώρα σ΄ολόκληρο τον κόσμο, κάθε ενωμένη, εποικοδομητική προσπάθεια που βασίζεται στην προαγωγή των θεμελιωδών της Ζωντανής Ηθικής είναι, στ΄αλήθεια, ένα φως στην έρημο. Είναι μια φρίκη να παρακολουθείς όλες τις προσπάθειες του σκότους να κατευθύνονται προς τη διαφθορά και την αποσύνθεση της συνείδησης...
Αληθινά, για τη μάχη με τις σκοτεινές δυνάμεις, είναι ανάγκη να είμαστε πλήρως εξοπλισμένοι, και, ασφαλώς, η αυξημένη γνώση είναι μια πανίσχυρη ασπίδα και όπλο... Όσο περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο καλύτερα είμαστε ικανοί να διακρίνουμε όλο το βάθος και τις διαστάσεις του μεγάλου σχεδίου της εξέλιξης και όλης της πολυπλοκότητας της δομής της ζωής...
Πόσο επίκαιρα ηχούν αυτά τα λόγια! Κι όμως έχουν λεχθεί το 1936 από την Εκπρόσωπο της Άγκνι Γιόγκα, την Έλενα Ρέριχ. Αν κι έχουν περάσει περισσότερο από επτά δεκαετίες, μοιάζει σαν τίποτε να μην έχει αλλάξει. Κάθε φράση έχει απόλυτη ισχύ. Βέβαια, εβδομήντα ή εκατό χρόνια μπορεί να φαίνονται πολλά από την ανθρώπινη οπτική, είναι όμως ασήμαντη περίοδος για την ιστορία και την αιωνιότητα. Φυσικά, οι καταστάσεις δεν αλλάζουν εύκολα, είναι γεγονός. Και αυτό συμβαίνει επειδή η αντίσταση στην εξέλιξη είναι λυσσαλέα. Κι έτσι η μεγάλη μάχη των δυνάμεων του Φωτός και του σκότους συνεχίζεται.
Νάμαστε λοιπόν ακόμα τώρα σε μια χαώδη παγκόσμια κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από ταχεία συσσώρευση γεγονότων και μεγάλη αβεβαιότητα. Επειδή υπάρχει η διαπίστωση της διαιώνισης αυτής της κρίσης, ελλοχεύει ο κίνδυνος να νιώσει κανείς κουρασμένος ή απογοητευμένος και να παραιτηθεί από τον αγώνα. Κάτι τέτοιο θα ήταν μεγάλη ήττα για το παραιτημένο άτομο και μεγάλη νίκη για τις σκοτεινές δυνάμεις. Γι΄αυτό είναι ανάγκη να επαγρυπνούμε και να αναζωπυρώνουμε το αίσθημα αγωνιστικότητας. Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι ο αγώνας είναι αυτός καθαυτός νίκη, και ότι δεν υπάρχει προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα. Ακριβώς, η προσπάθεια συσσωρεύει το πολύτιμο ίζημα της ψυχικής ενέργειας.
Είναι και κάτι άλλο που πρέπει να θυμόμαστε σταθερά: ότι το αίσθημα κόπωσης και απογοήτευσης και σκέψεις του τύπου «δεν έχω καταφέρει τίποτα» μπορεί να είναι υποβολές σκοτεινών ψιθυριστών, και αλίμονο αν υποκύψουμε στις επίβουλες προτροπές εγκατάλειψης της προσπάθειας. Τέτοιες και άλλες υποβολές είναι συνήθης πρακτική των σκοτεινών.
Τέλος, ας μη ξεχνάμε τα γενικότερα ρεύματα φόβου και ανασφάλειας που διατρέχουν το διάστημα μεταδίδοντας αντίστοιχα συναισθήματα.
Δεν είναι καθόλου σπάνιο αυτοί που ακολουθούν το πνευματικό μονοπάτι να καταληφθούν από συναισθήματα απελπισίας και αυτοϋποτίμησης, βλέποντας αφενός το μέγεθος του Έργου και αφετέρου το μέγεθος της αντίδρασης. Συνήθως πρόκειται για παροδικές φάσεις μέσα στην όλη πορεία. Πάντως, σε τέτοια περίπτωση βοηθάει τα μέγιστα η σιωπή, η αλλαγή χρήσης των κέντρων, και πάνω απ΄όλα, η προσφυγή στη Διδασκαλία. Το βύθισμα μέσα στα ζωογόνα νοήματά της.
Οπωσδήποτε, το αίσθημα αγωνίας όταν αντιμετωπίζονται δραστικές αλλαγές, είτε στην εθνική, είτε στην πλανητική, είτε στην προσωπική ζωή, είναι δικαιολογημένο. Εντούτοις, δεν συνεπάγεται, δεν πρέπει να συνεπάγεται, παραίτηση. Είναι ανάγκη ν΄αποδεχτούμε την αλλαγή σαν αναπόφευκτη πραγματικότητα της Ύπαρξης, και να την αγαπήσουμε μάλιστα. Γιατί η αλλαγή στοχεύει πάντα στο καλύτερο, έστω κι αν προσωρινά αυτό δεν είναι φανερό.

Να τι λέει στη συνέχεια η Έλενα Ρέριχ, σχετικά με τα παραπάνω:
... Πρέπει να πω ότι πιστεύω σταθερά πως ό,τι κι αν συμβαίνει, μακροπρόθεσμα οδηγεί στο καλό. Πρέπει να δοθούν μαθήματα προκειμένου να προοδεύσει περισσότερο η συνειδητότητα. Το καθετί δημιουργείται από τους ίδιους τους ανθρώπους, και οι σκληρές εθνικές καταστροφές είναι τα αποτελέσματα αιτίων και ενεργειών πολλών αιώνων. Σε ολόκληρο τον κόσμο λαμβάνει χώρα μια μεγάλη μεταβολή, κι εγκαθιδρύεται μια νέα ισορροπία. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι όλα είναι για το καλύτερο.
Η μάχη του Φωτός με το σκοτάδι λοιπόν καλά κρατεί. Ένα πανίσχυρο όπλο σ΄αυτή τη μάχη είναι η Γνώση. Όσο περισσότερη και πολυμερέστερη τόσο πιο ισχυρή και αποτελεσματική. Το ότι η Γνώση αποτελεί βασικό όπλο δεν είναι καθόλου περίεργο, αφού το πεδίο της μάχης είναι η ανθρώπινη συνειδητότητα. Εκεί διεξάγεται η σύγκρουση των δυνάμεων, εκεί θα κριθεί η έκβασή της.
Πότε άραγε θα πειστούν οι άνθρωποι ότι η συνειδητότητά τους είναι κατοικία είτε του Φωτός είτε του σκότους; Πότε θα πειστούν ότι η συνειδητότητά τους είναι η γενεσιουργός αιτία όλων όσα συμβαίνουν πάνω στον πλανήτη τους; Πότε θα πειστούν ότι η συνειδητότητά τους είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που κατέχουν, ότι είναι το μοναδικό πράγμα το οποίο κατέχουν στ΄αλήθεια;
Αξίζει ν΄ακούσουμε κι αυτό:
Ο Λούσιφερ είναι τώρα επικεφαλής της Μαύρης Αδελφότητας, η οποία είναι πολύ ισχυρή γιατί έχει συνεργάτες μεταξύ των μαζών σε όλη την έκταση του πλανήτη. Πράγματι, οι σκοτεινές δυνάμεις δρουν πάντα μέσω των μαζών. Μόνοι τους στη μάχη δεν είναι δυνατοί. Επίσης διακρίνονται από μεγαλύτερη ενότητα απ΄αυτήν των συνεργατών των Δυνάμεων του Φωτός, γιατί η συνειδητοποίηση του κινδύνου είναι μερικές φορές ο καλύτερος ενοποιός. Δυστυχώς, πολλές «πυγολαμπίδες» δεν πιστεύουν στις δυνάμεις του σκότους και παρουσιάζουν ένα θλιβερό θέαμα διαιρεμένων μονάδων και χλιαρών, για τους οποίους η Αποκάλυψη μιλάει τόσο αυστηρά. Ναι, δεν είναι πολυάριθμος ο στρατός του Φωτός στη Γη, πάρα ταύτα όμως, με τη βοήθεια της Ανώτερης Γνώσης της Ιεραρχίας του Φωτός, η τελική νίκη θα είναι πάντοτε στην πλευρά των Δυνάμεων του Καλού...
Η ένταση του κόσμου αυξάνεται συνεχώς. Τα γεγονότα τρέχουν αλλά οι Δυνάμεις του Φωτός θα οδηγήσουν τα πάντα στα σωστά κανάλια. Μάθετε να βρίσκετε χαρά στο μόχθο και στην ατέρμονη γνώση κατά τη διάρκεια των πιο δύσκολων ημερών.

07/06/11
ΣΚΟΡΠΙΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ
Είδαμε ότι από πολλές δεκαετίες τα πιο φωτισμένα μυαλά της επιστήμης ομολογούν ότι οι νέες ανακαλύψεις συγκλίνουν όλο και περισσότερο με την Αρχαία Σοφία. Εύλογα, λοιπόν, μπορεί να διερωτηθεί κανείς πού θα οδηγήσει τελικά αυτή η σύγκλιση. Από τη στιγμή μάλιστα που η συνειδητότητα αποκτά τόσο καταλυτική σημασία για την ερμηνεία της Φύσης και του Κόσμου, τότε η επιστήμη ξεφεύγει τελείως από τα μέχρι πρό τινος όριά της, και αποκτά έναν τελείως διαφορετικό χαρακτήρα, προσεγγίζοντας πάρα πολύ τη λεγόμενη Μυστική Γνώση.
Θεωρούμε ότι η Γνώση είναι μία, αν και η πρόσβαση σ΄αυτήν μπορεί να ακολουθεί ποικίλους δρόμους. Σε τελική ανάλυση πάντως, το πείραμα, η εμπειρία, η ενόραση και η φαντασία θα είναι πάντα τα αναντικατάστατα εργαλεία της.
Στη Διδασκαλία γίνεται τόσο συχνά λόγος για την «άμεση γνώση». Θεωρείται μέγιστο απόκτημα, και είναι πράγματι από τα ανώτερα λεγόμενα «σίντι», ή ψυχικές δυνάμεις.
Τι ακριβώς είναι η άμεση γνώση; Είναι ενόραση υψηλού βαθμού, επομένως μια ιδιότητα ή ποιότητα της συνειδητότητας. Αποκτιέται ως αποτέλεσμα πολλών ενσαρκώσεων και εμπειριών. Η άμεση γνώση γνωρίζει αλάνθαστα, γνωρίζει ακριβώς την ουσία των πραγμάτων, γνωρίζει την κατεύθυνση της εξέλιξης κι επίσης το μέλλον. Την κατέχει μόνο ένα ανεπτυγμένο πνεύμα, το οποίο έχει το Δισκοπότηρό του γεμάτο συσσωρεύσεις.
Έρχεται ευκολότερα σ΄αυτόν που ακούει τη φωνή της καρδιάς του, καθώς η καρδιά είναι ο καλύτερος σύμβουλος σ΄όλα τα προβλήματα της ζωής.
Δεν πρέπει να συγχέεται με έναν ορισμένο ψυχισμό που εκδηλώνεται με προαισθήματα, λιγότερο ή περισσότερο ορθά, όνειρα και κάποιες συλλήψεις του αστρικού πεδίου.
Μερικοί επίσης συγχέουν την άμεση γνώση με την προκατάληψη. Η προκατάληψη μπορεί να είναι είτε θετική (υπέρ ενός πράγματος) είτε αρνητική (εναντίον ενός πράγματος). Είτε θετική όμως είτε αρνητική είναι τελείως αντίθετη προς την άμεση γνώση. Η προκατάληψη είναι προϊόν του νου, ενώ η άμεση γνώση κατοικεί στην καρδιά. Βέβαια, και οι δύο χτίζονται σταδιακά. Αλλά η μεν προκατάληψη μπορεί να συσσωρευτεί σε στρώματα, μέχρις ότου η ζωή ενός ανθρώπου γεμάτου προκαταλήψεις να γίνει μια ασφυκτική φυλακή χτισμένη από τον ίδιο, κι έτσι κάθε άνοδος διακόπτεται. Η δε άμεση γνώση γκρεμίζει όλα τα τείχη κι όλα τα όρια, δίνοντας φτερά για πτήσεις σε απεριόριστους ορίζοντες. Κι ενώ η άμεση γνώση είναι βέβαιη γνώση, η προκατάληψη θεωρεί τον εαυτό της βέβαιη γνώση.
Κάθε υψηλή Διδασκαλία διαλύει τις προκαταλήψεις και αναπτύσσει την άμεση γνώση.
Υπάρχει μια ιδιότητα που θεωρείται δύσκολη και σπάνια -η υπομονή.
Πολλή παρανόηση καλύπτει αυτή την αρετή, η οποία σημειωτέον είναι μία από τις έξι θεμελιώδεις αρετές της βουδικής φύσης.
Μερικοί θεωρούν την υπομονή αδυναμία, ενώ, αντίθετα, πρόκειται για μεγάλη δύναμη. Γι΄αυτό μπορεί να υπερνικά την προσβολή, τον εκνευρισμό και την δυσκολία ανοχής. Είναι εύκολο να επιβληθείς στην οργή και στον εκνευρισμό; Καθένας γνωρίζει πόσο δύσκολη είναι η διατήρηση της ηρεμίας και της ευγένειας όταν υπάρχει προσβολή και πρόκληση.
Είναι μεγάλο λάθος να εκλαμβάνεται η υπομονή ως έλλειψη συναισθήματος και αδιαφορία ή υποτονικότητα, ενώ, αντίθετα, είναι φορτισμένη με υψηλά συναισθήματα και συνειδητή ένταση. Η υπομονή συνοδεύεται με αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια, αλλά και με ένα ακόμη συναίσθημα που λίγοι αντιλαμβάνονται ότι συνδέεται με την έννοια της υπομονής: το συναίσθημα της ιερότητας.
Η ιερότητα, που συνιστά αναγνώριση, αγάπη και σεβασμό προς το Ανώτερο, δεν επιτρέπει συμπεριφορές ανάρμοστες προς το αντικείμενο, το οποίο είναι Υψηλό, Λεπτοφυές και Αγνό. Έτσι, ένας άνθρωπος με υπομονή δεν ασχημονεί ποτέ.

Βέβαια, η υπομονή δεν είναι μόνο η ήρεμη και ανεκτική στάση απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις εκνευριστικές, αλλά και η ικανότητα να μπορεί κανείς να περιμένει, να μη βιάζεται. Αυτός που βιάζεται δεν μπορεί να επιτύχει μεγάλα πράγματα. Πώς θα μπορούσε ένα τέτοιο άτομο να ακολουθήσει με συνέπεια και σταθερότητα το πνευματικό μονοπάτι της γνώσης, της αυτοτελειοποίησης και των συνεχών δοκιμασιών; Εξάλλου, κάθε βιασύνη -που είναι βία, βιασμός της φύσης -είναι αντίθετη στις μεθόδους της Φύσης, η οποία εργάζεται με ρυθμό, επιμονή και επαναληπτικότητα.
Είναι πραγματικά δύσκολη, πολύ δύσκολη αυτή η ιδιότητα. Και είναι πραγματικά μεγάλη δύναμη και γενναιότητα. Αληθινά, είναι ένα θαυμαστό κόσμημα στο στέμμα των επιτεύξεων των ευγενικών, καλλιεργημένων ψυχών. Όμως κι αυτή η αρετή απορρέει από την καρδιά. Η αγάπη οπλίζει με ανίκητη υπομονή. Όταν αγαπάς κάτι ή κάποιον, μπορείς να υπομείνεις τα πάνδεινα χάριν του αγαπημένου. Αλήθεια, πόση αγάπη πρέπει να διαθέτουν τα Μεγάλα Όντα που δείχνουν τέτοια απίστευτη υπομονή απέναντι σε μιαν ανθρωπότητα κακότροπη, ανεύθυνη, αμαρτωλή και -το χειρότερο- αγνώμονα; Και ποια υπομονή βρίσκεται πίσω από τον όρκο των Βοδισάτβα, ότι δεν θα περάσουν στα Νιρβανικά Πεδία μέχρις ότου απολυτρωθεί και το τελευταίο πλάσμα της γης;
Τελικά, η υπομονή είναι αγάπη. Αλλά μήπως δεν είναι και συμπόνια; Μήπως δεν είναι και αφοβία; Μήπως δεν είναι και κατανόηση; Μήπως δεν είναι και καλοσύνη; Δεν είναι ευγένεια, τάξη, γαλήνη, ισορροπία;
Είναι και κάτι ακόμα, όπως λέει ο Διδάσκαλος: είναι η Πηγή της Ευδαιμονίας.
Λοιπόν, οι αρετές είναι σαν τους Πύργους της βουδικής παραβολής που περιγράψαμε στο προηγούμενο σημείωμα. Όπως οι θαυμαστοί Πύργοι της εμπειρίας του Σουντάνα, καθεμία περιέχει όλες τις άλλες.
Οι αρετές είναι οι τελειότητες που πρέπει να αναπτύξει κάθε ανελισσόμενο ον. Ο καρπός της άνθησής τους είναι η Απελευθέρωση, το Νιρβάνα, η Ευδαιμονία. Είναι δυνατή η βίωση της Ευδαιμονίας ξέχωρα από τις αρετές; Τι φαντάζεστε;

31/05/11
ΥΠΕΡΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ
ΚΑΙ
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Είναι αλήθεια ότι αγωνία πιέζει τις ψυχές αυτή την περίοδο, καθώς πολλά δυσοίωνα σημάδια σκοτεινιάζουν απειλιτικά τον ορίζοντα. Παρ΄όλα αυτά, δεν πρέπει να υποκύψουμε στη γενική κατήφεια ενθυμούμενοι πως «όσο χαμογελάμε, τίποτα δεν χάθηκε». Και μπορούμε να το κάνουμε, επειδή γνωρίζουμε ότι «κι αυτό θα περάσει!»
Έχοντας οδηγό, στήριγμα και φωτοδότη τη Διδασκαλία μας, είμαστε σε θέση να πετύχουμε την υπάρβαση των καταθλιπτικών καταστάσεων χρησιμοποιώντας τα φτερά της Απειροσύνης και της Ομορφιάς.
Ας μοιραστούμε τώρα για λίγο την εμπειρία του Σουντάνα, ενός νεαρού προσκυνητή, όπως την παραφράζει ο Ντ.Τ.Σουζούκι, ο οποίος χρησιμοποιεί την εικόνα ενός θαυμαστού πύργου για ν΄αποδώσει αυτή την εμπειρία:
Ο Πύργος είναι τόσο μεγάλος όσο κι ο ουρανός. Το δάπεδο είναι στρωμένο με αμέτρητους πολύτιμους λίθους, και μέσα στον Πύργο υπάρχουν αμέτρητα παλάτια, πύλες, παράθυρα, μπαλκόνια, σκάλες, διάδρομοι -όλα κατασκευασμένα από υπέροχα υλικά... Μέσα σ΄αυτόν τον τεράστιο και με πανέμορφη διακόσμηση Πύργο υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι πύργοι με υπέροχες διακοσμήσεις και μεγάλοι σαν τον ουρανό. Κανένας απ΄αυτούς τους πύργους δεν κρύβει τη θέα των υπολοίπων. Ο καθένας διατηρεί την ατομική του υπόσταση σε τέλεια αρμονία με την υπόσταση των άλλων. Όλοι τους υπάρχουν ταυτόχρονα, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί, σε μια υπέροχη τάξη. Ο Σουντάνα βλέπει τον εαυτό του μέσα σε όλους τους πύργους και ταυτόχρονα μέσα σε καθέναν ξεχωριστά. Όλοι οι πύργοι περιέχονται στον ένα, και ο κάθε πύργος περιλαμβάνει όλους τους άλλους...
Μας θυμίζει τίποτα αυτή η περιγραφή; Και βέβαια μας θυμίζει -την παραβολή του Ουρανού του Ίντρα με το πλέγμα των μαργαριταριών, από τη Σούτρα Αβαταμσάκα. Από την ίδια Σούτρα είναι και η παραπάνω παράφραση.
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ογκώδης Σούτρα Αβαταμσάκα θεωρείται κορυφή του Μαχαγιανικού Βουδισμού. Σύμφωνα με την παράδοση, υπαγορεύτηκε από τον ίδιο τον Βούδα μετά την Αφύπνισή Του. Περιγράφει λεπτομερέστατα την αντίληψη του κόσμου στην κατάσταση της φωτισμένης συνειδητότητας.
Ο «Πύργος» είναι βέβαια αλληγορικά το Σύμπαν, όπου βασιλεύει μια θαυμαστή αρμονία ανάμεσα στα μέρη και το σύνολο. Αυτή η αρμονική σχέση ονομάζεται στο Βουδισμό της Μαχαγιάνα «διείσδυση», και καταγράφει τη δυναμική αλληλουχία του σύμπαντος που ισχύει όχι μόνο στο χώρο αλλά και στο χρόνο. Στην εμπειρία του Σουντάνα προβάλλει η εμπειρία της αμοιβαίας αλληλεξάρτησης όλων των πραγμάτων και όλων των συμβάντων. Σ΄αυτή την ενορατική κατάσταση της συνειδητότητας τη θέση της διανοητικής αντίληψης παίρνει η άμεση εμπειρία, όπου κάθε μέρος εμπεριέχει όλα τα άλλα.
Ο Σρι Αουρομπίντο λέει:
Από υπερδιανοητική άποψη, δεν υπάρχει τίποτε πεπερασμένο και προσδιορισμένο. Η αρχή και το τέλος κάθε πράγματος χάνεται μέσα στα όρια όλων των άλλων πραγμάτων.
Είναι η εκπληκτική ιδέα «του κάθε πράγματος μέσα στα πάντα και όλων των πραγμάτων μέσα στο καθένα», βασική ιδέα στη Σούτρα Αβαταμσάκα. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη του Είναι υπάρχει μόνο ενότητα, αλληλεξάρτηση και αλληλουχία. Η αίσθηση ή η έννοια του ξεχωριστού ή του πεπερασμένου δεν υφίσταται καθόλου. Αυτή είναι η άποψη της Μαχαγιάνα.
Λέει ο σοφός Ασβαγκόσα:
Διαιρώντας ένα κομμάτι σύνθετης ύλης, θα καταλήξουμε μοιραία κάποια στιγμή στα άτομα. Αλλά και τα άτομα με τη σειρά τους δεν θ΄ αργήσουν να υποβληθούν σε μια νέα διαίρεση, μια διαδικασία που δεν πρόκειται να μας οδηγήσει πουθενά, εφόσον κάθε διαίρεση της ύλης ξεκινά από την ιδέα της ιδιαιτερότητας. Η τελευταία είναι εσφαλμένη, αφού αγνοεί τις διασυνδέσεις του κάθε πράγματος (μικρού ή μεγάλου) με όλα τα άλλα. Η μεγάλη Πλάνη, επομένως, είναι η ιδέα του ξεχωριστού, και σ΄αυτό συμφωνεί η Διδασκαλία με τα συμπεράσματα της σύγχρονης επιστήμης, αφού όταν η Φύση αναλυθεί στα έσχατα συστατικά της δεν βρίσκει κανείς παρά μόνο ενότητα, αλληλουχία.
Το ίδιο πλανερή είναι και η ιδέα του πεπερασμένου, αυτού δηλαδή που έχει πέρατα ή όρια, αφού τίποτε δεν είναι πραγματικά ξεχωριστό, αλλά το καθετί είναι αλληλένδετο με το Παν, εμπεριέχεται στο Παν και με τρόπο ασύλληπτο από τη λογική εμπεριέχει το Παν.
Ενότητα και Απειροσύνη -οι δύο κυρίαρχες έννοιες της Διδασκαλίας του Πυρός- αλλά και όλο το πλήθος των άλλων που γεννιούνται από αυτές προσεγγίζονται μόνο από την καρδιά, την καρδιά που είναι η έδρα της ανώτερης συνειδητότητας.

Ας δούμε κάποιες από τις αμέτρητες αναφορές στην καρδιά:
Όποιος αγαπά τα λουλούδια βρίσκεται πάνω στο μονοπάτι της καρδιάς. Όποιος γνωρίζει την αγωνιστική προσπάθεια προς τα ύψη βρίσκεται πάνω στο μονοπάτι της καρδιάς. Όποιος σκέφτεται αγνά βρίσκεται πάνω στο μονοπάτι της καρδιάς. Όποιος γνωρίζει τους ανώτατους κόσμους βρίσκεται πάνω στο μονοπάτι της καρδιάς. Όποιος είναι έτοιμος για την Απειροσύνη βρίσκεται πάνω στο μονοπάτι της καρδιάς... Μπορεί κανείς να διακρίνει κόσμους μέσα στην καρδιά, αλλά όχι μέσα στο νου. Έτσι, η σοφία είναι αντίθετη προς τη διάνοια, εντούτοις δεν απαγορεύεται να στολίζουμε το νου με σοφία.
[ΚΑΡΔΙΑ, 390]
Το συναίσθημα θα υπερτερεί πάντα της λογικής. Αυτό πρέπει να γίνει δεκτό ως αναμφισβήτητη αλήθεια. Επομένως, όταν μιλάμε για την καρδιά επιβεβαιώνουμε το οχυρό του συναισθήματος... Ας μην τεμαχίζουμε την επικράτεια του συναισθήματος, γιατί είναι ένα ενιαίο πεδίο σε άνθηση...
[ΚΑΡΔΙΑ, 391]
Στη λογική λοιπόν ανήκει η διαίρεση και η ανάλυση, στην καρδιά η ενοποίηση και η σύνθεση. Η καρδιά είναι η έδρα του συναισθήματος, όπως λέει η Διδασκαλία, και το συναίσθημα θα υπερτερεί πάντα της λογικής.
Το συναίσθημα, λέει πάλι η Διδασκαλία, δεν πρέπει να τεμαχίζεται. Πώς να το κατανοήσουμε αυτό; Ας προσέξουμε το παρακάτω χωρίο:
Κάποιος ερημίτης βγήκε από την απομόνωσή του, απευθύνοντας αυτό το μήνυμα σε καθέναν που συναντούσε: «Έχεις μια καρδιά».
Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν μιλούσε για συμπόνια, υπομονή, αφοσίωση, αγάπη και άλλες ευεργετικές βάσεις της ζωής, απάντησε: «Μόνο να μην ξεχαστεί η καρδιά, κι όλα τα άλλα θα έρθουν». Αληθινά, μπορούμε να στραφούμε προς την αγάπη, αν αυτή δεν έχει πουθενά να κατοικήσει; Ή που θα στεγαστεί η υπομονή αν η κατοικία της είναι κλειστή;... Ας σταθούμε σταθερά πάνω στο θεμέλιο της καρδιάς, και ας καταλάβουμε ότι χωρίς την καρδιά δεν είμαστε παρά μαραζωμένα κελύφη.
[ΚΑΡΔΙΑ, 389]

Η καρδιά είναι η επικράτεια του συναισθήματος, και το συναίσθημα εμπεριέχει όλες τις όψεις της ευγένειας, όπως την αγάπη, την αφοσίωση, τη συμπόνια, την υπομονή. Όταν κάποιος έχει καρδιά, έχει όλες τις ωραίες ιδιότητες, γιατί αυτές είναι όλες όψεις του πολύτιμου διαμαντιού του συναισθήματος.
Και δεν πρέπει οι αναφορές της Διδασκαλίας να θεωρηθούν ποιητικές εκφράσεις αφηρημένων εννοιών. Κάθε αναφορά συνιστά ουσιαστική πραγματικότητα. Η Διδασκαλία αποκηρύσσει καθετί αφηρημένο. Οι τελευταίες ανακαλύψεις της επιστήμης επιβεβαιώνουν την ουσιαστικότητα των λεγομένων της Διδασκαλίας.
Έχουμε ήδη πει σε προηγούμενα σημειώματα για το ισχυρό μαγνητικό πεδίο της καρδιάς, για τη δυναμικότητα του συναισθήματος, για το δημιουργικό (ή καταστροφικό) ρόλο της συνειδητότητας στον περιβάλλοντα χώρο -στο διάστημα δηλαδή, για το οποίο γίνεται διαρκώς λόγος στη Διδασκαλία. Ακριβώς, η Διδασκαλία επισημαίνει τον κορεσμό του διαστήματος από τα παράγωγα των ανθρώπινων ενεργειών-συναισθημάτων, σκέψεων, λόγων και πράξεων. Η Διδασκαλία αποδίδει ακέραια την ευθύνη για καθετί που συμβαίνει πάνω στον πλανήτη στον άνθρωπο. Και η ευθύνη αυτή περιλαμβάνει όχι μόνο τα κοινωνικά και οικονομικο-πολιτικά δρώμενα, αλλά και τις γεωλογικές και κλιματολογικές καταστάσεις.
Το συναίσθημα της καρδιάς, λοιπόν, περικλείει κάθε ωραία όψη της συνειδητότητας, κι έτσι εκλεπτυσμένη, καλλιεργημένη, καρδιά σημαίνει και αντίστοιχη συνειδητότητα.
Η Άγκνι Γιόγκα είναι ο δρόμος της πύρινης καρδιάς, και ο δρόμος αυτός οδηγεί κατευθείαν στους ανώτερους κόσμους. Ο γήινος σάλος δεν πρέπει να συσκοτίσει το μονοπάτι της Καρδιάς, το Υψηλό Μονοπάτι.

24/05/11
ΤΟ ΚΕΝΟ
Η επιπόλαιη κρίση μπορεί να βρει αντιφάσεις στη Διδασκαλία. Ας δούμε ένα παράδειγμα. Διαβάζουμε κάπου την εξής αυστηρή φράση:
«Φροντίστε ώστε οι δεσμοί αίματος να μη σημαίνουν τίποτε για σας.»
Σε πολλά άλλα μέρη όμως η οικογένεια θεωρείται σχολείο και εστία συνεργασίας και αλληλεγγύης, καθώς και φυτώριο της μελλοντικής γενιάς, ενώ δίνονται άπειρες συμβουλές για την ορθή ανατροφή των παιδιών.
Και όμως, δεν υπάρχει καμία αντίφαση. Η οικογένεια μπορεί -και όφειλε- να είναι μεγάλη ευκαιρία για ανάπτυξη και πρόοδο, και υλική βέβαια, προπαντός όμως ψυχοπνευματική. Δυστυχώς, πολύ συχνά είναι εμπόδιο και τροχοπέδη. Πολύ συχνά, αντί συνεργασίας και αμοιβαιότητας, είναι πεδίο σύγκρουσης και αντιπαράθεσης. Και, αλίμονο, πολύ συχνά η οικογένεια ορθώνεται ενάντια στο μέλος της εκείνο, το οποίο αποφασίζει να ακολουθήσει την πνευματική Ατραπό.
Η πνευματική Ατραπός όμως είναι το πιο ιερό καθήκον του ανθρώπου, καθήκον απέναντι στον εαυτό του αλλά και απέναντι στον Κόσμο. Κάτω απ΄αυτό το πρίσμα, οι οικογενειακοί δεσμοί είναι τελείως ασήμαντοι, συγκρινόμενοι με τους πνευματικούς. Και εάν οι οικογενειακοί δεσμοί συνάδουν με τους πνευματικούς, τότε αυτό είναι μεγάλη ευλογία. Εάν όμως αυτά τα δύο συγκρούονται, τότε η πλάστιγγα θα γείρει βαριά προς το μέρος των πνευματικών δεσμών.
Ας θυμηθούμε πόσο πολύ πιο αυστηρά το έθεσε ο Χριστός: «Ο αγαπών πατέρα ή μητέρα ή τέκνα υπέρ εμέ ουκ έστιν άξιος εμού.» Φυσικά, εδώ δεν είναι η προσωπικότητα Ιησούς που μιλά, αλλά ο εσωτερικός Χριστός, η πνευματική οντότητα μέσα σε κάθε άνθρωπο. Ούτε υπάρχει η παραμικρή σκληρότητα σ΄αυτή την αυστηρή δήλωση, επειδή, όσο κι αν αδυνατούν να το αντιληφθούν τα αντιστρατευόμενα στην πνευματική απόφαση οικεία πρόσωπα, η πνευματική επιλογή συνιστά ευεργεσία για τους πάντες και τα πάντα.

Σήμερα όμως θα σταθούμε σε μια άλλη «αντίφαση» η οποία σχετίζεται με τα πρόσφατα σημειώματά μας. Ιδού πώς έχει το ζήτημα. Όπως ξέρουμε, η Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα δηλώνει ρητά ότι δεν υπάρχει κενό, ότι η ίδια η έννοια του κενού είναι ανυπόστατη. Λέει μάλιστα ότι ακόμα και το γυμνό μάτι μπορεί να δει τα αιωρούμενα σωματίδια σκόνης σε μια ηλιαχτίδα προσπίπτουσα σε σκοτεινό χώρο. Γνωρίζουμε επίσης πώς η σύγχρονη Φυσική έχει επαληθεύσει το πλήρες του χώρου.
Πώς, λοιπόν, να κατανοήσουμε το κενό της Βουδιστικής Διδασκαλίας -«σουνυάτα»- μια πολύ θεμελιώδη αρχή του Βουδισμού, όταν η Άγκνι Γιόγκα, κατά δήλωσή της, είναι Μαχαγιανικός Βουδισμός; Πραγματικά, καμία αντίφαση δεν υπάρχει ανάμεσα στις δύο Διδασκαλίες («δύο», τρόπος του λέγειν, και μόνο υπό την έννοια του χρόνου και των συνθηκών που δόθηκαν στον κόσμο). Εάν κατανοηθεί αυτό το «κενό» (σουνυάτα) του Βουδισμού, θα διαπιστώσει καθένας την ανυπαρξία αντίφασης.
Ας το δούμε, λοιπόν.
Και ας ξεκινήσουμε από τη Φυσική. Η κλασική μηχανιστική άποψη του κόσμου ήταν βασισμένη στην αντίληψη ότι ο κόσμος αποτελείται βασικά από δύο μεγέθη: το κενό (χώρο) και τα υλικά σώματα που κινούνται μέσα στο χώρο. Έτσι, οι αντιλήψεις του Δημόκριτου αλλά και του Νεύτωνα στηρίχτηκαν στη θεμελιώδη διάκριση ανάμεσα στην ύλη και τον κενό χώρο. Η σύγχρονη Φυσική όμως με τη θεωρία της σχετικότητας και τη θεωρία των κβάντα ανέτρεψαν αυτή την εικόνα. Και όσον αφορά μεν τα υλικά σώματα, διαπιστώθηκε ότι η ύλη δεν αποτελείται από κάποια τελικά δομικά στοιχεία, αλλά ότι τα κβαντικά σωματίδια είναι συμπυκνώσεις ενέργειας και όχι στατικές δομικές μονάδες. Επομένως, η ύλη δεν είναι τελικά παρά μόνον ενέργεια. Ενώ το κενό, ο χώρος, είναι ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Τα υλικά σώματα, είτε σε μικροσκοπικό είτε σε μακροσκοπικό επίπεδο, δεν είναι αποκομμένα και ανεξάρτητα τόσο μεταξύ τους όσο και με το πεδίο.
Με άλλα λόγια, παν ό,τι υπάρχει είναι ένα ενιαίο πεδίο, εντός του οποίου συνυπάρχουν με άρρηκτες σχέσεις αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης όλα τα υλικά σώματα ή μορφικές εκδηλώσεις, από το ελάχιστο ως το μέγιστο.
Αυτές οι υλικές εκδηλώσεις, δηλαδή οι συμπυκνώσεις της ενέργειας του πεδίου βρίσκονται σε μιαν αδιάκοπη κίνηση, ροή, μεταμόρφωση και αλλαγή, εμφάνιση και εξαφάνιση: «Πάντα ρει και ουδέν μένει», κατά την γνωστή ηρακλείτεια διατύπωση.
Τι δεν υπάρχει; Δεν υπάρχει στατικότητα, ακινησία, αμεταβλητότητα, αλλά ούτε και κενό με την έννοια της μη-ύπαρξης. Έτσι, όλη αυτή η αέναη κινητικότητα, που είναι η ίδια η Ζωή, πολύ εύστοχα χρησιμοποίησαν την έκφραση «χορός» της ενέργειας, συμπαντικός «χορός». Και στην έννοια του χορού υπεισέρχεται κατ΄ανάγκην και η έννοια του ρυθμού. Και η έννοια του ρυθμού συνδέεται με την έννοια της τάξης και της αρμονίας.
Πράγματι, η Φύση, είτε παράγει γέννηση είτε καταστροφή, αγωνίζεται πάντα για αρμονία, χαλιναγωγώντας τις δυνάμεις του χάους. Αυτή η αυθόρμητη παρομοίωση της συμπαντικής κίνησης με χορό, φέρνει αμέσως στο νου την πανέμορφη ινδική εικονοπλασία του θεού Σίβα με τον τόσο υπαινικτικό κοσμικό χορό του.

Και τώρα ας έρθουμε στην περίφημη βουδιστική έννοια της κενότητας -«σουνυάτα». Να τι λέει μια βουδιστική σούτρα:
«Η μορφή είναι το κενό και το κενό είναι η μορφή. Το κενό δεν διαφέρει από την μορφή, η μορφή δεν διαφέρει από το κενό. Ό,τι είναι το κενό είναι και η μορφή, ό,τι είναι η μορφή είναι και το κενό.»
Ο Λάμα Γκοβίντα σχολιάζει:
«Η σχέση της μορφής και του ¨κενού¨ δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν μια κατάσταση αμοιβαίου αποκλεισμού, αλλά σαν τη διπλή όψη της ίδιας πραγματικότητας, όπου τα δύο στοιχεία συνυπάρχουν και συνεργάζονται ακατάπαυστα.»
Την έννοια του «κενού» θα συναντήσουμε σε όλες τις μεγάλες Διδασκαλίες της Ανατολής. Τη συναντάμε σε συνάρτηση με το Μπράχμαν των Ινδουιστών αλλά και το Τάο των Ταοϊστών. Αλλά όπως βέβαια αντιλαμβάνεται ο νοήμων μελετητής, αυτό το «κενό» δεν έχει καθόλου την έννοια της ανυπαρξίας. Αντίθετα, είναι η πηγή της άπειρης και ατέρμονης δημιουργικότητας, της παραγωγής όλων των μορφών και αντικειμένων. Το κενό της ανατολικής Σοφίας λοιπόν είναι η μήτρα, η πηγή, κάθε ζωής.
Ο Λάο Τσε συχνά παρομοιάζει το Τάο με ένα δοχείο χωρίς πυθμένα, το οποίο εξαιτίας του ότι είναι απύθμενο, μπορεί να χωρέσει άπειρο αριθμό αντικειμένων. Επίσης, για το Μπράχμαν μπορεί να διαβάσει κανείς στις Ουπανισάντ:
«Το Μπράχμαν είναι η Ζωή. Το Μπράχμαν είναι η Χαρά. Το Μπράχμαν είναι το Κενό... Πραγματικά, η Χαρά είναι το ίδιο πράγμα με το Κενό. Πραγματικά, το Κενό είναι το ίδιο πράγμα με τη Χαρά.»
Μέσα σ΄αυτό το κενό όλα τα πράγματα έρχονται και παρέρχονται, δημιουργούνται και χάνονται, γεννιούνται και πεθαίνουν, σ΄έναν ασταμάτητο χορό της ενέργειας. Αυτό το ακατάπαυστο παιχνίδι της γέννησης και του θανάτου στη βουδιστική Φιλοσοφία ονομάζεται «σαμσάρα».
Η βουδιστική Φιλοσοφία δηλώνει ότι όλα τα πράγματα αποτελούν μεταβατικές, προσωρινές, εκδηλώσεις του κενού. Με ιδιαίτερη έμφαση υπογραμμίζει το γεγονός ότι δεν υπάρχει υλική ουσία. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει σταθερός εαυτός ή αμετάβλητη ψυχή. Μια τέτοια αντίληψη θεωρείται αυταπάτη, στην οποία δεν βυθίζεται το αφυπνισμένο άτομο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα πράγματα, οι μορφές, οι καταστάσεις δεν υπάρχουν. Φυσικά, υπάρχουν σε ορισμένο χώρο και χρόνο. Η πλάνη συνίσταται στο να φαντάζεται κανείς ότι οποιαδήποτε μορφή ή εκδήλωση του χωροχρόνου έχει μονιμότητα και σταθερότητα, γιατί τα πάντα είναι ρευστά.
Το ίδιο το «κενό» δεν είναι, από την άποψη της Φυσικής, το Πεδίο, το οποίο είναι πλήρες κατά κάποιο τρόπο από ένα αόρατο ρευστό, παράλληλα όμως μέσα σ΄αυτό, το ρευστό και παραγόμενα απ΄αυτό το ρευστό συνυπάρχουν ή κολυμπούν τα άπειρα σώματα-μορφές, από τις άπειρα μικρές ως τις άπειρα μεγάλες. Στον Ταοϊσμό, το Τάο, ή Πεδίο, περιγράφεται μεν ως κενό και άμορφο, συγχρόνως όμως και ως μήτρα όλων των μορφών. Το ρευστό που πληροί το Πεδίο-Τάο, στην Νέο-Κομφουκιανική Σχολή ονομάζεται «τσι», λέξη που σημαίνει αέριο ή αιθέρας, και χρησιμοποιήθηκε στην αρχαία Κίνα για να περιγράψει τη ζωτική πνοή, την ενέργεια που δίνει ζωή στα ζωντανά όντα. Το «τσι» συμπυκνώνεται και αραιώνεται περιοδικά. Όταν συμπυκνώνεται παράγει μια μορφή, όταν αραιώνεται απορροφά τη μορφή μέσα στο «κενό».
«Το Μεγάλο Κενό δεν μπορεί παρά να αποτελείται από τσι. Το τσι είναι υποχρεωμένο να συμπυκνώνεται για να δώσει μορφή σε όλα τα πράγματα. Και όλα τα πράγματα είναι υποχρεωμένα, με τη σειρά τους, να διαλυθούν κάποια στιγμή μέσα στο Μεγάλο Κενό.»
Αυτό λέει ο Τσάνγκ Τσάι. Κι έτσι συνδυάζονται, τόσο στη Φυσική όσο και στην Ανατολική Κοσμοθεώρηση, και η ασυνεχής δομή (το ενεργειακό ή κυματοειδές ρευστό) και η σωματιδιακή κατάσταση. Δεν πρόκειται, επομένως, για αντιτιθέμενες απόψεις, φαινομενικά αντιφάσκουσες, αλλά για έναν ευτυχή συνδυασμό τους, ο οποίος βλέπει και τις δύο σαν όψεις της ίδιας πραγματικότητας.

Η θεωρία του Πεδίου της σύγχρονης Φυσικής εγκαταλείπει την κλασική διάκριση ανάμεσα στα υλικά σωματίδια και το κενό, και μας υποδεικνύει ότι είναι αδύνατον να υπάρξει διαχωρισμός ανάμεσα σ΄αυτά τα δύο. Διότι τα σωματίδια αναγνωρίζονται ως συμπυκνώσεις ενός συνεχόμενου πεδίου, το οποίο βρίσκεται παντού μέσα στο χώρο. Το Πεδίο υπάρχει πάντα και παντού, και είναι ο φορέας όλων των υλικών φαινομένων.
Τόσο, λοιπόν, το «κενό» της ανατολικής κοσμοθεώρησης, όσο και το «κενό» της φυσικής επιστήμης δεν συνιστά μια κατάσταση ανυπαρξίας, αλλά, αντιθέτως, περιέχει δυναμικά κάθε μορφή. Οι μορφές πάλι δεν είναι ούτε μόνιμες ούτε ανεξάρτητες, αλλά εκδηλώσεις του αιώνιου και πανταχού παρόντος Κενού, του ζωντανού και παλλόμενου στον αέναο χορό της δημιουργίας και της καταστροφής: «Το κενό είναι η μορφή και η μορφή το κενό.»
Πόσο ωραία το θέτει ο κινέζος σοφός Τσανγκ Τσάι:
«Όποιος μάθει ότι το Μεγάλο Κενό είναι γεμάτο από τσι, καταλαβαίνει αμέσως πως δεν υπάρχει... ανυπαρξία!»
Έτσι ακριβώς, και ακόμη περισσότερο, γνωρίζοντας την αρχή διατήρησης της ενέργειας. Ότι δηλαδή η ενέργεια δεν χάνεται ποτέ. Μεταλλάσσεται αλλά δεν εκμηδενίζεται. Αυτή η γνώση εξαλείφει το φόβο.

Γι΄αυτό ταιριάζει να κλείσουμε το άρθρο μας με ένα ταιριαστό απόσπασμα από τη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα:
«Εμείς επιμένουμε σταθερά στην υπερνίκηση κάθε μορφής φόβου... Επομένως, είναι χρήσιμο ένας άνθρωπος, έχοντας συνειδητοποιήσει το άτρωτο της πνευματικής του ουσίας, να ελευθερωθεί από όλους τους φόβους, γιατί όλες οι φοβέρες είναι ασήμαντες...»
[ΚΑΡΔΙΑ, 222]
Ο φόβος λοιπόν και βασικά ο μέγιστος φόβος εκείνος του θανάτου, δεν είναι παρά ένα φάντασμα, τόσο κούφιο όσο και κάθε άλλο φάντασμα. Έτσι είναι, επειδή το Κενό είναι πλήρες, επειδή η ενέργεια είναι παντοτινή, κι επειδή υπάρχει μόνο ο αιώνιος χορός της Δημιουργίας.
Εντούτοις, η απατηλή σκιά του φόβου παραμονεύει όσο οι μεγάλες αλήθειες για την Ύπαρξη και τον Κόσμο μένουν στο επίπεδο της εγκεφαλικής γνώσης και δεν γίνονται βίωμα της καρδιάς.
Όσο για την αντίφαση που λέγαμε -βλέπετε εσείς καμιά;

10/05/11
ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Πάει κι αυτό το Πάσχα, δηλαδή η Ανάσταση. Χριστός Ανέστη, λοιπόν!
Πράγματι, ο συγκεκριμένος, ιστορικός, Χριστός ανέστη, αυτό είναι το καλό νέο. Το κακό νέο είναι ότι ο «Χριστός εν ημίν, η ελπίς της δόξης» δεν ανέστη ακόμη. Και όσο εμμένουμε σ΄αυτή τη στάση σκέψης και ζωής, η Ανάσταση δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα.
Αληθινά, οι μεγάλες γιορτές και οι λεγόμενες «άγιες μέρες» είναι φορτωμένες βαριά θλίψη για εκείνους που βλέπουν ότι οι μέρες αυτές για το χριστεπώνυμο πλήθος σημαίνουν νεκρά εθιμοτυπικά, ανόητες παραδόσεις, ψευτοευσέβεια και πρόφαση για γερό φαγοπότι -το οποίο συνεπάγεται πολλή αγριότητα και βαρβαρότητα με το όργιο αιματοχυσίας και αιματοποσίας «για την αγάπη του Χριστού»! Και μόνο αγιότητα και ιερότητα δεν υφίσταται σ΄όλο αυτό το θλιβερό σκηνικό.
Ίσως δεν θα ΄πρεπε να γκρινιάζουμε τέτοιες μέρες, αλλά είναι η συσσωρευμένη αγανάκτηση για τη φρίκη της αιμοβορίας και η συσσωρευμένη κούραση από την επανάληψη της όλης παρωδίας που προκαλεί αυτή τη διάθεση.

Πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν, και θα έπρεπε, να είναι τα πράγματα, αν η καρδιά λειτουργούσε λίγο περισσότερο... Αν μια κατανόηση των ωραίων συμβόλων οδηγούσε σε διαφορετικές συμπεριφορές... Αν κάποιοι φωτισμένοι δάσκαλοι εξηγούσαν στα νέα παιδιά ότι οι «άγιες μέρες» και οι μεγάλες γιορτές δεν είναι διακοπές, τεμπελχανιό και διασκέδαση, αλλά ευκαιρία για εξαγνισμό, ανάταση και αγωγή της ψυχής...
Φυσικά, όμως, τέτοιες λέξεις, όπως «εξαγνισμός» και «ανάταση», θα ηχούσαν παράφωνα μέσα στην εκκωφαντική κακοηχότητα της καθημερινότητας. Τι θα μπορούσε να καταλάβει κάποιος που έχει γαλουχηθεί με την ιδέα ότι «ζωή» είναι οι πιο θανατηφόρες συνήθειες;
Κι όμως, πόσο αναγκαία είναι η κατανόηση ότι ζωή δεν υπάρχει χωρίς πνευματικότητα. Ότι η πνευματικότητα είναι η μοναδική εγγύηση όχι μόνο της ζωής αλλά και της ευτυχίας! Και τι άλλο είναι ο Χριστός, ως σύμβολο, παρά η Πνευματική Συνείδηση; Αυτή η Πνευματική Συνείδηση είναι που πρέπει να ανα-στηθεί. Ανά-σταση, ανά και στάση (από το ρ. ίστημι=στέκω), σημαίνει ξανά-σήκωμα, έγερση, επάνοδο στη ζωή. Το να στέκεις, να είσαι ορθός, σημαίνει να ζεις, σε αντίθεση με το να κείσαι, να είσαι ξαπλωμένος κάτω, ή νεκρός. Αυτό βέβαια δεν έχει τόσο κυριολεκτική, όσο μεταφορική σημασία: η πνευματική συνείδηση αν-ίσταται, έρχεται ξανά στη ζωή.
Ανά-σταση όμως σημαίνει επίσης ανατροπή, αλλαγή πορείας, νέα στάση ζωής.
Ακόμη η λέξη Ανά-σταση μπορεί να είναι Άνω-στάση (όπως στη λέξη ανά-κατά: άνω κάτω). Ο Χριστός-Πνευματική Συνείδηση λαμβάνει άνω στάση ή θέση: αποκτά υπεροχή ή προτεραιότητα, γίνεται ο Κυβερνήτης της ζωής.
Η Ανάσταση με την έννοια της επαναφοράς στη ζωή με το σάρκινο σώμα ούτε μεγάλη σημασία έχει -αν έχει καθόλου- ούτε αισθητικά είναι ωραία ιδέα. Και ο ιστορικός Χριστός δεν αναστήθηκε με το φυσικό Του σώμα, αλλά με το λεπτοφυές αντίστοιχο. Γι΄αυτό και δεν ήταν επιτρεπτό, ή μάλλον δεν ήταν δυνατόν, να αγγιχτεί -«Μη μου άπτου».

Η Ανάσταση του Πνεύματος είναι το ζητούμενο, τόσο σε ατομικό όσο και σε πανανθρώπινο επίπεδο. Το θέμα είναι πώς να κατανικηθεί αυτό το τέρας της ψευτο-ζωής, που σαν την ομηρική σειρήνα, παρασύρει με το θανάσιμο τραγούδι του την παραπλανημένη ψυχή στο βυθό των απατηλών επιδιώξεων. Είναι πραγματικά παράξενο το ότι ο άνθρωπος, με όλη την εμπειρία αμέτρητων αιώνων ύπαρξης πάνω στο γήινο φλοιό, εξακολουθεί να πιστεύει στη δυνατότητα απόκτησης επίγειας ευτυχίας, ενός αδειανού φαντάσματος. Αυτή η ανυπόστατη, χιμαιρική φαντασίωση είναι τέτοια, επειδή η ευτυχία είναι ιδιότητα και ποιότητα αποκλειστικά του πνεύματος. Χωρίς τη σύνδεση με το πνεύμα, το κυνήγι της ευτυχίας θα είναι πάντα ματαιότητα.
Επομένως, το ζητούμενο -η ευτυχία- μπορεί να βρεθεί μόνο στην πνευματικότητα. Τότε το γήινο, φωτισμένο από το Υπεργήινο, αποκτά τη δυνατότητα της πολυπόθητης κατάστασης. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με την Ανάσταση του Πνεύματος. Είθε, λοιπόν, ο Χριστός-Πνευματική Συνείδηση να αναστηθεί μέσα στον καθένα και στην ανθρωπότητα καθολικά.

Ας ακούσουμε την ευλογημένη φωνή της Σοφίας.
«Ο κόσμος έχει χάσει την ευτυχία του, επειδή η ευτυχία βρίσκεται στο πνεύμα. Εκείνοι που έχουν απομακρυνθεί από το πνεύμα πρέπει να υποστούν τη δυστυχία, γιατί πώς αλλιώς θα επιστρέψουν στο πνεύμα; ...
Να ζητάς την ευτυχία μέσα από ψέματα και φόνους! Μπορεί να επιχαίρει κανείς που ο εκφυλισμός επιταχύνει την εξέλιξη. Τα εγκλήματα αναρριπίζουν τη φωτιά ενός σβησμένου κόσμου»
[ΑΓΚΝΙ ΓΙΟΓΚΑ,14]

«Ο κόσμος έχει χάσει την ευτυχία του επειδή...». Μπορούμε να προσέξουμε στη φράση αυτή τρεις έννοιες: Κόσμος, έχει χάσει, την ευτυχία του.
Κόσμος σημαίνει είτε μια σφαίρα ύπαρξης, στην περίπτωσή μας τον πλανήτη Γη, είτε τους ανθρώπους ενός κόσμου ή μιας κοινωνίας. Είναι ενδιαφέρον ότι οι δύο έννοιες -σφαίρα, άνθρωπος- σημαίνονται με την ίδια λέξη: Κόσμος. Αυτό δεν συμβαίνει λόγω φτώχειας γλωσσικής, αλλά λόγω μιας πολύ σπουδαίας επισήμανσης -ότι ο άνθρωπος είναι δημιουργός του κόσμου του, άρα ο υπεύθυνος για την κατάσταση της σφαίρας του. Επειδή, όπως λέγαμε στα προηγούμενα σημειώματά μας, ο άνθρωπος -το αυτοσυνείδητο ον- δεν είναι απλός παρατηρητής της κοσμικής δυναμικής αλλά συμμέτοχος.
«Έχει χάσει» την ευτυχία, σημαίνει ότι την είχε κάποτε. Η Χρυσή Εποχή, η Εδέμ, η Σάνγκρι-Λα, ήταν κάποτε η κρατούσα κατάσταση για τον κόσμο-ανθρωπότητα.
Την ευτυχία «του» -αυτό το κτητικό στη λέξη ευτυχία συνιστά επίσης μια σπουδαία σήμανση: ότι η ευτυχία είναι κάτι που ανήκει στον άνθρωπο-κόσμο. Και του ανήκει φύσει, είναι εγγενής κατάσταση, όπως τόσο υπέροχα δηλώνεται στην ινδική επιστήμη της Ψυχής, η οποία λέει ότι η εσώτατη ουσία του όντος, ο Άτμαν, είναι τρισυπόστατος: Ύπαρξη- Συνείδηση- Ευδαιμονία.
Ο Άτμαν όμως είναι το Πνεύμα-Χριστός, και η ευτυχία ή ευδαιμονία αποτελεί δική του ποιότητα, και η απομάκρυνση από το Πνεύμα συνεπάγεται απώλεια της εκδηλωμένης ευδαιμονίας. Ώστε, ο μόνος δρόμος προς την Ευτυχία είναι η επιστροφή στο πνεύμα -η Ανά-σταση του Πνεύματος. Μήπως υπάρχει, εξάλλου, άλλος δρόμος που να οδηγεί κάπου; Όλοι οι άλλοι δρόμοι είναι αδιέξοδοι.
Βρισκόμαστε, χάρη στις καταστροφικές δράσεις μας, μπροστά σ΄ένα αδιέξοδο. Αυτό όμως σηματοδοτεί και την ευκαιρία μας.

«Ας μη νομίζουμε ότι ένα καλύτερο μέλλον είναι μόνο Μάγια. Ειδικά τώρα, στο τέλος της Κάλι Γιούγκα, πρέπει να καταλάβουμε ότι το φωτεινότερο μέλλον είναι μια πραγματικότητα, κι ότι μόνον η ανθρώπινη κακία μπορεί να καθυστερήσει την έλευση της νέας φωτεινής εποχής.
Θα σας ρωτήσουν πώς είναι δυνατόν να συμφιλιωθούν τα απειλητικά σημάδια της καταστροφής του πλανήτη με τη δυνατότητα ενός αρμονικού και ευοίωνου μέλλοντος. Η πραγματικότητα είναι ότι η ανθρωπότητα έχει ελεύθερη εκλογή, ή να εισέλθει στη νέα ζωή, του αιώνα των μεγάλων ανακαλύψεων, την Εποχή της Ευτυχίας, ή, με τη δύναμη της ελεύθερης βούλησης, να διαλέξει την καταστροφή. Έτσι, οι άνθρωποι δεν μπορούν να παραπονιούνται ότι είναι αποστερημένοι ενός ωραίου πεπρωμένου, γιατί μονάχα η κακή της θέληση θα μπορούσε να οδηγήσει τα έθνη σε πλανητικούς κατακλυσμούς. Η ελεύθερη εκλογή είναι το αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου. Αυτή παρέχει ατέλειωτες δυνατότητες, αλλά οι άνθρωποι δεν φροντίζουν να εφαρμόσουν ορθά την ελευθερία τους...»
[ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ Ι, 111]

Ευτυχία, ευδαιμονία, πνεύμα -έννοιες αλληλένδετες. Τι είναι το Πνεύμα; Απειροσύνη και Φως, Φως και Απειροσύνη, δηλαδή ανεξάντλητη ζωή και δυνατότητες.
Τι είναι ευτυχία; Διαφέρει αυτό το βίωμα από την ευδαιμονία ή τη χαρά;
Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι όλες αυτές οι καταστάσεις είναι στην ουσία τους φωτεινότητα, δηλαδή εκδηλώσεις της υψηλής ψυχικής ενέργειας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η χαρά είναι μια έκρηξη φωταψίας, σαν ξέσπασμα μπόρας ή ουράνιου τόξου, ενώ η ευτυχία είναι μια κατάσταση μόνιμης φωτεινότητας. Η ευδαιμονία είναι συνώνυμο της ευτυχίας (δαίμων: ο χορηγός της μοίρας-τύχης, άρα η μοίρα-τύχη), συνήθως όμως αποδίδουμε σ΄αυτήν και μια υψηλή εκστασιακή κατάσταση.

Ας έρθει το Φως, ας αναστηθεί το Πνεύμα -ως εν ουρανώ και επί της γής...

03/05/11
ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
Δ΄μέρος
Ας ξαναγυρίσουμε στο πείραμα με το φωτόνιο που διαιρέθηκε στα δύο, τα οποία μέρη χωρίστηκαν με απόσταση 14 μιλλίων μεταξύ τους, και εν συνεχεία το ένα από αυτά υποβλήθηκε σε διάφορες δοκιμασίες. Εκείνο δε, το οποίο παρατηρήθηκε ήταν η ταυτόχρονη όμοια αντίδραση του άλλου φωτονίου. Το φαινόμενο αυτό μαρτυρά μερικά εξαιρετικής σημασίας γεγονότα στη Φύση.
Το ένα γεγονός είναι το εξής: Μέρη που υπήρξαν κάποτε ενωμένα παραμένουν πάντοτε ενωμένα. Αυτό ισχύει για ολόκληρο το Σύμπαν και για τα μέρη του. Έτσι, επιβεβαιώνεται επιστημονικά το μεγάλο αξίωμα της Ενότητας που διακηρύσσει η Αιώνια Σοφία.
Φυσικά, η αλληλουχία και αλληλεπίδραση παντός υπαρκτού είναι πλέον μια επιστημονική γνώση, η οποία έχει τεκμηριωθεί από πολλούς ερευνητές και με πολλούς τρόπους, που δεν μπορούμε τώρα να εξετάσουμε εδώ. Έτσι, γνωρίζουμε ότι η παλιά αντίληψη περί «τοπικής πραγματικότητας» της Νευτώνειας Φυσικής (ότι δηλαδή δύο αντικείμενα χωρισμένα με κενό δεν μπορούν να συνδέονται μεταξύ τους, δηλαδή ό,τι συμβαίνει στο ένα δεν γίνεται να επηρεάζει το άλλο) δεν ισχύει -διαφορετικά, πώς θα μπορούσε η γη να κρατιέται στην τροχιά της γύρω απ΄τον ήλιο, όταν τα δύο σώματα χωρίζονται από ένα κενό πολλών εκατομμυρίων μιλίων; Αντίθετα, ορθή είναι η άποψη του Ιρλανδού φυσικού Τζων Μπελ, ο οποίος στη γνωστή μαθηματική του φόρμουλα, γνωστή ως θεώρημα Μπελ, λέει ότι η πραγματικότητα του Σύμπαντος πρέπει να είναι μη τοπική. Δηλαδή ότι όλα τα αντικείμενα και γεγονότα στον κόσμο είναι αλληλένδετα το ένα με το άλλο, και ανταποκρίνονται στις αλλαγές κατάστασης του ενός προς το άλλο.
Άλλωστε, πώς να μην υπάρχει αυτή η διασύνδεση όταν το φως, τα ραδιοφωνικά κύματα, τα λέιζερ, και όλες οι άλλες ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις ταξιδεύουν σε κενό χώρο; Αλλά, βέβαια, ο κενός χώρος είναι κενός από την άποψη των φυσικών αισθήσεων...
Ας επιστρέψουμε στο παραπάνω πείραμα. Προκύπτει το ερώτημα πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει απολύτως ταυτόχρονα η ίδια αντίδραση και στο απομακρυσμένο σωματίδιο. Το αίνιγμα λύνεται... ολογραφικά! Η ταυτόχρονη αντίδραση εξηγείται από το γεγονός ότι το Πεδίο είναι ολογραφικό. Ας εξηγήσουμε τι είναι η Ολογραφική Αρχή. Σύμφωνα με την Αρχή αυτή, κάθε θραύσμα του σχεδίου αντανακλά, καθρεφτίζει, το όλο. Κάθε θραύσμα, τμήμα ή μόριο ενός ολογραφικού συνόλου ή Ολογράμματος περιέχει ολόκληρη την εικόνα.
Το Πεδίο είναι ολογραφικό. Η Φύση είναι ολογραφική. Η Πληροφορία είναι ολογραφική.
Επομένως, εμείς, οι άνθρωποι, και κάθε ον, είμαστε ολογραφικά μέρη του Σύμπαντος. Τι σημαίνει αυτό; Ότι καθένας από μας και κάθε ον αντικατοπτρίζει, αντανακλά ή εμπεριέχει ολόκληρη την εικόνα, δηλαδή το Σύμπαν.
Αυτό το θαυμαστό επιστημονικό εύρημα, τι μας θυμίζει; Μα, φυσικά, την εκπληκτική και υπέροχη περιγραφή που συναντάμε στην Αβαταμσάκα Σούτρα του Μαχαγιανικού Βουδισμού. Σ΄ένα χωρίο της λοιπόν γίνεται λόγος για τον ουράνιο θόλο που καλύπτει το ανάκτορο του Θεού Ίντρα. Ιδού:

«Ο ουρανός του Ίντρα είναι ένα δίχτυ από μαργαριτάρια. Όταν κοιτάζεις το ένα μαργαριτάρι, βλέπεις όλα τα άλλα να καθρεφτίζονται μέσα του. Με τον ίδιο τρόπο, κάθε πράγμα στον κόσμο δεν είναι μόνο ο εαυτός του, αλλά εμπεριέχει και όλα τα άλλα πράγματα, ή, ακόμη καλύτερα, είναι ταυτόχρονα και όλα τα άλλα πράγματα. Σε κάθε κόκκο άμμου υπάρχουν αναρίθμητοι Βούδες...»

Να, όμως, και η ωραιότατη σύλληψη ενός δυτικού ενορατικού, του Ουίλλιαμ Μπλέηκ:
Αν θες να δεις όλο τον κόσμο
μέσα σ΄ένα κόκκο άμμου,
Αν θες ν΄αντικρύσεις ολόκληρο τον ουρανό
στην όψη ενός αγριολούλουδου,
Κλείσε στη χούφτα σου το άπειρο
και την αιωνιότητα μέσα σε μιαν ώρα...

Και τι λέει ο σπουδαίος φιλόσοφος Λάιμπνιτς; Διατυπώνει την ίδια αντίληψη θεωρώντας τον κόσμο σαν ένα σύνολο θεμελιωδών οντοτήτων, τις οποίες ονομάζει «μονάδες». Κάθε μία απ΄αυτές τις μονάδες αντικατοπτρίζει το σύμπαν. Στη Μοναδολογία του γράφει:
«Μπορούμε να συλλάβουμε κάθε τμήμα της ύλης σαν ένα κήπο γεμάτο λουλούδια, ή σαν μια δεξαμενή γεμάτη ψάρια. Αλλά κάθε λουλούδι, κάθε ψάρι, κάθε σταγόνα νερού είναι με τη σειρά του ένας τέτοιος κήπος ή μια τέτοια δεξαμενή.»
Η διαφορά της θεώρησης του Λάιμπνιτς σε σχέση με τις παραπάνω είναι ότι ο φιλόσοφος θεωρεί τις «μονάδες» ως βασικά δομικά στοιχεία της ύλης, πράγμα το οποίο αρνείται απολύτως η βουδιστική θεώρηση. Αντίθετα, η διατύπωση αυτής της τελευταίας παρουσιάζει εκπληκτική ομοιότητα με εκείνη της πυρηνικής φυσικής. Η αμοιβαία ενσωμάτωση, όπου το κάθε μέρος εμπεριέχει όλα τα άλλα, ονομάζεται «διείσδυση» στη βουδιστική γλώσσα και «θεωρία της ατομικής προσπάθειας» στην επιστημονική διάλεκτο.
Η άποψη του κόσμου στην ανατολική Σοφία συμπίπτει με εκείνην της σύγχρονης φυσικής επιστήμης όχι μόνο στο σημείο που αφορά την αμοιβαία αλληλεπίδραση όλων των φαινομένων, αλλά και στο σημείο που αφορά την απόρριψη της ύπαρξης βασικών δομικών στοιχείων της ύλης. Και στις δύο το Σύμπαν, αναγνωρίζεται σαν ένα αδιάσπαστο σύνολο, όπου όλες οι μορφές είναι ρευστές και ασταμάτητα μεταβλητές, και όπου δεν υπάρχει χώρος για σταθερές και αμετάβλητες οντότητες.
Επίσης υπάρχει συμφωνία μεταξύ των δύο στο γεγονός ότι η πραγματικότητα της «διείσδυσης» ή της «ατομικής προσπάθειας» δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο διανοητικής σύλληψης αλλά μόνο υπερδιανοητικής. Έτσι, η ιδέα πως κάθε σωματίδιο περιέχει και περιέχεται απ΄όλα τα άλλα σωματίδια είναι αδιανόητη από την άποψη του συμβατικού χώρου και χρόνου. Αναφέρεται σε μια άλλη πραγματικότητα που ζει στις δικές της διαστάσεις, όπως ο πνευματικός κόσμος του Βούδα:
«Ο Βούδας [Στην Γκανταβιούχα, το τελευταίο μέρος της Αβαταμσάκα Σούτρας] δεν ζει μόνο στον κόσμο του αντιληπτού χώρου και χρόνου. Η συνειδητότητά του δεν δεσμεύεται από τη λογική και τα αισθήματα... Ο Βούδας στην Γκανταβιούχα ζει στα πλαίσια ενός πνευματικού κόσμου που έχει τις δικές του διαστάσεις.» (Ντ. Τ. Σουζούκι).
Ας θυμίσουμε στο σημείο αυτό τη Μαχαγιανική βάση της Διδασκαλίας της Άγκνι Γιόγκα. Ας θυμίσουμε επίσης τη σημασία της υπερδιανοητικής ή ενορατικής αντίληψης, η οποία θεωρείται ανώτερο επίπεδο της συνειδητότητας στη Διδασκαλία. Η ανώτερη πραγματικότητα δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή από τον κοινό νου, από τη διάνοια, η οποία βέβαια είναι πολύ χρήσιμη για τις δραστηριότητες της καθημερινότητάς μας, αλλά απολύτως ανεπαρκής για την ανώτερη πραγματικότητα, για τη συναρπαστική εμπειρία του Απείρου.
Όπως σημειώνει ο Ντ. Τσόπρα, αυτή η εμπειρία, που επαναλήφθηκε δια μέσου των αιώνων, κάνει μερικούς ανθρώπους να υποπτεύονται ότι η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική και ευρύτερη από όσο δέχεται ο νους, το σώμα και η κοινωνία γενικά. Ο ίδιος ο Αϊνστάιν βίωσε αυτήν την πραγματικότητα. Επιβεβαίωσε στιγμές όπου «νιώθεις ελεύθερος από την ταύτισή σου με τον ανθρώπινο περιορισμό». Τότε βιώνεις την συγκλονιστική ομορφιά του αιώνιου, του άπειρου. Ζωή και θάνατος είναι ένα, και δεν υπάρχει παρά μόνο «Είναι».
Ο άνθρωπος, ή μάλλον η επιστήμη του, έμαθε πρόσφατα εκείνο που η ενόραση γνώριζε αμέτρητους αιώνες πριν -ότι υπάρχει μια ανώτερη ενότητα όλων των πραγμάτων και όλων των συμβάντων. Και ότι τόσο ο ίδιος, όσο και η συνειδητότητά του αποτελούν αναπόσπαστα τμήματα αυτής της ενότητας. Ο ενορατικός, ξεκινώντας από τη διερεύνηση του εαυτού του, και ο φυσικός από τη διερεύνηση του εξωτερικού κόσμου, έφτασαν στα ίδια συμπεράσματα. Πόσο συναρπαστικά ωραία είναι η πανάρχαια ινδική θεώρηση, η οποία διδάσκει ότι το Μπράχμαν, η απώτερη εξωτερική πραγματικότητα, είναι ταυτόσημο με τον Άτμαν, την απώτερη εσωτερική πραγματικότητα!
Αυτή η εσωτερική πραγματικότητα, ο Άτμαν, είναι τρισυπόστατη κατάσταση: Ύπαρξη - Συνείδηση(Επίγνωση) - Ευδαιμονία(Μακαριότητα). Η μακάρια συνειδητή ύπαρξη βιώνεται όταν σπάσουν τα όρια του εγώ και επέλθει η ταύτιση με το Παν. Τότε εσωτερικό και εξωτερικό αποτελούν όψεις της ίδιας πραγματικότητας.
Είναι τόσο ευτυχές το γεγονός της σύγκλισης Επιστήμης και Διδασκαλίας. Και πάλι επαληθεύεται η βεβαίωση της Διδασκαλίας μας ότι η Επιστήμη θα οδηγήσει στις ανώτερες πραγματικότητες. Ότι η Επιστήμη θ΄ανοίξει τις Πύλες του Αόρατου.
Το ζήτημα είναι αυτές οι πραγματικότητες να γίνουν βίωμα και πράξη. Γιατί η αλήθεια είναι, όπως επισημάναμε και πριν, ότι για την συντριπτική πλειοψηφία των επιστημόνων παραμένουν ακόμα θεωρίες και αφαιρέσεις. Ενώ για τον Γιόγκι ο διαχωρισμός γνώσης και βιωματικής εφαρμογής είναι αδιανόητος.
Όταν λοιπόν συνειδητοποιηθούν και εφαρμοστούν οι υψηλές αλήθειες, τότε θ΄αλλάξει ολοκληρωτικά η ανθρώπινη ζωή. Τότε θα εγκαθιδρυθεί ο Χρυσός Αιώνας της ανθρωπότητας, που θα σημάνει το τέλος του πόνου και του κακού, όπως τα αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Γιατί πρέπει να κατανοήσουμε ότι η ενότητα, η αλληλουχία και αλληλεπίδραση όλων των πραγμάτων και καταστάσεων, και ο ρυθμιστικός ρόλος της ανθρώπινης συνειδητότητας στη φυσική πραγματικότητα επιβάλλουν την αποδοχή του γεγονότος της διαμόρφωσης του Κόσμου από την ανθρώπινη συνειδητότητα. Στην αποδοχή ότι όλα τα φαινόμενα πηγάζουν από την ανθρώπινη συνειδητότητα. Επομένως, η πραγμάτωση της Ευτυχίας απαιτεί ανάλογη ανθρώπινη συμπεριφορά. Επειδή η Ανώτερη Συνειδητότητα, η Συνειδητότητα των Μεγάλων Κοσμικών Όντων, έχει μεν εκπονήσει το Σχέδιο της Παγκόσμιας Εξελικτικής Αναγέννησης, η επιγείωση όμως του Σχεδίου εναπόκειται στην ανθρώπινη Βούληση και την ανάλογη δράση.
Ενόψει των Αγίων Ημερών που πέρασαν ευχόμαστε το Ουράνιο Φως να επιφέρει τη σωτήρια Μεταμόρφωση του ανθρώπου και την Πνευματική του Ανάσταση.

19/04/11
ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
Γ΄μέρος
Πριν συνεχίσουμε, ας ανακεφαλαιώσουμε τα δεδομένα μας.
Είδαμε, λοιπόν, ότι η συνειδητότητα επηρεάζει και διαμορφώνει την ύλη, το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένος ο κόσμος. Αυτό προκύπτει και από το πείραμα με το σωματίδιο που συμπεριφέρεται άλλοτε ως σωμάτιο και άλλοτε ως κυμάτιο ενέργειας, ανάλογα με την παρατηρούσα συνειδητότητα, και από το πείραμα με την εισαγωγή DNA στον σωλήνα με τα φωτόνια. Διότι το DNA, όπως είδαμε, υπό την επίδραση διαφόρων συναισθημάτων, σφίγγει ή χαλαρώνει τη διπλή έλικα. Δηλαδή:
Τα συναισθήματα (σκέψεις+αισθήματα, επομένως συνειδησιακές καταστάσεις) δρουν πάνω στο DNA, το DNA δρα πάνω στην ύλη, και η ύλη διαμορφώνει το φυσικό μας κόσμο.
Άρα: η συνειδητότητα διαμορφώνει τον κόσμο.
Τώρα ξέρουμε επίσης ότι υπάρχει και πληροί το διάστημα ένα πολυδιάστατο ενεργειακό Πεδίο. Και αυτό το Πεδίο είναι η Παγκόσμια Νοημοσύνη ή Συνειδητότητα. Δηλαδή εμπεριέχει όλες τις καταστάσεις και ποιότητες της συνειδητότητας.
Το άλλο εξαιρετικής σημασίας εύρημα είναι ότι δεν υπάρχει ένα έσχατο μόριο ύλης, δηλαδή άτμητο, το οποίο πιστευόταν ότι αποτελούσε το βασικό δομικό υλικό του φυσικού κόσμου. Όταν διασπάστηκε ο πυρήνας του ατόμου, ανακαλύφθηκαν άλλα μικρότερα σωματίδια, τα πρωτόνια. Αλλά η επιστήμη πήγε ακόμη πιο πέρα, σε ακόμα μικρότερη διαίρεση, το κουάρκ. Ωστόσο, η επιστήμη δεν μπορεί να πει τι είναι το κουάρκ. Πάντως δεν είναι ένα κομμάτι ύλης σε στερεή μορφή. Είναι κάτι έξω από τα όρια οποιουδήποτε πράγματος μπορούμε να δούμε, ακόμη και με τα πιο σύγχρονα επιστημονικά όργανα. Οι επιστήμονες σκέφτονται πως μπορεί να είναι μια δόνηση που έχει τη δυνατότητα να μετατρέπεται σε ύλη. Τι είναι πέρα από αυτό;
Που οδηγούν όλα τούτα; Στο εκπληκτικό συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα τίποτε άλλο εκτός από συνειδητότητα, νοημοσύνη ή Νου. Ενώ η αντίληψη πως υπάρχει στερεός κόσμος και στερεά αντικείμενα δεν είναι παρά μια πλάνη των αισθήσεων.
Σ΄αυτό, λοιπόν, το σημείο αξίζει να παραθέσουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Deepak Chopra Κβαντική Θεραπεία. Ιδού:

Η κβαντική φυσική έχει αναλάβει την ευθύνη της μέτρησης πραγμάτων που είναι τα όσο το δυνατόν μικρότερα σε μέγεθος. Γύρω στο 1900 ανακαλύφθηκε ότι το άτομο, αν και πολύ μικρό, είχε έναν πυρήνα, και όταν τον διέσπασαν, η μικρότερη μονάδα έμοιαζε να είναι το πρωτόνιο. Η περαιτέρω διάσπαση του ατόμου αποκάλυψε, στα όρια της υλικής ύπαρξης, ακόμη λεπτότερα σωματίδια, τα κουάρκς. Πέρα απ΄το κουάρκ ωστόσο η διάσπαση φαίνεται να σταματά. Μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι κάτι υλικό πρέπει να υπάρχει από το οποίο κατασκευάστηκε το κουάρκ. Όλως περιέργως, αυτό δεν φαίνεται να αληθεύει. Στην αρχαία Ελλάδα ο φιλόσοφος Δημόκριτος πρώτος είπε ότι ο υλικός κόσμος είναι μια σύνθεση σμικρότατων αόρατων μορίων, που ονόμασε άτομα, από την ελληνική λέξη που σημαίνει «μη διαιρετό». Όταν ο Πλάτωνας άκουσε αυτή τη θεωρία (που δεν μπορούσε βέβαια να αποδειχτεί πειραματικά), πρόβαλε μια αντίρρηση που, παραδόξως, προφήτεψε την κβαντική φυσική. Αν σκεφτούμε το άτομο ως ένα πράγμα, είπε ο Πλάτωνας, τότε πρέπει να απασχολεί κάποιο χώρο και, κατά συνέπεια, μπορεί να κοπεί στα δύο ώστε να απασχολεί μικρότερο χώρο. Οτιδήποτε μπορεί να κοπεί στη μέση δεν είναι το μικρότερο συστατικό του υλικού κόσμου.
Μ΄αυτόν τον άψογο συλλογισμό, ο Πλάτωνας απέκλεισε κάθε στερεό μόριο στον ανταγωνισμό της φύσης ως βασικό δομικό υλικό, όχι μόνο το άτομο, αλλά και το πρωτόνιο, το ηλεκτρόνιο, και το κουάρκ. Όλα αυτά κόβονται στη μέση, ατελεύτητα, έστω κι αν στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να το κάνουμε. Ό,τι κι αν είναι αυτό που συγκροτεί τον κόσμο, πρέπει να είναι τόσο μικρό, που δεν απασχολεί χώρο. Ο Πλάτωνας υποστήριξε ότι ο κόσμος γεννήθηκε από αόρατες τέλειες μορφές, όμοιες με τα γεωμετρικά σχήματα. Με τη σειρά της η σύγχρονη φυσική στράφηκε σε κάποιες πιο απτές προοπτικές, όπως την αόρατη ύλη που ονομάστηκε «εικονικό» μόριο, καθώς και σε ενεργειακά πεδία. Η πασίγνωστη εξίσωση του Αϊνστάιν Ε=mc2 απέδειξε ότι η ενέργεια μπορεί να μετατραπεί σε ύλη, πράγμα που επέτρεψε στους φυσικούς να πάνε πιο πέρα απ΄το εμπόδιο που αποτελεί το «μικρότερο από το μικρό».
Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά σε τι συνίσταται το κουάρκ, σίγουρα όμως δεν είναι ένα κομμάτι ύλης σε στερεή μορφή: το κουάρκ είναι ήδη έξω από τα όρια οποιουδήποτε ορατού ή απτού πράγματος... Το δομικό υλικό μπορεί να είναι απλώς μια δόνηση που έχει την ικανότητα να μετατραπεί σε ύλη.
Επομένως, είναι μικρότερο από το μικρό. Για τον φυσικό, το μέγεθος σταματά σ΄έναν ορισμένο αριθμό: 10-33 κυβικά εκατοστόμετρα, και σ΄ένα ασύλληπτο κλάσμα που μπορεί να γραφεί ως 1/10 με 32 μηδενικά από πίσω, το οποίο είναι γνωστό ως Όριο του Πλάνκ, ένα είδος απόλυτου μηδενός προκειμένου για το χώρο, ακριβώς όπως υπάρχει ένα απόλυτο μηδέν για τη θερμοκρασία.
Όταν πλησιάσουμε αυτό το φράγμα, τι βρίσκεται πιο πέρα; Εδώ η φυσική επιστήμη σιωπά. Είναι όμως εκπληκτική η ανακάλυψη ότι όλοι οι ιδρυτές της κβαντικής φυσικής είναι κατά βάση Πλατωνικοί. Δηλαδή πιστεύουν ότι ο κόσμος των πραγμάτων είναι μια σκιώδης προβολή μιας ευρύτερης, αόρατης πραγματικότητας, η οποία είναι μη υλική. Μερικοί, όπως ο Αϊνστάιν ένιωσαν δέος μπροστά στην τάξη της φύσης, χωρίς να της αναγνωρίσουν ευφυϊα. Αλλά, όπως ο Έντιγκτον, δήλωσαν κατηγορηματικά ότι η πρώτη ύλη ολόκληρου του σύμπαντος είναι νους.

Έτσι, λοιπόν! Η σύγχρονη φυσική επιβεβαιώνει τον Πλάτωνα, όπως και η σύγχρονη μαθηματική σκέψη. Ούτε θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, γιατί η Διδασκαλία, από τη βαθιά αρχαιότητα ως σήμερα, περιέχει αιώνιες μεγάλες αλήθειες. Και ο Πλάτωνας είναι ακριβώς εκφραστής αυτής της μεγάλης Επιστήμης και εξέχον Μέλος της Αδελφότητας του Φωτός. Καθένας που έχει διαβάσει τα Ημερολόγια της Έλενας Ρέριχ μπορεί να θυμηθεί την κατηγορηματική δήλωση του Διδασκάλου της στην παρατήρησή της ότι η Πλατωνική Φιλοσοφία μοιάζει πολύ με την Άγκνι Γιόγκα: «Μα είναι η ίδια Διδασκαλία!» Άλλωστε, την ταυτοσημότητα των δύο Διδασκαλιών φανερώνει η καταληκτική φράση κάθε κεφαλαίου της τετράτομης σειράς Υπεργήινο, η οποία είναι μια αναφορά σε δηλώσεις του μεγάλου Φιλοσόφου.
Κατανοεί όμως κανείς ότι στην εποχή, κατά την οποία έγραψε ο Πλάτωνας τα βιβλία του, δεν μπορούσε να επεκταθεί περισσότερο, ούτε να χρησιμοποιήσει εκφράσεις όπως ενέργεια, υποατομική κλίμακα κ.τ.λ., ούτε του επιτρεπόταν να αποκαλύψει περισσότερα, γι΄αυτό συχνά χρησιμοποιούσε την εκφραστική γλώσσα του μύθου -του υπέροχου πλατωνικού μύθου που ελάχιστοι από τους μελετητές του κατανόησαν ή εκτίμησαν ως φορέα μεγάλων αληθειών. Ας μην αδικήσουμε όμως και τον άλλο μεγάλο Φιλόσοφο, τον Αναξαγόρα, ο οποίος χλευάστηκε τόσο από τη χυδαία αμάθεια των συγχρόνων του, και ο οποίος δήλωνε ότι η Πρώτη Αρχή του Κόσμου είναι ο Νους.


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΘΕΜΑ
ΔΙΑΠΟΤΙΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΚΑΛΟ
Στο site "Teros", για περισσότερα από τρία χρόνια, επιτελούνται σκέψεις για το Γενικό Καλό με σκοπό το «τσιμεντάρισμα» του διαστήματος. Προτείνεται και ενθαρρύνεται η ενοποίηση των προσπαθειών πολλών ομάδων οπαδών της Άγκνι Γιόγκα, και προς τούτο έχει δημιουργηθεί αυτό το πρόγραμμα.
Ομοϊδεάτες φίλοι! Οι καρδιές φλογίζονται από χαρά στην προσδοκία του έργου -μια πραγματική βοήθεια στην Αδελφότητα και σε ολόκληρη τη γη! Μπροστά μας ανοίγονται απεριόριστες δυνατότητες για πλήρωση του διαστήματος με ιδέες της Διδασκαλίας, ιδέες Ειρήνης και Φωτός. Είναι συναρπαστικό να αντιλαμβάνεται κανείς πόσο εξαιρετικά μπορεί να είναι τα αποτελέσματα της εργασίας μας.
«Το τσιμεντάρισμα του διαστήματος με σκέψεις δεν είναι σκέψεις επιθυμίας, αλλά μια αναγκαία, ζωτική και δημιουργική διαδικασία μεταμόρφωσης του κόσμου.»
Το τσιμεντάρισμα του διαστήματος και η διαπότιση του διαστήματος με σκέψεις ανώτερης τάξης είναι μια αναγκαιότητα. Πού είναι οι άνθρωποι εκείνοι που μπορούν να αναλάβουν αυτό το προκλητικό καθήκον; Εμπιστευόμενοι αυτό το καθήκον σε σας, προσβλέπουμε σε μια ευαίσθητη κατανόηση και ειλικρινή επιθυμία να διεκπεραιώσετε το Θέσπισμά Μας.»
Χρόνος νοητικών αποστολών: Οι ενωμένες νοητικές αποστολές πραγματοποιούνται από όλους τους συμμετέχοντες στην αρχή κάθε ώρας (π.χ. στις 06.00, 07.00 κ.τ.λ.). Επειδή πολλοί έχουν εναλλακτικό πρόγραμμα, ας στέλνει καθένας μια σκέψη κατά τις ώρες αφύπνισης, το πρωί ή προ του ύπνου το βράδυ.

ΘΕΜΑΤΑ ΝΟΗΤΙΚΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΑΠΟ ΜΑΡΤΙΟ 2011
1-15 Μαρτίου: «Θα επιβεβαιώσουμε τη Ζωντανή Ηθική στη ζωή της κάθε μέρας»
16-31 Μαρτίου: «Ας συντύχει Καλό στον κόσμο!»
1-15 Απριλίου: «Ας υπάρχει ειρήνη, αδελφότητα και ενότητα.»
16-30 Απριλίου: «Άνθρωποι, αγωνιστείτε για Γνώση!»

ΠΩΣ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ
Απομονωθείτε σ΄ένα χώρο. Ισορροπείστε και χαλαρώστε το φυσικό, αστρικό και νοητικό σώμα. Τίποτε δεν πρέπει να μας αποσπά τις σύντομες αυτές στιγμές. Μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια. Είναι σημαντικό να πετύχουμε την ένωση της συνειδητότητάς μας με εκείνη του Διδασκάλου, με την Ιεραρχία του Φωτός. Αφού ηρεμήσουμε, εστιάζουμε στον Διδάσκαλο, τραβάμε νοερά το Ασημένιο Νήμα από την καρδιά μας προς την Καρδιά Του, και νιώθουμε πνευματική και εγκάρδια ένωση μαζί Του.
Κατόπιν φανταζόμαστε με καθαρότητα την ιδέα που πρέπει να στείλουμε και την προφέρουμε νοερά. Η καρδιά ας πυροδοτηθεί, ο εαυτός ας δοθεί σ΄αυτή την ιδέα, με ειλικρίνεια και φλογερή επιθυμία να γίνει η ιδέα αυτή πραγματικότητα. Ας φανταστούμε κατόπιν την ιδέα σαν να έχει ήδη πραγματοποιηθεί. Το σημείο αυτό είναι σπουδαίο. Η μορφική αναπαράσταση του αποτελέσματος δίνει υπόσταση στις σκέψεις.
Ας οραματιστούμε πως ακτινοβολούμε ρεύματα φωτός, ότι τα ρεύματα αυτά μετατρέπονται στην επιθυμητή κατάσταση.
Όλη η διαδικασία είναι 1-2 λεπτά.
«Για να δημιουργήσετε μια δυνατή, συγκεντρωμένη σκέψη και να την αποστείλετε στο διάστημα για να επιτελέσει ένα συγκεκριμένο έργο δεν χρειάζεται να κρατηθεί πολλή ώρα στο νου. Χρειάζεται να ρίξετε ένα βέλος, η ένταση του τόξου είναι βραχεία. Έτσι σύντομη είναι και η άσκηση της θέλησης, αλλά δυνατή και επικεντρωμένη. Διαφορετικά, το βέλος της σκέψης δεν θα πετάξει... Η παρατεταμένη ένταση εξασθενίζει το τόξο και η συνεχής ένταση το καθιστά άχρηστο.»
«Αν η σκέψη καθαυτή περιέχει δημιουργική ενέργεια, τότε πόσο χρήσιμο είναι να κατευθύνουμε καλή σκέψη στο διάστημα...»

ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ Β΄μέρος
Ώστε, λοιπόν, ο χώρος, το διάστημα, είναι πλήρες, ενώ το κενό δεν είναι τελικά παρά ψευδαίσθηση. Η επιστήμη όμως έχει κάνει ακόμα ένα μεγάλο, εκπληκτικό, άλμα, διαπιστώνοντας ότι αυτό το διαστημικό πλήρες δεν είναι κάτι νεκρό και μηχανικό, αλλά ζωή και νοημοσύνη. Γι΄αυτό του έδωσαν ονόματα όπως Νους της Φύσης ή Νους του Θεού.
Αφήνουμε για την ώρα αυτή την ανακάλυψη, για να δούμε μία εξίσου σπουδαία διαπίστωση στην οποία οδήγησαν τα πειράματα.
Το πρώτο είναι το πασίγνωστο πλέον πείραμα με το σωματίδιο φωτονίου, το οποίο συμπεριφέρεται διαφορετικά, ή μεταμορφώνεται, άλλοτε δηλαδή ως σωμάτιο και άλλοτε ως κυμάτιο, ανάλογα με τον παρατηρητή, εν προκειμένω του ερευνητή επιστήμονα. Τι δείχνει αυτό το πείραμα; Την ισχύ της ανθρώπινης συνειδητότητας στη συμπεριφορά και στη διαμόρφωση της ύλης.
Το δεύτερο πείραμα έχει ως εξής: Σ΄ένα κενό σωλήνα εισήγαγαν μερικά φωτόνια. Αυτά σκορπίστηκαν σε τυχαίες, ανάκατες, θέσεις μέσα στο σωλήνα. Στη συνέχεια εισήγαγαν στον ίδιο σωλήνα ανθρώπινο DNA. Αμέσως τα σωματίδια διευθετήθηκαν σε ένα συγκεκριμένο σχηματισμό. Αν το DNA αφαιρεθεί, ο σχηματισμός των φωτονίων παραμένει.
Συμπέρασμα: Το ανθρώπινο DNA επιδρά στο υλικό του κόσμου.

Με τα δύο παραπάνω πειράματα, έχουμε την απόδειξη της ανθρώπινης επίδρασης πάνω στην ύλη, στον κόσμο, στη φύση.
Χρειάζεται να θυμίσουμε τι λέει η Διδασκαλία σχετικά μ΄αυτό το ζήτημα; Ολόκληρη η Διδασκαλία διατρέχεται από την επισήμανση της απόλυτης ευθύνης του ανθρώπου για όλα τα κοσμικά φαινόμενα και γεγονότα, για την ίδια τη μοίρα του κόσμου αυτού και, κατά συνέπεια, και της ίδιας της ανθρωπότητας.
Τονίζεται κυρίως η αλληλεπίδραση και αλληλουχία της ανθρώπινης ενέργειας και των στοιχείων της φύσης. Για παράδειγμα, επισημαίνεται η διασύνδεση μεταξύ του πυρός του ανθρώπου και του υπογείου πυρός του πλανήτη. Ξανά και ξανά υποδεικνύεται το πώς οι εκρήξεις μαύρου πυρός της οργής προκαλούν διέγερση του υπογείου πυρός με συνέπειες σεισμούς ή εκρήξεις ηφαιστείων. Θυμάστε το πικρό, καυστικό σχόλιο: «Αλλά τι τα νοιάζει τα δίποδα αν στην άλλη άκρη του πλανήτη ξεσπάσει μια καταστροφική φλόγα;»
Η Διδασκαλία της Ζωντανής Ηθικής δηλώνει ότι ο άνθρωπος ευθύνεται για τις κλιματολογικές, γεωλογικές, περιβαλλοντολογικές συνθήκες αυτής της σφαίρας, την οποία τόσο σοφά οι αρχαίοι θεωρούσαν ως ένα μεγάλο Ζώο. Αυτό το πανέμορφο, φιλόξενο Ζώο, το οποίο οι εκπρόσωποι της Μαύρης Εποχής λεηλάτησαν, μόλυναν και κακοποίησαν παντοιοτρόπως. Κι όμως εκείνο εξακολουθεί να μας κουβαλάει, πληγωμένο και άρρωστο πολύ: «Ο πλανήτης νοσεί πολύ σοβαρά. Χρειάζονται επειγόντως μέτρα εξυγίανσής του», έχει προειδοποιήσει η Διδασκαλία εδώ και δεκαετίες, σε εποχές μάλιστα που η λέξη «Οικολογία» δεν έχει καν προφερθεί και κανείς δεν ασχολείτο με αυτό το ζήτημα. Σήμερα όμως όλοι γνωρίζουν σε κάποιο βαθμό το πρόβλημα και υπάρχει διάχυτη ανησυχία.
Στην πραγματικότητα η εξυγίανση του πλανήτη ισούται με την εξυγίανση της ανθρώπινης συνειδητότητας. Διότι, όπως η ίδια η επιστήμη έχει φτάσει πλέον στο σημείο να αντιληφθεί, η συνειδητότητα είναι ο δημιουργός όλων των πραγμάτων και όλων των καταστάσεων. Στην ουσία, δεν υπάρχει παρά μόνο συνειδητότητα, καταστάσεις συνειδητότητας.
Ιδού ένας ορισμός από επιστημονικά χείλη: «Το Πεδίο, η Θεϊκή Μάτριξ, είναι το αγνό διάστημα όπου αρχίζουν όλα τα πράγματα: ένα Περιέχον, μια Γέφυρα, ένας Καθρέφτης.»
Είναι Περιέχον, γιατί περιέχει τα πάντα -όλες τις καταστάσεις και γεννήματα της συνειδητότητας. Είναι Γέφυρα, γιατί συνδέει τα πάντα. Είναι Καθρέφτης, γιατί καθρεφτίζει, αντανακλά, κάθε συναίσθημα, σκέψη, πρόθεση ή επιθυμία. Αυτές οι ενέργειες από τον εσωτερικό χώρο γένεσής τους, μέσω του αγωγού του Πεδίου, οδηγούνται στον εξωτερικό κόσμο, τον οποίο διαμορφώνουν ανάλογα με την ποιότητά τους και τη δυναμική τους.

Ερώτημα: Ποιος είναι ο ισχυρότερος ενεργειακός παράγοντας, ο πιο δυναμικός στα αποτελέσματά του;
Λοιπόν, η επιστήμη κατέχει την απάντηση, η οποία στηρίζεται σε ακριβείς μετρήσεις: το όργανο που παράγει το πιο ισχυρό ηλεκτρομαγνητικό ρεύμα είναι η καρδιά. Το ενεργειακό της πεδίο είναι 5.000 φορές ισχυρότερο από εκείνο του εγκεφάλου.
Και τι είδους είναι η ενέργεια που εκλύεται από την καρδιά; Είναι το συναίσθημα. Το συναίσθημα είναι σύνθετο: αίσθημα, συγκίνηση, και μαζί σκέψη. Η καρδιά είναι επίσης η έδρα των πιστεύω μας, των πεποιθήσεών μας. Καθένας όμως αντιλαμβάνεται εύκολα ότι τα πιστεύω μας είναι κατασταλαγμένες σκέψεις ποτισμένες με αισθήματα. Αφού, λοιπόν, το συναίσθημα εδρεύει στην καρδιά, και η καρδιά παράγει το ισχυρότερο ενεργειακό πεδίο, είναι προφανές ότι το συναίσθημα είναι η πιο ισχυρή ενέργεια. Αυτά είναι διαπιστώσεις της σύγχρονης επιστήμης.
Τι διδάσκει η Άγκνι Γιόγκα; Ακριβώς, ότι το συναίσθημα θα είναι πάντα ανώτερο της λογικής. Με άλλα λόγια, η λειτουργία της καρδιάς υπερέχει εκείνης του εγκεφάλου.
Στην Καρδιά έχουμε αφιερώσει πρόσφατα άρθρα, έτσι δεν θα επεκταθούμε στο θέμα σήμερα. Εξάλλου, τι να πρωτοπεί κανείς γι΄αυτό το μέγιστο των θεμάτων; Η Διδασκαλία έχει δώσει ένα ολόκληρο βιβλίο με τον τίτλο Καρδιά. Οι αναφορές όμως σε κάθε τόμο της είναι εξαιρετικά πολυάριθμες. Δεν είναι καθόλου παράξενο, αφού η Άγκνι Γιόγκα είναι η Γιόγκα της καρδιάς. Χωρίς τη συμμετοχή του αισθήματος της καρδιάς, τίποτε μεγάλο δεν μπορεί να επιτευχθεί. Για τον απλό λόγο ότι μόνο το αίσθημα της καρδιάς παράγει ποιότητα. Χωρίς αυτό το πυρ, οποιαδήποτε διαβεβαίωση, προσευχή ή μάντρα είναι απλώς χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον.

Μιας και είμαστε σ΄αυτό το ζήτημα, ας θυμηθούμε μερικές βασικές δηλώσεις της Διδασκαλίας για την καρδιά:
Η καρδιά είναι η εστία της συνειδητότητας.
Η καρδιά είναι το όργανο που μας ενώνει με τον κόσμο και με καθετί που υπάρχει.
Η καρδιά είναι το μέσον για κάθε επιτυχία.
Η καρδιά, άπαξ και πυροδοτηθεί, ανάβει όλα τα τσάκρα (ενεργειακά κέντρα).
Η καρδιά είναι ο σίγουρος, αλάθητος, συντομότατος δρόμος.

Ας κλείσουμε με κάτι όμορφο και πολύ δυνατό που αφηγείται ο Gregg Braden. Σε μια από τις επισκέψεις του σ΄ένα Θιβετιανό μοναστήρι, ρώτησε τον Ηγούμενο ποια είναι η ενοποιός ουσία του Κόσμου. Και ήρθε η απλή, καταλυτική απάντηση: «Η συμπάθεια» (Compassion).
Η απάντηση μπορεί ν΄ακούγεται απλή, δεν είναι όμως καθόλου απλοϊκή. Είναι εκπληκτική στην απλότητα, στη βαθύτητα και στην αλήθεια της. Η λέξη μπορεί να αποδοθεί και ως «συμπόνια», αλλά η απόδοση αυτή την περιορίζει. Ας μη βιαστεί κανείς να προσπεράσει με ελαφρότητα την απάντηση του μοναχού. Η λέξη «συμ-πάθεια» σημαίνει «πάσχω μαζί», όχι απλώς συμπονώ. Το ρήμα πάσχω δεν έχει την έννοια του κακώς έχειν, έχει και θετική και αρνητική σημασία. Επομένως, δηλώνει αλληλουχία, αλληλεπίδραση, ενότητα. Κατ΄ουσίαν σημαίνει αγάπη -το να νιώθεις την ενότητά σου με τον Κόσμο, με παν ό,τι υπάρχει. Συμπάθεια σημαίνει συνταύτιση. Αλήθεια, υπάρχει πιο αληθινή αγάπη από την συνταύτιση;
Αυτή η συμπάθεια-συνταύτιση-αγάπη είναι μόνο μια αισθηματολογία ή ένα ουσιαστικό γεγονός στον Κόσμο;
Μένει να το δούμε, όχι μέσα από το πρίσμα των Ιερών Κειμένων αλλά μέσα από την επιστημονική έρευνα.

05/04/11
ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
Επιστήμη ή Ιερή Διδασκαλία;
Το δίλημμα δεν υφίσταται, είναι ανυπόστατο. Αν μιλάμε για πραγματική, γνήσια, απροκατάληπτη και αδέσμευτη επιστήμη, τότε δεν υπάρχει ούτε διαχωρισμός ούτε -πολύ περισσότερο- αντιδικία. Επειδή η Διδασκαλία είναι καθαρή, ακριβής, βεβαιωμένη Γνώση, δηλαδή Επιστήμη, αφού επίσταμαι σημαίνει επακριβώς γνωρίζω.
Η Γνώση έχει σαν στόχο την ανεύρεση της Αλήθειας, την αποκάλυψη της Πραγματικότητας. Ως τέτοια, αποτελεί εγγενή ανάγκη και τάση κάθε σκεπτόμενου όντος, διότι είναι σύμφωνη με την επιβίωση, τη βελτίωση και την ευτυχία του. Έτσι, κάθε υγιές, φυσιολογικό άτομο αγωνίζεται συνεχώς προς τη Γνώση, και κάθε βήμα προς τα εμπρός, κάθε επίτευγμα είναι αποτέλεσμα γνώσης.
Αφού η Αλήθεια είναι μία, η Πραγματικότητα είναι μία, η Γνώση είναι μία, γιατί μιλάμε για Επιστήμη και Διδασκαλία σαν να είναι δύο διαφορετικά και για πολλούς αντιμαχόμενες έννοιες;
Λοιπόν, αν υπάρχει διαφορά, αυτή είναι μία: ότι η «Διδασκαλία» προηγείται από άποψη χρόνου, και, ως εκ τούτου, και έντασης σε σχέση με την ανθρώπινη επιστήμη. Το ότι προηγείται δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, καθώς οι δηλώσεις της Διδασκαλίας επιβεβαιώνονται σε μεταγενέστερο χρόνο από την ανθρώπινη επιστήμη. Είναι δηλαδή η Διδασκαλία πολύ πιο προχωρημένη Επιστήμη, και γι΄αυτό προσφέρεται στην ανθρωπότητα σαν καθοδήγηση και βοήθεια από τα Όντα εκείνα που έχουν χρεωθεί τη σωτηρία και την πρόοδό της.
Σήμερα που διανύουμε μια περίοδο μεγάλης επιτάχυνσης και τεράστιων αλλαγών σε όλα τα επίπεδα, βιώνουμε επίσης και μια εκπληκτική πρόοδο της επιστήμης σε διάφορους τομείς. Ιδιαίτερα, τα ευρήματα στο χώρο της Τεχνογνωσίας, της Βιολογίας και της Φυσικής είναι εκπληκτικά και αλλάζουν την οπτική για τη Ζωή και τον Κόσμο. Η διαστημική έρευνα, η ανακάλυψη του DNA και η Κβαντική Φυσική έχουν ανοίξει διάπλατα τις πύλες του Αόρατου και του Ανώτερου. Τα ευρήματα αυτά δεν έχουν ακόμη εκτιμηθεί επαρκώς από την πλειονότητα (ούτε καν των επιστημόνων) των ανθρώπων, παρά μόνο από μια φωτισμένη μερίδα. Κι όμως, είναι τεράστιας σημασίας, σηματοδοτούν απίστευτες εξελίξεις, και -το καλύτερο- είναι ευτυχισμένες ανακαλύψεις.
Ο σπουδαστής της Ιερής Διδασκαλίας μπορεί να νιώθει απέραντη χαρά και ικανοποίηση για το ότι οι νέες ανακαλύψεις επιβεβαιώνουν με επιστημονικά πειράματα τις δηλώσεις της Διδασκαλίας και εκείνα τα οποία η καρδιά του αναγνώριζε ως αληθή. Αυτή η χαρά, αγνή και φωτεινή, χρειάζεται τόσο πολύ σ΄αυτή την περίοδο των οδυνηρών και επικίνδυνων γεγονότων.
Εκείνο που προκύπτει ως ισχύον πέρα από κάθε αμφισβήτηση είναι ο καθοριστικός ρόλος του ανθρώπου στη διαμόρφωση των γεγονότων -όχι μόνο των κοινωνικο-πολιτικών αλλά και των φυσικών. Γιατί η επιστήμη γνωρίζει πλέον ότι το ανθρώπινο ον δεν είναι απλός παρατηρητής της Φύσης αλλά συμμέτοχος στα συμβαίνοντα.
Παρά το ότι αυτό έχει καταδειχθεί επαρκώς, απέχει πολύ από του να έχει γίνει μια βιωμένη γνώση του μέσου ανθρώπου. Είναι πολύ επείγον να συνειδητοποιηθεί αυτή η πραγματικότητα -τουλάχιστον από μια μερίδα ικανή να διαμορφώσει το μέλλον προς την ευκταία κατεύθυνση -γιατί θα κρίνει τη μοίρα του πλανήτη, η οποία εξαρτάται από τη συμπεριφορά της ανθρωπότητας. Τώρα πια κανένας δεν δικαιούται να δηλώνει άγνοια, γιατί, αν δεν πείθεται στις δηλώσεις της Πνευματικής μας Ηγεσίας, ας ακούσει τις δηλώσεις των πιο φωτισμένων εκπροσώπων της επιστήμης.
Είναι στ΄αλήθεια αιτία μεγάλης χαράς αυτή η σύγκλιση της σύγχρονης επιστημονικής έρευνας με τα θεμελιώδη αξιώματα της Αιώνιας Σοφίας. Η σύγχρονη επιστήμη πραγματικά «έχει θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων», κι αν η γλώσσα που χρησιμοποιεί μπορεί να διαφέρει από εκείνην της Διδασκαλίας, η ουσία όμως είναι η ίδια. Οι απανταχού... Θωμάδες τώρα έχουν την ευκαιρία τους!

Μέσα σ΄αυτό το πλαίσιο θα υποδείξουμε μερικές θεμελιώδεις ταυτοσημάνσεις της Διδασκαλίας και της Επιστήμης. Εννοείται πως ένα μικρό σημείωμα όπως το παρόν δεν πρόκειται να είναι κάποια εμπεριστατωμένη πραγματεία. Θα αρκεστεί σε μερικές επισημάνσεις, τις οποίες κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να ψάξει αν το επιθυμεί.
Είπαμε κάτι για χαρά από τα νέα δεδομένα; Ναι, αλίμονο όμως ελάχιστοι φαίνεται πως ένιωσαν αυτή τη χαρά, αλλιώς θα είχε αλλάξει κιόλας η όψη του κόσμου μας. Μάλιστα ελάχιστοι ενδιαφέρονται για τέτοια ζητήματα. Αν νοιάζονταν τόσοι όσοι νοιάζονται για τις χρηματιστηριακές αξίες, τότε η Χρυσή Εποχή θα βασίλευε ήδη στον πολύπαθο πλανήτη μας. Έτσι, μια καταλυτικής σημασίας ανακάλυψη του 1986 που θα έπρεπε να είναι για μήνες πρωτοσέλιδο και πρώτο θέμα μεταξύ των ανθρώπινων υποθέσεων πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.
Για τι πράγμα μιλάμε; Για την επανάληψη -μετά από έναν αιώνα- του πειράματος των Μάικελσον-Μόρλυ (1887) που αποσκοπούσε να αποδείξει την ύπαρξη του αιθέρα. Το ζητούμενο δεν αποδείχτηκε, και η επιστημονική κοινότητα διέγραψε αυτή την πανάρχαιη και πανανθρώπινη πίστη. Αλλά το 1986 το πείραμα επαναλήφθηκε από την Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών -και, ω του θαύματος!- το αιθερικό πεδίο παρόν! Έτσι, κατέρρευσε η λανθασμένη επιστημονική αντίληψη ότι το διάστημα είναι άδειο. Το διάστημα είναι πλήρες από ένα ισχυρό ηλεκτρικό-μαγνητικό πεδίο.
Αυτή η ανακάλυψη, ή, μάλλον, επιβεβαίωση της αρχαίας γνώσης, συνεπάγεται μια μεγάλη σειρά σοβαρών συνεπειών και επίλυση πολλών άλυτων προβλημάτων. Η ύπαρξη του αιθερικού πεδίου είναι τεράστιας σημασίας για την ίδια την ύπαρξη. Φυσικά, η παρουσία του ήταν από παλιά γνωστή -ας θυμηθούμε τον αρχαίο Δία Πατέρα Αιθέρα, σύμβολο του αιθερικού διαστήματος.
Στο εύρημά τους οι ερευνητές έδωσαν ποικίλα ονόματα:
Το Πεδίο
Ο Νους της Φύσης
Ο Νους του Θεού
Κβαντικό Ολόγραμμα
Μάτριξ

Σημαντικό είναι επίσης ότι οι επιστήμονες αναγνωρίζουν τουλάχιστον 22 διαστάσεις του πεδίου. Αυτή η αναγνώριση, συνδυαζόμενη με άλλα ευρήματα, οδηγεί στη δυνατότητα ύπαρξης σε διάφορα επίπεδα.
Έτσι, λοιπόν, η ανυπαρξία κενού είναι δεδομένη γνώση σήμερα. Όσον αφορά τη Διδασκαλία, καθένας μπορεί να διαπιστώσει τις πάμπολλες διακηρύξεις της για το πλήρες του χώρου. Μπορεί μάλιστα να θυμηθεί κανείς ακόμη και τα ειρωνικά σχόλια του Διδασκάλου:
«Αλλά βέβαια ο ουρανός είναι μπλε και άδειος...»
«Στη Φύση δεν υπάρχει πουθενά κενό, εκτός μόνο σε μερικούς... εγκέφαλους!»
«Το να αποδέχεται κανείς μόνο ό,τι βλέπει και αγγίζει, αυτό είναι η πραγματικότητα μιας κότας!»
Ενδεικτικά μπορούμε ακόμη να βρούμε φράσεις όπως:
«Η λέξη κενός θα έπρεπε να απαλειφθεί από τα λεξικά ως ανύπαρκτη έννοια...»
Επίσης:
«Στην ανθρώπινη συνειδητότητα υπάρχει μια λέξη τελείως ξένη προς εκείνη του Κόσμου: η ιδέα του κενού...»
«Πραγματικά, μπορεί κανείς ν΄αποκαλέσει παράλογη την ιδέα του κενού!»
«Οραματιστείτε, με απροκατάληπτο μάτι, ολόκληρο το Διάστημα να ακτινοβολεί Πυρ. Φανταστείτε το Διάστημα να περιέχει Πράνα και Ακάσα... Με την προσέγγιση της Σάτυα Γιούγκα αυτές οι διαστημικές δυνάμεις θα χρησιμοποιηθούν. Αλήθεια, στη συνειδητότητα των αυτοστεφανωμένων αμαθών κυριαρχεί η παγερότητα της Εποχής του Λίθου.»
«Μόνο όταν θα έχει εξαλείψει την πίστη μιας κατακόρυφης πτώσης στο κενό, η συνειδητότητα θα ανυψωθεί στην ιδέα της Απειροσύνης.»
Αλήθεια, δεν είναι υπέροχη αυτή η γλώσσα, επιστημονική και μαζί ποιητική, αυστηρή αλλά και στοργική, αιχμηρή και όμως παρηγορητική;
Η Διδασκαλία είναι πραγματικά ένα θαύμα! Ας κλείσουμε το σημερινό μας άρθρο μ΄ένα ακόμη απόσπασμα απ΄αυτό το θαύμα:
«Είναι ανάγκη να υπερνικήσουμε την αίσθηση του κενού. Πίσω απ΄αυτήν την ψευδαίσθηση έρπουν πολλά που είναι επιζήμια. Εμφανίζεται ανευθυνότητα, και προκύπτει η πλάνη της βύθισης στην κενότητα, που ακολουθείται από διάλυση μέσα σ΄αυτήν. Αλλά τότε τι συμβαίνει με τα σπέρματα που είναι αδιάλυτα; Από τη συνειδητοποίησή τους θα δομηθεί η κατανόηση ότι το διάστημα είναι εντελώς πλήρες. Μια τέτοια προϋπόθεση θα είναι η βάση της υπευθυνότητας...» Όποιος επιθυμεί μπορεί να ανατρέξει στη λέξη «κενό» στο ευρετήριο κάθε Τόμου της Διδασκαλίας, και θα βρει πάρα πάρα πολλές αναφορές σ΄αυτό το θέμα. Εμείς όμως πρέπει να συνεχίσουμε αυτόν τον ενδιαφέροντα παραλληλισμό των πρόσφατων επιστημονικών ανακαλύψεων και των δηλώσεων της Διδασκαλίας.
[Έπεται συνέχεια]

29/03/11
ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ
Γ΄ΜΕΡΟΣ
Μεστοί γεγονότων είναι οι καιροί. Τα γεγονότα τρέχουν και συσσωρεύονται και κάπου μας πηγαίνουν. Πού; Μένει να το δούμε. Οφείλουμε όμως να παρακολουθούμε άγρυπνα, και όχι απλώς να παρακολουθούμε αλλά και να παίρνουμε θέση. Γιατί τα γεγονότα αφορούν όλους: αφορούν τον κόσμο μας και τα πεπρωμένα του. Είναι δυνατόν να νιώθει κανείς αμέτοχος και να εξακολουθεί να ζει ανέμελα κλεισμένος στον μικρόκοσμό του;
Πραγματικά, υπάρχουν ορισμένοι «εσωτεριστές» (τι άχαρο πράγμα αυτές οι ετικέτες! Σίγουρα, καλύτεροι οι προσδιορισμοί «αναζητητές», ή «προσκυνητές»...) αποστασιοποιημένοι, αυτάρεσκοι και σίγουροι πως έχουν εξασφαλίσει «πρώτη θέση» στο Μέλλον, απλώς επειδή ανήκουν σε κάποιο πνευματικό ή «πνευματικό» κίνημα! Η αδιαφορία για τον κόσμο, για τους άλλους, για την τροπή των πραγμάτων, δείχνει ακαρδία, κι αυτό το γνώρισμα είναι ασφαλής ένδειξη ότι κάποιος δεν ανήκει σ΄αυτό που ορίζουμε ως πνευματικότητα, της οποίας εστιακό σημείο ήταν, και πάντα θα ΄ναι, η καρδιά.
Έχει διακηρυχτεί σε όλους τους τόνους, με τον πιο απόλυτο τρόπο, ότι στην παρούσα εποχή η σημασία της καρδιάς είναι όχι μόνο καθοριστική των παγκόσμιων εξελίξεων, αλλά και ο μοναδικός δρόμος σωτηρίας- αυτή η γέφυρα προς το Άπειρο. Σ΄εκείνον που παρορμάται από την καρδιά μπορούν να συγχωρεθούν πολλά λάθη, επειδή το κίνητρο είναι αγνό. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνει ένας από τους πνευματικούς μας Ηγέτες, «στους δικούς Μας εκπροσώπους είναι δυνατόν να παρατηρηθούν σφάλματα (λανθασμένες εκτιμήσεις ή ενέργειες), ποτέ όμως πράξεις ακαρδίας».
Είναι φανερό ότι η παντοτινή μάχη των αντιθέτων Δυνάμεων -Φωτός και σκότους- οξύνεται. Και σ΄αυτή τη μάχη κανείς δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος. Εδώ ισχύει ακριβώς το «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας». Και ας μην ξεχνούμε το αξιομνημόνευτο χωρίο από τη Βίβλο, στο οποίο ο Θεός λέει στον «χλιαρό» ότι θα τον ξεράσει από το «στόμα» του, ακριβώς επειδή είναι «χλιαρός» -ούτε ζεστός, ούτε ψυχρός. Ούτε λευκός ούτε μαύρος, δηλαδή, στη δική μας φρασεολογία.
Εφόσων έτσι έχουν τα πράγματα, οφείλουμε να συμπαραταχθούμε με τη μία ή την άλλη πλευρά. Γι΄αυτό χρειάζεται να παρακολουθούμε τα συμβαίνοντα άγρυπνα και στοχαστικά, ώστε να διακρίνουμε ποια Δύναμη κρύβεται πίσω από κάθε γεγονός. Αυτό δεν είναι τόσο εύκολο, αλλά κάθε σπουδαστής της Σοφίας διαθέτει ισχυρά μέσα ορθής διάκρισης. Πάνω απ΄όλα, χρειάζεται η αγάπη, η φροντίδα και η αίσθηση ευθύνης για τον Κόσμο, για τη Γη εν προκειμένω. Η αγωνία για το μέλλον του πλανήτη μας είναι απολύτως δικαιολογημένη. Οι Δυνάμεις που αγωνίζονται για τη σωτηρία του χρειάζονται τη συμμετοχή όλων μας, και οφείλουμε να την παράσχουμε συνειδητά και ολόψυχα. Οφείλουμε να συμμετέχουμε στη Μάχη. Και οφείλουμε να βρούμε, καθένας, τον τρόπο συνεισφοράς του σ΄αυτόν τον αγώνα -«καθείς και τα όπλα του».

Ας μην κοιμόμαστε όταν στην Κοσμική Ζυγαριά ζυγίζεται το μέλλον της ανθρωπότητας. Ας είμαστε συνειδητοί πολίτες του Κόσμου, ας είμαστε ενεργοί πολίτες του Κόσμου. Χρειάζεται ακτιβισμός. Εκτός από τον ακτιβισμό της πράξης, υπάρχει και ο πνευματικός ακτιβισμός -και είναι πραγματικά πανίσχυρος. Το μεγαλύτερο λάθος είναι η ιδέα κάποιου ότι είναι ασήμαντος και αμελητέος. Χρειαζόμαστε όλοι, και ο τελευταίος στρατιώτης είναι πολύτιμος, δεν περισσεύει κανείς. Μια πολύ άξια συμμετοχή είναι να διακατέχεται κάποιος από μια κυρίαρχη -όχι επιπόλαιη και περιστασιακή- και σταθερή σκέψη του Γενικού Καλού, του πλανητικού συμφέροντος, της σωτηρίας της Γης. Η σκέψη είναι η πιο ισχυρή κοσμική δύναμη, και, όντας μαγνητικής φύσεως, συνενώνεται με άλλες ομοιογενείς σκέψεις, σχηματίζοντας ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο.
Υπάρχουν βέβαια οι αιώνιοι Πολεμιστές του Φωτός, οι Φρουροί του Κόσμου, οι οποίοι αγωνίζονται ενάντια στο επίβουλο Κακό με ματωμένο ιδρώτα. Είναι λίγοι, πολύ λίγοι, εναντίον πολλών. Δεν είναι ανάξιο και άνανδρο ν΄αφήνουμε πάντα αυτούς τους Προμηθείς του Καλού μόνους στον τιτάνιο αγώνα τους, ενώ εμείς -«δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα»- να προσδοκούμε κάποιο θαύμα, το οποίο δεν δικαιούμαστε; Πρέπει πάντα να σταυρώνονται οι Σωτήρες; Και ως πότε; Δεν θα πρέπει επιτέλους να ανδρωθούμε κι εμείς και ν΄αναλάβουμε τις ευθύνες μας; Ας γίνουμε Ηρακλείς -απελευθερωτές των πασχόντων Προμηθέων μας. Ας συστρατευθούμε στο Κοινό Καλό -ίσως υπάρχει ακόμα χρόνος πριν από τις φοβερές ημερομηνίες. Ας το πράξουμε ΤΩΡΑ με πλήρη συνείδηση, με πλήρη ισχύ της καρδιάς. Ας γίνουμε πολλοί, αρκετοί για να σχηματίσουμε την «κρίσιμη μάζα» της σωτηρίας.
Βλέποντας όσα βλέπουμε και γνωρίζοντας όσα γνωρίζουμε, δικαιούμαστε να αναρωτιόμαστε: Μήπως έχουμε μπει σε μια τελική φάση της Μεγάλης Μάχης -του Αρμαγεδδώνα- σε συνέχεια της προηγούμενης που ξεκίνησε στα λεπτοφυή Πεδία το 1931 και εκδηλώθηκε λίγο αργότερα στο γήινο πεδίο ως Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος, και αφού επικράτησε ένα μεσοδιάστημα ύφεσης, κατά το οποίο οι εστίες της πυρκαγιάς σιγόκαιγαν αφανώς;
Εάν τα πράγματα είναι έτσι, υπάρχει επείγουσα ανάγκη να έχει κανείς υπόψη του μερικά ουσιώδη για τον «Αρμαγεδδώνα», και για τους τρόπους ή μηχανισμούς των σκοτεινών δυνάμεων. Αν δεν γνωρίζεις τον αντίπαλο, δεν μπορείς να τον νικήσεις. Ο αντίπαλος δεν είναι πάντα φανερός, καμουφλάρεται. Δεν ισχύει καθόλου το «είσαι ό,τι δηλώνεις». Γι΄αυτό, λέμε: πληροφόρηση, επαγρύπνηση -προσοχή.
Όλη η Διδασκαλία κάνει το πρώτο και συνιστά επίμονα το δεύτερο.

Όλοι, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ τουλάχιστον, γνωρίζουν ότι ο Αρμαγεδδώνας είναι μια βιβλική λέξη, η οποία μεταφορικά σημαίνει τεράστια σύγκρουση δυνάμεων μέχρι τελικής πτώσεως ή επικράτησης. Στη Διδασκαλία χρησιμοποιείται υπό την έννοια μιας τελευταίας οριακής σύγκρουσης μεταξύ των Δυνάμεων του Φωτός και του σκότους, η οποία θα κρίνει το μέλλον του πλανήτη αυτού -και όχι μόνο, επειδή εμπλέκονται και λεπτοφυείς σφαίρες ζωής. Αν δούμε το θέμα στο βάθος του, το «έπαθλο» της σύγκρουσης είναι η ανθρώπινη συνειδητότητα. Γιατί το πεπρωμένο κάθε κόσμου καθορίζεται αποκλειστικά από τον παράγοντα αυτό. Έτσι, και ακριβώς για το λόγο τούτο, κάθε Διδασκαλία του Φωτός στοχεύει στη διαμόρφωση της ανθρώπινης συνειδητότητας. Όλο το πεδίο της μάχης είναι εκεί, όλα κρίνονται εκεί, ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει εκεί. Το παν εξαρτάται από την ανθρώπινη συνειδητότητα. Αυτή είναι μια απόλυτη αλήθεια, μια απόλυτη βεβαιότητα.
Ο Κόσμος, η Ζωή, το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον, ό,τι υπάρχει, δεν είναι παρά καταστάσεις συνειδητότητας. Γι΄αυτό όποιος νοιάζεται για τη συνειδητότητά του νοιάζεται για τον Κόσμο.
Επειδή αυτή η πραγματικότητα είναι γνωστή σε κάθε ευφυές ον, έπεται ότι και οι δυνάμεις του κακού στοχεύουν ακριβώς στο ίδιο σημείο: την ανθρώπινη συνειδητότητα. Την ανθρώπινη όμως, όχι άλλης κλίμακας. Γιατί; Επειδή οι υπανθρώπινες συνειδητότητες δεν υπέχουν ευθύνη, ενώ οι υπερανθρώπινες έχουν κάνει ήδη την τελική επιλογή. Το ανθρώπινο ον είναι το κομβικό σημείο μεταξύ του Ανώτερου και του κατώτερου. Είναι το κρίσιμο σημείο, το σημείο κρίσης. Γι΄αυτό αποτελεί το πεδίο μάχης των αντιμαχόμενων Παρατάξεων.
Εφόσων η συνειδητότητα είναι ο καθοριστικός παράγοντας των πάντων, είναι επόμενο ότι αποτελεί το αντικείμενο διεκδίκησης και των δύο Δυνάμεων, οι οποίες υποκινούνται από διαμετρικά αντίθετες σκοπιμότητες. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε εδώ τους σκοπούς και τις μεθόδους των Δυνάμεων του Φωτός. Θα επισημάνουμε όμως τα ελατήρια και τις πρακτικές των Σκοτεινών.
Η βασική, θεμελιώδης, προσπάθεια των Σκοτεινών στοχεύει στην πνευματική πτώχευση, δηλαδή την αποσύνδεση των κατώτερων αρχών -ή επιπέδων συνειδητότητας- από τις ανώτερες αρχές. Αυτό συνεπάγεται την αποκοπή από τα ανώτερα επίπεδα, ή σφαίρες, ύπαρξης, και, συνακόλουθα, την πρόσδεση στις υλικές σφαίρες. Το αποτέλεσμα τούτο εξυπηρετεί συγκεκριμένες επιδιώξεις των Σκοτεινών, διότι τους εξασφαλίζει τα όργανα μέσω των οποίων μπορούν να δρουν, καθώς και την παραμονή τους σε κάποιες σφαίρες, όπου είναι δυνατόν να έχουν ισχύ.
Η πνευματική αποσύνθεση επιτυγχάνεται με διάφορους τρόπους. Από τους πιο αποτελεσματικούς είναι η στροφή του ενδιαφέροντος σε διάφορες υλικές απολαύσεις, οι οποίες γίνονται αυτοσκοπός και νόημα ζωής. Με τη μεθοδική αυτή συνδέεται η προβολή ψεύτικων αξιών, μεθοδική τόσο γνωστή σε όλους μας, η οποία υπηρετείται με τόσο ζήλο από τα ΜΜΕ, αλλά και από πολλές μορφές τέχνης, ή «τέχνης», και η οποία επιτυγχάνει με τρόπο δραστικότατο τη μόλυνση της συνειδητότητας.
Η παραπληροφόρηση και η διαστρέβλωση των μεγάλων Διδασκαλιών-Αληθειών είναι άλλη προσφιλής μέθοδος των σκοτεινών. Γι΄αυτό ακριβώς τονίζεται τόσο πολύ στην Άγκνι Γιόγκα η ανάγκη και η σπουδαιότητα της κάθαρσης της Ιερής Σοφίας.
Μια άλλη μεθοδική, η οποία χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, είναι η απομίμηση και το καμουφλάζ. Η Διδασκαλία επισημαίνει επαρκώς τον κίνδυνο παραπλάνησης, όταν η καρδιά δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένη και επομένως η ασφαλής διάκριση της άμεσης γνώσης δεν λειτουργεί ακόμα, από τα διάφορα προσωπεία που παρουσιάζονται ως εκπρόσωποι του Φωτός και της Διδασκαλίας.

Εκείνο που πρέπει να θυμάται κανείς είναι ότι η αληθινή Διδασκαλία κάθε εποχής στηρίζεται πάντα σε αμετάβλητα ηθικά θεμέλια και αυστηρή πειθαρχία. Η αυτοτελειοποίηση είναι όρος sine qua non, κι αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι η είσοδος στις ανώτερες σφαίρες απαιτεί υψηλή δονητική συχνότητα του ατόμου.
Μπορεί να διαπιστώνει κανείς ότι οι κίβδηλες διδασκαλίες δεν αναφέρονται καθόλου, ούτε προωθούν τον οπαδό τους, στους ανώτερους κόσμους. Νανουρίζουν με προσδοκίες εύκολης επίτευξης ή υπέρβασης που πετυχαίνονται εδώ και τώρα μ΄ένα μαγικό «κλικ».
Επίσης, δεν καλλιεργούν την υπευθυνότητα έναντι του Κόσμου, καθώς δεν επισημαίνουν ούτε τους κινδύνους που ο Κόσμος διατρέχει, ούτε τις υποχρεώσεις έναντι αυτού. Τέλος πάντων, η ηθική υπόσταση του ατόμου δεν παίζει κανένα ρόλο ή είναι αμελητέα παράμετρος.
Τέτοιες διδασκαλίες δεν έρχονται από την Πηγή. Ακούμε για διάφορες «φωτίσεις» που συμβαίνουν χωρίς κάποιο υψηλό ηθικό υπόβαθρο. Εδώ δεν χρειάζεται Δάσκαλος, ούτε πολύχρονες προσπάθειες -είναι να βρεις το... κουμπί! Ο Ανώτερος Εαυτός αναδύεται χωρίς διάνοιξη των κέντρων και μεταμόρφωση -λοιπόν, όποιος θέλει ας ακολουθήσει αυτή την οδό. Όμως η Ιερή Διδασκαλία όλων των αιώνων δείχνει άλλο μονοπάτι. Η ελεύθερη βούληση ανήκει στον καθένα...
Πάντως, προσοχή στους «φωτισμένους» χωρίς ανοιχτά κέντρα (=ψυχισμός, αστρισμός). Το άνοιγμα των κέντρων απαιτεί διαμονή σε υψόμετρο, απομόνωση, κ.τ.λ.
Επιπλέον, η φώτιση έχει άπειρη διαβάθμιση. Μικρές φωτίσεις έχει κάθε πνευματικός άνθρωπος. Η είσοδος στα ανώτερα πεδία είναι το ζητούμενο.

22/03/11
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ

Η επικαιρότητα μας υποχρεώνει να αναβάλουμε την προγραμματισμένη συνέχεια του άρθρου μας για την καρδιά, μολονότι μερικά σημεία του ήταν λίγο προφητικά. Όμως βρισκόμαστε μέσα στη δίνη ενός κοσμικού γεγονότος, του τεράστιου σεισμού της Ιαπωνίας, του οποίου τις συνέπειες δεν έχουμε δει ακόμα. Ήδη τη στιγμή που γράφονται αυτές οι σειρές, πάνω από τα κεφάλια μας επικρέμεται η Δαμόκλειος Σπάθη μιας πυρηνικής καταστροφής, την οποία είθε να συγκρατήσει κάποιο αόρατο θεϊκό Χέρι.
Υπό το κράτος του φοβερού γεγονότος και του δέους που προκαλούν οι αχαλίνωτες δυνάμεις της Φύσης, σκέψεις γεννιούνται, σκέψεις που συναρτώνται με αναφορές, δηλώσεις και προειδοποιήσεις της Διδασκαλίας. Η ίδια η Διδασκαλία δηλώνει για τον εαυτό της ότι είναι καθοδήγηση για την αντιμετώπιση γεγονότων που πρόκειται να συμβούν. Σκοπός της Διδασκαλίας δεν είναι ούτε να εκφοβίσει ούτε να καταναγκάσει κανέναν αλλά μόνο να προειδοποιήσει και να υποδείξει τα αναγκαία μέτρα για τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα ενόψει των τεράστιων επερχόμενων αλλαγών.
Αλήθεια, πόσες φορές βρεθήκαμε μπροστά στην επαλήθευση γεγονότων και προβλέψεων της Διδασκαλίας! Πραγματικά, θα άξιζε τον κόπο να συγκεντρώσει κανείς όλες τις προβλέψεις που περιέχονται στα διάφορα βιβλία της, από το πρώτο ως το τελευταίο (αν και το τελευταίο, ή μάλλον τα τελευταία, δεν θα τα δει η γενιά μας, αφού η Εντολή είναι να μη δημοσιοποιηθούν πριν παρέλθουν 100 χρόνια από το θάνατο της Καταγραφέως τους, της Έλ. Ρέριχ, δηλαδή πριν από το 2055!). Γι΄αυτό άλλωστε στο εξώφυλλο κάθε βιβλίου αναγράφεται η χρονολογία, κατά την οποία δόθηκε το περιεχόμενο του εν λόγω βιβλίου. Όσον αφορά την κατάσταση, στην οποία βρισκόμαστε, μπορούμε να κάνουμε, ίσως, κάποιες εκτιμήσεις με βάση τα δεδομένα και συναρτώντας τα με ορισμένες δηλώσεις της Διδασκαλίας.
Οι άνθρωποι δεν έχουν αναπτύξει την προφητική ή προορατική ιδιότητα, διαθέτουν όμως -ένας μεγάλος αριθμός τους- αρκετή διαίσθηση. Αυτή λοιπόν η διαίσθηση τους υπαγορεύει ότι επίκεινται σοβαρά γεγονότα και μεγάλες αλλαγές. Άλλωστε η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα και ο καταιγισμός των εξελίξεων υποβάλλει ακόμα και στους πιο απαθείς την κατανόηση ότι διανύουμε μια ασυνήθιστη και κρίσιμη εποχή. Είναι και η διασπορά των φημών για οριακές χρονολογίες και κυρίως της περιβόητης χρονικής τομής κατά το έτος 2012 που επιτείνουν το γενικό αίσθημα αναμονής και ανησυχίας.
Έτσι, λοιπόν, όλοι, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, ασχολούνται με αυτό το ζήτημα. Ακούς, βλέπεις, διαβάζεις, σε διαλέξεις, βιβλία, ιστοσελίδες, πλήθος απόψεων, προβλέψεων και προφητειών περί του τι μέλλει γενέσθαι. Καταστροφολογίες, ευχολόγια, ευσεβείς πόθοι, φαντασιώσεις κυκλοφορούν με το σωρό -από Nibirn μέχρι επέλαση εξωγήινων! Τι να πάρει και τι ν΄αφήσει κανείς απ΄όλα αυτά...
Ας σταθούμε λίγο σε μια από τις «προβλέψεις», την πιο αισιόδοξη: ότι το 2012 θα σημάνει μια μεγάλη μεταβολή και αναβάθμιση της συνειδητότητας της ανθρωπότητας, η οποία θα επέλθει κατόπιν εισροής ενέργειας από κάποιο γαλαξιακό ή συμπαντικό κέντρο.
Πάνω σ΄αυτό μπορούμε να σχολιάσουμε ότι η αναβάθμιση ή μεταμόρφωση της συνειδητότητας δεν επέρχεται με μηχανικές έξωθεν επεμβάσεις, αλλά με αυτόβουλη προσπάθεια και αγώνα. Φυσικά, κοσμικές ενέργειες εισρέουν συνεχώς στη γη, και ενόψει της αλλαγής Κύκλου, ή Εποχής, η εισροή είναι πολύ πιο εντατική. Η Διδασκαλία επισημαίνει ακριβώς την εισροή ισχυρών πύρινων ενεργειών, οι οποίες εισάγουν τη Νέα Εποχή. Αλλά η πρόσληψη αυτών των ενεργειών πρέπει να γίνει αποδεκτή από την ανθρωπότητα για να προχωρήσουν οι διαδικασίες κάθαρσης, ανανέωσης και αναβάθμισης του κόσμου μας. Σε διαφορετική περίπτωση, θα μετατραπούν σε δυνάμεις καταστροφής. Η Πύρινη Διδασκαλία παρέχει τον τρόπο λήψης και αφομοίωσης των νέων ενεργειών με όρους συνειδησιακών διαδικασιών. Ακριβώς, επειδή τα πάντα είναι απόρροια συνειδησιακών διεργασιών. Η Άγκνι Γιόγκα παρουσιάζει το νέο τύπο συνειδητότητας, τον τύπο συνειδητότητας του Ανθρώπου της Νέας Εποχής.
Αλλά ας επιστρέψουμε στην επισκόπηση της διαμορφωμένης παγκόσμιας κατάστασης και στην υπόμνηση ορισμένων δηλώσεων της Διδασκαλίας. Τι έχουμε; Έναν καταιγισμό σοβαρών γεγονότων που συσσωρεύονται με αυξανόμενη ταχύτητα. Η διαπίστωση είναι ότι τα γεγονότα, είτε έχουν να κάνουν με οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά ζητήματα, είτε με κλιματολογικά, γεωλογικά και φυσικά, έχουν τον χαρακτήρα αναταραχής, ανατροπής και επικινδυνότητας. Τι δείχνει όλο αυτό το σκηνικό; Κρίση.
Δεν μπορούμε να προδικάσουμε την έκβαση της αναταραχής. Θα εξαρτηθεί από την ανθρώπινη αντίδραση. Ένα είναι απόλυτα βέβαιο: θα περάσουμε μέσα από πολλή οδύνη. Κι αυτό δεν μπορεί να αποφευχθεί για δύο λόγους, που, στην πραγματικότητα, είναι ένας: έχουμε, ως ανθρωπότητα, θέσει σε κίνηση μηχανισμούς, μέσα από κακοήθεις σκέψεις, πράξεις και συμπεριφορές, οι οποίοι θα επιφέρουν αναπόφευκτα αποτελέσματα. Ενέργειες που έχουν κινητοποιηθεί δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω, όπως δεν γυρίζει πίσω το τσουνάμι. Ο άλλος λόγος της αναπόφευκτης οδύνης είναι ότι ο πλανήτης νοσεί εξαιτίας της βρωμιάς και της αποσύνθεσης. Η κάθαρση δεν είναι ευχάριστη ως διαδικασία. Είναι όμως σωτήρια.
Επομένως, η χαζοχαρούμενη προσδοκία ότι μας περιμένει μια γρήγορη -στιγμιαία ίσως;!- αναβάθμιση και ευτυχία είναι εκτός πραγματικότητας. Η Διδασκαλία ειδοποιεί: «Με νέες πληγές η Γη θα καθαρθεί απ΄το κακό της». Οι πληγές όμως πονάνε. Ωστόσο πρέπει να ευχόμαστε την κάθαρση, γιατί χωρίς αυτήν ο Κόσμος δεν θα μπορέσει να υπάρξει.

Η Διδασκαλία ειδοποιεί για φυσικές καταστροφές, π.χ. εκτεταμένες πλημμύρες. Ο Κύριος που συνομιλεί με την επίσημη Απεσταλμένη Του, την Έλ. Ρέριχ, φανερώνει την αγωνία του για την δραστηριότητα του υπογείου πυρός και για την επικινδυνότητα των υποθαλάσσιων ρηγμάτων. Λέει για τις τιτάνιες προσπάθειες των Δυνάμεων του Φωτός να συγκρατήσουν το υπόγειο πυρ ώστε ν΄αποφευχθούν τεράστιας έκτασης καταστροφές, και να γεμίσουν τα ωκεάνεια ρήγματα. Αλλά οι άνθρωποι, όχι μόνο δεν βοηθούν αυτόν τον αγώνα, αλλά με τη συμπεριφορά τους αποδυναμώνουν τις προσπάθειες της Ιεραρχίας. Δεν θέλουν να ξέρουν για το ματωμένο ιδρώτα των Σωτήρων τους, αλλά εξυπηρετούν τα σχέδια των Σκοτεινών. Ποια σχέδια; Την ανατίναξη του πλανήτη, την πρόωρη καταστροφή του. Τα σχέδια αυτά και οι συναφείς προσπάθειες αποκαλύπτονται από τον Μεγάλο Διδάσκαλο. Γι΄αυτό η κάθαρση, όσο οδυνηρή κι αν είναι, αποτελεί αδήριτη ανάγκη.
Όμως, στα ήδη συσσωρευμένα δεινά ας μην προσθέτουμε κι άλλα, ώστε το γήινο βάρος να προκαλέσει ανεπανόρθωτη καταστροφή. Αχ, αν άκουγαν οι άνθρωποι τη Φωνή της πνευματικής Ηγεσίας τους, τι ευτυχία θα δημιουργούταν για τον εαυτό τους και για τον κόσμο τους!
Μια ακόμη προειδοποίηση συναντάμε σε επιστολή της Έλ. Ρέριχ προς την Σίνα Φόσντικ, στην οποία επιστολή αποκαλύπτει στη συνεργάτιδά της ότι υπήρξε τεράστιος κίνδυνος πλανητικής καταστροφής στη δεκαετία του 1940, η οποία αποσοβήθηκε χάρη στην επέμβαση μεγάλων Κοσμικών Δυνάμεων και σε μεγάλες θυσίες Κάποιων, για τις οποίες η ανθρωπότητα δεν έχει ιδέα. Προσθέτει κατόπιν: «Ο κίνδυνος αποσοβήθηκε μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα, αλλά από τις αρχές του 21ου αιώνα τα απειλητικά σημάδια θα κάνουν πάλι την εμφάνισή τους.»
Να ΄μαστε λοιπόν τώρα μέσα στη δίνη των επικίνδυνων γεγονότων. Τι μπορούμε να κάνουμε; Κατ΄αρχήν, να μην επιβαρύνουμε με τις ενέργειές μας την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση. Επίσης, ας κρατήσουμε με άπειρη στοργή και φροντίδα, όπως μια μητέρα το μονάκριβο παιδί της, πάνω στην καρδιά μας τη σκέψη του πλανήτη, τη σκέψη της ανθρωπότητας, τη σκέψη της σωτηρίας. Και τέλος ας δεθούμε σφιχτά στην ασφαλή σανίδα της Ιεραρχίας του Φωτός. Το δέσιμο γίνεται μόνο με τα σχοινιά της αγάπης, της ευγνωμοσύνης και της ιερότητας.
Κάτω από την «Ομπρέλλα της Ντούκκαρ», κάτω από την «Ασπίδα του Μ.» τίποτε κακό δεν θα μας συμβεί.

«Τα γεγονότα σαρώνουν το διεφθαρμένο κόσμο. Αυτή η περίοδος έχει υποδειχθεί σε όλες τις γραφές. Παρά ταύτα, οι άνθρωποι δεν σκέφτονται αυτό που λαμβάνει χώρα. Αδυνατούν ακόμη και να σκεφτούν για το μέλλον. Έτσι, δεν πρέπει να συντάξει κανείς ένα βιβλίο χωρίς να υποδείξει τη Διδασκαλία του καιρού που έχει έρθει. Δεν μπορεί να υποθέτει κανείς πως ακόμη κάτι θ΄αλλάξει την κατεύθυνση του ρεύματος του δημιουργημένου από τους ανθρώπους. Στους μακρινούς κόσμους υπάρχει ήδη φρικίαση για το πύρινο αναπόφευκτο, κι όμως η Γη εξακολουθεί να σαβανώνεται σ΄ένα σκοτεινό κάλυμμα. Αυτό που χρειαζόταν έναν αιώνα τώρα συμβαίνει σε πέντε χρόνια -η πρόοδος της επιτάχυνσης δρα σύμφωνα με νόμο. Επομένως, όταν μιλώ για την καρδιά, αυτό σημαίνει ότι η σωτηρία μπορεί να βρεθεί σ΄αυτό το κανάλι. Ακούτε; Επαναλαμβάνω για σωτηρία! Όχι φιλονικίες, όχι αμφιβολία, όχι αβεβαιότητα, αλλά σωτηρία θα είναι το σήμα αυτής της ώρας. Πρέπει να καταλάβετε ακόμη πιο ακλόνητα πόσο ακατάλληλα είναι τώρα τα παλιά μέτρα. Μόνο μια γέφυρα μένει από τους ανώτερους κόσμους -η καρδιά... Ο καιρός είναι δύσκολος. Έτσι, ας επαναλάβουμε χωρίς να φοβόμαστε τις κοροϊδίες του αμαθούς. Δεν έχουν ιδέα για τη σημασία της καρδιάς.»
[ΚΑΡΔΙΑ, 405 1932]

08/03/11
ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΒΛΑΠΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ Β΄ΜΕΡΟΣ
Μιλούσαμε για την καρδιά, το πολυτιμότερο όργανο, την εστία της συνειδητότητας, τον παγκόσμιο σύνδεσμο, το άριστο μέσο σωτηρίας. Ειδικά τώρα, στην αρχόμενη Εποχή του Πυρός, το κέντρο αυτό αποκτά ύψιστη σημασία.
Για πολύ καιρό η Δύση αγνόησε το δυναμικό της καρδιάς και ακολούθησε τις δαιδαλώδεις ατραπούς του εγκεφάλου. Είναι πια η ώρα, και μάλιστα επείγουσα ανάγκη, να στραφούμε στον παραμελημένο θησαυρό μας, να τον γνωρίσουμε, να τον φροντίσουμε και να τον χρησιμοποιήσουμε για την ατομική και παγκόσμια σωτηρία.
Ο δρόμος της καρδιάς είναι άμεσος και ασφαλής. Όποιος ακολουθεί αυτό το δρόμο δεν θα παραπλανηθεί, δεν θα χαθεί, γιατί αυτός ο δρόμος οδηγεί στο Θεό, δηλαδή στο Καλό. Αλλά η καρδιά, εκτός από προσοχή και φροντίδα, χρειάζεται και εκπαίδευση. Η εκπαίδευση της καρδιάς είναι εφικτή, επειδή η καρδιά μπορεί να δεχτεί εντολές.
Είπαμε επίσης ότι, για να μπορέσει η καρδιά να μας οδηγήσει στη σφαίρα του Φωτός, πρέπει να είναι εκλεπτυσμένη και ευαίσθητη. Υπάρχουν πράγματα τα οποία ωφελούν και πράγματα τα οποία βλάπτουν την καρδιά. Μιλώντας για τα πράγματα που βλάπτουν την καρδιά, αναφερθήκαμε στον πιο ολέθριο παράγοντα, τη σκληρότητα, η οποία, όντας αντίθετη στη φύση της καρδιάς, οδηγεί στη νέκρωσή της. Όταν ένα ανθρώπινο ον φτάσει σε πλήρη νέκρωση της καρδιάς, τότε έχει χάσει πλέον το δικαίωμα να ανήκει στο ανθρώπινο είδος, έστω κι αν εξωτερικά διατηρεί τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά.
Κάτι άλλο που εμποδίζει την καλλιέργεια της καρδιάς είναι καθετί χονδροειδές και χυδαίο. Είτε αυτό είναι μουσική, είτε θέαμα, είτε λόγος, είτε πράξη, επιβαρύνει την καρδιά με βαρείς κραδασμούς. Επειδή ζούμε μέσα στον κόσμο, είναι βέβαια δύσκολο να αποφύγουμε αυτούς τους κραδασμούς που μας κυκλώνουν από παντού και που μας βομβαρδίζουν ανελέητα νύχτα και μέρα. Είναι πραγματικά απίστευτο το επίπεδο των εκπεμπόμενων ρύπων, όχι μόνο των φυσικών, που και αυτοί επιβαρύνουν την καρδιά, αλλά και εκείνων που παράγονται από τους ήχους, τις εικόνες, τις πράξεις. Κάθε εκλεπτυσμένος άνθρωπος υποφέρει από την άθλια μουσική και τη χαμέρπεια των τραγουδιών που κατακλύζουν τα αυτιά μας προκαλώντας αφόρητη ηχορύπανση. Ακόμη πιο τραγική είναι η κατάσταση που αφορά την εικόνα. Δεν είναι μόνο η ασχήμια των πόλεων και των ανθρώπινων συμπεριφορών, αλλά, πολύ περισσότερο, η απίστευτη χυδαιότητα των εικόνων που προβάλλονται στις οθόνες, τις μεγάλες και τις μικρές.
Μπορεί να υποθέσει κανείς ότι όλη αυτή η ασταμάτητη πλημμύρα ασχήμιας και αθλιότητας είναι δυνατόν να αφήσει αλώβητη την ανθρώπινη καρδιά, αλλά και την ίδια την καρδιά της Φύσης; Πώς μπορούμε να προστατευτούμε απ΄ αυτό το κακό;

Υπάρχει ένας τρόπος -εκτός, φυσικά, από το να αποφεύγουμε όσο μπορούμε τις πηγές της μόλυνσης. Ο τρόπος είναι το ισχυρό αντίδοτο: κυνηγάμε και τρεφόμαστε με ό,τι πιο όμορφο, πιο υψηλό, πιο υγιές. Δόξα τω Θεώ, υπάρχει πάρα πολλή ομορφιά και υψηλός κραδασμός διαθέσιμος για τον καθένα. Και καθένας μπορεί να βρει εκείνο το υλικό που ανταποκρίνεται στον κραδασμό, στον ψυχισμό και στις ανάγκες του. Μπορούμε να θωρακιστούμε με υπέροχα κείμενα, προσευχές, μουσικές, έργα ευγενικής τέχνης. Όχι μόνο να θωρακιστούμε αλλά και να τροφοδοτηθούμε. Οι υψηλοί, λεπτοί κραδασμοί θα αποβάλουν τα χονδροειδή μόρια από τον οργανισμό μας και θα προσελκύσουν λεπτοφυή αντίστοιχα. Υπάρχει το χειρότερο, αλλά υπάρχει και το καλύτερο -μπορούμε να διαλέξουμε!
Η Διδασκαλία μας ειδοποιεί επίσης για τη μεγάλη βλάβη που προκαλείται από την οργή, από τον ερεθισμό. Αυτό το συναίσθημα παράγει το καταστροφικό εκείνο δηλητήριο που αποκαλούμε «ολετήρα» (στο αγγλικό κείμενο «imperil»: έκθεση σε κίνδυνο), το οποίο αφήνει τα ιζήματά του στους νευρικούς αγωγούς, φράζοντας τη διέλευση της ανώτερης ψυχικής ενέργειας, με σοβαρά επακόλουθα για όλο τον οργανισμό αλλά και για την καρδιά: «Στην καρδιά δεν αρέσει η ρίζα αυτή...» αναφέρεται στη Διδασκαλία. Και, βέβαια, στις συνθήκες που ζούμε η υπερνίκηση του εκνευρισμού είναι ιδιαίτερα δύσκολη, όμως «αυτό το κτήνος πρέπει να εκδιωχτεί από το σπίτι».
Ίσως πολλοί λίγοι γνωρίζουν ότι η φιλαργυρία, η φιλοχρηματία, είναι αντίθετη στην υγεία της καρδιάς. Η Διδασκαλία επισημαίνει ότι πολλές περιπτώσεις καρδιακών παθήσεων έχουν τη ρίζα τους στην παραπάνω ιδιότητα. Φυσικά, ένας αναζητητής της πνευματικής Ατραπού δεν είναι δυνατόν να είναι φιλοχρήματος -είναι αδιανόητο!
«Όποιος ονειρεύεται να είναι καπιταλιστής δεν μπορεί ποτέ να πλησιάσει το Οχυρό του Φωτός». Φυσικά, αφού άλλωστε ο χρυσός -το αντίκρυσμα του χρήματος - είναι ο αντίποδας του Φωτός, όπως επισημαίνει η Διδασκαλία. Μπορούμε να θυμηθούμε έστω και έναν Εκπρόσωπο του Φωτός, ο οποίος είχε αποταμιεύσεις, αποθέματα χρυσού ή συσσωρεύσεις πλούτου; Ακόμη και η σκέψη είναι αστεία! Ο Εκπρόσωπος του Φωτός, βέβαια, μπορεί να έχει οτιδήποτε, αλλά δεν χρειάζεται τίποτε για τον προσωπικό εαυτό του...
Θα αναφερθούμε σε έναν ακόμη βλαπτικό παράγοντα για την καρδιά. Αν και τον αφήσαμε τελευταίο, δεν είναι καθόλου αμελητέος. Μιλάμε για την κρεοφαγία. Στη Διδασκαλία δηλώνεται ότι η ανάλωση κρέατος δεν επιτρέπει το άνοιγμα του κέντρου της καρδιάς. Αυτό είναι πολύ εύλογο, αφού η πράξη αυτή περιέχει και ασχήμια και βαρβαρότητα και σκληρότητα -και μόλυνση.
Η κρεοφαγία είναι απλώς καταβρόχθιση πτωμάτων αγρίως σφαγιασθέντων ζωντανών πλασμάτων, των οποίων τις σάρκες οι άνθρωποι αποκαλούν -δήθεν αθώα- «κρέας»! Αλλά, πέρα από την αγριότητα και τη φρίκη της σφαγής, το λεγόμενο κρέας είναι ένα προϊόν αποσύνθεσης, και κάθε αποσύνθεση έχει δηλητηριώδεις συνέπειες. Και τι είδους καρδιά μπορεί να αποδεχτεί το βασανισμό και τη θανάτωση αθώων πλασμάτων μόνο και μόνο για την ποταπή ικανοποίηση της γαστέρας του;
Επιπλέον, σκέφτεται κανείς από τους «μερακλήδες» του είδους, τι μόλυνση και αναταραχή παράγεται στο διάστημα εξαιτίας αυτής της φρικτής καθημερινής αιματοχυσίας; Και πόσο αυτή η πρακτική είναι υπαίτια για την πλανητική βία; Γιατί, πώς είναι δυνατόν να ευαγγελίζεται κανείς την ειρήνη όταν στην πράξη καλλιεργεί ένστικτα αγριότητας και θηριωδίας;
Η επιθετικότητα και η βία δεν πρόκειται να εκλείψουν όσο η βάναυση και σκληρή αφαίρεση ζωής υιοθετούνται ως πράξεις φυσικές και αναγκαίες, ενώ είναι σαφώς αφύσικες και άχρηστες. Την ειρήνη τη δικαιούνται μόνο όσοι αντιτίθενται έμπρακτα σε κάθε μορφής βία -«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην». Είναι όμως ειρηνοποιοί οι σφαγείς, είτε το πράττουν ιδιοχείρως είτε αναθέτουν την «ευγενή» πράξη σε άλλους;
Ευτυχώς, όλο και περισσότεροι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο υιοθετούν τον ειρηνικό αναίμακτο τρόπο διατροφής, επιφέροντας μεγάλο καλό στον εαυτό τους, εδώ και στο Επέκεινα, αλλά και στο περιβάλλον τους, στενότερο και ευρύτερο.

Ιδού μερικά αποσπάσματα από τη Διδασκαλία:
... Η δύναμη της καρδιάς νικά απολύτως το καθετί. Η καρδιά μπορεί να γνωρίζει τη σημασία μακρινών συμβάντων. Η καρδιά μπορεί να ανυψωθεί, ισχυροποιώντας τους αναγκαίους δεσμούς. Η καρδιά μπορεί να ενωθεί με τους μακρινούς κόσμους... Η Εποχή του Μαϊτρέγια είναι η Εποχή της Καρδιάς!...
[ΚΑΡΔΙΑ, 74]
Αγάπη, επίτευξη, μόχθος, δημιουργία -αυτές οι κορυφές της ανόδου συντηρούν τους αγώνες της έφεσης σε κάθε μετασχηματισμό. Τι πλούτο πρόσθετων εννοιών περικλείουν! Τι είναι η αγάπη χωρίς αυτοθυσία, ή η επίτευξη χωρίς γενναιότητα, ο μόχθος χωρίς υπομονή, και η δημιουργικότητα χωρίς αυτοτελειοποίηση! Και πάνω σε όλη αυτή τη λεγεώνα ευμενών αξιών κυβερνά η καρδιά.
[ΚΑΡΔΙΑ, 75]
Η εκλέπτυνση της καρδιάς προϋποθέτει την αποφυγή της κρεοφαγικής δίαιτας. Επιπλέον, μια κατανόηση του Λεπτοφυούς Κόσμου όχι μόνο δείχνει τη βλάβη από την αφομοίωση αποσυντιθέμενων προϊόντων αλλά αποκαλύπτει επίσης τι γείτονες προσελκύει η αποσύνθεση. Αληθινά, είναι δύσκολο να αποφανθείς πού έγκειται η μεγαλύτερη βλάβη -στην αφομοίωση κρέατος ή στην προσέλκυση από το κρέας ανεπιθύμητων επισκεπτών... Οι άνθρωποι χρειάζονται λίγα πράγματα -δυο φρούτα, μερικά δημητριακά, και γάλα. Έτσι, μπορεί κανείς όχι μόνο να καθαριστεί εσωτερικά αλλά και να απαλλαγεί από πολλούς γείτονες. Δεν είναι ανάγκη οι γιατροί που μελετούν τα μέσα καταπολέμησης του καρκίνου και των χολόλιθων να δώσουν προσοχή σ΄αυτή τη στοιχειώδη προφύλαξη;...
[ΚΑΡΔΙΑ, 331]
Το συναίσθημα θα υπερέχει πάντα της λογικής. Είναι ανάγκη να γίνει αυτό δεκτό ως αναμφισβήτητη αλήθεια. Επομένως, όταν μιλάμε για την καρδιά, επιβεβαιώνουμε το οχυρό του συναισθήματος. Αλλά πόσο διαφορετικό από τη φιληδονία είναι το συναίσθημα της καρδιάς! Η διδασκαλία για το δημιουργικό συναίσθημα είναι η κατανόηση της δημιουργικότητας της σκέψης... Η λογική δεν μπορεί να δημιουργήσει αν δεν εξασφαλιστεί ο σπόρος της καρδιάς...
[ΚΑΡΔΙΑ, 391]
... Μια ολόκληρη διδασκαλία περιέχεται ακριβώς στη φράση «έβαλε τη σκέψη πάνω στη καρδιά του.» Πουθενά η σκέψη δεν μπορεί να μεταλλαχθεί παρά μόνο πάνω στο βωμό της καρδιάς...
[ΚΑΡΔΙΑ, 394]

01/03/11
ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ Α΄ΜΕΡΟΣ
Η καρδιά λοιπόν είναι το κλειδί της σωτηρίας, ο συντομότερος δρόμος της επίτευξης. Πρέπει όμως να κατανοηθεί καλά τι είναι το όργανο αυτό, πώς λειτουργεί, τι ακριβώς κάνει ή τι μπορεί να κάνει...
Στη Γιόγκα της Καρδιάς, την Άγκνι Γιόγκα, βρίσκει κανείς άπειρες πληροφορίες, καινούριες για τη δυτική μας κουλτούρα, και ανεκτίμητες. Το πρόβλημα είναι ότι συνήθως διαβάζουμε χωρίς πραγματική διείσδυση και αφομοίωση, αντλώντας μεγαλύτερη ή μικρότερη ευχαρίστηση και ικανοποίηση από τη Διδασκαλία, αλλά χωρίς την καταλυτική φώτιση που θα επιφέρει τη μεγάλη μεταμόρφωση. Κι όμως, στη Διδασκαλία περιέχονται πολύτιμες οδηγίες για την επίτευξη αυτής της μεταμόρφωσης -μέσω της καρδιάς. Μέσω της καρδιάς μπορεί να επιτύχει κανείς τα πάντα.
Και γιατί ισχύει αυτό; Επειδή η καρδιά είναι το κέντρο, η έδρα της συνειδητότητας -παρά τη λαθεμένη δυτική αντίληψη που δίνει την προτεραιότητα στον εγκέφαλο. Και η συνειδητότητα είναι ο δημιουργός των πάντων, όλων των πραγμάτων και των καταστάσεων. Επομένως, όσο πιο δυναμική η καρδιά, τόσο πιο δυναμικά τα αποτελέσματα. Περιορισμένη καρδιά σημαίνει περιορισμένη συνειδητότητα. Καλλιεργημένη καρδιά σημαίνει καλλιεργημένη συνειδητότητα. Θα ήταν λοιπόν χρήσιμο να κάνουμε μια σύντομη επισκόπηση μερικών σημαντικών δηλώσεων της Διδασκαλίας που αφορούν την καρδιά.
Πρώτα απ΄όλα, η καρδιά είναι παγκόσμιο όργανο. Είναι ο ακατάλυτος δεσμός μας με τον Κόσμο και με όλα τα όντα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μπορούμε μέσω της καρδιάς να επικοινωνήσουμε με κάθε κόσμο και κάθε ον. Αυτό εξηγεί και τη γνωστή προτεινόμενη άσκηση απεικόνησης του επιθυμητού προσώπου (του Διδασκάλου για τους μαθητές) μέσα στο «σπήλαιο» της καρδιάς. Αλλά, βέβαια, αυτό προϋποθέτει κάποιες αναπτύξεις.
Η καρδιά, όντας η έδρα της συνειδητότητας, είναι το εργαλείο της βαθιάς κατανόησης και αντίληψης των πραγμάτων. Τελείως διαφορετική είναι η εγκεφαλική κατανόηση. Διαφέρει η ποιότητα και το βάθος της σκέψης. Ο εγκέφαλος είναι το πεδίο της ψυχρής λογικής. Στην καρδιά ορθά έχει πιστωθεί η επικράτεια του συναισθήματος. Στη Διδασκαλία δηλώνεται ότι το συναίσθημα πάντα θα είναι ανώτερο της λογικής. Αυτό μπορεί να ξενίσει μερικούς επειδή συγχέουν το συναίσθημα με την αισθηματολογία και την ευσυγκινησία. Το συναίσθημα όμως είναι σύνθεση ευαισθησίας αισθημάτων και σκέψης υψηλού επιπέδου. Λέγοντας «υψηλού επιπέδου», πρέπει να εννοήσει κανείς την πλατιά, υπερπροσωπική σκέψη, σε αντίθεση με τη στενή, εγωκεντρική σκέψη. Στην πραγματικότητα, η καρδιά που λειτουργεί καλά είναι εστιακό σημείο της λεγόμενης βουδικής ενέργειας ή, αλλιώς, της ενέργειας της αγάπης-σοφίας.
Φτάσαμε, λοιπόν, στην ιδιότητα που κατεξοχήν, και ανέκαθεν αποδίδεται στην καρδιά -την αγάπη. Δυστυχώς, ανάμεσα στις πιο υψηλές έννοιες, η έννοια που έχει κακοποιηθεί και διαστρεβλωθεί περισσότερο είναι η έννοια της αγάπης. Έτσι, τα πιο ιδιοτελή αισθήματα, επιθυμίες και ένστικτα που εδρεύουν στα κατώτατα κέντρα (τσάκρα) αποκαλούνται «αγάπη». Η λέξη «αγάπη» έχει ντυθεί με τα πιο ευτελή κουρέλια, και έχει προσλάβει γλυκανάλατες, γλοιώδεις ή ακόμα και χυδαίες αποχρώσεις.
Αλλά η αγάπη είναι το πιο υψηλό, το πιο ωραίο και δυνατό πράγμα, και δεν έχει καμία σχέση με κατωδιαφραγματικές καταστάσεις. Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη συμπαντική δύναμη, αυτή που γεννά και συντηρεί τα πάντα. Η αγάπη μπορεί να πετύχει το πιο μεγάλο θαύμα -αν βέβαια είναι αληθινή. Η αληθινή αγάπη δεν είναι περιορισμένη, δεν είναι ιδιοτελής, δεν είναι τσιγγούνα, δεν είναι ευτελής. Η αληθινή αγάπη είναι πλατιά, γενναιόδωρη, μεγαλόψυχη. Το μέτρο της αγάπης είναι το μέτρο της θυσίας -«Υπάρχει αγάπη χωρίς αυτοθυσία»; Ιδού το αλάνθαστο κριτήριο: όπου δεν υπάρχει δύναμη για θυσία, εκεί δεν υπάρχει αγάπη. Δεν υπάρχει πραγματική αγάπη.
Ο ευτελισμός αυτής της υπέρτατης έννοιας δεν είναι τυχαίος, είναι σκόπιμη σκοτεινή μεθοδική. Βέβαια, η μεγάλη κοσμική Δύναμη της αγάπης δεν μπορεί ούτε να ευτελιστεί ούτε να πάθει οτιδήποτε. Η έννοια, η αντίληψη μέσα στην ανθρώπινη συνειδητότητα, είναι εκείνη που υφίσταται την κακοποίηση. Αυτό όμως σημαίνει βλάβη της ανθρώπινης συνειδητότητας. Γι΄αυτό είναι τόσο σημαντικό να αποκαθαίρουμε και να αποκαθιστούμε τις έννοιες. Επειδή οι έννοιες είναι οι εικόνες των αληθινών πραγμάτων. Έχει, επομένως, μεγάλη σπουδαιότητα η καθαρότητα και σαφήνεια της εικόνας-έννοιας. Πόσο, λοιπόν, μετράει το να καταφεύγει κανείς στην Πηγή της Σοφίας και όχι σε αβέβαιες, έστω και καλοπροαίρετες, συχνότατα όμως σκοτεινές, πηγές! Γιατί αυτό που διακυβεύεται είναι το «απάντων τιμιώτατον», το πιο πολύτιμο, στην πραγματικότητα η μόνη μας περιουσία: η ψυχή-συνειδητότητα. Δικαιούμαστε, και οφείλουμε, να διακηρύξουμε κι εμείς λίγο τροποποιημένα «το παν η πνευματική υγεία», όλα τα άλλα έπονται.
Η αγάπη λοιπόν, η πιο μεγάλη δύναμη, μπορεί να πετύχει τα πάντα. Γιατί, τι άλλο είναι η αγάπη παρά ο πανίσχυρος συμπαντικός νόμος της Παγκόσμιας Έλξης; Αλλά η υψηλή έκφραση της αγάπης, η σοφή, η θεία αγάπη έχει ένα ακόμη γνώρισμα, είναι λεπτοφυής, εξευγενισμένη, δεν είναι χαμερπής και βάναυση. Αυτό είναι πολύ σημαντικό να το με τον εαυτό του.
Πράγματι, σε τι συνίσταται η περίφημη «επίτευξη»; Ακριβώς, στην υπερνίκηση της γήινης έλξης. Πώς πετυχαίνεται αυτό; «Όπως άνω, έτσι και κάτω» -και αντίστροφα. Στο φυσικό πεδίο, όσο πιο συμπαγής, πυκνή, η μάζα τόσο ισχυρότερη η έλξη προς τα κάτω -η «βαρύτητα». Το ίδιο ισχύει και για τα πνευματικά πράγματα. Άρα, το μέσο ή ο τρόπος ανύψωσης, ανόδου, είναι η εκλέπτυνση. Η εκλέπτυνση αφορά όλους τους φορείς, δηλαδή τα περιβλήματα του πνευματικού πυρήνα. Και πώς γίνεται; Μέσω αποβολής των χονδροειδών μορίων και αντικατάστασής τους από άλλα αιθερικότερα και πτητικότερα [Μπορούμε να παραπέμψουμε τον ενδιαφερόμενο σ΄ένα εξαιρετικό άρθρο από τη συλλογή θεοσοφικών κειμένων σε τόμο με τίτλο Five Years of Theosophy (Πέντε χρόνια θεοσοφίας). Το άρθρο τιτλοφορείται Contemplation (Ενατένιση, Διαλογισμός) (Έκδοση του 1885, σε επανέκδοση)].
Εκλέπτυνση της αγάπης, εκλέπτυνση της καρδιάς, εκλέπτυνση της συνειδητότητας αποτελούν το ίδιο πακέτο. Η Διδασκαλία μας κάνει συνεχώς λόγο για εκλέπτυνση της συνειδητότητας-σκέψης και συναισθήματος. Χωρίς αυτόν τον εξαγνισμό είναι αδύνατη η προσέγγιση στα ανώτερα πεδία.
Αφού, λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα, κι αφού κατά βάση το παν εξαρτάται από την κατάσταση της καρδιάς, αντιλαμβάνεται κανείς τη σπουδαιότητα του ζητήματος της φροντίδας και της υγιεινής της καρδιάς. Όλες οι ανεκτίμητες οδηγίες περιέχονται, διάσπαρτες, στα διάφορα βιβλία της Διδασκαλίας, και πιο συγκεκριμένα στον τόμο Καρδιά.
Εμείς μπορούμε μόνο να επαναλάβουμε μερικές βασικές επισημάνσεις σε σχέση με αυτό το θέμα. Πρέπει όμως να έχουμε σταθερά στο νου ότι η καρδιά μπορεί και πρέπει να εκπαιδευτεί και ότι μπορεί να δεχτεί εντολές. Η δεύτερη δυνατότητα εξασφαλίζει την πρώτη. Σε τι συνίσταται η εκπαίδευση της καρδιάς; Κυρίως, στο να στρέφεται στην επιθυμητή κατεύθυνση, να είναι ανοιχτή και δεκτική και επίσης να είναι υπομονετική.
Η καρδιά, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, έχει ανάγκη από δύο βασικά πράγματα: τροφή και υγιεινή. Σε ό,τι αφορά το πρώτο, επειδή η καρδιά τρέφεται από το αίμα, έχει τεράστια σημασία το τι είδους ουσίες και ενέργειες εισάγουμε σ΄αυτό το πολύτιμο στοιχείο της ζωής μέσα από την τροφή και το ποτό και μέσα από τις συμπεριφορές μας, επειδή όλα αυτά αποτελούν σπουδαίους παράγοντες της ποιότητας της χημικής σύστασης όλων των εκκρίσεων και υγρών του σώματος. Οι ίδιοι αυτοί παράγοντες καθορίζουν τις υγιεινές ή ανθυγιεινές συνθήκες της καρδιάς.
Θα κατονομάσουμε τον υπ΄αριθμόν ένα εχθρό της καρδιάς -χωρίς καθόλου υπερβολή, τον δήμιό της. Είναι η σκληρότητα, η ιδιότητα που αντίκειται ευθέως στην ίδια την φύση του Θεού, του Νόμου της Ύπαρξης -«ο Θεός αγάπη εστίν». Και αγάπη σημαίνει αίσθηση ενότητας με το Παν, συγγένειας με όλα τα όντα, και, ως εκ τούτου, συμπάθειας και συμπόνιας. Η συμπόνια είναι το ρεύμα αγάπης που εκπέμπουμε σε κάθε ον, το οποίο έχει την ανάγκη μας ή πάσχει, είναι δε η κατεξοχήν ιδιότητα της βουδικής καρδιάς. Γνωρίζουμε τους δεσμευτικούς όρκους των Βοδισάτβα για την απολύτρωση όλων των όντων. Γνωρίζουμε τις αμέτρητες και τεράστιες θυσίες των Μεγάλων Όντων χάριν του Κόσμου και των πλασμάτων. Και πολύ καλά γνωρίζουμε τις φοβερές θυσίες Τους χάριν της αχάριστης ανθρωπότητάς μας. Υπάρχουν όμως τόσες θυσίες που αγνοούμε, που ποτέ δεν θα μάθουμε...
Η σκληρότητα μπορεί να δίνει μια φυσική αντοχή στην καρδιά, αφού την κάνει πέτρα. Μια πέτρινη καρδιά είναι ανθεκτική γιατί είναι αναίσθητη, αλλά ποιος θα ζήλευε μια τέτοια καρδιά; Μια τέτοια καρδιά είναι νεκρή. Το ζητούμενο είναι μια καρδιά ευαίσθητη, καλλιεργημένη, παλλόμενη στο ρυθμό του Κόσμου. Η σκληρότητα νεκρώνει την καρδιά.
(Συνεχίζεται)

22/02/11
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑ
Ο Πλάτων κατέτασσε μερικές φορές τους ανθρώπους σε δύο γενικές κατηγορίες: τους φιλοσόφους και τους φιλοσώματους.
Ας μας συγχωρήσει ο μεγάλος σοφός αν τολμήσουμε να προσθέσουμε και μια μεσαία κατηγορία, εκείνους που, με πολλές διαβαθμίσεις, μετέχουν και των δύο χαρακτηρισμών, κλίνοντας προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Φυσικά, θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι, ανάλογα με το που γέρνει η πλάστιγγα, τα άτομα είναι δυνατόν να υπαχθούν στη μία ή στην άλλη συνομοταξία. Η παρατήρηση δεκτή, αφού μάλιστα απλουστεύει τα πράγματα. Είναι όμως γεγονός ότι μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στις δύο τάσεις.
Να συνοψίσουμε τα χαρακτηριστικά του φιλοσώματου ανθρώπινου τύπου. Είναι ο άνθρωπος που νιώθει απόλυτα ευχαριστημένος με τη γήινη ζωή, δηλαδή με τις απολαύσεις τις οποίες αυτή μπορεί να προσφέρει. Ταυτίζεται με το σώμα του, δηλαδή δεν μπορεί να φανταστεί την ύπαρξή του ξέχωρα από το σαρκίο του. Σκέψεις και συναισθήματα είναι πάντα συνυφασμένα με τον υλικό του φορέα. Παραδόξως, η πλειονότητα των ατόμων αυτού του τύπου, παρά την ταύτισή τους με το σώμα, κάνουν συνήθως ό,τι μπορούν για να το βλάψουν. Πίνουν, καπνίζουν, γενικώς ζουν ανθυγιεινά. Το παράδοξο αίρεται αν καταλάβει κανείς ότι η πρόσδεση στο σώμα συνεπιφέρει επιθυμίες για υλικές απολαύσεις, και αυτές, με τη σειρά τους, συνεπιφέρουν σωματική προσκόλληση. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.
Υπάρχει, βέβαια, κι ένα άλλο είδος φιλοσώματου ανθρώπου, που μάλλον θα τον ενοχλούσε πολύ αυτός ο χαρακτηρισμός. Κι όμως του ταιριάζει ίσως ακόμη περισσότερο από εκείνου του πρώτου είδους. Μιλάμε για τους φανατικούς της σωματικής υγείας, των οποίων όλο το νόημα της ζωής περικλείεται στη φροντίδα του σώματός τους. Θεωρούν τη σωματική υγεία υπέρτατο αγαθό και αξία, και μέσα από όλη αυτή την ενασχόληση με τη διατήρηση της υλικής μορφής, γίνονται υποχόνδριοι. Η υποχονδρία όμως είναι πολύ άσχημη ιδιότητα, γιατί μέσα σ΄αυτή κρύβεται φόβος, εμμονή, μικρόνοια και στενότητα συνείδησης. Ακούμε κάτι συνθήματα, όπως: «Η υγεία είναι το παν», και άλλα τέτοια τα οποία στην ουσία τους φτωχαίνουν και υποβιβάζουν θλιβερά το νόημα της Ύπαρξης.
Το πρόβλημα με τους φιλοσώματους ανθρώπους είναι ότι δεν έχουν καμία σκέψη για τον Αόρατο Κόσμο ή για Ανώτερους Κόσμους. Έτσι, γίνονται εμπόδια όχι μόνο για την δική τους εξέλιξη αλλά και για την εξέλιξη του πλανήτη. Η έξοδος από το φαύλο κύκλο συμβαίνει με ένα ταρακούνημα που τους βγάζει έξω από την αδιέξοδη τροχιά τους. Και ταρακούνημα σημαίνει σοκ. Το σοκ δεν σχετίζεται με το πλέον προσφιλές -το σώμα. Με τρόπο οδυνυρό, η ζωή διδάσκει τον άνθρωπο να σκεφτεί πιο βαθιά, να κοιτάζει πιο ψηλά.
Οι παραπάνω επισημάνσεις, φυσικά, δεν υιοθετούν κατά κανένα τρόπο την περιφρόνηση ή την κακοποίηση του σώματος, ούτε την αμέλεια της σωματικής υγιεινής. Απαιτείται σεβασμός για καθετί που δίνει η Φύση. Η σοφία είναι η συμμετρία, το σωστό μέτρο, «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Η ορθή χρήση του σώματος έρχεται από την κατανόηση ότι το σώμα είναι χρήσιμο και αναγκαίο εργαλείο για την επίγεια ζωή, αλλά και μέσο δοκιμασίας και πειθαρχίας. Οι δοκιμασίες που αναφύονται στις διάφορες ενσαρκώσεις μας είναι ο δείκτης που μαρτυρά το είδος της σχέσης και της αναλογίας μεταξύ σώματος και πνεύματος.

Ο φιλόσοφος ανθρώπινος τύπος, από την άλλη μεριά, είναι ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος έχει κάνει κάποιες συνειδητοποιήσεις. Η βασικότερη από αυτές είναι η επίγνωση της παροδικότητας των γήινων πραγμάτων, και επομένως της μη πραγματικότητάς τους: «Σκιάς όναρ άνθρωπος», κατά Πίνδαρο, ή «Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης», κατά τον Σολομώντα.
Αυτή η ξεκάθαρη συνειδητοποίηση στρέφει τον έρωτα -την επιθυμία- του ανθρώπου προς την άλλη όψη της Ύπαρξης, το διαρκές, το άφθαρτο, με άλλα λόγια, το πραγματικό ή Αληθινό, δηλαδή τη Σοφία. Γιατί η Σοφία, η αληθινή Γνώση, είναι το Αμρίτα της αθανασίας. Έτσι, ο άνθρωπος γίνεται φιλό-σοφος: εραστής της σοφίας.
Εδώ, λοιπόν, εγείρεται ένα ουσιώδες ερώτημα: Είναι αναγκαία η Σοφία για την αθανασία; Δεν είναι δεδομένη η αθανασία;
Η απάντηση δεν είναι απλή. Μοιάζει με τις θεωρήσεις της σύγχρονης Φυσικής, όπου στην υποατομική κλίμακα δεν μπορείς να πεις είναι ή δεν είναι. Έτσι κι εδώ, η απάντηση είναι και ναι και όχι. Εάν όμως αντιληφθεί κανείς ότι τα πάντα, τα πάντα χωρίς εξαίρεση είναι καταστάσεις συνείδησης, τότε θα καταλάβει την αμφίσημη απάντηση. Ωστόσο, ας επιχειρήσουμε μια προσέγγιση του θέματος.
Εμείς θα αποκαλέσουμε τη φιλοσοφία πνευματικότητα και τον φιλόσοφο πνευματικό άνθρωπο. Τι είναι η πνευματικότητα;
Πολλοί θεωρούν ότι πνευματικότητα σημαίνει ευσέβεια. Μπορεί η πνευματικότητα να συμπεριλαμβάνει και την ευσέβεια, αλλά δεν ταυτίζεται με αυτή. Κάποιοι εξάλλου αποκαλούν «πνευματώδεις» τους ανθρώπους που διαθέτουν εξυπνάδα, χιούμορ και ετοιμότητα. Ούτε αυτά τα γνωρίσματα όμως κάνουν την πνευματικότητα.
Πνευματικότητα είναι η τάση προς τα άνω και η επιλογή του παντοτινού έναντι του εφήμερου. Είναι μια ικανότητα αντίληψης πέρα από τη διάνοια. Αυτή η ικανότητα δεν χρειάζεται την κυκλική και επίπονη διαδικασία της λογικής. Μπορεί να διαθέτει κάποιος λαμπρή διάνοια αλλά καθόλου πνευματικότητα, πράγμα που διαπιστώνεται ότι ισχύει απολύτως για ανθρώπους της επιστήμης, της πολιτικής, της εκπαίδευσης, ακόμα και για ανθρώπους της τέχνης -αλλά βέβαια ποτέ για τους εκφραστές της υψηλής τέχνης.
Η ανάπτυξη της διάνοιας και της λογικής ικανότητας ήταν το ουσιώδες γνώρισμα, η χαρακτηριστική ιδιότητα της απερχόμενης, της πέμπτης φυλής. Η πνευματικότητα θα είναι η χαρακτηριστική ιδιότητα της αναφυόμενης έκτης φυλής.
Πρέπει να καταλάβουμε επίσης ότι η Πνευματικότητα δεν είναι η ηθική. «Η ηθική ή η διαφθορά καθορίζει την ευτυχία ή τη δυστυχία του ανθρώπου. Δεν είναι όμως το κλειδί στο μεγάλο πρόβλημα της συνέχισης της Ύπαρξης κατά τη μακρινή εκείνη εποχή που ο άνθρωπος πρέπει να είναι περισσότερο από άνθρωπος, οπότε δεν αρκούν μόνο οι κατώτερες ανθρώπινες ιδιότητες.
Η αθανασία καθορίζεται από την Πνευματικότητα, ανεξάρτητα από την ηθική της απόχρωση.»
Αυτά διαβάζουμε στον Εσωτερικό Βουδισμό του Α.Π.Σίνετ, βιβλίο που συγκροτήθηκε`με βάση τις διδασκαλίες του μεγάλου Διδασκάλου Κ.Χ. Σχετικά με το θέμα μας, εδώ λέγεται κάτι εξαιρετικά σημαντικό: ότι η αθανασία του ανθρώπου είναι συνάρτηση της πνευματικότητάς του. Δεν αρκεί να είναι κανείς καλός ή ηθικός για να εξασφαλίσει την αθανασία. Γιατί; Επειδή κάποτε, σε κάποιο μακρινό μέλλον, θα είναι απαραίτητη για τη συνέχεια της ύπαρξης ορισμένη συνειδησιακή ανάπτυξη. Η Διδασκαλία προσδιορίζει επακριβώς το περιεχόμενο αυτής της πνευματικής ανάπτυξης: ο άνθρωπος πρέπει να συνθέσει την τέταρτη, πέμπτη και έβδομη αρχή, και να τις συγχωνεύσει μέσα στην έκτη αρχή.
Η τέταρτη αρχή είναι το κάμα-μάνας, δηλαδή η επιθυμία μαζί με τη διάνοια, η πέμπτη είναι το μάνας, δηλαδή ο νους, η έβδομη είναι η απρόσωπη, παγκόσμια συνείδηση ή παγκόσμιος νους, και η έκτη αρχή είναι το στοιχείο της αγάπης-σοφίας, της ενόρασης και της σοφής διάκρισης. Χρειάζεται να διαλογιστεί κανείς πολύ σοβαρά πάνω σ΄αυτή την ανάπτυξη και στο πώς θα την επιτύχει.
«Ώστε η συνέχεια της Ύπαρξης μετατίθεται κατ΄ανάγκην στο ζήτημα της Πνευματικότητας σε αντιπαράθεση με την υλιστικότητα.
Το ζήτημα είναι όχι αν είναι κανείς αρκετά καλός για να ζήσει, αλλά αν μπορεί να ζήσει σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης, όπου τελικά πρέπει να εξελιχθεί η ανθρωπότητα. Έχει αποκτήσει την ικανότητα να ζήσει με το διαρκές τμήμα της φύσης του; Αν όχι, τότε έχει φτάσει στην άκρη του σχοινιού του...»
Τι συμβαίνει λοιπόν; Αν και η Δημιουργία έχει εφοδιάσει τον άνθρωπο μ΄ένα μακρύ, πολύ μακρύ σχοινί, εντούτοις το σχοινί έχει κάποια άκρη. Με άλλα λόγια, υπάρχουν κάποια περιθώρια, εντός των οποίων το ανθρώπινο ον οφείλει να πετύχει ορισμένη, αναγκαία και υποχρεωτική ανάπτυξη. Διαφορετικά, δεν θα μπορεί να υπάρξει στις συνθήκες που θα έχουν διαμορφωθεί τότε.
Και κάτι άλλο μαθαίνουμε επίσης -ότι η αθανασία είναι δυνατή και στο Κακό. Λέει ο Ελιφάς Λεβί:
«Για να γίνει κανείς αθάνατος στο Καλό, πρέπει να ενωθεί με τον Θεό. Για να γίνει αθάνατος στο Κακό, πρέπει να ενωθεί με τον Σατανά. Αυτοί είναι οι δύο πόλοι του κόσμου των ψυχών. Ανάμεσα στους δύο πόλους βλαστάνει και πεθαίνει το άχρηστο κομμάτι της ανθρωπότητας.»
Στη Βίβλο το ίδιο πράγμα εκφράζεται ως εξής:
«Οίδα σου τα έργα, ότι ούτε ψυχρός ει, ούτε ζεστός. Όφελος ψυχρός ης ή ζεστός. Ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου.»
Ο «Θεός», ο Κοσμικός Νόμος της Ύπαρξης, θα «ξεράσει» τους «χλιαρούς», τους αδιάφορους, αμέτοχους είτε στο καλό είτε στο κακό. Χρειάζεται πολύ, πολύ βαθιά σκέψη πάνω σε όλα αυτά. Γιατί η αθανασία είναι δεδομένη από μια άποψη, αλλά δεν είναι καθόλου δεδομένη από άλλη άποψη.

15/02/11
ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΕΜΠΟΔΙΑ Β΄ΜΕΡΟΣ
Συμφωνήσαμε ότι για τους περισσότερους αναζητητές το μείζον θέμα είναι η διάνοιξη της επικοινωνίας με ανώτερες σφαίρες ύπαρξης. Η επίτευξη αυτή θα σήμαινε μια σειρά ευλογημένων πραγματώσεων, οι οποίες, θα άλλαζαν την ουσία της ζωής. Μιλάμε όμως πάντα για ανώτερα πεδία, γιατί τα κατώτερα αστρικά ανοίγουν πολύ εύκολα και ακόμη πιο εύκολα παγιδεύουν σε πολλούς και μεγάλους κινδύνους τον αδαή, τον επιπόλαιο και τον ακάθαρτο. Φυσικά, καθένας που γνωρίζει μερικά βασικά πράγματα στρέφει τους πόθους προς τα πάνω. Εξάλλου, για τον μυημένο και εξαγνισμένο ταξιδιώτη και τα κατώτερα στρώματα αποτελούν πεδία μάθησης και χρήσιμης δράσης. Όταν λοιπόν γίνει δυνατή η πρόσβαση σε ανώτερες σφαίρες, έχει κανείς την ευτυχία της εξόδου από την ένυλη φυλακή του, της εισόδου σε ωραιότερους κόσμους και της εξερεύνησης νέων, αχανών εκτάσεων. Αλλά στη χαρά της επέκτασης προστίθεται νέο, μεγαλύτερο φορτίο ευθυνών και εργασίας.
Έτσι, μαζί με την ευτυχία για τη λύτρωση από πολλούς περιορισμούς και τον εμπλουτισμό της συνειδητότητας με νέες εμπειρίες έρχεται και η ικανοποίηση του να μπορεί κανείς να προσφέρει περισσότερη βοήθεια στον Κόσμο. Πράγματι, κάθε άτομο που καταφέρνει ν΄ανέβει μερικά σκαλιά στην κλίμακα της ανάπτυξης συμπαρασύρει μαζί του ή βοηθά κατά ποικίλους τρόπους και άλλα άτομα. Αυτή είναι η μεγάλη ομορφιά της ανόδου, διαφορετικά θα ήταν ένα εγωιστικό επίτευγμα. Εξ ορισμού όμως η πνευματική άνοδος αποκλείει κάθε περιορισμό και μικρότητα.
Φυσικά, υπάρχουν και πολλά άλλα αντικείμενα πνευματικού πόθου, όπως το σαμάντι, η άμεση γνώση ή υψηλός βαθμός ενόρασης, η διαίρεση του πνεύματος, η πρόγνωση, κ.τ.λ., αλλά πάνω απ΄όλα είναι η έξοδος από το παροδικό και θνησιγενές. Είναι μια πολύ φυσική και νόμιμη τάση του όντος, εγγενής στον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξής του. Στα συνειδητοποιημένα άτομα η επιθυμία αυτή εκδηλώνεται πολύ καθαρά και έντονα, και στην πραγματικότητα είναι ο ασίγαστος έρωτας προς την Άπειρη Ύπαρξη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Είναι ο έρωτας της Ψυχής για το Πνεύμα -το παντοτινό, το άφθαρτο, το αείζωο, το ευδαιμονικό.
Και φτάνουμε τώρα στο φλέγον ερώτημα: γιατί, αφού η επιθυμία είναι τόσο μεγάλη, δεν έρχεται το πολυπόθητο αποτέλεσμα;
Πρώτα απ΄όλα, τέτοιο ερώτημα δεν θα έκανε ποτέ ένας ανατολικός σπουδαστής της Σοφίας, π.χ. ένας Ινδός. Το μόνο ερώτημα που θα έθετε θα αφορούσε τον εντοπισμό των δικών του αδύνατων σημείων και εμποδίων για να μπορέσει να τα υπερνικήσει. Εμείς, όμως, οι άνθρωποι της Δύσης στερούμαστε δύο πολύ χαρακτηριστικών ιδιοτήτων: υπομονής και σεβασμού. Έτσι, είναι ζήτημα αν ένας από μας φτάνει κάθε αιώνα στο Οχυρό της Γνώσης. Και αυτή η έλλειψη είναι ο λόγος για τον οποίο ανοίγουμε διάπλατα τ΄αυτιά μας σε θεωρίες νεόκοπων «σοφών», του τύπου: Δεν υπάρχει Δρόμος, ούτε στόχος, δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια, καμία πειθαρχία, καμία θυσία -είμαστε ήδη Θεοί, τέλειοι, αρκεί μόνο να το αντιληφθούμε. Έτσι, ούτε υπομονή, ούτε αναμονή, ούτε αγώνας, ούτε επιδίωξη έχουν οποιοδήποτε νόημα. Καταργώντας σκέψη και προσπάθεια, είμαστε ήδη στο Απόλυτο -τόσο απλά!
Βέβαια, σ΄αυτές τις Διδασκαλίες δεν βλέπουμε να υπάρχει θέση για την ομορφιά, τη δημιουργία, την τελειοποίηση... Και ποιο είναι άραγε το νόημα του δημιουργημένου Κόσμου;
Ας σταματήσουμε εδώ, καθώς δεν είναι αυτό το θέμα μας. Έχουμε να ασχοληθούμε με το ερώτημα που έχει τεθεί (αν και θα μπορούσαμε πολύ καλά να θέσουμε ένα άλλο -εύλογο- ερώτημα: Γιατί άραγε θα έπρεπε να έχει συμβεί το πολυπόθητο; Συντρέχουν οι δυναμικοί προς τούτο λόγοι;) Γιατί, λοιπόν, δεν έχουμε το αναμενόμενο αποτέλεσμα; Μήπως επειδή είμαστε δεμένοι με χίλια δεσμά; Η υπέρβαση των περιορισμών όμως απαιτεί αποδέσμευση. Αλλιώς, πώς είναι δυνατή οποιαδήποτε πτήση; Οφείλουμε, επομένως, να εξετάσουμε με ευθυκρισία και εντιμότητα τι είναι εκείνο που κρατάει τα πόδια μας αλυσοδεμένα, που δεν αφήνει τα φτερά μας να μεγαλώσουν.
Πρώτα πρώτα, υπάρχει ένα τεράστιο εμπόδιο που πολύ λίγο λαμβάνεται υπόψην. Το γεγονός ότι ζούμε σε μεγάλες πόλεις ή κοντά σ΄αυτές. Τα μεγάλα αστικά κέντρα είναι εξαιρετικά μολυσμένα, με κραδασμούς εξαιρετικά χαμηλούς και δυσαρμονικούς. Όσο λοιπόν αγνά κι αν προσπαθεί να ζει κανείς, ο κραδασμός της πόλης κατεβάζει τους κραδασμούς του, και τότε πώς είναι δυνατή η ανώτερη επικοινωνία, αφού η επικοινωνία αυτή επιτυγχάνεται μέσω εναρμόνισης των κραδασμών;
Επίσης, είναι κοινός τόπος ότι τα πνευματικά επιτεύγματα είναι συναρτημένα από τη διάνοιξη και την ανάπτυξη των κέντρων (τσάκρα) του ανθρώπου. Αλλά έχει δηλωθεί απερίφραστα από τα πλέον αρμόδια χείλη ότι η πλήρης διάνοιξη των κέντρων είναι αδύνατη στις πεδιάδες, σε χαμηλό υψόμετρο. Γι αυτό, όλοι οι προχωρημένοι μαθητές των Μεγάλων Διδασκάλων σε κάποια φάση της ζωής τους αποσύρονται σε μεγάλα ύψη, προκειμένου να ολοκληρώσουν την οργανική τους ανάπτυξη μακριά από τον κραδασμό της πόλης και μέσα σε αφθονία πράνα. Διαβάσαμε πρόσφατα στο διαδύκτιο, ένα μήνυμα κάποιου Διδασκάλου, ο οποίος, μεταξύ άλλων, έλεγε το εξής: Εμείς γελάμε όταν ακούμε ισχυρισμούς κατοίκων μεγαλουπόλεων ότι διαθέτουν υψηλή πνευματική ανάπτυξη! Επίσης έλεγε ότι ο κραδασμός της πόλης επηρεάζει το περιβάλλον σε ακτίνα πάρα πολλών χιλιομέτρων. Δεν γνωρίζουμε αν όντως πρόκειται για πραγματικό Διδάσκαλο Σοφίας, αλλά το βέβαιο είναι ότι τα παραπάνω ισχύουν απολύτως, και επικυρώνονται από τη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα. Συμπέρασμα: Και μόνη η επιλογή, ή το κάρμα μας, να είμαστε κάτοικοι εντός ή πλησίον μιας μεγάλης πόλης αποτελεί φραγμό στην εκπλήρωση των πνευματικών μας βλέψεων.
Εντούτοις, το εμπόδιο αυτό θα μπορούσε να αρθεί αν συνέτρεχαν ισχυροί λόγοι. Αν, δηλαδή, η έφεση και προσπάθειά μας έπειθε τον πνευματικό μας Ηγέτη ότι μπορεί να αναλάβει πλέον την περαιτέρω εξέλιξή μας. Αυτό όμως υπό την προϋπόθεση ότι δεν είμαστε δέσμιοι καρμικών υποχρεώσεων. Σε μια τέτοια περίπτωση θα μας οδηγούσε στις κατάλληλες συνθήκες, όπως έγινε π.χ. με την Έλενα και τον Νίκολας Ρέριχ.
Προφανώς όμως δεν συνηγορούν οι καταστάσεις υπέρ μιας τέτοιας ευτυχούς έκβασης. Αν, λοιπόν, δεν έχουμε καρμικές και νταρμικές υποχρεώσεις, αλλά η πρόσκληση του Διδασκάλου δεν έρχεται, ας ψαχτούμε καλά, για να δούμε τι φταίει.
Δύο συγκεκριμένες υστερήσεις απαντούν συνήθως στον μέσο δυτικό αναζητητή: απουσία ή ανεπάρκεια συναισθήματος ιερότητας και αφοσίωσης. Όσον αφορά το πρώτο από αυτά, δυστυχώς, η όλη ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ζούμε είναι απολύτως δολοφονική για το συναίσθημα της ιεροπρέπειας. Γιατί η ιεροπρέπεια εμπεριέχει σεβασμό, ιερό δέος και ανάταση της ψυχής, ενώ τα πάντα γύρω μας καλλιεργούν την ευτέλεια και τη χαμέρπεια. Αλίμονο, ζούμε στον αστερισμό του βέβηλου. Όλοι και όλα σε σπρώχνουν προς τα κάτω. Αυτό το χορό της χαμέρπειας σέρνουν επάξια τα λεγόμενα Μ.Μ.Ε. -οι καλύτεροι υπηρέτες της ηθικής κατάπτωσης. Είναι εύκολο να υπερνικήσεις αυτούς τους κραδασμούς όταν όλη η περιβάλλοντα ατμόσφαιρα είναι κορεσμένη από αυτούς; Θέλει τεράστια δύναμη και προσπάθεια, αλλά η κάθε αδυναμία αφήνει πάλι τις πύλες ανοιχτές. Η ιεροπρέπεια όμως είναι, όπως έχει λεχθεί, η καλύτερη γέφυρα προς τον Ανώτερο Κόσμο.
Η αφοσίωση εξάλλου σπανίζει στη Δύση, εξαιτίας του ότι η δυτική έπαρση δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον ωραίο κοσμικό νόμο της Ιεραρχίας και της Ηγεσίας, και, κατά συνέπεια τα Θεσπίσματα αυτής της Αρχής. Η αφοσίωση είναι μία κατ΄εξοχήν ιδιότητα της καρδιάς, καθώς εμπεριέχει αγάπη, σεβασμό, εμπιστοσύνη στο Καθοδηγητικό Χέρι, και σταθερότητα. Μέσω της αφοσίωσης, ο Ανώτερος Κρίκος μπορεί να τραβήξει τον κατώτερο προς τα πάνω.
Όταν ιερότητα, αφοσίωση, αγάπη, αγώνας, όλα αυτά τα αλληλένδετα και αδιαχώριστα βιώματα καίνε στην καρδιά, τότε σίγουρα η μεγάλη ώρα είναι κοντά και το θαύμα θα γίνει μόλις αρθούν τα όποια καρμικά εμπόδια και υποχρεώσεις. Για μια τέτοια καρδιά είναι εύκολη η θυσία, η προσφορά, η προσπάθεια, γι΄αυτό της ανοίγονται όλοι οι δρόμοι.
Αυτό όμως που συμβαίνει συνήθως είναι η υποτονικότητα, η χλιαρότητα, η αναβλητικότητα και το «περί πολλά τυρβάζειν», με το σκεπτικό ότι «έχουμε καιρό». Και στη ζωή μας οι μέριμνες της καθημερινότητας και το κυνήγι των εφήμερων απολαύσεων ή ανέσεων έχουν δεσπόζουσα θέση, ενώ ο πνευματικός μας αγώνας γίνεται «το ορφανό στην πίσω αυλή»...

Ε, λοιπόν, η έξοδος από τη γήινη φυλακή μπορεί να επιτευχθεί μόνο με «φωτιά στα σύνορα της γης», αλλά τη φωτιά αυτή μπορεί να την ανάψει αποκλειστικά το πυρ της καρδιάς. Ας κοιτάξουμε λοιπόν διεισδυτικά και έντιμα μήπως υπάρχει αμφι-βολία, αμέλεια, νωχέλεια, τσιγγουνιά συναισθήματος και προσφοράς. Μήπως υπάρχει προσκόληση σε φθοροποιά πάθη και ταπεινωτικές συνήθειες. Γιατί όλα αυτά δεν αφήνουν το πυρ της καρδιάς να φουντώσει. Οπότε δεν δικαιούμαστε να ρωτάμε τι εμποδίζει το μεγάλο βήμα. Αν όμως όλα τα παραπάνω τοποθετηθούν στο βωμό της προσφοράς σαν καύσιμη ύλη, τότε θ΄ανάψει η ωραία φωτιά που θ΄αναλώσει κάθε σκουριά και θα πυροδοτήσει με υπέροχη φλόγα την καρδιά. Κι εκείνη θα μεταδώσει το πυρ σε όλα τα υπόλοιπα κέντρα. Αλλά στον πυρήνα των κέντρων κρύβεται η ουσία της αθανασίας του όντος. Έτσι, η φλεγόμενη καρδιά μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Αυτή είναι η «συνταγή» της Διδασκαλίας του Πυρός για σίγουρη, ωραία και γρήγορη επίτευξη.

«Ανάψτε τους πυρσούς»!

08/02/11
ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΕΜΠΟΔΙΑ
Την περασμένη φορά περιγράψαμε την μιζέρια της συνηθισμένης ζωής. Μπορεί να υπάρχει κλιμάκωση προς τα κάτω ή προς τα πάνω, αλλά το γεγονός της μιζέριας παραμένει. Όμως το θλιβερό σκηνικό φωτίζεται αμέσως μόλις προβάλει ο ήλιος της Διδασκαλίας.
Καθένας που έχει γνωρίσει αυτόν τον ήλιο γνωρίζει επίσης πώς η έκλειψή του αφήνει μια σκοτεινή άβυσσο, γι’ αυτό ακριβώς είναι αδιανόητη η επιστροφή στις παλιές ατραπούς. Άλλωστε, η συνειδητότητα, έχοντας τραφεί και διευρυνθεί με τις αρχές της Διδασκαλίας, δεν μπορεί να σβήσει αυτές τις εγγραφές, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι θα το ήθελε. Το θέμα είναι άλλο: αφού έχει πλέον επιλεγεί ο Δρόμος, τι εμποδίζει τον οδοιπόρο να τρέξει, να καλπάσει προς το στόχο;
Είπαμε μια σοβαρή λέξη - το στόχο. Μάλιστα κάποιος από τη συντροφιά μας εκείνης της Τρίτης έθεσε το ερώτημα: Ποιος είναι ο στόχος μου;
Η θέση του ερωτήματος έδειξε κάτι αρκετά εκπληκτικόo οι περισσότεροι από τους παρόντες δεν είχαν σαφή ιδέα του στόχου τους! Δηλαδή δεν είχαν διαλογιστεί πάνω στο ζήτημα. Και αυτό ακριβώς μαρτυρά την ανάγκη να εξεταστεί το ζήτημα.
Και πρώτα πρώτα: στόχος ή στόχοι;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη ή απλή. Κάποιος, ένας οπαδός της φιλοσοφίας Αντβαϊτά ας πούμε, θα έλεγε ότι ο στόχος είναι ένας: η επίτευξη του Απόλυτου. Αυτή η απάντηση έγειρε αμέσως άλλο ερώτημα: εκείνος που πέτυχε αυτόν τον στόχο έφτασε σ’ ένα οριστικό τέρμα; Η λέξη «τέρμα» δεν ακούγεται καθόλου ικανοποιητικά. Ναι, μάλλον ξέρουμε την απάντηση σ’ αυτό - δεν υπάρχει τέρμα ούτε αρχή στο Απόλυτο.
Μάλιστα... Αλλά τι είναι αυτό το «Απόλυτο»; Αφού είναι κάτι τελείως ασύλληπτο από την ανθρώπινη αντίληψη, ίσως να μην είναι και πολύ ελκυστικό σαν στόχος. Μήπως, μάλιστα, είναι και απωθητικό μοιάζοντας με εκμηδένιση! Εδώ έρχεται η ομορφιά και η σαφήνεια της Άγκνι Γιόγκα οδηγώντας τη συνειδητότητα έξω από το αδιέξοδο, έξω από όλα τα αδιέξοδα. Δεν αρνιέται - κάθε άλλο - το Άρρητο, το Ανέκφραστο, «Νέτι, Νέτι», αλλά στη θέση του Απόλυτου βάζει μια υπέροχη και κατανοητή έννοια: Απειροσύνη.
Η Απειροσύνη περιέχει μέσα της τα πάντα: το Ένα και το πολλά, το Ανώτατο και το κατώτατο, το Καλό και το κακό, το Στόχο και τους στόχους. Γιατί η Απειροσύνη είναι ο άπειρος Χρόνος, ο άπειρος χώρος, η άπειρη ύπαρξη, αλλά και η άπειρη εξέλιξη. Η Απειροσύνη, όντας αέναη κίνηση, αέναη πορεία ή εξέλιξη εμπεριέχει απειρία εξελικτικών βαθμίδων, άρα και στόχων.
Ένας Βούδας, ας πούμε, ο Οποίος κατέχει μια ασύλληπτα υψηλή βαθμίδα ανάπτυξης, έχει περατώσει την εξελικτική Του ανιούσα; Ασφαλώς και όχι. Μπορεί να έχει ολοκληρώσει την εξέλιξή Του για τον παρόντα Κύκλο ή Μανβαντάρα, αλλά η πορεία Του θα συνεχιστεί σ’ ένα επόμενο Κύκλο.
Έτσι, μπορούμε να αντιληφθούμε ότι, αν και υπάρχει ένας κοινός στόχος για όλα τα όντα, δηλαδή η υπέρβαση της θνητότητας και των περιορισμών των κατώτερων κόσμων, εντούτοις κάθε ον αντιμετωπίζει έναν ιδιαίτερο στόχο που πρέπει να πετύχει, και ο οποίος στόχος εξαρτάται από τη σημείο στο οποίο έχει φτάσει. Επομένως, θα μπορούσαμε να πούμε ότι θα ήταν πολύ σοφό και χρήσιμο να θέσει καθένας στον εαυτό του το ερώτημα: ποιο είναι το επόμενο βήμα μου;

Τώρα, θα ήταν ίσως δυνατόν, χωρίς βέβαια να είμαστε αφοριστικοί, να σκεφτούμε τον πιο άμεσο επιθυμητό - για πολλούς - στόχο: τη διάνοιξη της θύρας του ανώτερου Λεπτοφυούς Κόσμουo μ’ αυτό εννοούμε ελεγχόμενη είσοδο και εμπειρία, και όχι στιγμιαία, τυχαία και ανεξέλεγκτη επαφή. Η ελεγχόμενη είσοδος σημαίνει πλήρη θέαση, μελέτη και εργασία στη σφαίρα αυτή. Φυσικά, η Διδασκαλία ορίζει ως ουράνια πατρίδα και προορισμό όλων των ανθρώπινων όντων τον Πύρινο Κόσμο. Και έτσι είναι, ωστόσο στη φύση δεν γίνονται άλματαo χρειάζεται να περάσουμε απ’ όλα τα στάδια. Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε ότι οι κόσμοι δεν χωρίζονται με αυστηρά σύνορα αλλά διεισδύουν ο ένας μέσα στον άλλο και τα όρια είναι ρευστά. Και βέβαια η επίτευξη της κατάκτησης του Λεπτοφυούς Κόσμου δεν είναι κάτι εύκολο και αμελητέο! Πολύ μάλλον που ο Αστρικός Κόσμος είναι ένας κόσμος μεγάλης πλάνης και γεμάτος κινδύνους. Χωρίς ισχυρή προστασία και καθοδήγηση δεν συνιστάται αυτό το εγχείρημα.
Και αλήθεια, πού μπορεί να πας χωρίς το Καθοδηγητικό Χέρι; Κι έτσι, το πρώτο μέλημα είναι η διασύνδεση με την πνευματική Ηγεσία. Αυτή είναι η ασφαλής Γέφυρα για όλους τους κόσμους. Και πάλι η Διδασκαλία προσφέρει τα μέσα της άμεσης επικοινωνίας με την Ανώτερη Δύναμη - πραγματικά, με τον πιο άμεσο τρόπο, καταργώντας τις παλιές μηχανικές μεθόδους. Ποιοι καταλαβαίνουν την ευλογία της Πύρινης Δωρεάς; Ποιοι θα κάνουν τα μεγάλα βήματα, τις ψηλές πτήσεις της Νέας Διαθήκης; Θα καλύψουν τις ανάγκες της κρίσιμης μάζας που θα επιτρέχει την άνθιση του Νέου Κόσμου. Είναι μια διαρκής αγωνία.
Αν είμαστε διστακτικοί, μπερδεμένοι, περισπασμένοι, αυτό σημαίνει ότι δεν έχει επιτευχθεί το καθοριστικό βήμα. Αλήθεια, καθένας πρέπει να σκεφτεί πολύ σοβαρά τι είναι εκείνο που τον κρατάει πίσω. Τι είναι εκείνο που τον εμποδίζει να παραδοθεί ολοκληρωτικά και άνευ όρων στο Ωραίο και Καλό. Τι τον εμποδίζει να παραδεχτεί απλά και ολοκληρωτικά ότι το Καλό και Ωραίο δεν μπορεί παρά να είναι και το Αληθινό;
Κι όμως, τις στιγμές εκείνες που αφήνεται κανείς ολοκληρωτικά, που χαλαρώνει το δεσμό με το μικρό, ανήσυχο εγώ, ακριβώς τότε αναδύεται η ευτυχία. Η μαγεμένη πύλη έχει ανοίξει. Αλλά το μικρό, ανήσυχο εγώ βιάζεται να ξανακάνει κατοχή στην ψυχή, κλείνοντάς την στους ασφυκτικούς τοίχους της καθημερινής ευτέλειας. Η μαγεία, η έκσταση έχει χαθεί, και να πάλι η παροδικότητα και η μιζέρια.
Υπάρχει μια πραγματικότητα, αναντίρρητη για κάθε άνθρωπο κάπως συνειδητοποιημένο. Έχοντας συνειδητοποιήσει απολύτως την τραγικότητα της χωροχρονικής ύπαρξης, αισθάνεται την πιεστική ανάγκη της εκδρομής, της εξόδου που γίνεται με το άπλωμά του στον Κόσμο και την συνακόλουθη ανάταση. Αυτή η έξοδος είναι μια απολύτως απαραίτητη εισπνοή οξυγόνου για να διατηρήσει την ισορροπία και την πνευματική υγεία του. Και φέροντας αυτό το πνευματικό όζον στο γήινο πεδίο συνεισφέρει στον εξαγνισμό της κορεσμένης με μιζέρια ατμόσφαιράς του.
Ας πάρουμε, λοιπόν, μερικές εισπνοές πνευματικού όζοντος από τη Διδασκαλία.
Τούτο τον καιρό χρειάζεται βοήθειαo αυτή συνίσταται όχι μόνο σε ενότητα και ιεροπρέπεια αλλά και σε τεταμένη προσπάθεια της καρδιάς προς Εμάς. Είναι ανάγκη να απορρίψετε όλες τις εξωτερικές σκέψεις για να διευκολύνετε τις αποστολές Μας προς εσάς. Η σημασία μιας φλεγόμενης καρδιάς είναι μεγάλη, είναι αληθινά ένα κοσμικός μαγνήτης. Οι άνθρωποι θα δεχτούν την κοσμική τους σπουδαιότητα λιγότερο απ’ όλα. Καθένας είναι πρόθυμος να πετάξει στους ουρανούς, αλλά, κι εδώ επίσης η σπουδαιότητα της καρδιάς είναι μεγάλη!
ΚΑΡΔΙΑ, 513
Είναι επικίνδυνο να μην αισθάνεσαι καμιά υπευθυνότητα. Είναι επίσης επικίνδυνο να είσαι ένα παροδικός ταξιδιώτης, γιατί όλοι είμαστε ακριβώς άχρονα όντα, αποφασισμένα να ανέλθουμε σαν ωθούμενα ουράνια σώματα... Καθένας ανέρχεται σύμφωνα με τη φύση του, και η υπευθυνότητα γίνεται φτερά, όχι φορτίο. Όταν όμως κάποιος αμφιταλαντεύεται, η υπευθυνότητα γίνεται μυλόπετρα στο λαιμό του. Επιπλέον, χωρίς υπευθυνότητα δεν μπορούμε να κολυμπήσουμε στον ωκεανό των στοιχείων. Αυτό δεν είναι ηθικολογία αλλά σωσίβιο. Ένα αντίο δεν είναι παρά μια νέα καλόδεχτη επανένωση. Δεν είμαστε προσωρινοί, είμαστε όντα χωρίς πέρας.
ΚΑΡΔΙΑ, 515
Η έκφραση «γίνομαι φλεγόμενος» είναι αληθινά ακριβής. Ακριβώς, πρέπει να γίνει κανείς φλεγόμενος! Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πληρωθεί με αφθονία πνεύματος. Τούτο όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να έρθει σε επαφή με την Ιεραρχία; Μόνο αντλώντας το πνεύμα από την Ανώτατη Πηγή δεχόμαστε ανανέωση και ένταση της πύρινης ενέργειας... Πρέπει να πληρωθεί κανείς με τη δύναμη του πνεύματος που οδηγεί στο φως...
ΚΑΡΔΙΑ, 412
Καρδιά, πυρ, Ιεραρχία, άνοδος... Αυτό το αδιαχώριστο πλέγμα εννοιών είναι το σωσίβιο, είναι τα φτερά, είναι η σωτηρία. Μόνο που οι έννοιες δεν πρέπει να μείνουν απλώς λέξεις αλλά να γίνουν επιτεύξεις, δηλαδή συστατικά στοιχεία της ύπαρξής μας. Για τα εμπόδια θα τα ξαναπούμε...

01/02/11
Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ
Τώρα που κατακάθισε ο κονιορτός από μια -ζωηρή θα τη χαρακτηρίζαμε- συζήτηση με φίλους, λίγες μέρες πριν, ας προσπαθήσουμε να βάλουμε τις σκέψεις σε μια σειρά.
Το θέμα αφορούσε το πρόβλημα των προβλημάτων: το παροδικό και το διαρκές, και τη σχέση αυτών των δύο. Και, φυσικά, τι είναι αυτό που εμποδίζει τον συνειδητοποιημένο αναζητητή να πετύχει την υπέρβαση, φώτιση, αφύπνιση, ή όπως αλλιώς προτιμά να αποκαλεί ο καθένας την έξοδο από τον κόσμο της οδύνης. Γιατί η παροδικότητα από την ίδια τη φύση της συνεπάγεται πόνο, και σωματικό και ψυχικό. Με δεδομένη την προσωρινότητα όλων των καταστάσεων της ένσαρκης ύπαρξης, πού υπάρχει θέση για ευτυχία, αν υποτεθεί ότι κάποιος τη βιώνει σε δεδομένο χρόνο; Εντούτοις, οι άνθρωποι είναι μανιώδεις κυνηγοί αυτής της χίμαιρας.
Ας δούμε πώς αντιμετωπίζει το ζήτημα της ευτυχίας ο μέσος άνθρωπος, από τη στιγμή που ανακαλύπτει το εγώ του, κατά την περίοδο της εφηβείας συνήθως. Ο έφηβος λοιπόν είναι γεμάτος επιθυμίες, οι οποίες αναδύονται με ηφαιστειώδη ορμή από τα βάθη αυτού του εγώ, και των οποίων η ικανοποίηση -πιστεύει το νεαρό άτομο- θα γεμίσει τη ζωή του με μεγάλες χαρές. Είναι βέβαιος για την επιτυχία του, θεωρώντας, κατά κάποιο τρόπο, πως η ζωή του τη χρωστάει. Ο μέσος έφηβος έχει ένα θράσος και μια υπεροψία, καθώς τοποθετεί τον εαυτό του στο κέντρο του σύμπαντος.
Αν τώρα συμβεί κάτι που θα τραυματίσει αυτό το τεράστιο εγώ, π.χ. μια σωματική μειονεξία, μια απόρριψη από το περιβάλλον, κ.τ.λ., υφίσταται ένα ισχυρό τραυματικό σοκ, το οποίο μπορεί να εξελιχθεί πολύ άσχημα, φτάνοντας σε ψυχολογική διαταραχή ή ανισορροπία. Αρκεί να κυτάξει κανείς πίσω από τις αυτοκτονίες και την εγκληματικότητα αυτής της ηλικίας.
Κατά κανόνα, πάντως, οι έφηβοι διέπονται από μια θορυβώδη χαρά, η οποία πηγάζει από τη δυναμική και ευεξία του σώματός τους. Οι γνωστές κυκλοθυμικές μεταπτώσεις των εφήβων δεν αναιρούν τα παραπάνω. Αυτό που πριν ονομάσαμε «θράσος» της νεότητας οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι το νεαρό άτομο αδυνατεί να φανταστεί τον εαυτό του στα σαράντα, στα εξήντα, εβδομήντα... Δεν αντιλαμβάνεται την παροδικότητα, ούτε σκέφτεται τη βραχύτητα του βίου. Έτσι, η σωματική ευεξία μαζί με την υπαρξιακή ανεμελιά γεννούν το είδος της χαράς και της βεβαιότητας της επιτυχίας που περιγράψαμε.
Στην προχωρημένη νεότητα και καθώς φτάνει ο άνθρωπος στην ωριμότητα, η «νεανική ανοησία», όπως τη χαρακτηρίζει κάπου η Διδασκαλία, έχει υποχωρήσει ή και εξανεμιστεί τελείως. Πολλές προσδοκίες έχουν ήδη διαψευστεί, ευθύνες, δυσκολίες, οδυνηρές εμπειρίες έχουν πλέον συσσωρευθεί. Η αβεβαιότητα έχει κάνει την εμφάνισή της, το μέλλον δεν είναι τόσο επιθυμητό, και οι πρώτοι φόβοι αναδεύονται κιόλας στα βάθη της συνείδησης. Παρ΄όλα αυτά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να «γιορτάζουν γενέθλια» -λες και η γέννησή τους σηματοδοτεί καμιά μεγάλη ευτυχία ή σπουδαιότητα για τον κόσμο! Τέλος πάντων, το παλεύουν ακόμη κυνηγώντας την ουτοπία τους. Εντωμεταξύ το «γαλάζιο πουλί της νιότης» όλο και ρίχνει τα φτερά του...
Για τη μέση ηλικία μπορεί να πει κανείς πως έχει την ηρεμία του Φθινοπώρου. Τα πράγματα έχουν πια διευθετηθεί, οι υποχρεώσεις λιγοστέψει και μαζί και οι μεγάλες προσδοκίες. Οι μεσήλικες δεν κυνηγούν έντονες συγκινήσεις, η ευτυχία τους συνίσταται στη διατήρηση του status quo, στην ησυχία και σε μικροδιασκεδάσεις, οι οποίες αποκτούν νόημα ζωής. Οι σωματικές δυνάμεις υφίστανται ακόμη, αν και σε κάμψη. Τα πρώτα σημάδια κινδύνου για την υγεία κάνουν την εμφάνισή τους. Το μέλλον είναι ανεπιθύμητο και επίφοβο...
Για τη γεροντική ηλικία χρειάζεται να πούμε οτιδήποτε; Η ίδια η κατάσταση είναι απεικόνιση της ανθρώπινης τραγωδίας. Παρακμή όλων των δυνάμεων, συχνά και των πνευματικών, ασθένειες που ταλανίζουν το σώμα και την ψυχή, ανασφάλειατου, και το κοντινό πλέον τέρμα όλων των γνωστών πραγμάτων. Το βραχυπρόθεσμο μέλλον ακούει στο όνομα «φόβος». Φόβος του τέλους, φόβος του πόνου, φόβος του αγνώστου. Η λεγόμενη «γεροντική μελαγχολία» είναι πολύ γνωστή και πολύ συγγνωστή...
Ούτε προσδοκίες πια, ούτε ελπίδες. Η μόνη ελπίδα και επιδίωξη η παράταση της -εξαθλιωμένης- ύπαρξης, με κάθε μέσον: «Και με τα τόσα βάσανα πάλι η ζωή γλυκιά ΄ναι», που λέει ο ποιητής! Και όλη αυτή η τραγικότητα της ανθρώπινης μοίρας αποτυπώνεται -αλήθεια, πόσο εκφραστικά!- πάνω στο πρόσωπο του ηλικιωμένου, σαν μάσκα αρχαίας τραγωδίας.
Και όλη αυτή η πορεία δεν είναι μήπως η πραγματική πανάρχαια τραγωδία της ανθρωπότητας; Και γιατί αυτό; Και είναι δυνατή η διαφυγή από τούτο τον εφιάλτη;
Όλα αυτά βέβαια αφορούν τον μέσο όρο ανθρώπου και δεν αποτελούν καμιά πρωτότυπη ανακάλυψη. Είναι κοινός τόπος και ο λόγος ακριβώς για τον οποίο οι άνθρωποι κάποια στιγμή ζητούν να βγουν από την πεπατημένη οδό και οδηγούνται στο πνευματικό μονοπάτι. Άλλο είναι το θέμα. Έχει να κάνει μ΄αυτούς τους τελευταίους, τους αναζητητές της διεξόδου ή εξόδου. Γι΄αυτούς λοιπόν έρχεται μια στιγμή μεγάλης δυσκολίας. Είναι όταν οι εγκόσμιες επιθυμίες σιγούν και η κοσμική ζωή δεν έχει πια δέλεαρ για κείνους. Ο κόσμος που ήξεραν έχει αφεθεί πίσω, δεν διαθέτει πλέον έλξη, από την άλλη όμως δεν έχουν ανοίξει ακόμη οι πύλες του νέου κόσμου. Έτσι, ούτε πίσω μπορούν να γυρίσουν πλέον, ούτε όμως έχουν κάνει το αποφασιστικό βήμα μέσα στην ανώτερη σφαίρα. Είναι μετέωροι ανάμεσα σε δύο κόσμους, χωρίς να ανήκουν πραγματικά σε κανέναν. Το μεγάλο, οριστικό άλμα στη νέα κατάσταση δεν έχει γίνει, η πύλη δεν έχει ανοιχτεί.
Αυτή η μετέωρη θέση είναι ασφαλώς πολύ δύσκολη. Και το ερώτημα είναι: Τι εμποδίζει το άνοιγμα της πύλης; Πού σκοντάφτει το αποφασιστικό βήμα; Θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τις αιτίες αυτής της δυσκολίας, ή, τουλάχιστον, κάποιες από αυτές.

25/01/11
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ Μ.
Συμβαίνει το εξής: όταν έχουμε περιπλανηθεί σε άλλες «γειτονιές», η επιστροφή στον οικείο χώρο μας γεννά ιδιαίτερη ευχαρίστηση -αγαλλίαση είναι η πιο σωστή λέξη -μαζί με την αίσθηση του δεσμού μας με αυτόν. Και μάλιστα η αίσθηση αυτή είναι πιο έντονη σε κάθε νέα «προσάραξη» στο προσφιλές λιμάνι. Φυσικά, μιλάμε για πνευματικούς χώρους και πνευματικές περιπλανήσεις. Και μπορεί στην περιδιάβασή μας να συναντήσουμε όμορφα, ενδιαφέροντα και αξιόλογα «τοπία», αλλά πάντα σιγοκαίει η φωτιά της νοσταλγίας και ο πόθος της επιστροφής στο «πάτριο έδαφος» της Διδασκαλίας μας. Κι από κάθε σύγκριση βγαίνει ενισχυμένη! Πώς συμβαίνει αυτό; Με ποια ακαταμάχητη μαγεία μας έχει δέσει;
Βέβαια, καθένας θα πει πως ο επιλεγμένος δρόμος του είναι ο πιο μαγικός για εκείνον, γι΄αυτό άλλωστε και τον διάλεξε. Πράγματι, έτσι συμβαίνει. Παρ΄όλα αυτά, και -πιστεύουμε- αντικειμενικά, η Άγκνι Γιόγκα έχει μια ισχύ, η οποία την καθιστά μοναδική. Είναι αλήθεια ότι πολλοί θα αντιδράσουν με αρνητικότητα ή με αδιαφορία και μόνο στο άκουσμα του ονόματος της Διδασκαλίας, απλώς και μόνο επειδή δεν ανήκει στην εθνική τους γλώσσα και επειδή δεν γεννήθηκε στη δική τους χώρα. Βέβαια, άτομα αυτής της νοοτροπίας, τόσο περιορισμένης αντίληψης, χωρίς περιεκτικότητα, δεν είναι κατάλληλα για την ατραπό αυτή, η οποία εισάγει κατ΄ευθείαν στην Απειροσύνη, στο απεριόριστο, και καλλιεργεί στη συνειδητότητα κατ΄εξοχήν τις ιδιότητες της περιεκτικότητας και της σύνθεσης.
Τα ονόματα, οπωσδήποτε, δεν έχουν μεγάλη σημασία, δεν είναι παρά ονόματα. Εντούτοις, η σημασία της Άγκνι Γιόγκα, πέραν του ότι είναι τόσο εύηχη, δεν είναι ξένη γλώσσα για κανέναν μορφωμένο -ιστορικά και γλωσσολογικά- άνθρωπο, αφού ανήκει στη σανσκριτική, τη μητέρα όλων των γλωσσών, και ηχεί τόσο πολύ σαν ελληνική ή λατινική, τις δύο αυτές αδελφές γλώσσες, άμεσες θυγατέρες της σανσκριτικής. Και, πάντως, οι ρίζες των λέξεων όλων των γλωσσών έχουν αναγωγή σ΄αυτή τη γλώσσα των Θεών, τη σανσκριτική.
Σε κάθε περίπτωση όμως, αυτό το ζήτημα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία παρά μόνο όσον αφορά το χαρακτήρα αυτής της Διδασκαλίας, ο οποίος είναι υπερεθνικός, παγκόσμιος και πανανθρώπινος. Και μπορεί όποιος θέλει να την αποκαλεί Επιστήμη της Ζωής, Τέχνη του Ζειν ή του Σκέπτεσθαι, Ζωντανή Ηθική, Γιόγκα του Πυρός, κ.τ.λ.
Εκείνο που είναι ιδιαίτερης σημασίας και συνιστά τη δυναμική της Άγκνι Γιόγκα είναι το ότι χτυπά τη νότα του Νέου Κύκλου, του Νέου Κόσμου, του Νέου Ανθρώπου. Είναι ακριβώς ο πρόδρομος αυτής της Νέας Ζωής. Σκοπός και ρόλος της είναι ακριβώς να εισαγάγει στην Νέα Ζωή. Και πώς το κάνει αυτό; Διαμορφώνοντας την ανάλογη συνειδησιακή ποιότητα, η οποία προϋποθέτει ένα νέο τρόπο σκέψης. Η σκέψη αποκτά τεράστια και καθοριστική σπουδαιότητα στην Άγκνι Γιόγκα. Τα πάντα θα κριθούν και θα εξαρτηθούν από την ποιότητα και το περιεχόμενο της σκέψης. Η σκέψη που θα γεννήσει το Νέο Ον είναι απεριόριστη, παμπεριεκτική, σταθερή, δυναμική, καθαρή, πύρινη.
Βέβαια, θα μπορούσαμε να πούμε απλώς: πύρινη. Επειδή ο τελευταίος προσδιορισμός εμπεριέχει όλους τους άλλους, και πολλούς ακόμη. Γιατί πύρινη σκέψη σημαίνει σκέψη της καρδιάς. Και η καρδιά είναι το όργανο, το οποίο μας συνδέει με όλα τα όντα και όλους τους κόσμους. Έτσι, είναι και η γέφυρα για τους ανώτερους κόσμους. Και όταν μιλάμε για «Νέο Κόσμο», αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξει μια ριζική αναμόρφωση και μεταμόρφωση της ζωής στη Γη. Δηλαδή θα υπάρξει μια μεγάλη αναβάθμιση σε όλους τους τομείς. Αναβάθμιση σημαίνει εισαγωγή ποιοτήτων και τρόπων του ανώτερου Κόσμου στη γήινη ζωή. Το ωραιότερο στοιχείο της Νέας Ζωής θα είναι το σπάσιμο των συνόρων. Όχι απλώς ανάμεσα στα έθνη και στους λαούς, αλλά και ανάμεσα στους κόσμους. Ακόμα και ανάμεσα στο πριν και το τώρα, στο τώρα και το μετά. Η ζωή θα φανεί ως μια ατέρμονη συνέχεια, μια ατέρμονη εμπειρία. Υπάρχει μεγαλύτερη ευδαιμονία από τη βίωση αυτής της απειροσύνης; Ποια ζωντανή ψυχή δεν θα ριγήσει από χαρά, δεν θα κατακλυστεί από ενθουσιασμό μπροστά σε μια προοπτική; Αυτό το θαυμαστό πεπρωμένο είναι δυνατόν, είναι μέσα στο κοσμικό σχέδιο και μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από τη συνειδητότητα. Τόσο απλά! Αρκεί να καταλάβει κανείς τη μεγάλη αλήθεια: ότι η συνειδητότητα είναι ο δημιουργός όλων των πραγμάτων, όλων των καταστάσεων. Παν ό,τι υπάρχει δεν είναι παρά αποτέλεσμα σκέψης, δηλαδή όλο το Σύμπαν δεν είναι παρά καταστάσεις της συνειδητότητας.
Αυτή λοιπόν η θαυμαστή προοπτική είναι το πύρινο δώρο της Άγκνι Γιόγκα στην ανθρωπότητα. Είναι τόσο απίστευτα ωραία, κι όμως αληθινή! Δεν έχουμε παρά να δεχτούμε το δώρο.
Βέβαια, μανιασμένη είναι η αντίδραση των παλιανθρώπων -παλιών ανθρώπων- στην νέα προοπτική. Αλλά έτσι γίνεται πάντα: το παλιό αντιτίθεται στο νέο, δεν παραδίδει τα σκήπτρα. Επικράτηση όμως του παλιού σημαίνει καταστροφή. Πρέπει να αγωνιστούμε σθεναρά για τη νίκη. Ποια τα όπλα μας; Η πληροφόρηση, η κατανόηση, η αποδοχή. Η πίστη και η αγωνιστικότητα. Ποια η πανοπλία μας; Η πρόσδεση στην πνευματική μας Ηγεσία.
Η σύγκρουση βέβαια θα είναι σκληρή, αδυσώπητη. Ήδη βιώνουμε μια χαοτική παγκόσμια κατάσταση. Αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με την οικονομική κρίση, η οποία άλλωστε αφορά κυρίως το λεγόμενο δυτικό ημισφαίριο με το νοσηρό καπιταλιστικό του σύστημα, αλλά με τη γενικότερη κλιματολογική και γεωλογική αναστάτωση -όλα αυτά τα αναμενόμενα, αφού η χαοτική σκέψη γεννά χαοτικές καταστάσεις.
Κάθε οξυδερκής παρατηρητής μπορεί να δει πώς τα διάφορα κατεστημένα -συνειδητοί και μη εκπρόσωποι και υπηρέτες του παλιού- αγωνίζονται να παραμείνουν στην εξουσία (πολιτική, οικονομική, θρησκευτική και κάθε είδους) σε βάρος της κοινής ευημερίας που την ποδοπατούν ανελέητα. Όπλα τους η παραπληροφόρηση, η παραποίηση, η διαφθορά, η καταπάτηση κάθε ηθικού νόμου.

Παρ΄όλα αυτά, μέσα από την κρίση και το χάος, κάποια στιγμή θα ανατείλει ο Ήλιος του Νέου Κόσμου. Η Κοινότητα, η Παγκόσμια Αδελφότητα του Φωτός, η Γενική Ευημερία, η Ομορφιά, η Πνευματικότητα θα είναι βιωμένες πραγματικότητες. Αυτή είναι η διακήρυξη της Άγκνι Γιόγκα, της Ατραπού της Καρδιάς. Αυτό το Κάλεσμα έχει σαλπίσει -και «ανάξιος όποιος ακούει τη σάλπιγγα και δεν λέει παρών».
Ο μαγνήτης της καρδιάς θα προσελκύσει τους αγωνιστές του Κοινού Καλού. Η Νέα Φυλή θα ευδοκιμήσει και θα χτίσει τον κόσμο της. Αυτή τη νότα ηχεί η Διδασκαλία της Εποχής του Πυρός. Γι΄αυτό είναι τόσο μαγική, τόσο μοναδική για όποιον μπορεί να αντιληφθεί την ήχησή της. Κι εμείς, με τις μικρές μας δυνάμεις, αγωνιζόμαστε να κάνουμε αυτόν τον ήχο πιο ευδιάκριτο, πιο προσιτό. Γιατί αυτόν τον ήχο τον αγαπάμε όσο τίποτε στον κόσμο. Είναι η ψυχή μας, η χαρά μας, η δύναμή μας.
Αλλά αυτός ο πολυαγαπημένος και ακριβός ήχος, ο Λόγος της Διδασκαλίας, εκτός από τον πανίσχυρο κραδασμό του, διαθέτει και άλλη μια μαγεία -την κρυμμένη του ποίηση, άλλοτε αφανέστερη και άλλοτε εμφανέστερη, αλλά πάντα υπαρκτή.
Κι έτσι, κάθε φορά που επιστρέφουμε, μετά από περιηγήσεις σε άλλους κήπους, στον Κήπο του Μ., βλέπουμε τον ήλιο του να λάμπει ακόμη πιο φωτεινά!

18/01/11
ΕΥΧΕΣ
Με τι ν΄αρχίσουμε τη νέα χρονιά; Με ευχές, φυσικά, θα έλεγε κανείς. Αλλά τι είναι οι ευχές; Αν εξετάσουμε την ετυμολογία της λέξης, ευ-χέω, βρίσκουμε ότι σημαίνει τη διάχυση θετικής ενέργειας, καλού.
Βέβαια, οι ευχές μπορεί να είναι ειλικρινείς, υποκριτικές ή απλώς τυπικές. Συνήθως, ισχύει το τελευταίο. Το θέμα είναι κατά πόσον είναι αποτελεσματικές και ποιο είναι ή θα έπρεπε να είναι το περιεχόμενό τους.
Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο, το περιεχόμενο. Τι συνήθως εύχονται οι άνθρωποι; «Χρόνια πολλά», «Καλές Γιορτές», «Υγεία και Ευτυχία», ή ακόμη «Καλή Διασκέδαση», «Καλά να περάσετε», κ.τ.λ.
Αν δεχτούμε ότι υπάρχει Κάρμα, δηλαδή, αιτιότητα, με άλλα λόγια, αποτελέσματα τα οποία αναπόφευκτα παράγονται από ενέργειες που τα έχουν κινητοποιήσει, τότε αυτά θα συμβούν ούτως ή άλλως -ή μήπως όχι; Οπότε, τι νόημα μπορεί να έχουν οποιεσδήποτε ευχές;
Ασφαλώς, το Κάρμα είναι πανίσχυρος συμπαντικός νόμος -«το Πεπρωμένον φυγείν αδύνατον», «Ανάγκα και θεοί πείθονται», κ.τ.λ.
Πρέπει να κατανοηθεί η λειτουργία του Κάρμα. Κατ΄αρχήν, υπάρχουν κοσμικές προδιαγεγραμμένες αναγκαιότητες, όπως π.χ. η εκδήλωση, οι χρονικοί κύκλοι, η πτώση στην ύλη, και άλλες στις οποίες πείθονται ακόμα και οι «θεοί», δηλαδή οι ανώτατοι Κυβερνήτες των ουράνιων σωμάτων. Αυτό το Κάρμα-Ανάγκη είναι σχετικά στατικό, καθώς αφορά τεράστιες χρονικές περιόδους.
Το ανθρώπινο κάρμα δεν μπορεί να ξεφύγει από το Κοσμικό Κάρμα. Όσον αφορά όμως το κάρμα που δημιουργείται από τα ίδια τα ανθρώπινα όντα, αυτό υπόκειται σε μια δυναμική, συνεχή διαδικασία. Τούτο σημαίνει ότι κάρμα εξαλείφεται και κάρμα γεννιέται διαρκώς και κάθε στιγμή από τις ενέργειες του ανθρώπου, από τις οποίες η πιο ισχυρή και καθοριστική είναι η σκέψη. Επομένως, μπορεί να αντιληφθεί κανείς ότι το κάρμα είναι δυνατόν να τροποποιηθεί και ποιοτικά και ποσοτικά. Και αυτό αφορά και το ατομικό και το συλλογικό κάρμα. Τα πάντα εξαρτώνται από τις κινήσεις και τη δραστηριότητα της συνειδητότητας, της οποίας βασικός μοχλός είναι η σκέψη.
Τότε, λοιπόν, μπορεί να μεταλλαγεί το δημιουργημένο κάρμα χωρίς συνειδητή προσπάθεια; Προφανώς, μπορεί να συμβεί ακόμα κι αυτό. Κι εδώ έχουν τη θέση τους οι ευχές, οι οποίες δημιουργούν ρεύματα θετικής, ή ευνοϊκής, ενέργειας, τα οποία είναι δυνατόν να επηρεάσουν το κάρμα ατόμων και ομάδων, χωρίς τα τελευταία να έχουν επίγνωση του γεγονότος. Εξάλλου, συμβαίνει ένα μεγάλο, πολύ εξελιγμένο Ον να αναλαμβάνει μέρος του πανανθρώπινου καρμικού φορτίου, προκειμένου να αποτρέψει ή να καθυστερήσει μια επικείμενη καταστροφή. Ένα τέτοιο Ον μπορεί επίσης να σηκώσει μέρος του καρμικού φορτίου ενός προσώπου, του οποίου έχει αναλάβει την πνευματική καθοδήγηση.

Οι ευχές λοιπόν, όντας και έκφραση επιθυμίας για το Καλό, δεν είναι απλώς εθιμοτυπική μηχανική συνήθεια, αλλά μπορούν να έχουν βελτιωτικό ή, ακόμη και σωτήριο αποτέλεσμα, ανάλογα με την ισχύ τους. Αυτό, φυσικά, υπό τον όρο ότι είναι ειλικρινείς. Ειλικρινείς είναι οι ευχές, οι οποίες πηγάζουν από την καρδιά -και μόνον αυτές. Γιατί οι ευχές είναι σκέψη-βούληση-εκπομπή της καρδιάς. Υπό την έννοια αυτή αποτελούν εφαρμογή των εντολών της Διδασκαλίας, όπως αυτές εκφράζονται παρακάτω:
«Βάλε τη σκέψη πάνω στη καρδιά...»
«Κάνετε τουλάχιστον μια καλή (=ανιδιοτελή) σκέψη την ημέρα...»
«Οι καλές σκέψεις θα είναι ο καλύτερος εξαγνιστής του περιβάλλοντός μας. Η πραγματοποίηση αποστολής καλού είναι ακόμη πιο ισχυρή από τα εξαγνιστικά θυμιάματα... Κάθε τέτοια αποστολή είναι σαν μια καθαρτήρια αστραπή.»
Και ας μην ξεχνάμε ότι η σκέψη είναι πανίσχυρος μαγνήτης. Προσελκύει ή απωθεί. Σ΄αυτό έγκειται η δύναμή της, αφού ο μαγνητισμός είναι η μεγαλύτερη συμπαντική ενέργεια.
Οι ευχές λοιπόν είναι καλές σκέψεις, ανιδιοτελείς σκέψεις, αγνές σκέψεις. Εφόσων, βέβαια, είναι τέτοιο το περιεχόμενό τους. Γιατί, όπως ξέρουμε, η αντίστοιχη αρχαία λέξη αρά, η οποία όμως σημαίνει, ανάλογα με το περιεχόμενό της, και ευχή και κατάρα. Σε σχέση επίσης με το θέμα που συζητάμε, δεν πρέπει να ξεχνάμε τις προειδοποιήσεις της Διδασκαλίας ότι τόσο οι καλές όσο και οι κακές σκέψεις που εξαπολύουμε στο διάστημα είναι πολύ πιθανό να μην φτάσουν στο συγκεκριμένο πρόσωπο, στο οποίο στοχεύουν. Κι αυτό για διάφορους λόγους, όπως ότι δεν υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας, δηλαδή η πλευρά του δέκτη είναι κλειστή, ή ότι διάφορα διαστημικά εμπόδια, π.χ. η διαστημική «γλίτζα» που δημιουργείται από τιποτένιες ή χαμερπείς σκέψεις, κ.τ.λ., εκτρέπουν την αποστελλόμενη σκέψη.
Η σκέψη όμως είναι ακατάστρεφτη και παραμένει ζωντανή στο χώρο. Έτσι, θα βρει κάποιον αποδέκτη εν τέλει. Μπορεί να προσφέρει παρηγοριά, ανακούφιση, ενδυνάμωση ή και να πλήξει κάποιον αθώο εάν είναι κακόβουλη.
Το θέμα είναι ότι έχουμε μεγάλη ευθύνη γι΄αυτά που εκπέμπουμε. Πρέπει να προσέχουμε πολύ τι ευχόμαστε είτε για τον εαυτό μας είτε για τους άλλους. Οι καλύτερες ευχές είναι εκείνες που αναφέρονται στο Φως, στη φώτιση, την πνευματικότητα, δηλαδή στην πραγματική υπόσταση των όντων, επειδή, απλά, κάθε άλλη ευτυχία που αφορά την προσωρινή ύπαρξη δεν μπορεί να έχει μόνιμο χαρακτήρα. Η ένσαρκη ύπαρξη είναι ζυμωμένη με τον πόνο, και μόνο ο αφιλοσόφητος κυνηγά στη ζωή της προσωπικότητας την ευτυχία, επειδή αυτή, όπως κι άλλοτε έχουμε πει, δεν ανήκει στο γήινο πεδίο. Η γήινη ύπαρξη είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να έχει μόνο τη μία όψη, τον ένα πόλο, τη χαρά. Όποιος κυνηγά γήινες χαρές οφείλει να περιμένει και το αντίθετό τους, τον πόνο. Η γήινη ζωή έχει το στοιχείο της τραγικότητας. Αυτό υπερβαίνεται μόνο με τη ζωή του πνεύματος. Να, γιατί οι ευχές που αναφέρονται στην πνευματικότητα είναι οι καλύτερες.
Όπως καλύτερες είναι οι ευχές που στέλνονται σε όλα τα όντα, σε όλο τον κόσμο, σε όλους τους κόσμους. Η επιθυμία και η ευχή για το Γενικό Καλό είναι η άριστη ευχή. Και ο άνθρωπος πρέπει να είναι μια συνεχής πηγή αυτής της ευλογίας. Γι΄αυτό, λοιπόν, ας ευχηθούμε

Ειρήνη, Φως, και Χαρά σε όλα τα όντα, σε όλους τους Κόσμους, ΟΜ!

11/01/11
ΠΕΝΤΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΛΑΝΕΣ
Υπάρχουν πέντε μεγάλες πλάνες, οι οποίες καταδυναστεύουν την ανθρώπινη συνειδητότητα και αποτελούν την αιτία όλων των δεινών. Μπορούμε να τις απαριθμήσουμε ως εξής:
1. Ιδέα του Περιορισμού ή των ορίων.
2. Ιδέα του Κενού.
3. Ιδέα της Ασυνέχειας.
4. Ιδέα της Χωριστικότητας ή Χωριστής Ύπαρξης.
5. Ιδέα της Διαίρεσης σε Έμψυχη και Άψυχη Ύλη.
Αυτές οι σφαλερές ιδέες δεν είναι άσχετες μεταξύ τους αλλά συνιστούν μια αξεδιάλυτη ενότητα. Επίσης, αποτελούν την αφετηρία πλήθους άλλων πλανών που γεννιούνται ως επακόλουθο των βασικών πλανών. Τέλος, μπορούμε να δουμε, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι όλες είναι αποτέλεσμα των φυσικών αισθήσεων.
Όλες οι Διδασκαλίες, όλες οι Φιλοσοφίες, από καταβολής κόσμου έχουν προσπαθήσει ακριβώς το ίδιο πράγμα -να οδηγήσουν τον άνθρωπο πέρα από τον ασφυκτικό κλοιό αυτών των αισθήσεων. Ευτυχώς, σήμερα έρχεται πλέον η ίδια η ανθρώπινη επιστήμη, με τις ανακαλύψεις της, ιδίως στο χώρο της Φυσικής, να επιβεβαιώσει τις θέσεις της Διδασκαλίας.
Ας εξετάσουμε λοιπόν τις παραπάνω Πλάνες σε σχέση με τα αποτελέσματά τους, και σε αντιδιαστολή με τις αντίστοιχες τοποθετήσεις της Διδασκαλίας. Δεν είναι καθόλου παράδοξο το αξίωμα ότι «ο νους είναι ο φονιάς του Πραγματικού». Αφού ο νους αποτελεί τη σύνθεση των φυσικών αισθήσεων, κατά συνέπεια αδυνατεί να πάει πέρα από τη φυσική εμπειρία. Έτσι, μπορεί να αναγνωρίσει μόνο τον κόσμο των φαινομένων, ο οποίος είναι ο κόσμος του Περιορισμού -ενός περιορισμού που περιλαμβάνει όλες τις όψεις της ύπαρξης: το χώρο, το χρόνο, τις δυνατότητες, με άλλα λόγια την ίδια την ύπαρξη. Ίσως κανείς περιπέσει σε σύγχυση, επειδή η παραπάνω διαπίστωση φαίνεται να αντιφάσκει με τις θεμελιώδεις δηλώσεις της Διδασκαλίας για την αξία και παντοδυναμία της σκέψης -«ο Κόσμος είναι σκέψη». Αναμφίβολα, τα πάντα είναι σκέψη. Δεν υπάρχει τίποτε που να μην είναι σκέψη. Η σύγχυση αίρεται αμέσως όταν δεχτεί κανείς το πολυεπίπεδο της ύπαρξης, και αντιληφθεί ότι αυτό το οποίο αποκαλούμε κατώτερο νου είναι ο πατέρας της Πλάνης και όλων των ψευδαισθήσεων. Όταν κατανοήσει ότι υπάρχει σκέψη που πηγάζει από τα κατώτερα επίπεδα ύπαρξης και αφορά μόνο σ΄αυτά, αλλά ότι υπάρχει επίσης σκέψη που συνδέεται με τα ανώτερα επίπεδα. Το ζήτημα είναι το εξής: ενώ η κατώτερη σκέψη αποκλείει εντελώς τα ανώτερα επίπεδα, γιατί είναι από τη φύση της αποκλειστική και περιορισμένη, αντίθετα, η ανώτερη σκέψη είναι σε θέση να συμπεριλάβει τα κατώτερα επίπεδα επειδή είναι περιεκτική των πάντων και απεριόριστη. Έτσι, λοιπόν, «ο φονιάς του Πραγματικού», δηλαδή της Αλήθειας, είναι ο νους, και, επακόλουθα, η συναφής με αυτόν σκέψη, η οποία περιορίζεται μόνο στον κόσμο των φαινομένων. Όταν αυτός ο νους σιγήσει, και μόνο τότε, ανοίγουν οι Πύλες της Απειροσύνης.
Έχουμε πει κατά καιρούς τόσο πολλά γι΄αυτή τη μεγαλειώδη και θεμελιώδη έννοια της Διδασκαλίας που είναι η βάση κάθε χαράς, δύναμης και η μόνη πραγματική αισιοδοξία -στ΄αλήθεια, δεν υπάρχει άλλη. Χωρίς το απεριόριστο της ύπαρξης και των δυνατοτήτων, ποια αισιοδοξία είναι δυνατή; «Ακόμα κι ένα σκουλήκι δεν βάζει όρια στις σκοτεινές του σήραγγες.»

Η δεύτερη ψευδέστατη έννοια είναι εκείνη του κενού. Πραγματικά, υπάρχει καθόλου τέτοια πράγμα -κενό; Ακόμα κι ένα απλό μικροσκόπιο την ανατρέπει εκ βάθρων. Πολύ μάλλον, όταν η σύγχρονη, προχωρημένη επιστημονική σκέψη μιλάει για παράλληλα ή πολλαπλά σύμπαντα, για κόσμους μέσα σε κόσμους, για διείσδυση, κ.τ.λ. Η σοφία της Διδασκαλίας δηλώνει αυστηρά ότι η ίδια η λέξη «κενό» οφείλει να μην υπάρχει, όντας ανυπόστατη.
Η ιδέα του κενού εμποδίζει την ιδέα των διαβαθμίσεων της ύλης, κι έτσι κάνει δύσκολη την αποδοχή της ύπαρξης του Λεπτοφυούς Κόσμου, και γενικότερα των Ανώτερων Κόσμων. Αλλά, ο χώρος είναι πλήρης.
Η ψευδαίσθηση του κενού συνεπιφέρει την ιδέα της Ασυνέχειας. Σύμφωνα με αυτή, το κενό ή τίποτα παρεμβάλλεται ανάμεσα στα ορατά όντα και αντικείμενα, ανάμεσα στους κόσμους και, φυσικά, απομονώνει κάθε ένσαρκη ύπαρξη. Κενό, μηδέν, απόλυτο σκοτάδι πριν από τη γήινη ύπαρξη, κενό, μηδέν, απόλυτο σκοτάδι μετά από αυτήν! Κι ας είναι όλες οι μαρτυρίες, ακόμα και οι νυχτερινές μας εμπειρίες, ενάντια σ΄έναν τέτοιο παραλογισμό. Αυτός ο σκόπιμα καλλιεργούμενος, από τους υπηρέτες του σκότους, εφιάλτης της ανθρωπότητας φτάνει πια στο τέλος του, καθώς ο αόρατος κόσμος έχει ήδη προσεγγιστεί φωτογραφικά σε αρκετό βαθμό, αλλά σύντομα θα γίνει ορατός από το ίδιο το χέρι της επιστήμης, έστω στα κατώτερα και υλικότερα στρώματά του. Όσον αφορά τα ανώτατα στρώματα, ή σφαίρες, αυτά θα είναι πάντα προσιτά στο υψηλό Σαμάντι, το οποίο στο Νέο Κόσμο -αν βέβαια του επιτρέψουμε να επικρατήσει- δεν θα χρειάζεται τις παλιές μεθόδους συγκέντρωσης και διαλογισμού, αλλά θα επιτυγχάνεται με τον άμεσο τρόπο που υποδεικνύει η Διδασκαλία-Επιστήμη της Νέας Ζωής, η Άγκνι Γιόγκα. Η διάσπαση, ο διαχωρισμός και η ασυνέχεια των κόσμων και της ύπαρξης δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί. Κάτι τέτοιο θα σηματοδοτούσε το βίαιο τέλος του πλανήτη μας. Και δεν είναι υπέρτατο καθήκον, και υπέρτατη χαρά συγχρόνως, να εργαστούμε για τη σωτηρία του γήινου Οίκου μας, σπάζοντας τα σύνορα της φυλακής του και φυλακής μας; Και δεν αξίζει αυτή η μέριμνα να γίνει η πρώτη και κύρια μέριμνα της ζωής μας;
Όσο για την ιδέα της Χωριστικότητας, την ψευδαίσθηση της χωριστής ύπαρξης, και, κατά συνέπεια, της δυνατότητας ίδιου συμφέροντος, ατομικής ιδιοκτησίας, κ.τ.λ., αυτή πηγάζει και συνέχεται άμεσα με την πλάνη της Ασυνέχειας. Αυτή η τέταρτη μεγάλη Πλάνη αγνοεί την πραγματικότητα των ακτινοβολιών, των εκπομπών, της ανταλλαγής, της αλληλεπίδρασης, της αλληλουχίας. Αγνοεί την τεκμηριωμένη επιστημονική γνώση ότι «το Σύμπαν είναι ένα απέραντο πλέγμα αλληλένδετων και αλληλεπιδρουσών ενεργειών». «Ακόμα κι ένα πούπουλο που πέφτει από το φτερό ενός πουλιού αντηχεί σαν κεραυνός στους Ανώτερους Κόσμους», σχολιάζει η ποιητική γλώσσα της Άγκνι Γιόγκα.
Και η πέμπτη πλάνη είναι επίσης τεράστιας σημασίας για την κατεύθυνση της ανθρώπινης δράσης, γιατί έχει να κάνει με τη Ζωή και το Θάνατο. Υπάρχει όμως θέση για θάνατο σ΄ένα Σύμπαν όπου τα πάντα είναι ενέργεια, κίνηση και αλλαγή; Δεν είναι η Ζωή ταυτόσημη με την ενέργεια και την κίνηση; Υπάρχει τίποτε ακίνητο στο Σύμπαν;
Βέβαια, το κρίσιμο σημείο, θα πει ο σκεπτικιστής, είναι αν η κίνηση και αλλαγή στην ατομική μας ύπαρξη συνοδεύεται και από το στοιχείο της συνειδητότητας, γιατί ασφαλώς μια μη συνειδητή ύπαρξη δεν έχει κανένα νόημα.
Πράγματι, δεν θα είχε κανένα νόημα, αν ήταν ποτέ δυνατή μια τέτοια ύπαρξη. Αλλά Ζωή και Συνειδητότητα είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο. Ή, για να είμαστε ακριβείς, υπάρχει μόνο μία Ενέργεια: η Ζωή-Συνείδηση. Αυτή η Ενέργεια διαρκώς ρέει, μεταβάλλεται, μεταμορφώνεται -αλλάζει μορφή. «Πάντες μεν ου κοιμηθησόμεθα, πάντες δε μεταλλαγησόμεθα» -τόσο απλά! Αυτή η απλούστατη, αλλά θεμελιώδης, αλήθεια έχει διακηρυχθεί ομόφωνα μέσα στους αιώνες από όλες τις μεγάλες Διδασκαλίες, από όλους τους μεγάλους Στοχαστές. Βέβαια, ο άπιστος Θωμάς, θέλει πάντα να βάλει το χέρι του «στον τύπο των ήλων», παρόλο που έχει επίσης λεχθεί: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες»! Και αυτή η πίστη δεν αναφέρεται στην τυφλή, χωρίς ρίζες, πίστη του αφελούς, αλλά στην ανώτερη εσωτερική γνώση, ή ενόραση, η οποία είναι βιωμένη και βέβαιη. Εν πάσει περιπτώσει, και ο «άπιστος Θωμάς», δηλαδή η μη ανεπτυγμένη ανώτερη συνειδητότητα, μπορεί κι αυτή να φτάσει στην ευτυχία της βιωμένης γνώσης, αλλά χρειάζεται φλογερή επιθυμία και ακούραστη αναζήτηση: «Ζητείτε και ευρήσετε...»
Και πόσο γρήγορα θα φτάσει η ανθρωπότητα σ΄αυτή την ευλογημένη κατανόηση, αν μόνο αντιληφθεί το άκυρο της διαίρεσης της Ενιαίας Ζωής σε «έμψυχη» και «άψυχη» ύλη! Αν επιστρέψει στην αρχαία Σοφία του Υλοζωισμού, και έτσι ξεφύγει από τους αδιέξοδους λαβύρινθους, στους οποίους έχει εγκλωβιστεί. Αν αποδεχτεί το γεγονός της παγκόσμιας Ζωής-Συνείδησης ή Έμψυχης Ύλης, η οποία είναι Μία και αδιαίρετη, αλλά περιέχει απειρία διαβαθμίσεων και διαφοροποιήσεων, οι οποίες εξαρτώνται από την εξελικτική πορεία κάθε ζωντανής, έμψυχης Μονάδας -από την ορυκτή μονάδα ως την ανθρώπινη, κι από την ανθρώπινη ως τα δυσθεώρητα ύψη των Δημιουργών των Κόσμων, κατάσταση με την οποία συγκρινόμενη η ανθρώπινη συνειδητότητα, ή αντιληπτική ικανότητα, μοιάζει με εκείνη ενός σκεπαρνιού σε σύγκριση με την ανθρώπινη! Αλλά και πόση διαβάθμιση και διαφορά στην ανθρώπινη αντιληπτικότητα, και τι χάσμα ανάμεσα στην πρωτόγονη και τη συνειδητότητα ενός μεγαλοφυούς...
Το Σύμπαν είναι άπειρο, είναι ανεξάντλητο, είναι πάμπλουτο. Είναι Δωρητής όλων των δώρων. Καθένας θα έχει, αργά ή γρήγορα, αυτό που ζητά -είναι έτσι η συμπαντική νομοτέλεια: «Αιτείτε και δοθήσεται». Καθένας θα είναι στη θέση που του αρμόζει. Ο καρμικός νόμος είναι ακριβοδίκαιος.

Ας ευχηθούμε λοιπόν να γεννηθεί ο Χριστός, ο Λυτρωτής -η Χριστική Ψυχή, η ανώτερη συνειδητότητα. Μας καλεί η υπέροχη πτήση στην Απειροσύνη της Πνευματικής Ζωής. Ας κάνουμε την ατομική και γενική κρίση, κυοφορία του Νέου Κόσμου. Ας περπατήσουμε στη Νέα Ατραπό -οι οδοδείκτες έχουν στηθεί, ο Ηγέτης είναι έτοιμος, οι καιροί έχουν σημάνει.

21/12/10
ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
Ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποια πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Ασφαλώς, υπάρχει αναταραχή, ανησυχία, ανατροπή. Μαζί μ΄αυτά κοχλάζει μια οργή και μομφή που απευθύνεται κυρίως στους πολιτικούς άρχοντες και σε όποια αρχή συνδέεται με την εξουσία. Αυτή η οργή συχνά, όλο και πιο συχνά, εκδηλώνεται με βίαιο τρόπο και η πολιτεία παραδίνεται στο χάος.
Οπωσδήποτε, το χάος έχει παρεισφρήσει παντού: στην οικονομία, στην παιδεία, στην έννομη τάξη- με λίγα λόγια, σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής. Και όσο οι κυβερνήτες προσπαθούν να επιβάλουν μια τάξη με σκληρά μέτρα, τόσο φουντώνει η αντίδραση. Έτσι, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που επαυξάνει τη χαοτική κατάσταση. Αλλά το χάος, δηλαδή η αταξία, γεννά μόνο αποδόμηση και καταστροφή.
Παρακολουθώντας όλο αυτό το δυσοίωνο σκηνικό, κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σειρά ερωτημάτων αλλά και διαπιστώσεων. Ένα τέτοιο ερώτημα είναι το κατά πόσο οι αγανακτισμένοι πολίτες είναι άμοιροι ευθυνών για την όλη κατάσταση. Η απάντηση δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σοφία: κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Γιατί, ναι μεν οι κυβερνήσεις υπήρξαν πρότυπα ανικανότητας, διαφθοράς και αρπακτικότητας, αλλά και οι πολίτες έκαναν τα ίδια, στο βαθμό που τα κατάφερναν. Βέβαια, μερικοί απλώς δεν βρήκαν πεδίο δράσης. Στην πραγματικότητα, αν καταμετρούσαμε τους διεφθαρμένους και τους εν δυνάμει τέτοιους, φοβόμαστε ότι οι έντιμοι και καλοί πολίτες θα αποτελούσαν μια θλιβερή μειοψηφία. Ως έντιμους και καλούς πολίτες εννοούμε όσους δεν παραβιάζουν τους νόμους, ακόμα κι αν μπορούν να το κάνουν ατιμωρητί, και επίσης δεν θα προσπαθούσαν να ευημερήσουν αδικώντας άλλους. Φυσικά, τέτοιοι άνθρωποι διακατέχονται από μια αίσθηση του γενικού καλού.
Αν, λοιπόν, οι πολίτες αυτού του τύπου ήταν η πλειοψηφία, δεν θα υπήρχαν κυβερνήσεις σαν αυτές που όλοι τώρα καταριούνται. Επειδή, απλούστατα, οι κυβερνήσεις είναι ο καθρέφτης των πολιτών. Φαίνεται λοιπόν πως τέτοιες κυβερνήσεις μας πρέπανε. Βέβαια, οι διάφοροι λαοκόλακες και δημαγωγοί, όχι αποκλειστικά από το χώρο της πολιτικής εξουσίας, αλλά και από άλλους χώρους, π.χ. από το δημοσιογραφικό χώρο, αθωώνουν αθωώνουν παμψηφεί τους πολίτες χαϊδεύοντας τ΄αυτιά τους. Και με περισσή απλοχεριά δικαιώνουν διάφορες ρυπαρότητες ως χρήσιμα ή αναγκαία στοιχεία της ανθρώπινης κοινωνίας! Μπορεί κανείς, άνετα, να διαπιστώσει ότι τέτοια άτομα, που συνήθως ασκούν ισχυρή επιρροή στα λαϊκά στρώματα, αν και δεν είναι πάντα διεφθαρμένα, εντούτοις στερούνται εντελώς αυτό που ονομάζουμε στοιχείο πνευματικότητας. Και οι ίδιοι ρέπουν στις γήινες απολαύσεις -εύλογα, αφού στη σκέψη τους δεν υπάρχει χώρος για κάτι Ανώτερο ή για συνέχεια της ζωής.
Ένα άλλο ερώτημα αφορά τα αίτια της κρίσης. Όποιος νομίζει πως η οικονομική κρίση είναι όλο το πρόβλημα σκέφτεται πολύ επιπόλαια ή, μάλλον δεν σκέφτεται καθόλου. Στην πραγματικότητα, η ανθρωπότητα βιώνει μια καθολική κρίση, η οποία ξεκινάει από την κρίση αξιών. Έχουν απωλεσθεί τα «αενάου φύσεως ριζώματα» -οι ηθικές αξίες της ύπαρξης.
Πώς θα πειστούν οι άνθρωποι ότι η ηθική συμπεριφορά είναι η βάση κάθε ευημερίας; Κι όμως είναι τόσο απλό: η ηθικότητα είναι η υγεία του πνεύματος. Η υγεία του πνεύματος συνεπάγεται την υγεία σε όλους τους άλλους τομείς της ανθρώπινης ζωής. Όταν το πνεύμα των πολιτών είναι άρρωστο, τότε νοσεί ολόκληρη η κοινωνία. Η οικονομική αναστάτωση δεν είναι παρά ένα από τα συμπτώματα της γενικής νοσηρότητας. Ούτε μπορούμε να επικαλούμαστε ως άλλοθι ότι ευθύνονται οι κακοί κυβερνήτες, οι εκμεταλλευτές οικονομικοί παράγοντες, οι κάθε λογής αδίστακτοι, γιατί αυτοί θα ήταν ανίσχυροι αν δεν αντλούσαν δύναμη από πλατιά ανθρώπινη στήριξη.
Το πόσο πολύ εξυπηρετεί τα σκοτεινά συμφέροντα η γενικότερη ηθική κατάσταση είναι έκδηλο στο ποιόν των «πνευματικών» προϊόντων, ή, πιο σωστά, υποπροϊόντων: των ταινιών, των τηλεοπτικών προγραμμάτων, των τραγουδιών, ακόμα και της λογοτεχνίας. Αυτή η απίστευτη υπερπαραγωγή σκουπιδιών προσφέρει εκχυδαϊσμό, αποβλάκωση και ηθικό εκφυλισμό. Η αρρώστια της ανθρωπότητας είναι αρρώστια του πλανήτη. Η γη έχει μολυνθεί επικίνδυνα, και όταν ένας πλανήτης νοσεί, τότε όλα είναι αναμενόμενα -και το λιγότερο απ΄αυτά είναι η οικονομική κρίση.
Όλη αυτή η νοσηρότητα έχει επισημανθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό από την πνευματική Ηγεσία του κόσμου μας, η οποία υπέδειξε όλες τις πηγές μόλυνσης, εκτός από την ηθική κατάπτωση, όπως π.χ. την απαξίωση της θηλυκής αρχής, το συγκαλυμμένο ή απροκάλυπτο δουλεμπόριο, την άσκηση μαύρης μαγείας, κ.τ.λ. Έχει προειδοποιήσει, ως όφειλε, για τις συνέπειες όλων αυτών, αλλά και για τους τρόπους εξυγίανσης και ανάπτυξης.
Και τώρα, τι; Τι μπορεί να γίνει ώστε να περισωθεί ό,τι είναι δυνατόν, και να αρχίσει ένας νέος καλύτερος κύκλος;

Η βία, η καταστροφή, η δολοφονία όχι μόνο δεν θα λύσουν το πρόβλημα αλλά θα επαυξήσουν το χάος σε βαθμό ολέθριο. Αν μόνο αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι τι καταστροφικές δίνες ρευμάτων εξαπολύουν στο διάστημα με τις ενέργειές τους! Αν μόνο συνειδητοποιούσαν ότι ευθύνονται απολύτως για κάθε ξέσπασμα της Φύσης, από τις κλιματολογικές ακρότητες έως τις διάφορες επιδημίες! Μια τέτοια μεταλλαγή της ανθρώπινης συνειδητότητας θα σηματοδοτούσε θαυμαστές εξελίξεις. Όσο όμως παραβιάζονται οι κοσμικοί νόμοι, δηλαδή η κοσμική τάξη, δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε ευτυχή γεγονότα.
Ας κλείσουμε αυτό το σημείωμα με δύο διευκρινίσεις.
Όταν επικρίνουμε τις βίαιες και χαοτικές καταστάσεις, δεν εννοούμε κατά κανένα τρόπο ούτε συμβιβασμό ούτε ανοχή με το κακό. Μια τέτοια στάση, όπως και μια στάση χλιαρότητας ή αδιαφορίας ισοδυναμεί με υποστήριξη του κακού. Αντίθετα η θέση στην πλευρά του Καλού επιβάλλει μαχητικότητα και ασυμβίβαστη αντίθεση στο κακό.
Η δεύτερη διευκρίνιση αφορά τη στάση μας απέναντι στα γεγονότα. Το αμέριστο ενδιαφέρον και η άγρυπνη παρακολούθηση αυτών που συμβαίνουν, δεν σημαίνει παράδοση στην κατάθλιψη και την απογοήτευση. Αντίθετα, σε χαλεπούς καιρούς η χαρά είναι ακόμη πιο απαραίτητη, παρά τη δικαιολογημένη αγωνία. Η χαρά και η προσδοκία καλών εξελίξεων είναι μόνιμο απόκτημα, το οποίο δεν ξεριζώνεται, όποιες κι αν είναι οι εξωτερικές καταστάσεις, σε εκείνον ο οποίος έχει ματαλάβει το Φως, δηλαδή τη Διδασκαλία. Γιατί αυτός γνωρίζει για την Απειροσύνη και την παροδικότητα, καθώς και για την υπεροχή του Καλού έναντι του κακού. «Η χαρά είναι μια ιδιαίτερη σοφία.»
Τέλος, ας θυμηθούμε και τούτο: «Η φτώχεια είναι το δώρο του εξαγνισμού.»

14/12/10
ΑΠΕΙΡΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΖΩΗ
Η εξέλιξη προϋποθέτει τη σχετικότητα κάθε έννοιας.
[ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΕΛ. ΡΕΡΙΧ, ΙΙ, 9/23-4-38]

Τι μεγάλη αλήθεια! Το μικρό, το μεγάλο, η σοφία, η τελειότητα, ακόμη και το καλό και το κακό, υπόκεινται σ΄αυτή την πραγματικότητα. Μία μόνο έννοια είναι απόλυτη: η έννοια της Απειροσύνης.
Και ενώ η Απειροσύνη είναι αναγνωρισμένο γεγονός από την ανθρώπινη συνειδητότητα, αυτή δεν έχει ακόμα χωνέψει το γεγονός ότι κάθε μονάδα ύπαρξης, ως αναπόσπαστο μέρος της Απειροσύνης, δεν υπόκεινται σε όρια ή πέρατα. Διότι η Απειροσύνη δεν είναι μόνο απειροσύνη Χώρου και Χρόνου, αλλά και ύπαρξης. Γιατί, σε τελική ανάλυση ισχύει η εξίσωση:
Απειροσύνη=Ζωή

Αυτή η θεμελιώδης έννοια πρέπει να κατανοηθεί πλήρως από τους προσκυνητές που διανύουν το πνευματικό μονοπάτι. Αυτή η θεμελιώδης έννοια διατρέχει απ΄άκρου σ΄άκρο τη Διδασκαλία της Νέας Εποχής, την Άγκνι Γιόγκα. Ολόκληρη η Διδασκαλία είναι μια αναφορά στο ατελεύτητο της ζωής, στο ατελεύτητο της εμπειρίας, στο ατελεύτητο της τελειοποίησης. Η συνειδητοποίηση αυτής της έννοιας είναι αιτία άσβηστης χαράς, μιας χαράς που καίει πάντα στα βάθη του πνεύματος, οσοδήποτε δυσάρεστα γεγονότα και αν συμβαίνουν στο εξωτερικό επίπεδο της ύπαρξης. Η συνειδητοποίηση αυτής της έννοιας αποτελεί το πιο ισχυρό στήριγμα και τα πιο δυνατά φτερά για πτήση και άνοδο.

Το παράδοξο είναι ότι όσο πιο συνειδητοποιημένος είναι κάποιος στην έννοια της Απειροσύνης, τόσο λιγότερο χασομεράει και τόσο λιγότερο επιδίδεται σε ανόητες ενασχολήσεις. Και κάτι ακόμα: στη συνειδητότητα που έχει αγκαλιάσει την Απειροσύνη δεν χωράει χυδαιότητα και μικροπρέπεια.
Στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν υπάρχει τίποτε παράδοξο σ΄όλα αυτά. Επειδή η επίγνωση του ατελεύτητου εμπεριέχει και την απειρία των κόσμων και των τρόπων ύπαρξης, καθώς επίσης και την έννοια της εξέλιξης, κι αυτό σημαίνει ότι όσο γρηγορότερα προχωρεί κανείς τόσο ανώτερες και ωραιότερες καταστάσεις βιώνει. Και ποιος λογικός νους θα ήθελε να καθυστερήσει ένα θαυμαστό ταξίδι;
Αλλά, επειδή η Απεροσύνη περιέχει επίσης την αλληλουχία και την αλληλενέργεια, ο ταξιδιώτης του Απείρου δεν διαχωρίζει τον εαυτό του από το Σύμπαν και τις υπόλοιπες μονάδες ύπαρξης. Κάθε του βήμα και κάθε του επίτευξη είναι συγχρόνως βοήθεια και σε άλλα όντα. Αυτός που αγαπά την Απειροσύνη αγαπά τη Ζωή, στην ολότητά της και σε κάθε επιμέρους μονάδα, και δεν μπορεί να διανοηθεί καμιά ατομική ευτυχία, η οποία να αντίκειται στην καθολική ευημερία.
Μέσα στην έννοια της Απειροσύνης υπεισέρχεται και η έννοια της ποικιλότητας. Πράγματι, η Δημιουργία διαθέτει απέραντο πλούτο μορφών και σχημάτων. Ούτε δύο κρύσταλλοι, ούτε δύο νιφάδες χιονιού δεν είναι απολύτως όμοιες. Η Ζωή δηλαδή είναι Μία κατά την ουσία της, το Πυρ, αλλά σε άπειρη ποικιλία μορφής. Η ποικιλία μορφής συνεπάγεται και διαφορετικές συνθήκες διαβίωσης.
Σ΄αυτό το σημείο έχει σημειωθεί ένα τεράστιο λάθος στην ανθρώπινη σκέψη. Ένα λάθος που τη έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο και αποκλεισμό. Το λάθος αυτό συνίσταται στην ιδέα ότι ζωή μπορεί να υπάρξει μόνο σε συνθήκες όμοιες με εκείνες της γης. Συναφής με την παραπάνω προκατάληψη είναι και η λανθασμένη αντίληψη της διαίρεσης της ύλης σε οργανική και ανόργανη, με την τελευταία να θεωρείται άψυχη.
Βέβαια, η ανθρωπότητα δεν σκεφτόταν πάντοτε έτσι. Οι αρχαίοι έβλεπαν ζωή παντού και στο καθετί. Αυτό τους έκανε να αντιμετωπίζουν τη Φύση με σεβασμό και δέος, αλλά η σύγχρονη δοκησισοφία λοιδόρησε αυτή τη στάση ζωής των αρχαίων ως αμάθεια και δεισιδαιμονία. Και που οδήγησε η υπερφίαλη περιφρόνηση του σύγχρονου ανθρώπου προς την αρχαία σοφία; Σε τέλμα, σε αποκοπή, σε δυστυχία.
Είναι, λοιπόν, περίεργο το γεγονός ότι όλο και πιο μεγάλα τμήματα πληθυσμού πάσχουν από κατάθλιψη; Όταν ο σύγχρονος πολιτισμός έχει ορθώσει μπροστά τους ένα εφιαλτικό αδιέξοδο τείχος, οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν ούτε μέλλον, ούτε ελπίδα, ούτε φως.
Κι όμως αυτό το τείχος δεν είναι παρά μια μεγάλη, σκόπιμα καλλιεργημένη, πλάνη. Δεν έχει παρά να περάσει κανείς μέσα από αυτήν, όπως μέσα από μια ομίχλη, για να δει ότι το τείχος δεν έχει υπόσταση, ότι είναι πλασματικό. Και τότε θα αντικρύσει την απεραντοσύνη των συμπαντικών οριζόντων.
Ο πανίσχυρος προβολέας της Διδασκαλίας μπορεί ακριβώς να διαλύσει αυτό το ζοφερό φάντασμα. Το φως της μεγάλης Σοφίας αποκαλύπτει την Απειροσύνη, την ανυπαρξία ορίων και περιορισμών. Καλεί τον καθένα που επιθυμεί να συμμετέχει στην ευτυχισμένη Κοινότητα της Παγκόσμιας Αδελφότητας του Φωτός. Το πρώτο αναγκαίο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η κάθαρση της συνειδητότητας από κάθε προκατειλημμένη ιδέα που δημιουργεί αδιάβατο εμπόδιο. Πώς είναι δυνατόν να δεχτεί κανείς τη ζωή στους Λεπτοφυείς ή τους μακρινούς Κόσμους αν πιστεύει πως η ζωή αναπτύσσεται μόνο στις συνηθισμένες συνθήκες που αναγνωρίζει; Τέτοια περιορισμένη σκέψη δεν μπορεί να σε πάει μακριά.
Και να, που, ξαφνικά, μια τυχαία ανακάλυψη ανατρέπει τα δεδομένα: ένας μικροοργανισμός που ζει σε συνθήκες θεωρούμενες αδιανόητες για την ανάπτυξη ζωής. Και η ΝΑSΑ θεωρεί αυτή την ανακάλυψη επαναστατική. Και, ω του θαύματος, οι ακαδημαϊκοί μας επιστήμονες για πρώτη φορά κάνουν τη σκέψη ότι μπορούν να υπάρξουν μορφές ζωής τελείως διαφορετικές από αυτές που ξέρουμε! Αλλά η φωνή της Σοφίας, η Διδασκαλία μας, έχει διακηρύξει σχεδόν έναν αιώνα πριν: «Μην περιμένετε ότι οι κάτοικοι των άλλων κόσμων θα μοιάζουν με σας και τα παιδιά σας.» Και σε κάθε σελίδα της διακηρύσσει το καθολικό φαινόμενο της Ζωής. Το Σύμπαν είναι ζωντανό -πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς;

Ας κλείσουμε με τη Διδασκαλία:
Γνωρίζετε πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους να δεχτούν την πολυμορφία της εξέλιξης...
Μόνο μια καθαρή συνειδητοποίηση της μεγάλης διαφορετικότητας μπορεί να προφυλάξει από βλαβερό περιορισμό. Πρώτα πρέπει να προσπαθήσει κανείς να αισθανθεί τον εαυτό του σαν να ζει στην Απειροσύνη, και αργότερα είναι δυνατόν να ενδυναμωθεί από τη συνειδητοποίηση των μακρινών κόσμων. Έτσι, θα φτάσει στη σκέψη της διαφορετικότητας της εξέλιξης.

07/12/10
ΗΓΕΣΙΑ ΚΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΑ
Μιλήσαμε για την Ιεραρχία και την Ηγεσία. Και να, που βρισκόμαστε μπροστά σ΄ένα κομβικό σημείο: το θέμα της αυθεντίας. Ένα κυριολεκτικά φλέγον θέμα που έχει ανάψει φωτιές και... τα αίματα!
Ο άνθρωπος της Δύσης εξανίσταται ιδιαίτερα με την έννοια αυτή. Πόσοι όμως έχουν στοχαστεί πάνω στη σημασία της; Και γενικά πόσοι στοχάζονται πάνω στις έννοιες; Αλλά ο «απάντων ανδρών σοφώτατος» -σύμφωνα με το Μαντείο των Δελφών- Σωκράτης σε όλη του τη ζωή ζητούσε να ορίσει την κάθε έννοια και οδηγούσε τους συνομιλητές του σ΄αυτούς τους ορισμούς. Είναι μήπως ασήμαντος ένας τέτοιος διαλογισμός; Μα, αν δεν μπορείς να δώσεις τον ορισμό μιας έννοιας, αυτό σημαίνει ότι δεν την κατέχεις. Και αν δεν την κατέχεις, τότε πώς είναι δυνατόν να πάρεις την ορθή θέση απέναντι σ΄αυτό που εκφράζει η συγκεκριμένη έννοια;
Γι΄αυτό, λοιπόν, ας εξετάσουμε το περιεχόμενο της λέξης αυθεντία.
Σε ποιον αποδίδουμε το χαρακτηρισμό της αυθεντίας; Σε κάποιον, του οποίου δεν αμφισβητούμε τη γνώση σε ορισμένο τομέα. Έτσι, μιλάμε για αυθεντία στα μαθηματικά ή στη νομική επιστήμη ή στην ιατρική, κ.τ.λ. Αποκαλώντας λοιπόν κάποιον «αυθεντία», εκδηλώνουμε την εμπιστοσύνη μας στη γνώση του. Τώρα, μπορεί να συμβαίνει ένα από τα δύο: είτε να αποδίδει κανείς τυφλή και αφελή πίστη σε κάποιον που εκτιμά ως αυθεντία, είτε αυτή η πίστη να είναι αποτέλεσμα νοήμονος κρίσης. Ας πούμε, ένα μικρό παιδί τρέφει το πρώτο είδος εμπιστοσύνης στην αυθεντία του δασκάλου του, ενώ ένας αναζητητής της σοφίας τρέφει το δεύτερο είδος εκτίμησης για τον Γκουρού του.
Σε κάθε περίπτωση πάντως η βαθιά, αταλάντευτη εμπιστοσύνη είναι αναγκαία προϋπόθεση για να φτάσει κανείς στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Το γεγονός ότι είναι δυνατόν να κάνει ένας άνθρωπος λάθος εκτίμηση ως προς την αυθεντία κάποιου δεν αναιρεί καθόλου την αναγκαιότητα της αυθεντίας. Επομένως, λοιπόν, απονέμουμε τον τίτλο της αυθεντίας σε κάποιον, στον οποίο αναγνωρίζουμε πολύ ανώτερη γνώση από τη δική μας σε έναν ή περισσότερους τομείς.
Υπάρχουν βέβαια πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι απορρίπτουν ή αμφισβητούν οποιαδήποτε και κάθε αυθεντία. Τέτοιοι άνθρωποι είναι άτομα που δεν αναγνωρίζουν κανέναν ανώτερο από την αφεντιά τους! Φυσικά, θα ισχυριστούν πως η στάση τους απορρέει από αξιοπρέπεια και υπερηφάνια. Αλλά δεν επιθυμούν να σκεφτούν ότι η αυθεντία ούτε αυτοανακηρύσσεται ούτε επιβάλλεται, και κυρίως δεν είναι αυθεντία ως προς τον εαυτό της. Γιατί η αυθεντία δημιουργείται πάντα από τα κάτω. Δηλαδή οι κατώτεροι αναγνωρίζουν την αυθεντία του ανωτέρου τους, και εκείνος πάλι αναγνωρίζει έναν ανώτερό του ως αυθεντία, και ούτω καθεξής. Έτσι, κανένας δεν θα μπορούσε να πει: Είμαι αυθεντία- μια τέτοια δήλωση θα ήταν γελοία και παράλογη. Η αυθεντία αναγνωρίζεται από τους άλλους, όχι η ίδια από τον εαυτό της!
Εκείνοι που βαδίζουν στο πνευματικό Μονοπάτι δεν είναι δυνατόν να μην αναγνωρίζουν αυθεντία στους πνευματικούς τους Οδηγούς. Αποδοχή Οδηγού και άρνηση της αυθεντίας Του είναι καθαρός παραλογισμός. Κι όμως, έχει επιχειρηθεί από κάποιες λεγόμενες εσωτερικές σχολές. Κάτω από το μανδύα του Φωτός προσπαθούν να παραπλανήσουν τους αναζητητές προκαλώντας σύγχυση, καθώς επιτήδεια ανακατεύουν την αυθεντία της Ηγεσίας με την κυριαρχία (εξουσιασμό), την υποτέλεια, τη χειραγώγηση και την αυθαιρεσία, μαζί με σάλτσα περί ελλείμματος αξιοπρέπειας και αυτοδιαχείρισης.
Ως «όπλο» κραδαίνουν τα γνωστά αξιώματα ότι «η μόνη αυθεντία είναι η δική σου ψυχή», και ότι «κανείς δεν μπορεί να σε σώσει παρά μόνο ο εαυτός σου». Και ουδείς αρνείται την ισχύ των εν λόγω αξιωμάτων, μόνο που πρέπει να ενταχθούν σωστά μέσα στον όλο πνευματικό αγώνα. Και αυτό απαιτεί ικανότητα διάκρισης και σύνθεσης. Επειδή όμως αυτές οι δύο ιδιότητες δεν είναι αρκετά ανεπτυγμένες σε πολλούς ανθρώπους, η πονηρή προπαγάνδα καταφέρνει να παρασύρει μεγάλο αριθμό καλοπροαίρετων αναζητητών. Και αυτό συμβαίνει επειδή δυστυχώς επιδίδονται σε ανόητους, άχρηστους και αναποτελεσματικούς τύπους «διαλογισμού», αντί να στοχάζονται βαθιά πάνω σε όλες τις ουσιώδεις έννοιες που ανακύπτουν μέσα στη ζωή. Φαίνεται δε παράδοξο το ότι, ενώ απορρίπτουν σθεναρά την αυθεντία, υποκύπτουν τόσο πειθήνια στις προαναφερθείσες υποδείξεις. Στην πραγματικότητα, δεν είναι παράδοξο για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχει πορεία ζωής που να μην ακολουθεί κάποια αυθεντία. Απλώς, μερικοί δεν το συνειδητοποιούν ή δεν το παραδέχονται, και μερικοί -ανόητοι επηρμένοι- αναγνωρίζουν ως αυθεντία... τον εαυτό τους!
Υπάρχει πολλή σύγχυση, πραγματικά πολλή σύγχυση. Γι΄αυτό αξίζει ν΄ακούσουμε, ακόμη μια φορά, την καθαρή και σοφή φωνή της Έλενας Ρέριχ. Λέει λοιπόν:
Αληθινά, μόνο η μικρή συνειδητότητα μπορεί να ενοχληθεί από την αυθεντία του Γκουρού[Γκουρού ονομάζει τον επίγειο εκπρόσωπο του Ουράνιου Διδασκάλου ή Ιεράρχη]. Γιατί τι είναι η αυθεντία του Γκουρού παρά η αυθεντία του Ιεράρχη; Η αυθεντία του Ιεράρχη δεν σημαίνει κυριαρχία πάνω στις εφέσεις κάθε κατώτερου. Η αυθεντία του Ιεράρχη και του Γκουρού δεν είναι τυραννία. Η αυθεντία αυτή είναι η ύψιστη γνώση. Έχει λεχθεί: «Ο Ιεράρχης χρησιμοποιεί τη δύναμη για κοσμική πρόοδο. Εμείς, οι Αδελφοί της Ανθρωπότητας, κατέχουμε αυτή τη δύναμη να ενεργούμε σε ενότητα με τον Κοσμικό Μαγνήτη.»
Ο Ιεράρχης και ο Γκουρού είναι οι έμπειροι Πιλότοι, οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της σφοδρής καταιγίδας, οδηγούν ανάμεσα από τα καταστρεπτικά κύματα, ανάμεσα απ΄όλα τα βράχια, το πλοίο το εμπιστευμένο σ΄Αυτούς, το πλοίο στο οποίο εμείς, σαν «πολύτιμο» φορτίο, έχουμε όλοι τη θέση μας. Επομένως, ας μην το ξεχνάμε αυτό. Ας μην αφήσουμε το Χέρι που είναι απλωμένο σε σωτήρια Ηγεσία! Δύναμη και κυριαρχία είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Η κυριαρχία είναι η κατώτατη μορφή συνειδητότητας, επειδή προκαλείται από επίφοβο, αποκλειστικό των πάντων εγωισμό. Ενώ η δύναμη, ευλογημένη από την ανώτατη γνώση και τεταμένη από την καρδιά, αποτελεί την ύψιστη θυσία...
Προσπαθήστε να νιώθετε με την καρδιά σας τη δυνατή χαρά στην αφοσίωση και την αγάπη για το Ηγετικό Χέρι. Βεβαιώνω με τη γνώση του πνεύματος και της καρδιάς ότι δεν έχετε μεγαλύτερο Φίλο και Φύλακα.
[ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΕΛ. ΡΕΡΙΧ, Ι, 24-2-30]

Και πάλι έχει λεχθεί: «Με ποιον μπορεί κανείς να ισχυροποιήσει τις σκέψεις του; Μόνο με τον Γκουρού. Αυτός είναι σαν βράχος, κοντά στον οποίο είναι δυνατόν να βρει καταφύγιο από την καταιγίδα. Ο σεβασμός για τον Γκουρού είναι το μονοπάτι προς τον Ανώτερο Κόσμο. Αλλά το χάος δεν μπορεί να ανεχθεί τη δημιουργία. Πρέπει να κατευθύνει κανείς την προσοχή στη βάση της σκέψης για να μην εκτίθεται στον ανεμοστρόβιλο.» Η κακόμοιρη ανθρωπότητά μας, με τη μονομερή της προκατάληψη υπέρ του υλισμού (η εκκλησία υπηρετεί κι αυτή υλιστικές βάσεις και αιτήματα) έχει ανάγκη περισσότερο παρά ποτέ τη συνειδητοποίηση του Ανώτερου Κόσμου και την ηγετική έννοια του Γκουρού-Ιεράρχη. Η αρρώστια της ανθρωπότητας είναι η χαοτική σκέψη και η έλλειψη αυτοπειθαρχίας. Οι σκλάβοι του χτες επαναστατούν πρωτίστως εναντίον της ηγετικής έννοιας, εναντίον της πειθαρχίας, και εναντίον της συνεργασίας. Μόνο ένας βασιλιάς του πνεύματος κατανοεί τη σημασία της Ιεραρχίας, γιατί, για να κυβερνήσει κανείς, χρειάζεται πρώτα να μάθει να υπακούει. Η αρχή της ηγετικής έννοιας πρέπει να επιβεβαιωθεί στη συνειδητότητα της ανθρωπότητας αν επιθυμεί να προοδεύσει. Αλλά, φυσικά, κάθε φανατισμός είναι φρικαλέος, αφού είναι βλαστάρι άγνοιας και καταλήγει σε ζηλωτεία. Είναι πραγματικά ο αντίποδας της αληθινής αφοσίωσης και σεβασμού.
[ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΕΛ. ΡΕΡΙΧ, ΙΙ, 7, 18-2-36]

Έτσι, τόσο καθαρά, τόσο σοφά, η Ε.Ρ. βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Και καθένας αντιλαμβάνεται ότι η αποδοχή της αυθεντίας του Ηγέτη, του Οδηγού, συνεπάγεται επίσης σεβασμό, αγάπη και αφοσίωση[Δεν τολμά να τα βάλει φανερά με την αγάπη, αλλά, αναιρώντας τον σεβασμό και την αφοσίωση, αναιρεί επίσης και την αγάπη]. Σεβασμός και αφοσίωση είναι δύο έννοιες που απεχθάνεται ιδιαίτερα το χάος. Γιατί αυτές ακριβώς οι έννοιες δομούν την αλυσίδα της ενότητας, της δύναμης, και της δημιουργίας. Αλλά το σκοτεινό χάος απεργάζεται τη διάσπαση και την καταστροφή. Το να στερηθεί το πνεύμα το σεβασμό για τη μεγάλη έννοια του Διδασκάλου ισοδυναμεί με πνευματική αυτοκτονία- επισημαίνει η Έλενα Ρέριχ. Όσο για τα δύο αξιώματα που αναφέραμε πιο πάνω, αυτά επιβεβαιώνουν απλώς το αυτονόητο ότι η εμπιστοσύνη και η αφοσίωση στο Ηγετικό Χέρι δεν μπορεί παρά να έρθει μέσα από την ίδια μας την «ψυχή» -δηλαδή τη συνειδητότητα- με πλήρη απόφαση της ελεύθερης βούλησής μας.
Αν κανείς πιστεύει ότι τον συμφέρει αλλιώς, ας πορευθεί όπως επιθυμεί.

30/11/10
ΗΓΕΣΙΑ
Ας πούμε λίγα ακόμη για το ζήτημα της Ηγεσίας.
Αυτό λοιπόν το ζήτημα έχει εκτεθεί και προσεγγιστεί πολύπλευρα τόσο από τη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα όσο και από την Πλατωνική Φιλοσοφία παλιότερα. Ας θυμηθούμε κατ΄αρχήν τις πλατωνικές θέσεις, όπως εκτίθενται στο Διάλογο του Πλάτωνα Πολιτεία.
Ο Πλάτων, πρώτα απ΄όλα, θέτει την εξής βάση: η τέχνη του κυβερνάν απαιτεί ιδιαίτερη γνώση, όπως και κάθε άλλη τέχνη στον κόσμο. Όπως δεν μπορεί να είναι πλοίαρχος ο οιοσδήποτε άσχετος, έτσι δεν είναι λογικό, δεν είναι ορθό και επωφελές να αναλαμβάνει το πηδάλιο της πολιτείας κάθε άσχετος. Και, φυσικά, δεν είναι δυνατόν να κυβερνήσει την πολιτεία κάποιος, ο οποίος δεν έχει κυβερνήσει ακόμη τον εαυτό του. Εφόσον υπάρχουν ανεξέλεγκτα πάθη και αδυναμίες, αυτές οι ρωγμές στο ήθος ενός ατόμου αποτελούν πάντα ανοιχτές πύλες για διαφθορά και σήψη, αλλά και συνεπάγονται ανικανότητα ορθής κρίσης.
Εάν υψηλά και υπεύθυνα αξιώματα αναλαμβάνονται από ανθρώπους με ιδιοτέλεια ή προσωπικές φιλοδοξίες ή αλαζονεία ή φιλοχρηματία ή φιληδονία ή ... -τέλος πάντων, είναι μακριά η λίστα των θανάσιμων αμαρτημάτων- τότε το σκάφος της πολιτείας θα παραδέρνει ανάμεσα σε τρικυμίες και υφάλους, ή μπορεί και να βουλιάξει αύτανδρο.
Κατά τον ίδιο τρόπο και το μεγάλο σκάφος που λέγεται Γη παραπαίει και κινδυνεύει τους έσχατους κινδύνους, καταπληγωμένο και άρρωστο σοβαρά, επειδή ο φυσικός συλλογικός κυβερνήτης του, ο άνθρωπος, έχει διαχειριστεί την εξουσία του με τον τρόπο που το έχει πράξει. Και γιατί έχει συμπεριφερθεί έτσι ο άνθρωπος; Επειδή, μέσα στους αιώνες, επέτρεψε στη σκοτεινή μήτρα του εγωισμού να γεννά τις τερατώδεις εκείνες ιδιότητες της καταστροφής. Αυτός ο αλαζονικός και άπληστος εγωισμός, που ορίζεται ως άνοια στην πλατωνική και ως άγνοια στην ανατολική φιλοσοφία, είναι αυτό που δίνει δύναμη στις διάφορες εξουσίες του Κακού, ενώ αρνείται τη νόμιμη καρμική Ηγεσία του Φωτός.
Ο πλατωνικός λοιπόν Κυβερνήτης είναι κάποιος που κινείται από την αίσθηση του Γενικού Καλού, είναι πέρα από προσωπικές γήινες επιδιώξεις, και, επομένως, απόλυτα ανιδιοτελής. Είναι μια πλήρως δομημένη Προσωπικότητα που έχει πάρει όλη την αναγκαία μόρφωση και γνώση που παρέχει η επίγεια εκπαίδευση, αλλά και έχει δοκιμαστεί μέσα στη ζωή για εντιμότητα, σταθερότητα, θάρρος και διαύγεια σκέψης. Γνωρίζοντας τις αξίες του πνεύματος, έχει ανακαλύψει την πηγή της ευδαιμονίας. Γι΄αυτό δεν ενδιαφέρεται καθόλου για γήινα αξιώματα και διακρίσεις. Αν αναλάβει τη διακυβέρνηση μιας Πολιτείας, αυτό το κάνει μόνο για να δώσει και όχι για να πάρει, αφού ο ίδιος είναι αυτάρκης και ευτυχισμένος. Η ανάληψη κυβερνητικών αξιωμάτων συνιστά για εκείνον μεγάλη θυσία και όχι ικανοποίηση. Αυτό συμβαίνει επειδή, για ένα πνευματικοποιημένο, εξελιγμένο πνεύμα, οι γήινες έλξεις έχουν πια εκμηδενιστεί, ενώ οι ουράνιες έλξεις είναι ακατανίκητες.
Για να μπορέσει ένα άτομο να φτάσει σε πλήρη ψυχοπνευματική ωριμότητα, λέει ο Πλάτων, δεν πρέπει να είναι πολύ νέο. Ορίζει λοιπόν την ηλικία των πενήντα ετών ως το κατώτατο χρονικό όριο για να ολοκληρωθεί η μόρφωση και η πείρα της ζωής. Ας θυμηθούμε ακόμη ότι ο πλατωνικός Κυβερνήτης δεν διαθέτει προσωπική ιδιοκτησία, αλλά η Πολιτεία του παρέχει όλα τα αναγκαία για τη διαβίωσή του.
Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, η ανθρωπότητα θα αργήσει πολύ να δει τέτοιους Κυβερνήτες, αφού οι κυβερνήτες μας είναι, κατά κανόνα, ο καθρέφτης του εαυτού μας. Και, όπως όλοι καλά γνωρίζουμε, αλίμονο σ΄εκείνον, του οποίου η κεφαλή εξέχει πάνω από το πλήθος! Δεν χρειάζεται τώρα να ανατρέξουμε στη θλιβερή απαρίθμηση...
Εντούτοις, πολλοί -όλο και πιο πολλοί- άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται πλέον σε μια οριακή καμπή. Διακυβεύονται τα μέγιστα πράγματα, ίσως και η επιβίωση του πλανήτη μας. Μεγάλος αριθμός ανθρώπων -όλο και πιο μεγάλος-αντιλαμβάνεται, ή διαισθάνεται, πως σοβεί μια ισχυρή σύγκρουση δυνάμεων. Φυσικά, η πάλη μεταξύ των δημιουργικών Δυνάμεων και των Δυνάμεων του Χάους είναι ασταμάτητη, αλλά υπάρχουν ιστορικές τομές κατά τις οποίες η σύγκρουση φτάνει σε μια καθοριστική κορύφωση. Όλες οι ενδείξεις λένε ότι ακριβώς αυτό συμβαίνει στην εποχή τούτη, καθώς βρισκόμαστε στη μεθόριο δύο μεγάλων Κύκλων. Και ακριβώς η μεταβατική φάση είναι η πιο κρίσιμη και επικίνδυνη. Ίσως να είναι και τελική. Γι΄αυτό ας πάρει καθένας σαφή θέση στη μία ή στην άλλη πλευρά, και ας θέσει τα όπλα του στη διάθεση της Παράταξής του.
Πάντως δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι δεν προειδοποιήθηκε καθαρά και έγκαιρα. Η επαγρυπνούσα Ιεραρχία του Φωτός έστειλε τους απεσταλμένους Της και την αναγκαία για τις περιστάσεις Καθοδήγηση. Θεοσοφία και Άγκνι Γιόγκα -η Μία Διδασκαλία στις δύο φάσεις της- είναι το απλωμένο για βοήθεια Χέρι και το σωτήριο σχοινί. Δεν υπάρχει τίποτε χρησιμότερο, ή, μάλλον, αναγκαιότερο, στην παρούσα περίοδο και κατάσταση.
Ίσως να σκεφτεί κανείς πως τα παραπάνω δεν χρειάζονται, γιατί όσοι καταλαβαίνουν θα πάρουν τη σωστή θέση, ενώ όσοι δεν καταλαβαίνουν θα εξακολουθήσουν την πορεία τους πιστεύοντας ότι και αύριο θα ξημερώσει οπωσδήποτε μια συνηθισμένη μέρα. Αλλά δεν είναι έτσι, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πώς, πότε και που μπορεί να ανάψει μια σπίθα κατανόησης και μια μεταστροφή. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτό που στη Διδασκαλία αναφέρεται ως «διαπότιση του διαστήματος». Ας διαποτίζουμε λοιπόν το διάστημα με σκέψεις, λόγια και γραπτά που φορτίζουν θετικά και εξαγνίζουν.
Για να ξαναγυρίσουμε όμως στον πλατωνικό Κυβερνήτη. Όπως αυτός περιγράφεται, δηλαδή σοφός, γενναίος, αυτοθυσιαστικός, ακτήμων, έχουμε να κάνουμε με έναν Φιλόσοφο, με την έννοια που του δίνει ο Πλάτων. Διότι ο Πλάτων δηλώνει την πεποίθησή του ότι οι Πολιτείες θα ευημερήσουν όταν: «είτε κυβερνήσουν οι φιλόσοφοι, είτε φιλοσοφήσουν οι κυβερνήτες»
Και τώρα, εμείς που έχουμε κάποια γνώση της Διδασκαλίας αντιλαμβανόμαστε πως ο «Φιλόσοφος» του Πλάτωνα -του Μυημένου και Μέλους της Ιεραρχίας όπως ρητά δηλώνεται στη Διδασκαλία Πλάτωνα- δεν είναι ένας φιλόσοφος υπό την έννοια που του αποδίδουν οι πολλοί, αλλά ένας Μύστης, ένα φωτισμένο μέλος της Πνευματικής Ηγεσίας του πλανήτη.

23/11/10
ΗΓΕΣΙΕΣ
Ένα μεγάλο, τραγικό θα έλεγε κανείς, έλλειμμα της εποχής μας -που δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί- είναι η απουσία αληθινών ηγετικών μορφών. Βέβαια, αυτό είχε ήδη προφητευθεί στα αρχαία ιερά κείμενα που τιτλοφορούνται Πουράνα, όπου γίνεται λόγος για ιδιοτελείς και ανήθικους κυβερνήτες της Μαύρης Εποχής (Κάλι Γιούγκα) και ως απόρροια αυτής. Και μάλιστα επισημαίνεται για την περίοδο αυτή ότι οι λαοί -«οι κάτοικοι των πεδιάδων»- θα στενάζουν κάτω από το βάρος δυσβάστακτων φόρων.
Τι βλέπουμε λοιπόν καθώς διανύουμε τη φάση εκπνοής της Σκοτεινής Εποχής; Βλέπουμε εξουσιαστές αλλά όχι ηγέτες. Οι όροι Ηγέτης, Αρχηγός και Εξουσιαστής, έχουν διαφορετικό περιεχόμενο, κάτι που δεν γνωρίζουν πολλοί, τουλάχιστον σε σχέση με τις δύο πρώτες έννοιες. Ας διευκρινίσουμε. Η λέξη Ηγέτης, από το ρήμα άγω: οδηγώ, σημαίνει κάποιον ο οποίος οδηγεί το λαό σε ένα μέλλον, σε μια κατάσταση που δεν υφίσταται προς το παρόν και που μόνο εκείνος μπορεί να δει. Ο Ηγέτης δηλαδή είναι ο δημιουργός του μέλλοντος του λαού του. Το κίνητρο του Ηγέτη είναι η ευημερία εκείνων που οδηγεί, γι αυτό σύμβολο του Ηγέτη ήταν πάντα η καρδιά, το κέντρο της προσφοράς και της αυτοθυσίας.
Αρχηγός είναι αυτός που άρχει, κρατάει τα ηνία, διευθύνει, αλλά στη βάση μιας ήδη υπάρχουσας κατάστασης. Και ενώ ο Ηγέτης είναι πάντα ανιδιοτελής και αυτοθυσιαστικός, ο Αρχηγός μπορεί να είναι τέτοιος, μπορεί και όχι.
Όσον άφορά τον Εξουσιαστή, αυτός συνιστά ήδη μια μισητή έννοια, γιατί εξ ορισμού είναι σφετεριστής, ιδιοτελής, καταναγκαστικός -είτε αυτό το κάνει απροκάλυπτα είτε κάτω από μανδύες και προσχήματα. Το κίνητρό του είναι η δύναμη, η επιβολή στους ασθενέστερους, η εκμετάλευση του συνανθρώπου. Δεν υπηρετεί το κοινό συμφέρον, όπως ο Ηγέτης ή ο σωστός Αρχηγός, αλλά αναγκάζει τους άλλους να υπηρετούν το δικό του συμφέρον. Άλλωστε, έννοιες όπως «Κοινό Καλό» ή «Γενικό Συμφέρον», δεν έχουν καμιά απήχηση στην ψυχή του Εξουσιαστή. Ο Εξουσιαστής είναι άκαρδος.
Ας διευκρινίσουμε πάντως ότι, κάτω από τους όρους Ηγέτης, Αρχηγός, Εξουσιαστής, μπορεί να βρίσκεται μια μικρότερη ή μεγαλύτερη ομάδα, αλλά, σε κάθε περίπτωση, η όποια ομάδα έχει κορυφή και βάση. Έτσι η κορυφή είναι οξεία, ενώ η βάση πλατιά. Με άλλα λόγια, υφίσταται η αναπόφευκτη ιεραρχική δομή. Επίσης, σε ό,τι αφορά τους Εξουσιαστές, αυτοί μπορεί να κινούν τα νήματα αόρατα, από τα παρασκήνια, χρησιμοποιώντας σαν μαριονέττες άλλα εκτελεστικά όργανα σε κυβερνήσεις, δικαστές, στρατιωτικούς, κ.τ.λ. Η δύναμή τους στηρίζεται βασικά σε δύο παράγοντες: πλούτο και όπλα. Είναι ιδιαιτέρως λυπηρό να πούμε ότι συχνά έχουν σύμμαχό τους την επιστήμη, κυρίως σε ό,τι αφορά ιατρο-φαρμακευτικά θέματα, αλλά και οπλικά συστήματα. Αλίμονο, η τεχνολογία τόσο πολλές φορές υπηρετεί το Κακό, αντιστρατευόμενη το πνεύμα.
Προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί δεν υπάρχουν αληθινοί Ηγέτες; Πολύ απλά, επειδή έχει διακοπεί η επικοινωνία με το Ανώτερο. Για να είναι κάποιος Ηγέτης, πρέπει να έχει το χρίσμα και την αναγκαία διασύνδεση με την Πνευματική Ηγεσία του Πλανήτη. Γιατί μόνον Αυτή είναι ο Θεματοφύλακας του Πλανητικού Καλού. Μόνον Αυτή εκφράζει τη μεγάλη αυτοθυσία, καθώς συνιστά την Πλανητική Καρδιά.
Αυτό είναι έτσι, και δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, επειδή υπακούει σε παντοδύναμη και αναλλοίωτη κοσμική νομοτέλεια, μια νομοτέλεια που διέπει και στηρίζει το Σύμπαν, και δεν γίνεται να παραβιαστεί ατιμωρητί. Μιλάμε για το νόμο της Ιεραρχίας και τον εξ αυτού απορρέοντα νόμο της Ηγεσίας. Αλήθεια, πόσοι έχουν επίγνωση του ότι Ιεραρχία και Ηγεσία είναι νόμοι του Κόσμου;
Τι ορίζει ο νόμος της Ιεραρχίας; Ότι στον Κόσμο τα όντα κατατάσσονται σε μια άπειρη κλίμακα, σύμφωνα με τη συνειδησιακή τους ανάπτυξη. Αυτή η κλιμάκωση είναι συναρτημένη με τους νόμους του Κάρμα και της Εξέλιξης και αποτελεί μια ακατάλυτη αλυσίδα.
Ο νόμος της Ηγεσίας, αδιαχώριστος κλάδος του νόμου της Ιεραρχίας, ορίζει ότι το Ανώτερο κυβερνά και το κατώτερο υπακούει. Έτσι, λοιπόν, η Αδελφότητα του Φωτός επέχει θέση ηγεσίας στη Γη, και η ανθρωπότητα οφείλει να δεχτεί αυτή τη σχέση ως απόλυτη αναγκαιότητα για την ύπαρξη και την ευημερία της. Η Πνευματική Ηγεσία θα την οδηγήσει στην προκαθορισμένη μελλοντική της ευτυχία. Γιατί η Πνευματική μας Ηγεσία είναι εκλεγμένη από τον Ανώτερο Κόσμο, και τα μέλη της αποτελούν επίσης εκφραστές της θέλησης κάποιων ακόμη Ανώτερων. Η σχέση μεταξύ των κρίκων της αλυσίδας είναι σχέση αγάπης, γιατί η αγάπη είναι η ισχυρότερη συνεκτική δύναμη.
Στις Επιστολές της Έλενας Ρέριχ διαβάζουμε:
... Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι η αρχή της Ιεραρχίας είναι ο κοσμικός νόμος. Ολόκληρο το Σύμπαν είναι γεμάτο, υπάρχει, και διατηρείται μόνο με αυτή την αρχή... Ακριβώς, στον Κόσμο το κατώτερο υποτάσσεται στο ανώτερο. Η εξέλιξη βασίζεται σ΄αυτό. Στα βιβλία της Διδασκαλίας λέγεται: «Απ΄όλες τις αρχές... η Ιεραρχία είναι η πιο ισχυρή...
Και αλλού:
... Σ΄εκείνους που απορρίπτουν την αναγκαιότητα κατανόησης της ηγετικής έννοιας του Διδασκάλου πρέπει να λεχθεί ότι η σημερινή επικράτηση της διαφθοράς που διαπερνά τα πάντα είναι αποτέλεσμα της άρνησης της αυθεντίας σε όλες τις σφαίρες της ζωής. Αλλά τι μπορεί να υπάρξει χωρίς την έννοια της ηγεσίας; Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω τα λόγια της Διδασκαλίας: «Ολόκληρο το Σύμπαν είναι διαποτισμένο μ΄αυτή την αρχή.» Σε τι άλλο μπορεί να βασιστεί η εξέλιξη; «Απ΄όλες τις αρχές που οδηγούν στη διεύρυνση της συνειδητότητας, η αρχή της Ιεραρχίας είναι η πιο ισχυρή.»
Το πρόβλημα είναι ότι οι γήινοι κυβερνήτες γίνονται αποδεκτοί από τις μάζες, ενώ η επιλεγμένη από τον Ανώτερο Κόσμο πνευματική Ηγεσία απορρίπτεται. Και ενώ οι Άνωθεν επίλεκτοι Ηγέτες συνιστούν τον αναγκαίο συνδετικό κρίκο μεταξύ του Ανώτατου και του κατώτερου (της ανθρωπότητας, εν προκειμένω), οι γήινοι ηγέτες είναι αποκομμένοι από τους Ανωτέρους τους. Χωρίς λοιπόν την καθοδήγηση της Κοσμικής Σοφίας, έχουν οδηγήσει την ανθρωπότητα και τον πλανήτη στο επικίνδυνο τωρινό σημείο.
Ως πότε θα παραβιάζονται τα Θεμελιώδη της Ύπαρξης;

16/11/10
ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΣΗ
Γιατί ζείτε; Για να γνωρίσετε και να τελειοποιήσετε τον εαυτό σας...
[Κοινότητα, 230]
Τελειοποίηση, ή πιο συγκεκριμένα, αυτοτελειοποίηση -μια έννοια αναφερόμενη πολύ συχνά στη Διδασκαλία. Η τελειοποίηση του εαυτού δεν είναι μια αφαίρεση, αλλά μια θεμελιώδης αρχή και βασικός στόχος της.
Η τελειοποίηση είναι μια αέναη, ατέρμονη διαδικασία. Η Φύση εργάζεται έτσι αποβλέποντας στη δημιουργία διαρκώς τελειότερων μορφών. Και η διαδικασία αυτή δεν σταματά ποτέ. Επομένως, όλα τα όντα ακολουθούν την ίδια πρακτική. Αυτή η πρακτική εξασφαλίζει την αθανασία τους, επειδή το τέλος (τελειότητα) θα σήμαινε και τέλος της ύπαρξης.
Εντούτοις, παρά το γεγονός της άπειρης βελτίωσης, υπάρχουν ορισμένα στάνταρντ ή όρια που ισχύουν σε κάθε επίπεδο και χρονικό κύκλο ύπαρξης. Η Ζωή, στην απέραντη γενναιοδωρία της, χαρίζει ένα πολύ μακρύ σχοινί βίων στα πλάσματά της και περιμένει υπομονετικά τα αποτελέσματα. Τα αποτελέσματα, δηλαδή η βελτίωση, είναι χρέος των πλασμάτων και η προσφορά τους στον Κόσμο. Γιατί, βέβαια, στον Κόσμο, ισχύει ο νόμος της ανταλλαγής και τα αμοιβαιότητας. Δεν είναι δυνατόν να παίρνει κανείς χωρίς να ανταποδίδει ποτέ. Αυτό, δυστυχώς, είναι κάτι που δεν σκέφτονται πολύ τα περισσότερα νοήμονα όντα που λέγονται άνθρωποι. Επιθυμούν μόνο να λαμβάνουν και όχι να δίνουν. Η ανεπτυγμένη όμως συνειδητότητα, μέσα στην οποία ζει η αγάπη, η ευγνωμοσύνη και η αίσθηση του καθήκοντος, νιώθει χαρά προσφέροντας. Το δόσιμο είναι φυσική ιδιότητα γι΄αυτήν.
Οι Διδασκαλίες αφυπνίζουν στην ανθρώπινη συνειδητότητα το αίσθημα της τάσης για προσφορά. Η γενναιοδωρία της καρδιάς είναι η πιο ακριβής ένδειξη της εξελιγμένης ψυχής.
Σε σχέση λοιπόν με την τελειοποίηση, οφείλουμε να έχουμε υπόψη μας τα εξής.
Πρώτα απ΄όλα αποτελεί μια υποχρέωση των αυτοσυνείδητων όντων. Δηλαδή η Φύση εξελίσσει τα πλάσματά της με τους δικούς της μηχανισμούς ενόσω αυτά βρίσκονται κάτω από το ανθρώπινο επίπεδο. Από τη στιγμή όμως που το ον καθίσταται αυτοσυνείδητο, με άλλα λόγια εισέρχεται στο ανθρώπινο βασίλειο, γίνεται υπεύθυνο για την εξέλιξή του. Το παράδοξο είναι ότι, ενώ τα κατώτερα βασίλεια λειτουργούν απολύτως κατά φύση, το ανώτερο ον, η «κορωνίδα της Δημιουργίας», ο άνθρωπος, παραβιάζει τους φυσικούς νόμους και συμπεριφέρεται χειρότερα από άλογο κτήνος -κι αυτό καθόλου σπάνια. Κάτι άλλο που πρέπει να έχουμε υπόψη είναι ότι ναι μεν η Φύση δίνει πολύ, πάρα πολύ χρόνο, περιμένοντας υπομονετικά και με μακροθυμία, εντούτοις έχει τα χρονικά της περιθώρια. Αν η καθυστέρηση ή η οπισθοδρόμηση ξεπεράσει αυτά τα όρια, τότε επέρχεται καταστροφή. Αν μεν η εξελικτική αποτυχία αφορά μεμονωμένα άτομα ή μικρές ομάδες, τότε και η καταστροφή είναι αντίστοιχης εμβέλειας. Αν όμως αφορά την πλειονότητα της ανθρωπότητας ενός Κόσμου, τότε η καταστροφή μπορεί να έχει κοσμικό βεληνεκές.
Από τα παραπάνω αντιλαμβάνεται κανείς ότι η δυνατότητα επιλογής της ελεύθερης βούλησης στην πραγματικότητα είναι κάπως σαν τη γνωστή ρήση ενός σύγχρονου κυβερνήτη: «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε»!
Η Διδασκαλία αποτελεί τη σωτήρια καθοδήγηση για την αποφυγή του ναυαγίου και την ευτυχισμένη είσοδο στο λιμάνι της επιτυχίας. Γι΄αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει να απορροφηθεί ως η βάση της ύπαρξης. Και αν κανείς αντιληφθεί έτσι το χαρακτήρα και την ουσία της Διδασκαλίας, τότε δεν θα ενεργεί με μισή καρδιά αλλά με πλήρη αφοσίωση στο σκοπό. Γιατί η προσπάθεια με μισή καρδιά προκαλεί εσωτερική διχόνοια και δεν οδηγεί σε αναγέννηση. Οπότε η αναγκαία τελειότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί ώστε να απεγκλωβίσει το άτομο από την πυκνή υλική φυλακή του.
Λίγα αποσπάσματα από τη Διδασκαλία της Ζωντανής Ηθικής θα κλείσουν το σημερινό μας σημείωμα.

Τελειοποιείτε ακούραστα τους εαυτούς σας, φίλοι μου. Μην αρνιέστε τη Φωνή του Πνεύματος, καταπνίξτε μόνο τις φωνές που αλυσοδένουν στη γη. Να ΄στε τολμηροί -είμαι μαζί σας.
[ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ, 25]

Μπορείτε να καταλάβετε πώς οι μαύρες στοές αντιτίθενται στην τελειοποίηση της ανθρωπότητας, πώς προτιμούν το πεπρωμένο της Ατλαντίδας από το φως ενός νέου σώματος. Ας είμαστε σε επιφυλακή, ας είμαστε άγρυπνοι, ας ακολουθούμε τον Κύριο!
[ΙΕΡΑΡΧΙΑ, 208]

Η εποχή της Κάλι Γιούγκα υπήρξε δύσκολη, αλλά η Σάτυα Γιούγκα πρέπει να φέρει πάλι κοντά τους κόσμους, οι οποίοι διαχωρίστηκαν βίαια. Πρέπει να περιμένει κανείς αυτή την εποχή με ιεροπρέπεια ως επιστροφή σε μια προκαθορισμένη τελειότητα. Έτσι, ας αποφασίσουμε να κατανείμουμε επαρκώς την προσοχή μας στην πνευματική δημιουργικότητα. Οφείλει κανείς να συνηθίσει να σκέφτεται από αυτή την οπτική. Έτσι, είναι ανάγκη να αναφερόμαστε σ΄εκείνο το οποίο είναι εξαιρετικά σημαντικό στην κατεύθυνση της ζωής. Όποιος μάθει να ισορροπεί ανάμεσα στους κόσμους, θα διευκολύνει αξιοσημείωτα το μονοπάτι του.
[ΚΑΡΔΙΑ, 78]

09/11/10
Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΘΙΚΗ
Η Άγκνι Γιόγκα ονομάζεται Ζωντανή Ηθική επειδή η αφομοίωσή της διαμορφώνει το ήθος του ατόμου κατά τρόπο ώστε το περιεχόμενο της Διδασκαλίας να γίνεται η ίδια του η φύση, ο εαυτός του, η ζωή του. Πιο συγκεκριμένα γίνεται το ποιόν και το περιεχόμενο, της συνείδησής του, της συνειδητότητάς του. Έτσι, η συνειδητότητα του Άγκνι Γιόγκι είναι η Άγκνι Γιόγκα, ή η Άγκνι Γιόγκα είναι η συνειδητότητα του Άγκνι Γιόγκι.
Η αφομοίωση της Διδασκαλίας δημιουργεί τελικά τον Άγκνι Γιόγκι, τον Πύρινο Άνθρωπο, τον Άνθρωπο-Θεό. Οδηγεί σταδιακά το άτομο σε μια ολοκληρωτική μεταμόρφωση, μια θεία αλχημεία, κατά την οποία κάθε ευτελές στοιχείο αποβάλλεται και αντικαθίσταται από ευγενή υλικά. Ολόκληρη η ύπαρξη εκλεπτύνεται και εξευγενίζεται, και τότε το Ον απελευθερώνεται από τα βαριά υλικά του γήινου πεδίου. Η γήινη βαρύτητα-έλξη υπερνικάται και τα ανώτερα πεδία γίνονται προσιτά. Το άτομο γίνεται κύριος του Χώρου και του Χρόνου.
Η μεταμόρφωση καθίσταται δυνατή επειδή η Άγκνι Γιόγκα αποτελεί μια ζωντανή διαδικασία, η οποία επιφέρει ουσιαστικές μεταλλάξεις σε όλη τη δομή του ανθρώπου, σε όλα τα επίπεδα του είναι του. Και η διαδικασία αυτή είναι πύρηνης φύσεως. Δεν υπάρχει εξαγνισμός, κάθαρση, μετάλλαξη ή αλχημεία που να μην απαιτεί την παρουσία του πύρινου στοιχείου. Η Διδασκαλία λοιπόν της Άγκνι Γιόγκα διεγείρει ακριβώς αυτό το στοιχείο και επιφέρει την αναγκαία μεταμόρφωση.
Όλοι μιλούν πολύ για καλοσύνη. Αλλά η καλοσύνη είναι κάτι διαφορετικό από την ηθικότητα; Είναι δυνατόν να αποκαλούμε «καλό» έναν άνθρωπο ο οποίος είναι ανήθικος ή ελαστικής ηθικής; Κι ακόμα είναι δυνατόν να μιλάμε για βελτίωση της ζωής χωρίς εφαρμογή των ηθικών κανόνων, των κανόνων που ορίζουν οι Κοσμικοί Νόμοι; Και, τέλος, είναι δυνατόν να εφαρμοστούν κανόνες χωρίς πειθαρχία; Η αυτοεπιβαλλόμενη πειθαρχία δεν είναι καθόλου στενόχωρη όταν γνωρίζει κανείς το στόχο του. Να, τι μας λέει η Διδασκαλία:

Κάθε φάση της Διδασκαλίας ανταποκρίνεται σε μια ιδιαίτερη ανάγκη της ανθρωπότητας. Ο παρών χρόνος διακρίνεται από την κατάρρευση της ηθικότητας. Η βοήθεια της Διδασκαλίας πρέπει να κατευθύνεται στην επιβεβαίωση των ηθικών θεμελίων. Τα ευρήματα της επιστήμης ακολουθούν ένα μονοπάτι διαφορετικό από το δρόμο της ζωής. Αποτέλεσμα είναι ένα ιδιάζον είδος αγριότητας που κατέχει επιστημονικά όργανα...
[ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ, 220]

Κατά τη διάρκεια μιας επιταχυνόμενης συσσώρευσης ανακαλύψεων, είναι ιδιαίτερα αναγκαίο να εξαγνίζεται η συνειδητότητα. Τα ηθικά θεμέλια γίνονται, ή μάλλον πρέπει να γίνουν, μια ιδιότητα γνώσης. Το κενό μεταξύ γνώσης και ηθικής αυξάνεται επικίνδυνα.
[ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ, 145]

Η Ζωντανή Ηθική συνίσταται σε πειθαρχίες που σας καθιστούν ικανούς να γίνετε πιο συνειδητοί σε οποιαδήποτε σφαίρα, αλίμονο όμως, οι άνθρωποι αποφεύγουν τέτοιες καθημερινές πειθαρχίες. Συχνά θα επινοήσουν έναν τελείως μη πρακτικό διαλογισμό στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν τα ανώτερα πεδία, κι ωστόσο, παραμελούν τις άμεσες υποχρεώσεις τους. Ο Έλληνας φιλόσοφος είπε: «Αυτός που γνωρίζει πώς να κυβερνά το σπίτι του θα είναι επίσης ικανός να κυβερνήσει το έθνος του.» Φυσικά, τα οικιακά καθήκοντα δεν νοούνται με την έννοια του μαγειρέματος και του καθαρίσματος, αλλά μάλλον με την έννοια μιας συνειδητής επίγνωσης γενικής τελειοποίησης, ή ενοποίησης...»
[ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ, Ι, 249]

02/11/10
ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ ΜΙΑΣ ΟΜΙΛΙΑΣ
Η επικαιρότητα, σε συνάρτηση με το θέμα που θίξαμε στις τέσσερις προηγούμενες ιστοσελίδες μας, θα τροφοδοτήσει τη σημερινή μας συζήτηση. Την αφορμή μας δίνει μια πρόσφατη ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη, στην οποία ο γνωστός μουσικοσυνθέτης αναφέρεται στην κρισιμότητα της παγκόσμιας κατάστασης. Επειδή ο Μίκης Θεοδωράκης είναι κάποιος που αγαπάει τον άνθρωπο, όπως και τον πλανήτη του και νοιάζεται γι΄αυτές τις δύο αξίες, παρακολουθεί άγρυπνα τα τεκταινόμενα, όχι μόνο στην εγχώρια αλλά και στην παγκόσμια σκηνή. Επιπλέον, έχει τη λεβεντιά να ορθώνει το ανάστημα και τη φωνή του, εκφράζοντας δημόσια τη θέση του, σε μια περίοδο που, αλίμονο, τόσο λιγοστοί άνθρωποι του πνεύματος βγαίνουν μπροστά για να καθοδηγήσουν τα πλήθη.
Ο Μίκης Θεοδωράκης λοιπόν καταγγέλλει την επίθεση συγκεκριμένων σκοτεινών δυνάμεων εναντίον των λαών με σκοπό την ισοπέδωση και την υποδούλωσή τους, εξουθενώνοντάς τους πνευματικά, πολιτισμικά και οικονομικά. Αποκαλεί τις δυνάμεις αυτές Χάος και τις προσδιορίζει ως ένα ισχυρό οικονομικό-στρατιωτικό κατεστημένο, το οποίο αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή κυριαρχεί και επιβάλλει τους όρους του παιχνιδιού. Παραλληλίζει αυτές τις δυνάμεις του Χάους με τον Χιτλερικό φασισμό, τον εχθρό της ανθρωπότητας.
Αντίθετη με τις επιδιώξεις του Χάους, οι οποίες παλεύουν για τα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας, συμφέροντα που πατάνε πάνω στη δυστυχία των πολλών και την πλανητική βλάβη, είναι η Αρμονία -κατά τον Μίκη Θεοδωράκη- η οποία αποβλέπει στην ειρήνη, την ευημερία και την ευδαιμονία όλων των λαών, και τη διάσωση του πλανήτη.
Αυτές οι θέσεις μας δίνουν την ευκαιρία να δούμε τις πρακτικές των δύο αντιμαχόμενων Δυνάμεων, οι οποίες μας απασχόλησαν πρόσφατα -και πολύ σωστά, γιατί έχουμε να κάνουμε με ένα ζήτημα τεράστιας και πρωταρχικής σημασίας. Όχι μόνο επειδή οι αντίπαλες Δυνάμεις βρίσκονται σε παντοτεινή σύγκρουση, αλλά και επειδή έχουμε πια φτάσει σε ένα σημείο εξαιρετικής κρισιμότητας, και στο σημείο αυτό κανείς δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος. Δεν υπάρχει ουδέτερο έδαφος. Πρέπει οι πάντες να παραταχθούν στη μία ή στην άλλη πλευρά. Η έκβαση του αγώνα θα κρίνει το μέλλον της ανθρωπότητας και της Γης. Πολύ εύστοχα ο Μίκης Θεοδωράκης αποδίδει στις κακόβουλες δυνάμεις τον χαρακτηρισμό Χάος. Ο ίδιος χαρακτηρισμός απαντάται τόσο συχνά μέσα στα βιβλία της Άγκνι Γιόγκα. Στον χαρακτηρισμό αυτό υπεισέρχεται η έννοια της αχαλίνωτης δύναμης, η οποία δεν ελέγχεται από τις ιδιότητες εκείνες που συνιστούν την Αρμονία, δηλαδή την καλή θέληση, την πνευματικότητα, την αλληλεγγύη, κ.τ.λ. Οι χαοτικές δυνάμεις οδηγούν σε αποδόμηση και καταστροφή, όχι όμως των κακώς κειμένων αλλά κάθε κατάστασης που ανήκει στην επικράτεια του Καλού, του Ωραίου και του Αληθινού. Οι δυνάμεις αυτές του Χάους προκαλούν εξέγερση των στοιχείων της Φύσης -του αέρα, του νερού, της φωτιάς- με αποτέλεσμα μικρότερες ή μεγαλύτερες, έως και ολοκληρωτικές καταστροφές.
Η Αρμονία από την άλλη πλευρά, είναι κατ΄εξοχήν η συνενωτική δύναμη, όπως φαίνεται και από την ίδια τη λέξη: αρμο-νία: αρμός=σημείο σύνδεσης. Είναι λοιπόν η Αρμονία η δύναμη εκείνη, η οποία δένει λειτουργικά τα διάφορα στοιχεία, παράγοντας ένα ωραίο, ευτυχές, αποτέλεσμα. Οι δυνάμεις της Αρμονίας είναι δυνάμεις δόμησης και δημιουργίας.
Έτσι λοιπόν έχουμε να κάνουμε με τις Δυνάμεις του Καλού και του Κακού ή του Φωτός και του Σκότους, δυνάμεις οι οποίες εκδηλώνονται πολύ ισχυρά στο γήινο πεδίο, ιδίως σε σημεία εξελικτικής καμπής, γιατί τότε κρίνεται η μελλοντική κατεύθυνση.
Μήπως όμως τώρα παίζεται κάτι πολύ περισσότερο; Μήπως, για παράδειγμα, γίνεται η τελική επιλογή των υπηρετών της μιας ή της άλλης παράταξης; Με άλλα λόγια, μήπως βρισκόμαστε ενώπιον της «Μέλλουσας Κρίσης» των προφητειών, η οποία όμως δεν είναι πλέον «μέλλουσα» αλλά παρούσα; Μήπως κρίνεται η τύχη του πλανήτη Γη; Διότι αυτά θα συμβούν κι αυτό είναι βέβαιο. Το ερώτημα είναι αν ήγγικεν η ώρα. Αν «η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα». Αυτό που δεν επιδέχεται αντίρρηση, όπως σωστά το επισημαίνει ο Μ. Θεοδωράκης, είναι ότι σοβεί μια μεγάλη, γενικευμένη κρίση. Κρίση αξιών, κρίση προσανατολισμού, κρίση κλιματολογική, κρίση κοινωνική, κρίση οικονομική. Η απαρχή όμως, η μήτρα των δεινών, είναι η κρίση των ηθικών αξιών. Να, γιατί η Διδασκαλία δίνει τόσο τεράστια βαρύτητα στη Ζωντανή Ηθική. Γιατί μόνο η Ζωντανή Ηθική -όχι οι μουμιοποιημένες ηθικολογίες και συμβατικότητες, θεολογικές και κοινωνικές, που σάπισαν τα θεμέλια του σύγχρονου πολιτισμού- μπορεί να δώσει ζωή και να σώσει τον Κόσμο. Και η βάση αυτής της Ηθικής είναι ο παμμέγιστος Νόμος της Ενότητας του Παντός, δηλαδή η Αρμονία, όπως το θέτει ο Μίκης Θεοδωράκης.

Πόσο έγκαιρα, πόσο επίκαιρα, πόσο καίρια επισήμανε τα προβλήματα και έδωσε τις αναγκαίες κατευθύνσεις η ευλογημένη Διδασκαλία της Ζωντανής Ηθικής! Πόσο σοφά και αυστηρά προειδοποίησε για τα επερχόμενα δεινά, όταν μάλιστα άλλες «Διδασκαλίες», περιβεβλημένες τη λεοντή του Φωτός, αποκοίμιζαν τους οπαδούς τους με τις τάχα βέβαιες ευλογίες μιας επερχόμενης πρωτοφανούς αφθονίας, τέχνης και ειρήνης! Κι αυτά τις παραμονές του Β΄παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Πύρινη Διδασκαλία προειδοποιούσε με κάθε τρόπο για την προσεγγίζουσα λαίλαπα!
Πρέπει, πρέπει, πρέπει να γνωρίζουμε τους τρόπους του Σκότους, αν θέλουμε να σωθούμε και να σώσουμε και όποιον ή ό,τι άλλο μπορούμε. Η αγνόηση του εχθρού είναι ο θρίαμβός του.
Είδαμε πώς το πλανητικό Κακό νανούρισε τους ανθρώπους για κάποια χρόνια με μια απατηλή υλική ευημερία, η οποία δεν είχε άλλα θεμελιώματα από την απομύζηση και καταστροφή ανθρώπων και φυσικών πόρων. Και τώρα που αποκαλύφθηκε όλη η γύμνια και αθλιότητα του κοινωνικο-οικονομικού αυτού συστήματος, οι Ιεροφάντες του προσπαθούν να στραγγαλίσουν λαούς και Φύση ανελέητα. Σε κάθε περίπτωση πάντως στρέφουν την προσοχή των ανθρώπων στην επιδίωξη των υλικών αγαθών -είτε με τη στέρηση είτε με την προσφορά. Όλο αυτό το παιχνίδι είναι μια ολέθρια παγίδα, στην οποία δεν πρέπει να πέσουμε. «Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλείαν των Ουρανών, και πάντα ταύτα προστεθήσεται υμίν»- προηγείται η επιδίωξη των πνευματικών αγαθών και τα υλικά ακολουθούν και έρχονται από μόνα τους. Ας κατανοηθεί αυτή η προτεραιότητα.
Ας δούμε όμως και τις άλλες σκοτεινές μεθόδους της διαστρέβλωσης και παραποίησης. Η παγκόσμια Αδελφοσύνη και Συνεργασία έγινε Παγκοσμιοποίηση, με τη γνωστή, μισητή έννοια. Ο Νέος Κόσμος, του οποίου περιεχόμενο είναι η πνευματικότητα, η εξευγενισμένη κουλτούρα και η ειρήνη, έγινε Νέα Τάξη με περιεχόμενο μια ισχυρή στρατιωτικο-οικονομική ολιγαρχία που επιδιώκει την πλανητική ηγεμονία. Έτσι έχουν τα πράγματα. Έτσι ενεργεί το Κακό, πάντα δραστήριο, εφευρετικό και αδίστακτο.
Αν και η Κρίση είναι μεγάλη και επώδυνη, παρ΄όλα αυτά δεν πρέπει να απελπιζόμαστε αλλά να αγωνιστούμε, γνωρίζοντας ότι το Κακό δεν έχει πραγματική ύπαρξη. Ό,τι κι αν κάνει, ό,τι κι αν καταστρέψει, από τις στάχτες και τα συντρίμμια θα γεννηθεί το Νέο. Οι Δυνάμεις του Καλού, οι Δυνάμεις της Φύσης, από την καταστροφή παράγουν τη Δημιουργία. Ο Κόσμος-Αρμονία δεν χάνεται ποτέ γιατί έχει πραγματική ύπαρξη. Είναι το αθάνατο Καλό. Ας βοηθήσουμε αυτό το Καλό, ας αγωνιστούμε γι΄αυτό το Καλό.
Το Κακό είναι Εντροπία, και η Εντροπία έχει μέσα της τη φθορά και το θάνατο, την προσωρινότητα. Ποιο είναι το αντίδοτο της Εντροπίας; Η Πληροφορία, δηλαδή η Αλήθεια, η Πραγματικότητα. Μας έχει δοθεί. Ας αναγνωρίσουμε τη σωτηρία μας -την Υψηλή Διδασκαλία με τη Ζωντανή Ηθική της.

26/10/10
ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ
Δ΄ΜΕΡΟΣ
Ας δούμε τώρα τους τρόπους με τους οποίους δρα το κακό.
Η απόκρυψη και η παραποίηση της Αλήθειας είναι μια βασική μέθοδος του σκότους. Βάσει αυτής της μεθοδικής διαστρεβλώθηκαν όλες οι μεγάλες και σωτήριες Διδασκαλίες του Καλού. Έτσι, για παράδειγμα, στραγγαλίστηκαν οι πληροφορίες για τους ακατάλυτους φυσικούς νόμους της Αιτιότητας (Κάρμα, Πεπρωμένο, Ειμαρμένη, Κισμέτ, κ.τ.λ.) και της επαναγέννησης ή μετενσάρκωσης. Και στη θέση τους μπήκαν οι ολέθριες θεωρίες της «άφεσης αμαρτιών» και όλων των πάσης φύσεως εγκλημάτων μέσω της «μετάνοιας», χωρίς καμία άλλη συνέπεια, και ο αιώνιος Παράδεισος (για τους «πιστούς») και η αμετάκλητη Κόλαση (για τους «άπιστους»). Το ίδιο πνεύμα του κακού βρίσκεται πίσω από την καταδίωξη των επιστημονικών ανακαλύψεων, και κυρίως αυτών που αφορούν τη θέση της Γης μέσα στο Σύμπαν. Όλες αυτές οι αλήθειες, και κάθε αλήθεια, είναι άκρως επικίνδυνες για την κυριαρχία και την επιβίωση του Κακού. Γι΄αυτό οι Ιεροφάντες του Σκότους δεν δίστασαν ποτέ να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο ή έγκλημα. Ο φόβος και η βία υπήρξαν οι συνήθεις μέθοδοι εξουσιασμού των μαζών. Οι μάζες έπρεπε με κάθε τρόπο να κρατηθούν στο σκοτάδι και στην άγνοια. Γιατί το Κακό δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την υποστήριξη πλατιών μαζών. Έτσι οι Φορείς του Φωτός καταδιώχτηκαν ανελέητα, δολοφονήθηκαν ή συκοφαντήθηκαν προκειμένου να καταπνιγεί η αλήθεια τους.
Δεν πρέπει όμως να πιστεύει κανείς πως το Κακό καταφεύγει μόνο σε χονδροειδείς τρόπους βίας και εγκλήματος. Αυτοί οι τρόποι είναι αποκρουστικοί για τους περισσότερους ανθρώπους, και οι οπαδοί θα ήταν πολύ λίγοι. Έτσι, το Κακό, πολυμήχανο και αδίστακτο, έχει κι άλλους τρόπους αποπλάνησης των ανθρώπων. Ένας τέτοιος τρόπος, πολύ γνώριμος, είναι ο δελεασμός ή πειρασμός -πολύ πιο αποτελεσματική μέθοδος από το έγκλημα. Οι πειρασμοί του Χριστού και άλλων αγίων είναι στην πραγματικότητα δελεασμοί για εξουσία, υλικές ικανοποιήσεις, κ.τ.λ., ώστε το Θείο Πνεύμα, ο Ανώτερος Εαυτός να υποκύψει στην κατώτερη φύση.
Πέρα όμως κι απ΄αυτή τη δοκιμασμένη μέθοδο που δημιούργησε τόσους προδότες μέσα στους αιώνες, το Κακό, χρησιμοποιεί πολύ εκλεπτυσμένες μεθόδους, τις οποίες μόνο η πολύ ανεπτυγμένη διάκριση μπορεί να αντιληφθεί. Οι εκπρόσωποι του Σκότους δεν διστάζουν ακόμη και να μιμηθούν ή να προσποιηθούν τους τρόπους του Φωτός. Φτάνουν στο σημείο να προφέρουν ακόμα και τύπους της Ιερής Διδασκαλίας, με σκοπό να παραπλανήσουν ανθρώπους καλούς κατά βάση, ανθρώπους αγαθής προαίρεσης, και καθόλου ανόητους. Εκεί διεισδύουν ωστόσο από κάποια πύλη ανοιχτή, η οποία συνήθως είναι η αποφυγή της πειθαρχίας, ή κάποιων πειθαρχιών, που απαιτεί η Ατραπός του Φωτός. Πολλοί αναζητητές προτιμούν την απομίμηση από τη γνήσια Πηγή και το χαμηλότερο κραδασμό από τον ανώτερο. Το αποτέλεσμα είναι μια σύγχυση αξιών με όλα τα επακόλουθα.
Είναι πολύ κρίμα να μη συστρατεύονται όλοι οι άνθρωποι καλής θέλησης, σε μια εποχή τόσο κρίσιμη για τον Κόσμο, στη Μία Παγκόσμια Αδελφότητα του Καλού. Πάνω σ΄αυτό, δηλαδή τη μέθοδο της αποπλάνησης καλοπροαίρετων ατόμων, υπάρχει μια πολύ καίρια προειδοποίηση της Έλενας Ρέριχ:

Πολλοί αφελείς νομίζουν πως οι σκοτεινοί δρουν μόνο μέσα από το κακό, τη διαφθορά και το έγκλημα. Πόσο λάθος κάνουν! Μόνο οι άξεστες και σχετικά ασήμαντες σκοτεινές δυνάμεις ενεργούν μ΄αυτόν τον τρόπο. Πολύ πιο επικίνδυνες είναι εκείνες που μεταμφιέζονται κάτω από το προσωπείο του Φωτός (...) Και οι κακόμοιροι παραπλανημένοι άνθρωποι, οι οποίοι δεν κατέχουν την αληθινή ικανότητα διάκρισης της πύρινης καρδιάς πετούν, σαν πεταλουδίτσες, στο μαύρο πυρ που τις καταβροχθίζει. Η άγνοια και η έλλειψη ενόρασης τους σπρώχνει στην αγκαλιά του σκότους που τις στερεί για μακρό χρονικό διάστημα από τη σωτήρια επιρροή και στήριξη των ακτίνων του μεγάλου Οχυρού του Φωτός. Τρομερός είναι ο Αρμαγεδδώνας. Οι σκοτεινές δυνάμεις παλεύεουν για την ίδια τους την ύπαρξη. Η απελπισία τις ενώνει και τις κάνει τόσο επίμονες στην προσπάθεια να πετύχουν το σκοπό τους.
Ο Πρίγκιπας του Κόσμου διαθέτει πολλούς προικισμένους συνεργάτες -μερικούς συνειδητούς, μερικούς ασυνείδητους- και είναι ανόητο να νομίζει κανείς πως δεν γνωρίζουν τους τρόπους της πιο λεπτής πανουργίας. Είναι πανέξυπνοι και επινοητικοί, και ενεργούν σύμφωνα με το επίπεδο των θυμάτων τους. Όλοι αυτοί όμως στερούνται τη θέρμη της καρδιάς. Έτσι συνυφαίνονται το σκοτάδι με το Φως στη Γη μας. Τα δίχτυα του σκότους υφαίνονται από επιδέξια χέρια. Πολλά τρομακτικά πράγματα εφαρμόζονται τώρα. Μεγάλα πλοκάμια της πιο απεχθούς μαγείας απλώνονται παντού στη Γη. Φυσικά, επιλέγονται συνήθως από τις κύριες σκοτεινές δυνάμεις τα μεγαλύτερα κέντρα πληθυσμού και χρησιμοποιούνται ως εστίες τους. Ακριβώς, όλα τα γεννήματα της κόλασης σέρνονται πάνω στην επιφάνεια της Γης. Και το καλύτερο όπλο τους είναι η άγνοια των μαζών. Να γιατί είναι τόσο ουσιώδης η ενότητα όλων των λευκών και των σχεδόν-λευκών δυνάμεων! Οι τελευταίες όμως γίνονται τόσο εύκολα γκρίζες και γεμίζουν τις τάξεις εκείνων για τους οποίους λέγεται στη Βίβλο: «Επειδή είσαι χλιαρός, και ούτε κρύος ούτε ζεστός, θα σε φτύσω από το στόμα μου». Μόνο η δύναμη της αφοσίωσης και η αγωνιστικότητα για υπηρεσία στη Μεγάλη Ιεραρχία του Φωτός μπορεί να σώσει από τις πλατιά διαδεδομένες πλεκτάνες του Πρίγκιπα του Κόσμου.
[ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΕΛ. ΡΕΡΙΧ Τόμος Α΄,29η 23/8/1934]

Μια παρένθεση: Στο σημείο της επιστολής όπου υπάρχουν αποσιωπητικά, λείπει ένα κομμάτι του κειμένου, στο οποίο δίνεται ένα παράδειγμα μεταμφιεσμένου κακού και αφορά γνωστή Σχολή που παρουσιάζεται ως Διδασκαλία προερχόμενη από την ίδια Πηγή, από την οποία εκπορεύθηκε η Άγκνι Γιόγκα. Ο Χορηγός της τελευταίας διαψεύδει κατηγορηματικά τον ισχυρισμό αυτό. Το απόσπασμα έχει παραλειφθεί σκοπίμως από την αγγλική μετάφραση, υπάρχει όμως ακέραιο στο ρωσικό πρωτότυπό της -και δεν είναι η μόνη αναφορά στο σκοτεινό υπόστρωμα της εν λόγω Σχολής.
Έτσι λοιπόν δρα το Κακό. Πώς όμως αντιμετωπίζεται από τον πολεμιστή του Φωτός; Πώς θα αμυνθεί ενάντια στην παραπλάνηση και στη σκοτεινή διείσδυση; Κι ακόμα πώς θα πολεμήσει το σκοτάδι;
Όσον αφορά την ατομική του προστασία, ας ακούσουμε πάλι τη σοφή φωνή της ιεραρχικής Απεσταλμένης και επίσημης ιεραρχικής Εκπροσώπου, της Έλενας Ρέριχ:
Ας εντείνουμε όλες μας τις δυνάμεις, έτσι ώστε με την αγνότητα της σκέψης να μπορούμε να δημιουργήσουμε μια αδιαπέραστη πανοπλία. Οι προσπάθειες των σκοτεινών να σχίσουν την αύρα μας είναι αναπόφευκτες, αν όμως το προστατευτικό δίχτυ είναι αρκετά ισχυρό, οι επιθέσεις αυτές απωθούνται εύκολα χωρίς να μας επιφέρουν καμιά βλάβη. Συνήθως, αυτές οι επιθέσεις επιδρούν στα πιο αδύνατα όργανά μας. Η αύρα η διαποτισμένη με αφοσίωση στην Ιεραρχία είναι ικανή να αντισταθεί σε οποιαδήποτε επίθεση των σκοτεινών δυνάμεων. Αλλά δεν πρέπει ούτε για μια στιγμή να επιτρέψουμε αμφιβολία ή απόκλιση απ΄αυτή την εστία του Φωτός. Η αφοσίωση και η αγνότητα κινήτρου είναι η μοναδική μας άγκυρα στο χάος των μαινόμενων στοιχείων.

Η σταθερή, αταλάντευτη πρόσδεση στις Δυνάμεις του Φωτός καθιστά την πανοπλία μας άτρωτη. Η παραμικρή ρωγμή όμως απιστίας, αμφιβολίας, δισταγμού γίνεται κερκόπορτα για να εισχωρήσει ο εχθρός. Η αγνή αφοσίωση αποτελεί το πιο ακαταμάχητο όπλο, αυτό όμως σημαίνει ασφαλώς ότι έχει πυροδοτηθεί το κέντρο της καρδιάς.
Στον πόλεμο με το σκοτάδι οφείλει να έχει κανείς ισχυρό εξοπλισμό. Πρώτα απ΄όλα πρέπει να γνωρίζει τις μεθόδους του αντιπάλου, και να μην υποτιμά το κακό, γιατί είναι ισχυρό, αδίστακτο και πολυμήχανο. Εάν δεν γνωρίζεις τον αντίπαλο, οι πιθανότητες νίκης είναι μηδαμινές. Και πρέπει να θυμάται ότι η μάχη αυτή δεν σταματά ποτέ: «Με το Κακό δεν υπάρχει ούτε στιγμή ανακωχής», δηλώνει ο Διδάσκαλος.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι το πεδίο της μάχης για τις αντίπαλες δυνάμεις είναι η ανθρώπινη συνειδητότητα. Εκεί θα κριθεί όλος ο αγώνας. Άλλωστε η βλάβη της συνειδητότητας -ή ψυχής- είναι η μόνη πραγματική βλάβη που μπορεί να υποστεί κανείς. Εάν λοιπόν το σκοτάδι χρησιμοποιεί απάτη, διαστρέβλωση, συσκότιση, εκφοβισμό, το Φως χρησιμοποιεί την πληροφόρηση, τη διαφώτιση, τη γνώση των Θεμελιωδών Αρχών της Ύπαρξης.
Όποιος επιθυμεί να βοηθήσει τις Δυνάμεις του Καλού οφείλει να μαθαίνει, να αγωνίζεται διαρκώς προς τη Γνώση, και να διαμορφώνει τη συνειδητότητά του σύμφωνα με τη Γνώση αυτή. Οφείλει όμως και να διασπείρει τη σωτήρια πληροφόρηση, δηλαδή τη Διδασκαλία, παντού και πάντα, όπου βέβαια υπάρχουν ανοιχτές καρδιές.
Υποχρέωση του μαθητή της Ιερής Διδασκαλίας είναι η αποκατάσταση της Αλήθειας, το «καθάρισμα των ωραίων Εικόνων», και το ξεμασκάρεμα του ψεύδους. Ας θυμόμαστε πως το μεγαλύτερο καλό που μπορεί να κάνει κάποιος στο συνάνθρωπό του είναι η διαφώτιση της συνειδητότητάς του.

19/10/10
ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ
Γ΄ΜΕΡΟΣ
Ας εξετάσουμε τη φύση του κακού.
Υπάρχουν πολλά κακά που ταλαιπωρούν τα ζωντανά πλάσματα, κακά που προέρχονται από τη φύση -σεισμοί, καταποντισμοί, θύελλες, πυρκαγιές, και κάθε είδους καταστροφικές εκδηλώσεις, αλλά επίσης και ασθένειες, φθορά, θάνατος. Όλα αυτά είναι βέβαια εξαιρετικά επώδυνα και βασανιστικά. Στην πραγματικότητα όμως δεν αποτελούν όψεις του Κακού. Η Φύση δεν γνωρίζει καλό ή κακό, γνωρίζει μόνο αιτίες και αποτελέσματα, και γενικότερα ορισμένους τρόπους λειτουργίας. Όσο πόνο κι αν προκαλούν οι φυσικές καταστροφές, αποσκοπούν πάντα στη δημιουργία καλύτερων μορφών ζωής. Η φύση καταστρέφει το παλιό, το άρρωστο, το φθαρμένο, το ανεπαρκές για να το αντικαταστήσει με κάτι τελειότερο. Ο αγώνας της Φύσης για τελειοποίηση είναι προφανής.
Ο άνθρωπος αποκαλούσε τα φαινόμενα αυτά «κακά», για το λόγο ότι είναι δυσάρεστα. Όπως όμως επισημάναμε, και όπως όλοι γνωρίζουμε, το κακό και το δυσάρεστο δεν ταυτίζονται. Βέβαια, όλα τα ζωντανά πλάσματα επιζητούν το ευχάριστο και αποφεύγουν το δυσάρεστο. Αυτό είναι απολύτως φυσικό και θεμιτό, γιατί η απόλαυση είναι θεμελιώδης έκφραση του Είναι: Ύπαρξη-Συνείδηση-Ευδαιμονία.
Γιατί όμως το ηδύ -το ευχάριστο- γίνεται τόσο συχνά δυστυχία, πόνος και βλάβη; Αυτό συμβαίνει όταν το ευχάριστο είναι διεστραμμένο, δηλαδή μη σύμφωνο με τη φύση, όταν υπερβαίνει το ορθό μέτρο ή όταν γίνεται σε βάρος άλλων πλασμάτων. Οι άνθρωποι που ακολουθούν κάποιο πνευματικό μονοπάτι γνωρίζουν καλά ότι η συγκράτηση των σωματικών ηδονών ανοίγει τις πύλες σε ανώτερες ηδονές. Το ηδύ όμως είναι αδιαχώριστο στοιχείο της Ύπαρξης σε κάθε επίπεδό της.
Στη Φύση λοιπόν δεν υφίσταται Κακό. Μήπως τότε δεν υπάρχει καθόλου αυτό;
Δεν θα ήταν φρόνιμο ούτε ρεαλιστικό ούτε επωφελές να πιστέψουμε ότι το κακό δεν υπάρχει. Αν δεν υπάρχει το Κακό, τότε δεν υπάρχει ούτε το Καλό. Και τότε δεν υπάρχουν, ούτε έχουν νόημα οι ηθικές αξίες, και κατά συνέπεια ακυρώνονται όλες οι υψηλές Διδασκαλίες και Φιλοσοφίες. Έχουμε όμως ακούσει όλοι να γίνεται λόγος για αντίληψη «πέραν του Καλού και του Κακού». Η φράση αυτή μπορεί να ερμηνευτεί μόνο με την έννοια της κατάστασης στους Ανώτερους Κόσμους. Το να θεωρήσουμε όμως ότι ισχύει στον κόσμο μας θα ήταν ολέθριο. Όπως έχει λεχθεί, «ο μεγαλύτερος θρίαμβος του Σατανά είναι να πείσει πως δεν υπάρχει»! Στη Διδασκαλία επίσης διαβάζουμε: «Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή ανακωχής με το Κακό». Που βρίσκεται λοιπόν το πραγματικό Κακό, πώς εκδηλώνεται, πού αποσκοπεί, πώς αντιμετωπίζεται;
Στις Επιστολές των Μαχάτμα (Επιστολή Νο Χ) το ζήτημα αυτό αναλύεται θαυμάσια. Ας το δούμε όσο μας επιτρέπει εδώ ο χώρος και ο χρόνος.
Τα ζωντανά όντα βρίσκονται αντιμέτωπα με το κακό που προέρχεται από τη Φύση αλλά και με το κακό που προέρχεται από τον άνθρωπο. Και το μεν πρώτο, όπως ελπίζουμε ότι έγινε κατανοητό, δεν συνιστά πραγματικό κακό, δεν συμβαίνει το ίδιο όμως και με το δεύτερο. Γιατί; Επειδή στα δεινά που δημιουργεί η Φύση δεν υπάρχει καθόλου πρόθεση βλάβης, αδικίας ή σκληρότητας. Αντίθετα, στα δεινά που επιφέρει το ανθρώπινο ον υπάρχει πρόθεση.
Όπου υπάρχει πρόθεση, είτε αυτή είναι καλή είτε κακή, εκεί υπάρχει νόηση, λογικό, αυτοσυνειδησία, επίγνωση, ικανότητα διάκρισης. Με άλλα λόγια, η δυνατότητα διάπραξης κακού δεν υπάρχει σε επίπεδο χαμηλότερο από εκείνο του ανθρώπου. Όταν το ον φτάνει και εισέρχεται στο ανθρώπινο βασίλειο της Φύσης, τότε με ορισμένο τρόπο εμφυτεύεται μέσα του από υπερανθρώπινες Δυνάμεις ο σπόρος της γνώσης -διάκρισης του Καλού και του Κακού ή του Ορθού και του Λάθους-Αμαρτίας (αμαρτάνω αρχικά σημαίνει σφάλλω). Η πράξη της εμφύτευσης του πνευματικού σπόρου ονομάζεται ατομικοποίηση. Το ον βγαίνει από την αγέλη και αποκτά τη συνείδηση της ατομικότητας, του εγώ. Θα περάσουν μακροί κύκλοι εξέλιξης, ωσότου, σε μια υψηλότερη καμπή της σπείρας, το εγώ θα γίνει εμείς και το αγελαίο ένστικτο θα μετατονιστεί σε συλλογική συνειδητότητα.
Από τη στιγμή της ατομικοποίησης, αρχίζει και η ευθύνη της νοήμονος πλέον οντότητας, δηλαδή η δημιουργία κάρμα, που σημαίνει επακόλουθα ανάλογα με τα πεπραγμένα. Το Κάρμα είναι ατομικό αλλά και συλλογικό, όπως οικογενειακό, εθνικό, ή πανανθρώπινο. Το Κάρμα καθορίζει αμετάκλητα τα πεπραγμένα κάθε κόσμου. Αυτό είναι το σημαντικότερο πράγμα που πρέπει να κατανοηθεί, και αυτή την πληροφόρηση αγωνίζονται να εμπεδώσουν στην ανθρώπινη συνειδητότητα όλες οι Πνευματικές Δυνάμεις.
Αυτά βέβαια είναι πολύ γνωστά στους οδεύοντες στο πνευματικό Μονοπάτι, λέγονται όμως για τους νεότερους ή τους αναζητητές της Ατραπού. Κι αν ακόμη δεν τύχει να διαβαστούν από κανέναν, εγγράφονται όμως στα Ακασικά Αρχεία του Διαστήματος και στο συλλογικό, λεγόμενο, ασυνείδητο της ανθρωπότητας, και από εκεί δεν χάνεται τίποτε, και όλα βρίσκουν κάποιο κανάλι χρησιμότητας. Κλείνει η παρένθεση.
Σύμφωνα με τα παραπάνω περί εξελικτικής αναβάθμισης -μιας αυστηρής φυσικής νομοτέλειας- είναι αυτονόητο ότι η ικανότητα διάκρισης του ορθού ποικίλλει σε τεράστιο βαθμό, ανάλογα με τη βαθμίδα της εξελικτικής ανάπτυξης της συνειδητότητας. Επομένως, έχουμε μια σχετικότητα του Καλού και του Κακού, άρα και σχετικότητα καρμικής ευθύνης. Για παράδειγμα, η πράξη του κυνηγιού δεν θεωρείται καθόλου κακή για μια πρωτόγονη και χαμηλή συνειδητότητα ή εκεί όπου το επιβάλλουν οι συνθήκες επιβίωσης. Δεν ισχύει όμως καθόλου αυτό για την πιο εξελιγμένη συνειδητότητα, και το κάρμα του «χομπίστα» που επιδίδεται στο άθλιο αυτό «σπορ» δεν είναι καθόλου αξιοζήλευτο.
Οι ευθύνες λοιπόν επιμερίζονται ανάλογα με το βαθμό συνειδησιακής ωριμότητας.
Μένει να εξεταστούν μερικά πολύ ζωτικά ερωτήματα για να ολοκληρωθεί, κατά κάποιο τρόπο, το θέμα μας, όπως:
-Υπάρχει Απόλυτο Καλό και Απόλυτο Κακό;
-Πώς δρα το Κακό;
-Πώς αντιμετωπίζεται; Ποιες είναι οι πρακτικές του Καλού;

12/10/10
ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ
Β΄ΜΕΡΟΣ
Μιλώντας για «συμφέρον» και «ωφελιμότητα» οφείλει να σημειώσει κανείς ότι δεν είναι πάντα προφανής αυτή η διάκριση. Μπορεί ένα πράγμα να μην είναι αυτό που φαίνεται, η Διδασκαλία όμως των Ηθικών Αρχών προσφέρει τα αναγκαία κριτήρια.
Επίσης, εμείς οι άνθρωποι συχνά συγχέουμε το ευχάριστο με το καλό και το δυσάρεστο με το κακό. Αυτά όμως δεν συμπίπτουν πάντα. Έτσι, ένα φάρμακο μπορεί να είναι πικρό αλλά σωτήριο.
Ένα είναι όμως βέβαιο: το καλό-εάν είναι αληθινά καλό- δεν θα οδηγήσει ποτέ σε βλάβη, και, αντίθετα, το κακό δεν θα οδηγήσει, τελικά, ποτέ σε ωφέλεια. Επομένως, η ορθή επιλογή είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μας.
Η ορθή επιλογή προϋποθέτει ορθή διάκριση, και η ορθή διάκριση προϋποθέτει γνώση. Πράγματι, η άγνοια έχει καταγγελθεί από όλες τις Υψηλές Διδασκαλίες ως η πηγή παντός κακού. Φυσικά, όταν μιλάμε για γνώση και άγνοια, έχουμε κατά νου τη γνώση ή την άγνοια των Θεμελιωδών Αρχών της Ύπαρξης.
Ας θυμηθούμε το μύθο των «Πρωτόπλαστων» στη Γένεση της Βίβλου. Ας επισημάνουμε όμως για πολλοστή φορά ότι δεν υπάρχουν ψευδόμενοι μύθοι, γιατί οι μύθοι είναι φορείς αλήθειας κρυμμένης, κάτω από καλύμματα συμβολισμών. Πρωτίστως, είναι πραγματική και αμερόληπτη ιστορία -αρκεί να διαβαστεί με τα κλειδιά του αποσυμβολισμού, της αποκρυπτογράφησης.
Στη γνωστή λοιπόν βιβλική αφήγηση, ο όφις, προσφέροντας τον απαγορευμένο καρπό της γνώσης του Καλού και του Κακού, γίνεται η αιτία έξωσης των Πρωτόπλαστων από την Εδέμ, φορτωμένων επιπλέον με τη διπλή κατάρα να υπόκεινται σε μόχθο για την επιβίωσή τους και σε ωδίνες τοκετού.
Η αμαθής ερμηνεία αιώνων ήταν ότι ο «κακός όφις» έγινε η αιτία δυστυχίας των ανθρώπων, παραβαίνοντας την εντολή απαγόρευσης του «Καλού Θεού». Επιπλέον, η Εύα, ως πρωτεργάτης της παρακοής, θεωρήθηκε σύμβολο κακού και συνεργός του Διαβόλου-Όφι. Τέτοιες απλοϊκές, ανόητες, ίσως όμως και κακοήθεις, ερμηνείες είχαν ως αποτέλεσμα την πραγματική δυστυχία αμέτρητων γενεών ανθρώπων. Και μόλις τώρα η ανθρωπότητα αρχίζει να αφυπνίζεται και να αναζητά άλλους δρόμους σκέψης. Έτσι, ας δούμε μια τελείως διαφορετική ερμηνεία του μύθου. Οι μύθοι πρέπει να ερμηνευτούν σωστά, αλλά όχι να πάμε στον αντίποδα, θεωρώντας τους κατασκευάσματα ανάξια του λογικού ανθρώπου και δημιουργήματα αμάθειας, άξια βαθιάς καταφρόνιας.
Στο προκείμενο τώρα. Έχουμε τις έννοιες-σύμβολα: Αδάμ-Εύα, Θεός-Διάβολος, Εδέμ, Δέντρο της Γνώσης, Κατάρα-έξωση.
Κατά την τρέχουσα ερμηνεία, ο «Θεός» είναι το Καλό και ο Διάβολος-Όφις, το Κακό. Η συμπεριφορά τους ωστόσο, δείχνει το αντίθετο, ο «Θεός» παρουσιάζεται σκληρός, οργίλος, άδικος, κ.τ.λ. Όλα αυτά όμως δεν είναι κυριολεξίες αλλά αλληγορίες. Τόσο ο Θεός-Δημιουργός όσο και ο Διάβολος-Όφις δεν είναι παρά δύο όψεις του αυτού πράγματος: της μεγάλης Κοσμικής Δύναμης ή Νομοτέλειας που λέγεται εξελικτική αναγκαιότητα. Ας μην ξεχνάμε τη βαθύτατα φιλοσοφική θέση της ελληνικής αρχαίας κοσμοθεωρίας που τόσο παραστατικά απεικονίζεται στον Πλάτωνα, ότι η Ανάγκη είναι μια υπέρτατη εξουσία που διέπει τα πάντα, ακόμη και τους θεούς -«ανάγκα και θεοί πείθονται.» Ολόκληρος ο Κόσμος υπακούει στις κοσμικές νομοτέλειες και τίποτε δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτές, ούτε τα Ανώτατα Όντα, τα οποία άλλωστε είναι άριστοι εκφραστές και εκτελεστές αυτών των νόμων.
Ο Όφις είναι ένα πανάρχαιο σύμβολο με πολλές σημασίες, τόσο θετικές όσο και αρνητικές. Δεν είναι μόνο σύμβολο κακού, είναι, και περισσότερο μάλιστα, σύμβολο θετικών ιδιοτήτων και ενεργειών. Η διπλή του φύση πάντως δεν είναι χωρίς σημασία. Τώρα όμως θα σταθούμε στην πιο φιλοσοφική και μυστηριακή όψη του συμβόλου.
Το φίδι που αρπάζει την ουρά του -ο ουροβόρος όφις- για παράδειγμα είναι έξοχο παράδειγμα των χρονικών κύκλων και της ανακύκλωσης. Οι σπείρες του σώματός του απεικονίζουν τις σπείρες της εξέλιξης, ενώ η χειμερία νάρκη και η αλλαγή του δέρματός του χρησίμεψαν ως σύμβολα της επαναγέννησης, γενικά στη φύση. Η διαδοχή των χρονο-κύκλων και των αναγεννήσεων οδηγούν την εξελικτική πορεία, η οποία φέρνει κάποτε τη γνώση, τη σοφία, την ορθή αντίληψη και δράση. Έτσι, λοιπόν, θεωρήθηκε επίσης σύμβολο της Σοφίας. Καθένας γνωρίζει ότι στην Ινδία οι Σοφοί, οι Μυημένοι στην Ανώτερη Γνώση, αποκαλούνται Ναγκά-Όφεις. Και τι άλλο σημαίνει η παραίνεση του Χριστού «εστέ ουν φρόνιμοι ως οι όφεις...», αν όχι τη φρόνηση της Σοφίας; Καθένας επίσης γνωρίζει ότι οι θεότητες της Σοφίας απεικονίζονται μαζί με φίδια, όπως η Σαρασβάτι των Ινδών, η Αθηνά, ο Ερμής και ο Ασκληπιός των Ελλήνων, κ.τ.λ.
Η Εδέμ δεν αντιπροσωπεύει τόσο ένα γεωγραφικό σημείο, το οποίο ασφαλώς υπήρξε για τις πανάρχαιες φυλές, όσο μια συνειδησιακή κατάσταση, μια κατάσταση αμέριμνης, ευχάριστης ύπαρξης και αθωότητας. Εωσότου σήμανε η ώρα μιας μεγάλης αλλαγής-της αφύπνισης στη συνειδητή ζωή. Γιατί η επίγνωση του Καλού και του Κακού σημαίνει την είσοδο στην καθαρά ανθώπινη αυτοσυνειδησία. Μέχρι τη στιγμή που η Σοφία ενστάλαξε στα πρωτόγονα εκείνα όντα την ανθρώπινη συνειδητότητα, ζούσαν με την αμεριμνησία και την ανευθυνότητα του ζώου. Από δω και πέρα όμως αρχίζει η ζωή της ευθύνης και του μόχθου. Και μαζί αρχίζει ο γνωστός τρόπος τεκνοποίησης. Η «κατάρα» δεν είναι παρά η αδήριτη αναγκαιότητα αυτής της πορείας.
Από τη στιγμή που ένα ον γεύεται τον καρπό του δέντρου της γνώσης, φυτρώνει μέσα του η αντίληψη και διάκριση του Καλού και του Κακού, δηλαδή έχει φυτευτεί στη συνειδητότητά του ο ηθικός κώδικας. Και είναι ακριβώς αυτός ο ηθικός κώδικας, μέσω του οποίου μπορεί να οδηγηθεί ξανά στον Απωλεσθέντα Παράδεισο, αυτή τη φορά όμως με ολοκληρωμένη συνειδητότητα και πλήρη επίγνωση.
Μένει όμως να προσδιορίσουμε τη φύση του Κακού, ώστε να μη γινόμαστε αθέλητοι υπηρέτες του.

05/10/10
ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ
Φαίνεται πως είναι ανάγκη να επαναλαμβάνονται οι βασικές έννοιες, οι οποίες καθορίζουν την ποιότητα και την κατεύθυνση της ανθρώπινης σκέψης. Και σίγουρα οι πιο θεμελιώδεις από αυτές είναι οι έννοιες του Καλού και του Κακού, οι οποίες αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους του οικοδομήματος των ηθικών Διδασκαλιών και της ηθικής συμπεριφοράς. Όλες οι άλλες ιδιότητες απορρέουν από αυτά τα δύο κεφαλόβρυσα.
Υπάρχει τόση σύγχυση όχι μόνο σε ό,τι αφορά τις προαναφερθείσες έννοιες αλλά και γύρω από κάθε άλλη έννοια σχετική με την ηθική μας υπόσταση. Οι ηθικές ποιότητες δεν είναι απλώς αφηρημένες έννοιες αλλά απολύτως ουσιαστικές, με απολύτως ουσιαστικά αποτελέσματα. Έτσι, αυτές οι ποιότητες καθορίζουν αναλόγως τη χημική σύσταση των εκκρίσεων, τα ιζήματα της ψυχικής ενέργειας, τη δραστηριότητα των κέντρων, τη φωτεινότητα και το χρωματισμό της αύρας, κ.τ.λ. Η άνοδος στον Ανώτερο Κόσμο εξαρτάται απολύτως από την ανάπτυξη ορισμένων ιδιοτήτων, οι οποίες ανταποκρίνονται στη συχνότητα εκείνου του Κόσμου.
Δεν είναι χωρίς λόγο που η Διδασκαλία της Νέας Εποχής ονομάζεται Διδασκαλία της Ζωντανής Ηθικής. Η ηθική της Άγκνι Γιόγκα είναι ζωντανή επειδή συνιστά φυσική έκφραση ζωής του φορέα της. Δεν έχει καμία σχέση με τη συμβατική, τη μουχλιασμένη ή την υποκριτική ηθική που εννοούν πολλοί ούτε με φανφαρόνικη ηθικολογία. Είναι η συμμόρφωση, η εναρμόνιση με την Κοσμική Τάξη, όπως εκδηλώνεται στους ισχυρούς και αναλλοίωτους Κοσμικούς Νόμους. Το παν εξαρτάται από την ηθική μας στάση -η επίγεια και η υπεργήινη ευημερία, το μέλλον, η επιτυχία.
Έχει λοιπόν τεράστια σημασία να συνειδητοποιηθεί η ουσιαστικότητα της Ηθικής, δηλαδή της διάκρισης του Καλού και του Κακού.
Τι είναι το Καλό; Οι αρχαίοι Έλληνες το ονόμαζαν Αγαθόν. Ο Πλάτων ετυμολογεί τον όρο ως άγαν θείον: υπέρτατα θεϊκό. Είναι λοιπόν η ανώτατη θεία φύση, νόμος, τάξη. Επίσης ορίζει το Αγαθόν ως τον «επί πάσι Θεόν», την υπέρτατη θεότητα, πάνω από την οποία δεν υπάρχει τίποτε. Έτσι, σύμφωνα με την πλατωνική θεώρηση, το Αγαθόν ταυτίζεται με τον ίδιο τον Κόσμο, την ίδια τη Ζωή. Αυτή η Ζωή είναι τρισυπόστατη: Ύπαρξη, Συνείδηση, Ευδαιμονία. Αλλά τα τρία αυτά είναι Ένα, το Απόλυτο, η Πηγή των πάντων. Ως Απόλυτη Αρχή είναι ο σκοπός όλων των υπάρξεων, η ίδια όμως δεν έχει άλλο σκοπό από τον εαυτό της, είναι δηλαδή αυτοσκοπός.
Η Παγκόσμια Ύπαρξη, ή αλλιώς, η Παγκόσμια ευδαιμονική, συνειδητή Ύπαρξη αποτελεί το έσχατο, το υπέρτατο Συμφέρον. Ό,τι συντείνει σε αυτό είναι αγαθό, είναι καλό. Επομένως καλό, ή αγαθό, είναι το ωφέλιμο, επειδή το ωφέλιμο προάγει την ευδαιμονία της ύπαρξης.

Στο σημείο αυτό μπορούμε να δούμε την αφετηρία του Κακού. Το κακό γεννιέται από την πλανερή ιδέα ότι το ωφέλιμο μιας επιμέρους μονάδας -είτε αυτή είναι ένα άτομο, μια ομάδα ή ένα έθνος- μπορεί να είναι χωριστό ή αντίθετο από το όφελος, το συμφέρον, της Καθολικής Ύπαρξης.
«Ωφελέειν, μη βλάπτειν»: η γνωστή ιπποκράτεια ρήση, έχει ισχύ σε όλα τα επίπεδα του Είναι και όχι μόνο στο υλικό-σωματικό. Και σ΄αυτή τη ρήση έχουμε την αντίθετη Καλού-Κακού: ωφελείν-βλάπτειν. Η σοφία αντιλαμβάνεται το πραγματικά ωφέλιμο από το πλασματικό ωφελιμιστικό. Το πρώτο δεν αντιτάσσει ποτέ το ατομικό στο συνολικό, εν αντιθέσει με το δεύτερο. Επιπλέον, το ωφέλιμο, ακόμα κι όταν είναι αρχικά οδυνηρό ή δυσάρεστο, θα έχει πάντα ως κατάληξη την ευτυχία, το καλώς έχειν, ενώ το ωφελιμιστικό, μπορεί να είναι αρχικά ευχάριστο, τελικά όμως μεταλλάσσεται σε πόνο και καταστροφή. Και αυτό συμβαίνει όταν μια ενέργεια περιέχει μέσα της βλάβη, βλάβη που μπορεί να είναι από άγνοια, από αδιαφορία για τους άλλους, ή και εσκεμμένη. Κάθε συνειδητή οντότητα έχει τη δυνατότητα επιλογής, λόγω ελεύθερης βούλησης. Η δυνατότητα επιλογής προϋποθέτει ικανότητα διάκρισης, και η ικανότητα διάκρισης απαιτεί γνώση. Η απαιτούμενη γνώση αφορά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Ζωή, ο Κόσμος, δηλαδή τις κοσμικές νομοτέλειες. Αυτή είναι η υπέρτατη Γνώση, και σ΄αυτή καθοδηγούν όλες οι αυθεντικές Διδασκαλίες.
Εφόσον υπάρχει η δυνατότητα επιλογής στις ενέργειές μας, οφείλουμε να δρούμε συνειδητά, όχι τυφλά, παρορμητικά ή σαν αγέλη. Η συνειδητή δράση όμως προϋποθέτει να γνωρίζουμε τις συνέπειες κάθε ενέργειάς μας. Γι΄αυτό η άγνοια έχει καταγγελθεί από όλα τα μεγάλα Ηθικά Συστήματα ως η μήτρα όλων των κακών.
Εάν το κακό είναι ο εχθρός της ευτυχίας, δεν πρέπει να γνωρίζουμε καλά αυτόν τον εχθρό και τους μηχανισμούς του ώστε να μην πέφτουμε θύματά του; Ακούγονται βέβαια κάποιες θεωρίες, όπως π.χ. ότι αναγνωρίζοντας το Κακό δημιουργούμε διαχωρισμούς ή ότι πρέπει να είμαστε «πέρα από το Καλό και το Κακό», κ.τ.λ. Τι ακριβώς σημαίνουν αυτά; Πόση αλήθεια έχουν; Θα το δούμε αυτό. Ας κοιτάξουμε λοιπόν χωρίς φόβο ή δεισιδαιμονία το ζήτημα του Κακού.

28/09/10
ΣΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΥΚΛΟΥ
Και να, που πέρασε το καλοκαίρι! Και να, που αρχίζει και πάλι ένας νέος κύκλος -πόσο γρήγορα τρέχει ο καιρός! Υπάρχει μια επιτάχυνση του χρόνου ή είναι η ιδέα μας; Όπως και να ΄χει, τώρα εμείς οφείλουμε να περιμαζέψουμε τις πνευματικές μας δυνάμεις, και έπειτα από τη θερινή ανάπαυλα, να ξαναβρούμε τους ρυθμούς της πνευματικής μας προσπάθειας.
Ας σπεύσουμε λοιπόν να μπούμε στο κλίμα και στην ουσία της Διδασκαλίας, αυτού του καλύτερου και ακριβότερου συμβάντος που έτυχε στη ζωή μας. Η μικρή, σύντομη γήινη ζωή μας, σαν διαβατικό σύννεφο και σαν ονειροσκιά, τόσο τραγικά στερημένη νοήματος χωρίς την προοπτική της ευλογημένης Αιώνιας Σοφίας, λουσμένη στο φως της αποκτά νόημα και τη δυναμική της αιωνιότητας.
Ο συνειδητοποιημένος σπουδαστής δεν πρέπει ούτε στιγμή να ξεχνά το Μεγάλο Κάλεσμα. Πρέπει να χτιστεί το θαυμαστό Αύριο, ο Νέος Κόσμος, ο Νέος Άνθρωπος. Αυτό δεν είναι ένα έργο που αφορά τους άλλους, είναι έργο που αφορά τον καθένα από μας. Ο Νέος Κόσμος δεν θα μοιάζει καθόλου με τον παλιό που σαπίζει μπροστά στα μάτια όλων. Η ανατροπή του φθαρμένου κόσμου είναι αναγκαία. Αυτό προκαλεί σύγκρουση μέχρις εσχάτων των αντίπαλων δυνάμεων, των φορέων του νέου και των φορέων του παλιού. Σ΄αυτή την μάχη δεν υπάρχει ουδετερότητα ούτε διαφυγή. Καθένας θα πάρει θέση, είτε το θέλει είτε όχι, στη μια ή στην άλλη παράταξη.
Το παλιό υποστηρίζεται από τις δυνάμεις του σκότους, οι οποίες αγωνίζονται για τη διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων, και θα προτιμήσουν ακόμα και την ολοκληρωτική καταστροφή παρά την επικράτηση του Νέου. Το σκοτάδι θα παλέψει με λύσσα για την επιβίωσή του. Πάνω απ΄όλα επιθυμεί την απομόνωση της γης και του ανθρώπου, γιατί αυτό συνεπάγεται και όλα τα άλλα: την ιδέα των ορίων, την αντίληψη της μικρής γήινης ζωής ως της μόνης πραγματικότητας, και ως εκ τούτου την επιθυμία των παροδικών, εφήμερων υλικών απολαύσεων. Η λατρεία του πλούτου, το κυνήγι της ηδονής, με όλα τα σκοτεινά παρελκόμενα, είναι απόρροια αυτής της στάσης ζωής. Δηλαδή η διαφθορά και η αποπνευματικοποίηση, ή, για να τα βάλουμε στη σωστή σειρά, η αποπνευματικοποίηση και η διαφθορά.
Οι Δυνάμεις του Φωτός αγωνίζονται ακριβώς για το αντίθετο: την έξοδο της γης από την απομόνωσή της και την επανασύνδεση με τα κοσμικά της αδέλφια. Κυρίως, είναι κατεπείγουσα ανάγκη η διασύνδεση της γης με τον Ανώτερο Κόσμο, τον Κόσμο του Καλού και του Πνεύματος. Δεν υπάρχει άλλο μέσο για να καταλυθεί το Βασίλειο του Θανάτου. Δεν μπορεί να υπάρξει λύση σε κανένα από τα μεγάλα, αδιέξοδα, προβλήματα της ανθρωπότητας, χωρίς αυτή της ενοποίησης. Αλλά η γέφυρα που θα συνδέσει τους κόσμους είναι μία και μόνη: η ανθρώπινη συνειδητότητα. Αν η συνειδητότητα δεν μεταλλαχθεί, η δόμηση του Νέου Κόσμου είναι αδύνατη. Η Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα είναι ακριβώς αυτός ο μεταλλάκτης. Γι΄αυτό είναι ανεκτίμητη και απολύτως αναγκαία. Αυτός που καταλαβαίνει τη σημασία του αδιάλειπτου μόχθου, αυτός που ενδυναμώνεται με τη συγκέντρωση στην Ιεραρχία, αυτός που απορρίπτει τους περίπλοκους τύπους για να μεταφέρει τη συγκέντρωση στην καρδιά, θα κατανοήσει την ουσία του μέλλοντος.
[ΚΑΡΔΙΑ,117]
Ο πυλώνας, η δύναμη, η εγγύηση είναι η Ιεραρχία του Φωτός. Το μέσον είναι η καρδιά. Ο τρόπος είναι η αδιάλειπτη εργασία.
Είθε να έχουμε την έμπνευση, τη βούληση και την απόφαση να προχωρήσουμε μ΄αυτόν τον τριπλό αήττητο εξοπλισμό που μπορεί να μας οδηγήσει στα πιο θαυμαστά μονοπάτια. Και ας κρατάμε σταθερά στο νου ότι η Ιεραρχία του Φωτός εργάζεται με τη συνειδητότητα και για τη συνειδητότητα -άλλωστε αυτή συνιστά παν ό,τι είμαστε και παν ό,τι έχουμε-και σ΄αυτό το έργο είναι που χρειάζεται η ανθρώπινη συνεργασία. Γιατί ο μόχθος, είτε πνευματικός είτε σωματικός αποσκοπεί πάντα στην ανάπτυξη και την καλλιέργεια αυτού του παράγοντα -της συνειδητότητας. Γιατί αυτή είναι ο δημιουργός των πάντων, και, σε τελική ανάλυση, τα πάντα δεν είναι παρά εκφάνσεις και δημιουργίες της συνειδητότητας. Η εργασία είναι η εγγύηση του επιθυμητού αποτελέσματος -κάθε χρήσιμη εργασία. Και μήπως υπάρχει σαφής διαχωρισμός μεταξύ πνευματικής και σωματικής εργασίας; «Με ανθρώπινα χέρια και με ανθρώπινα πόδια», έχει λεχθεί. Κι έτσι είναι. Για να φτάσει σε μας η Διδασκαλία δεν μόχθησαν ανθρώπινα χέρια και πόδια;
Τα χέρια και τα πόδια όμως που εργάζονται για ιεραρχικούς σκοπούς υποκινούνται από την καρδιά. Η καρδιά είναι ο κινητήριος μοχλός και το πηδάλιο. Αν πυροδοτηθεί η καρδιά με αγάπη, ζήλο και αφοσίωση, όλα είναι κατορθωτά.
Η καρδιά είναι η θεμελιώδης δύναμη στην Άγκνι Γιόγκα, ενώ κάθε τεχνητή μαγεία και εκβιασμός αποτελεσμάτων αποκλείεται. Η Άγκνι Γιόγκα είναι ο Δρόμος του Πυρός, και το πυρ της καρδιάς είναι μέρος του Κοσμικού Πυρός.
Έτσι ας θυμόμαστε και έτσι ας αγωνιζόμαστε.

15/07/10
ΕΝΟΨΕΙ ΔΙΑΚΟΠΩΝ
ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
Έφτασε η ώρα να κλείσει πάλι ένας κύκλος -ένας κύκλος συναντήσεων, στοχασμών, αναζητήσεων. Ένας κύκλος ζωής, ένας μικρός κρίκος στη μεγάλη αλυσίδα της παρούσας γήινης διαδρομής μας. Πόσοι ακόμη κρίκοι μας περιμένουν μόνο η Ανώτερη Δύναμη γνωρίζει. Αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει τι απόσταση διανύσαμε σε έναν κύκλο. Σημασία έχει αν τα λόγια της Σοφίας κλειδώθηκαν με ασφάλεια μέσα στο Δισκοπότηρο της συνειδητότητας.
Μπορεί να μην είναι ακόμη έτοιμες πολλές καρδιές να δεχτούν τον πολύτιμο θησαυρό. Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος αποθησαύρισής του από τις λίγες καρδιές που έχουν κατανοήσει. Κάθε σταγόνα της Σοφίας είναι πολύτιμη και ούτε μία δεν πρέπει να χυθεί έξω από το Δισκοπότηρο:
«Είναι δυνατόν να αποκλειστεί από το ουράνιο τόξο έστω και ένα μόνο χρώμα; Παρόμοια, είναι αδύνατον να αποσπαστεί ένας μόνο κρίκος από τη Διδασκαλία της Ζωής. Το ουράνιο τόξο εκδηλώνει ένα πλήρες φάσμα και η πλήρης Διδασκαλία της Ζωής εφοδιάζει παρόμοια για το ταξίδι πάνω σε όλα τα μονοπάτια. Ο ταξιδιώτης ενδιαφέρεται εξίσου για το επανωφόρι, το κάλυμμα της κεφαλής και την υπόδηση. Κανείς δεν θα πει ότι προτιμά το καπέλο από τα παπούτσια ή το αντίθετο. Επομένως, όταν κάποιος προτιμά ένα τμήμα της Διδασκαλίας ενεργεί σαν ένας ταξιδιώτης που έχει ξεχάσει τα παπούτσια του...»
Έτσι λοιπόν ας κρατάμε στην καρδιά κάθε λέξη της Διδασκαλίας. Και τι θα ήταν καλύτερο για να επισφραγήσει το φετεινό μας κύκλο από τα πολύτιμα μαργαριτάρια της Διδασκαλίας; Ας επιλέξουμε μερικά, τα οποία αφορούν το τελευταίο μας θέμα, την Ψυχική Ενέργεια, ενθυμούμενοι πάντα ότι η ίδια η Διδασκαλία είναι ο ανώτατος τύπος Ψυχικής Ενέργειας.
«Σε αρχαίες πραγματείες μπορεί να βρεθεί η έκφραση ¨ανάπηρες ψυχές¨. Και εξηγείται ότι μια τέτοια αναπηρία μπορεί να την προκαλέσει μόνο ο ίδιος ο άνθρωπος στον εαυτό του. Μόλις ένας άνθρωπος φανταστεί ότι δεν μένει πια άλλος δρόμος γι΄αυτόν, βάζει χειροπέδες στην ίδια του τη βασική ενέργεια. Με τέτοια δεσμά δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος. Διακόπτοντας το δρόμο, ο άνθρωπος αναλαμβάνει μια βαριά ευθύνη. Αυτό δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με την απόγνωση, γιατί ασφαλώς αυτό το σκοτεινό φάντασμα γεννιέται από την ίδια την αδύνατη θέληση του ανθρώπου. Έχοντας εγκατασταθεί στο πνεύμα, αυτό το φάντασμα βλάπτει πραγματικά την υγεία. Το φάντασμα δεν έχει μέσα του τίποτε το πραγματικό. Αν οι άνθρωποι ερευνήσουν για τα αληθινά αίτια της απόγνωσης, η ακυρότητα των αιτίων αυτών θα γίνει εκπληκτικά καθαρή. Αν η έννοια της Αδελφότητας βρισκόταν κοντά στους ανθρώπους, πόσες τέτοιες αβάσιμες απελπισίες θα μπορούσαν να διασκορπιστούν! Κι όμως οι άνθρωποι θα προτιμούσαν να ανακόψουν την ίδια τους την πρόοδο παρά να αναλογιστούν τα θαραπευτικά θεμελιώδη. Οι συγγραφείς των αρχαίων πραγματειών για τις ανάπηρες ψυχές είχαν σοβαρούς λόγους να χρησιμοποιούν αυτή την έκφραση.» Στ΄αλήθεια, μιας κατανοηθεί η πραγματικότητα της Μεγάλης Παγκόσμιας Αδελφότητας του Φωτός, τίποτε σκοτεινό δεν μπορεί να πλησιάσει τον άνθρωπο. Γιατί αυτή η ιερή έννοια συνεπάγεται επίσης την πραγματικότητα της άπειρης ύπαρξης, της εξέλιξης, των Ανώτερων Κόσμων, της συνεργασίας, του Καλού, και της αγάπης.
Ακόμη λοιπόν και ενόψει των δυσκολότερων συνθηκών, η απελπισία δεν έχει θέση, γιατί τι είναι μια δύσκολη φάση μέσα στην απειροσύνη της ύπαρξης και με γνώση της τελικής επιτυχίας και του δεσμού με τις Αδελφές Ψυχές;
Πραγματικά, η σύνδεση με την Αδελφότητα διαλύει όλα τα σκοτάδια και όλα τα φαντάσματα. Η σύνδεση όμως γίνεται μέσω της καρδιάς και όχι διανοητικά. Τίποτε δεν πυροδοτεί την Ψυχική Ενέργεια όσο ο εγκάρδιος δεσμός με την Αδελφότητα, η απελπισία όμως και η κατάθλιψη σβήνουν την ιερή φωτιά.
Και ο κατώτερος ψυχισμός επίσης είναι αντίθετος στην ανάπτυξη της ανώτερης ενέργειας:
«Αν και έχουμε μιλήσει συχνά για τη βλάβη από τον κατώτερο ψυχισμό, εντούτοις οι αδαείς δεν μπορούν να διακρίνουν αυτή την κατάσταση από τη φυσική ανάπτυξη της ψυχικής ενέργειας. Αν ακούσουμε να συγχέεται ο κατώτερος ψυχισμός με την ψυχική ενέργεια, θα ξέρουμε πως, όταν συναντάμε τέτοια άγνοια, θα είναι ανώφελο να προσπαθούμε να πείσουμε για το αντίθετο. Πρέπει να νιώθει κανείς που βρίσκεται η Πηγή που γεμίζει την αποθήκη της ενέργειάς μας. Πρέπει να εκτιμά κανείς αυτό το θησαυρό.»
Αν προσελκύεται κανείς από το μεντιουμισμό, τις υλοποιήσεις, τα φακιρικά επιτεύγματα και τη νεκρομαντεία, δεν ακολουθεί το δρόμο της ανώτερης Επίτευξης. Το μονοπάτι της Αδελφότητας του Φωτός είναι μέσα από την ανάπτυξη και καλλιέργεια της συνειδητότητας.
Ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο ο κατώτερος ψυχισμός εμποδίζει την πνευματική πρόοδο και επομένως την ανάπτυξη της ψυχικής ενέργειας, είναι ότι δημιουργεί ένα αίσθημα ικανοποίησης που δεν αφήνει περιθώρεια για αγωνιστική προσπάθεια.
«Καταστρεπτικό είναι το αίσθημα της ικανοποίησης. Οδηγεί σε κορεσμό και παράλυση της ενέργειας. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει στον Λεπτοφυή Κόσμο το πλέον οικτρό πεπρωμένο τέτοιων παραλυτικών. Ακόμη και το λιγοστό που πέτυχαν να συσσωρεύσουν κατά τη γήινη ζωή τους μειώνεται με την παράλυση της ενέργειας. Περιπλανώμενες σκιές δεν μπορούν να επιτύχουν γιατί, χωρίς ενέργεια, είναι αδύνατον να προχωρήσουν. Μπορεί να σας ρωτήσουν τίνος η μοίρα είναι πιο ζοφερή, η μοίρα τέτοιων παραλυτικών ή των κακεντρεχών που είναι γεμάτοι μίσος. Η απάντηση είναι δύσκολη. Εκείνοι που μισούν μπορούν να υποφέρουν κι έτσι να εξαγνιστούν, αλλά μέσα από την αχρηστία της ενέργειας οι παραλυτικοί χάνουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν. Δεν είναι καλύτερα να υποφέρει κανείς αλλά με τη δυνατότητα προόδου; Τα βασανιστήρια που εξαγνίζουν είναι καλύτερα από τη χωρίς ελπίδα διάλυση. Το μίσος μπορεί να μεταμορφωθεί σε αγάπη, η παράλυση όμως είναι ο τρόμος της νύχτας. Τέτοιες απέλπιδες καταστροφές δεν μπορούν να οδηγήσουν στην Αδελφότητα. Η παράλυση ορισμένων μελών του σώματος μπορεί να ξεπεραστεί με τη θέληση, αν όμως η βασική ενέργεια είναι αυτή η ίδια αδρανής, πώς μπορεί να εκτελεστεί μια εντολή; Πολλά τέτοια ζωντανά πτώματα περιφέρονται γύρω!»
Αφού η ψυχική ενέργεια είναι το παν και από αυτήν εξαρτώνται τα πάντα, είναι τόσο ουσιώδες και επείγον να κατανοηθεί και να βοηθηθεί. Αλλά το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η συνειδητοποίησή της. Τότε θα επακολουθήσει η μελέτη και η ορθή χρήση της. Πρέπει όμως να γίνει αντικείμενο έρευνας της Επιστήμης, αν βέβαια αποφασίσουμε να ανοίξουμε τις πύλες στην Εποχή των πύρινων επιτευγμάτων.
«... Θα έρθει καιρός που οι γιατροί θα ανακαλύψουν ποιες συνθήκες είναι οι πλέον επωφελείς για τη δραστηριοποίηση της ψυχικής ενέργειας. Δεν πρέπει να υποθέτει κανείς ότι η ψυχική ενέργεια μπορεί να δρα πανομοιότυπα κάτω απ΄όλες τις συνθήκες. Όπως υπάρχουν άνθρωποι πάνω στους οποίους τα πιο ισχυρά δηλητήρια δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα, ψυχική ενέργεια επίσης αφομοιώνεται με διαφορετικούς τρόπους. Αν δεν αναπτυχθεί η δεκτικότητα, τότε ο άνθρωπος θα χάσει τον πιο πολύτιμο μηχανισμό του. Αλλά για τη δεκτικότητα πρέπει να θέσει κανείς τον εαυτό του σε διαρκή επαγρύπνηση. Για μια τέτοια ιδιότητα δεν απαιτείται τίποτε το υπερφυσικό, πρέπει μόνο να είναι κανείς προσεκτικός.»
Εδώ τελειώνουμε τα σημειώματά μας γι΄αυτόν τον κύκλο, ευχόμενοι μια ωραία και εποικοδομητική θερινή περίοδο σε όλους και ευμενείς εξελίξεις για τον κοινό μας Οίκο, τη Γη.

13/07/10
ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ Ε΄ΜΈΡΟΣ
Κλείνουμε το σημείωμά μας για την Ψυχική Ενέργεια με μερικές γενικές δηλώσεις, όπως προκύπτουν από τη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα. Και πρώτα κάποιοι σύντομοι προσδιορισμοί που αφορούν ιδιότητες της Ψυχικής Ενέργειας.
Είναι:
Πύρινη δύναμη
Μαγνητική
Δυναμική
Ανεξάντλητη
Ακατάστρεφτη
Ακατάπαυστη, ακούραστη
Πολύμορφη
Ισχυρή κινητήριος δύναμη
Πανταχού παρούσα
Θεμελιώδης
Μία
Εγγενής σε όλους τους κόσμους
Η Ίδια σε όλους τους κόσμους
Διακινεί τους κόσμους
Ενοποιεί τα πάντα
Φως, φωτεινότητα
Φυσικός Νόμος

Η ανθρώπινη (ψυχική) ενέργεια είναι:
Η ίδια με την κοσμική
Ένα φυσικό όργανο
Ισχυρή κινητήρια δύναμη
Αγωνιστική
Αενάως αυξανόμενη (αντλώντας από το Άπειρο)
Πολύμορφη, με απειρία ατομικών εκδηλώσεων
Ακαριαία, άχρονη
Μαγνητική
Πυροδοτεί τα νευρικά κέντρα (τσάκρα)
Ενοποιεί τη δράση των νευρικών κέντρων
Ενυπάρχει εξίσου στη σκέψη και στην πράξη

Τελειώνουμε με σύντομες, γενικές δηλώσεις που αφορούν τους τρόπους έκφρασης και λειτουργίας της.
Οι νόμοι της Ψυχικής Ενέργειας είναι αντίστοιχοι με τους φυσικούς.
Η Ψ.Ε. εκδηλώνεται σε κάθε κίνηση του ανθρώπου.
Αυξάνεται με τη συνειδητοποίησή της. Η γνώση της Ψ.Ε. συνιστά την ταχύτερη πρόοδο.
Η αγάπη για την Ψ.Ε. μαζί με τη μελέτη της, παρέχουν άμεση προσέγγισή της.
Η πλησιέστερη αντιστοιχία για την Ψ.Ε. είναι η δράση. Ο συνειδητός μόχθος σημαίνει απαρχή της δράσης της Ψ.Ε., τη βάση της συνειδησιακής ανάπτυξης.
Η συλλογικότητα πολλαπλασιάζει τεράστια την Ψ.Ε.
Η Ψ.Ε. ισχυροποιείται όταν η σκέψη αγωνίζεται προς αυτήν.
Η ουσία της Ψ.Ε. αγωνίζεται προς την Αλήθεια.
Η συνειδητοποίηση της Ψ.Ε. οδηγεί στη διαρκή τελειοποίηση, δηλαδή στην απελευθέρωση από τα γηρατειά.
Η ένταση της Ψ.Ε. πολλαπλασιάζει τη ζωτική ικανότητα.
Η κακή χρήση της Ψ.Ε. έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή. Επειδή η Ψ.Ε. οδηγεί είτε στο καλό είτε στο κακό. Δομεί ή καταστρέφει. Η ανώτερη έκφρασή της οδηγεί μόνο στο καλό.
Καλή χρήση της δύναμης είναι οι υψηλές σκέψεις και η αγνότητα της καρδιάς.
Η πραγμάτωση της Ψ.Ε. προφυλάσσει από τις ασθένειες (μέσω των νευρικών εκλύσεων). Ο άνθρωπος που έχασε την ανοσία του είναι κάποιος που έχασε το απόθεμα της Ψ.Ε.
Η παραμέληση της Ψ.Ε. είναι πηγή πολλών ασθενειών.
Η αταξία της Ψ.Ε. είναι γενεσιουργός αιτία πολλών αθλιοτήτων.
Η Ψ.Ε. δρα ελεύθερα όταν δεν περιορίζεται από καταναγκασμούς. Εξαναγκασμός της Ψ.Ε. σε μια κατεύθυνση ξένη προς αυτήν είναι από τις πλέον επικίνδυνες καταστάσεις.
Η δυσαρμονία εμποδίζει την Ψ.Ε.
Η αρμονία, η αγάπη, η καλοσύνη, η συμπόνια ισχυροποιεί την Ψ.Ε.
Ενώ η ένταση είναι ωφέλιμη για την Ψ.Ε. η υπερένταση και η υπερκόπωση είναι φθοροποιές.
Η αγωνιστικότητα είναι εγγενής στην Ψ.Ε.
Παύση της έφεσης (επομένως και της αγωνιστικότητας) οδηγεί σε ψυχική αποσύνθεση.
Η Ψ.Ε. του ανθρώπου δεν είναι μηχανική εκδήλωση, αλλά μια σταγόνα από το Ανώτατο Δισκοπότηρο. Δηλαδή είναι προϊόν της συνειδητότητας, της Ψυχο-Ζωής. Γι΄αυτό η συνειδητοποίησή της έχει ως αποτέλεσμα την επαύξησή της.
Η Ψ.Ε. επηρεάζεται από το κλίμα, τις ατμοσφαιρικές πιέσεις, την οξείδωση, τον καπνό, την καύση σκουπιδιών και κρεάτων, τη σκόνη, κ.τ.λ.
Σε κάθε έναν κυριαρχούν ορισμένες ιδιότητες της Ψ.Ε.
Όλα τα αποκαλούμενα «φαινόμενα»(από το μεντιουμισμό και το φακιρισμό ως την ανώτατη έμπνευση -την Ιερή Έμπνευση) δεν είναι άλλο παρά εκδηλώσεις της Ψ.Ε.
Η έμπνευση είναι ακαριαία γνώση. Αναπαύεται μέσα στην Ψ.Ε.
Κάθε ενέργεια είναι μαζί και φυσική δύναμη, γι΄αυτό ο σκεπτόμενος άνθρωπος συχνά διατηρεί και τη σωματική του δύναμη.
Η Ψ.Ε. όντας μια φυσική δύναμη έχει τα ιζήματά της, τους κρυστάλλους της που επικάθονται τόσο στους νευρικούς αγωγούς όσο και πάνω σε φυσικά αντικείμενα. Τα ιζήματα από αγνές σκέψεις έχουν πολύ μεγαλύτερη ισχύ.
Το εκτόπλασμα, όντας στο ενδιάμεσο μεταξύ υλικού και λεπτοφυούς κόσμου, είναι η αποθήκη της Ψ.Ε.
Κάθε έκκριση, κάθε αναπνοή εκπέμπει εκπορεύσεις της Ψ.Ε.
Η ήχηση του ΟΜ εναρμονίζει την Ψ.Ε.
Ο νόμος της έλξης και άπωσης δρα ιδιαίτερα στην Ψ.Ε.
Η Ψ.Ε. δίνει τη δυνατότητα επικοινωνίας με τους κόσμους. Πραγματικά, η Ψ.Ε. είναι το νόμισμα που έχει ισχύ σε όλους τους κόσμους.

Έτσι, η Ψ.Ε. είναι ο αληθινός θησαυρός του ανθρώπου και ο μόνος που αξίζει να συσσωρεύει κανείς. Γι΄αυτό είναι πρωτίστως ανάγκη να αναγνωριστεί η ύπαρξή της και εν συνεχεία να παρατηρηθεί και να μελετηθεί επισταμένως. Παρατηρήσεις και πειράματα μπορεί να κάνει ο καθένας, π.χ. με ήχο, με χρώμα, με άρωμα, και με συνδυασμούς τους.
Η Εποχή τους Πυρός είναι η Εποχή της Ψυχικής Ενέργειας. Επομένως, η Ψυχική Ενέργεια θα είναι η Επιστήμη του Αύριο.

06/07/10
ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ Δ΄ΜΕΡΟΣ
Θα ολοκληρώσουμε το σύντομο σκιαγράφημά μας για την Ψυχική Ενέργεια με μια επισήμανση των παραγόντων που συντελούν στη μείωσή της και εκείνων που συντελούν στην ανάπτυξή της, καθώς και με μερικές χρήσιμες δηλώσεις.
Ας ξεκινήσουμε με τους βλαπτικούς παράγοντες.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται όλα τα λεγόμενα αρνητικά συναισθήματα, όπως η κατάθλιψη, η απελπισία, ο φθόνος, κ.τ.λ. Θα σταθούμε όμως ιδιαίτερα στον εκνευρισμό και το φόβο.
Ο εκνευρισμός ή ερεθισμός παράγει μια δηλητηριώδη ουσία, η οποία κυκλοφορεί στο νευρικό δίκτυο, δημιουργώντας ένα αποφρακτικό υλικό, με συνέπεια να εμποδίζεται η ελεύθερη ροή της ψυχικής ενέργειας. Αυτό εξασθενίζει την άμυνα του οργανισμού και συγχρόνως τη μόλυνσή του. Έτσι, ο άνθρωπος ανοίγεται σε κάθε είδους εισβολέα. Σχεδόν όλες οι ασθένειες είναι συνέπεια απώλειας της ψυχικής ενέργειας, και ο εκνευρισμός είναι από τους πιο φθοροποιούς παράγοντες. Γι΄αυτό, το παράγωγό του ονομάζεται στη Διδασκαλία imperil, που σημαίνει έκθεση στον κίνδυνο. Στα ελληνικά έχουμε αποδώσει το imperil με τη λέξη ολετήρας που σημαίνει καταστροφέας. Στους τόμους της Άγκνι Γιόγκα υπάρχουν πάμπολλες αναφορές στο ζήτημα αυτό.
Ο φόβος είναι ένας ιδιάζων σκοτεινός μαγνήτης που προσκαλεί το σκοτάδι. Σκοτεινιάζει την όραση και παραλύει τη συνειδητότητα. Χειρότερος φόβος είναι ο φόβος για το Λεπτοφυή Κόσμο.
Άλλοι παράγοντες που εξαντλούν την ενέργεια είναι η πολλή κούραση αλλά και η αδράνεια επίσης. Ας μη παραλείψουμε την αμφιβολία, την καχυποψία και την άρνηση (των πνευματικών πραγματικοτήτων). Κάθε είδους δυσαρμονία αναλώνει ψυχική ενέργεια.
Η ενέργεια κάποιου μπορεί επίσης να αναλωθεί από άλλο άτομο ή και άτομα, συνειδητά ή ασυνείδητα, και αυτό βέβαια είναι βαμπιρισμός. Είναι όμως δυνατόν να χάσει κανείς την ενέργειά του από υπερβολική αυτοθυσία, εάν δανείσει περισσότερη από τα 3/4 της ενέργειάς του, που συνιστά το όριο ασφαλείας. Πέρα από το όριο αυτό, η ενέργεια δεν αναπληρώνεται εύκολα και ο δότης γίνεται ευάλωτος σε κάθε είδους εισβολέα. Αυτή είναι η περίπτωση του μεγάλου γιόγκι Ραμακρίσνα.
Εκτός από τους ψυχολογικούς παράγοντες, υπάρχουν και οι καθαρά υλικοί που αφορούν σε διάφορες βλαπτικές ουσίες. Στην κατηγορία αυτή υπάγονται όλα τα ναρκωτικά, και κάθε αποσύνθεση, τροφών, φυτών, ακόμη και στάσιμου νερού, και, φυσικά, το κρέας, αφού η αποσύνθεση στους ζωικούς οργανισμούς αρχίζει αμέσως μετά την αποχώρηση της ψυχής.
Παράγοντες που προάγουν την Ψυχική Ενέργεια. Πρώτα απ΄όλα, η συνειδητοποίηση της ενέργειας προκαλεί από μόνη της ενισχυτικό συντελεστή. Και, βέβαια, όλα τα θετικά και υψηλά συναισθήματα, όπως η ανιδιοτελής αγάπη, η αφοσίωση, η ιεροπρέπεια, ο ενθουσιασμός, η χαρά.
Η χαρά αποκαλείται «βροχή ψυχικής ενέργειας» στη Διδασκαλία και άριστος ανοσοποιητικός παράγοντας. Γενικά, κάθε έκσταση -χαράς, θαυμασμού, ανάτασης, ακόμη και λύπης- προκαλεί εισροή ενέργειας.
Η εργασία και η αγωνιστικότητα φορτίζουν ισχυρά με ψυχική ενέργεια.
Ο Διαλογισμός, δηλαδή η βαθιά, συγκεντρωμένη σκέψη σε βαρυσήμαντα θέματα αναπτύσσει την ψυχική ενέργεια, και, φυσικά, η εντρύφηση σε υψηλής ποιότητας πνευματική τροφή -τέχνη, φιλοσοφία, επιστήμη. Οι κίνδυνοι και οι δυσκολίες, όσο κι αν θεωρούνται ανεπιθύμητες καταστάσεις, διεγείρουν ισχυρά την ψυχική ενέργεια.
Ουσίες ευεργετικές για την ενέργεια είναι οι αγνές ζωντανές τροφές και οι βιταμίνες. Το καθαρό, πλούσιο πράνα, η βάση της ζωής, είναι και σπουδαίος τροφοδότης της ψυχικής ενέργειας.
Πάνω απ΄όλα όμως η ψυχική ενέργεια αναπτύσσεται και συσσωρεύεται μέσα από το δεσμό με την Ιεραρχία του Φωτός και την αγωνιστικότητα προς αυτή την κατεύθυνση.
Θα πρέπει να σημειώσουμε το γεγονός ότι η ψυχική ενέργεια, είναι μια φυσική ουσία, πολύ λεπτοφυής ασφαλώς, αλλά, όπως ο ολετήρας αφήνει τα σκοτεινά του ιζήματα στους νευρικούς αγωγούς, έτσι και αυτή έχει τα ιζήματά της, τους κρυστάλλους της, οι οποίοι είναι δυνατόν να ανιχνευθούν από την επιστημονική έρευνα. Εντούτοις, η επιστήμη θα πρέπει να ανακαλύψει πρώτα τα ιζήματα του ολετήρα, τα οποία είναι χονδροειδέστερα και πιο απτά. Η ανακάλυψή τους θα φέρει στη συνέχεια την ανακάλυψη των λεπτοφυέστερων κρυστάλλων της ψυχικής ενέργειας.
Ας σταχυολογήσουμε κάποια χωρία από τα αναρίθμητα που περιέχονται στη Διδασκαλία.

«Είδαμε ότι η ψυχική ενέργεια σχετίζεται στενά με το Πυρ και είναι ένα αναφαίρετο, συσσωρευτικό απόκτημα. Αυτό σημαίνει ότι η ενέργεια μπορεί να συσσωρευθεί σε αντικείμενα, τα οποία μπορούν τότε να χρησιμοποιηθούν για συγκέντρωση της θέλησης. Μια σημαντική συσσώρευση ενέργειας μπορεί ακόμη και να κάνει τα αντικείμενα να ακτινοβολούν ή να μεταδίδουν μια υποβληθείσα σκέψη. Αυτή είναι μια επιστημονική εξήγηση του χαρακτήρα των ιερών αντικειμένων. Μπορεί κανείς να βρει σ΄αυτά συσσωρεύσεις ψυχικής ενέργειας, εκτός κι αν ανάρμοστες εκπομπές έχουν σβήσει αυτές τις συσσωρεύσεις. Οι άνθρωποι που έχουν συσσωρεύσει ψυχική ενέργεια πρέπει να θεωρούνται θησαυροί του έθνους... Σαν μαγνήτης (κάθε τέτοιο άτομο) προσελκύει τις εμβρυώδεις ενέργειες, τις θαμμένες βαθιά μέσα στον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι κάθε κάτοχος συνειδητής ενέργειας είναι ο ίδιος ενσάρκωση του Γενικού Καλού...»
«Στην πορεία της συνειδητής ανάπτυξης της ψυχικής ενέργειας, θα υπάρξουν στο μέλλον συσκευές για συσσώρευση αυτής της ενέργειας. Αλλά βέβαια αγωγός της θα είναι η ανθρώπινη ενέργεια...»
«Εμείς θα μπορούσαμε ακόμη και τώρα να προσφέρουμε μια συσκευή που συσσωρεύει ψυχική ενέργεια, αλλά ποιος θα ήταν ο αγωγός; Και πόσοι θα μπορούσαν να εκτιμήσουν την εφαρμογή αυτής της ενέργειας στη ζωή;»
«Ας μιλήσουμε σήμερα για το μόχθο. Ο εντατικός μόχθος οδηγεί σε συνειδητή ανάπτυξη της ψυχικής ενέργειας...»
«Είναι σωστή η σκέψη ότι η ψυχική ενέργεια, χρησιμοποιούμενη κατάλληλα από τους ανθρώπους, θα εξυψώσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και η απλή εστίαση της σκέψης σ΄αυτή την κατεύθυνση είναι ήδη μια ευλογία.»

29/06/10
ΨΥΧΗ-ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ-ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ (Γ΄ΜΕΡΟΣ)
Στη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα απαντά πολύ συχνά η λέξη επίτευξη. Ας σταθούμε λίγο σ΄αυτή την έννοια.
Στο τελικό του νόημα ο όρος δηλώνει την ολοκλήρωση της ανθρώπινης βιοπορείας πάνω στη Γη. Σημαίνει το τέλος της γήινης εκπαίδευσης, και επομένως την αναγκαία σ΄αυτό το επίπεδο τελειότητα. Εκεί οδηγεί η Πύρινη Ατραπός, στην έξοδο από τους γήινους περιορισμούς.
Εντούτοις, το τελικό επίτευγμα προσεγγίζεται σταδιακά, βαθμιδωτά. Και κάθε βαθμίδα αποτελεί ένα επιμέρους επίτευγμα, ένα σκαλοπάτι προς την κορυφή. Μπορούμε να πούμε ότι τα βήματα της τελειοποίησης είναι προς τις κατευθύνσεις.
1. Κυριαρχία του κατώτερου εαυτού.
2. Αύξηση της Γνώσης, και της κατανόησης.
3. Ανάπτυξη ψυχικών δυνάμεων.
Η πρώτη κατεύθυνση αρχίζει από τις τετριμμένες σε κάθε Γιόγκα σωματικές, συγκινησιακές και νοητικές πειθαρχίες για να ανηφορίσει στην ψηλή κορυφή της ολοκληρωτικής προσωπικής απάρνησης. Είναι ένας δρόμος θυσίας, με την έννοια ότι το άτομο αφήνει συνεχώς πίσω του πράγματα, καταστάσεις, συνήθειες. Απελευθερώνεται από πολλά δεσμά και αποκαθαίρεται.
Η δεύτερη κατεύθυνση, απεναντίας είναι μια πορεία πρόσκτησης, συσσώρευσης και επαύξησης. Οι γνώσεις που προστίθενται στο θησαυροφυλάκιο της συνειδητότητας δεν είναι ακαδημαϊκού τύπου, αλλά αφορούν τα θεμελιώδη και ουσιώδη της ύπαρξης. Αφορούν, κατά βάση, τον τρόπο λειτουργίας του Κόσμου και του Ανθρώπου, και, φυσικά, την εναρμόνιση αυτών των δύο.
Η Τρίτη κατεύθυνση είναι φυσικό επακόλουθο των δύο προηγουμένων. Στο βαθμό που το άτομο ακολουθεί με συνέπεια τις παραπάνω γραμμές πλεύσης, οι ψυχικές του δυνάμεις αναπτύσσονται αυτόματα. Και όχι μόνο δεν χρειάζεται να κάνει οτιδήποτε γι΄αυτό, αλλά η Άγκνι Γιόγκα αντιτάσσεται σθεναρά σε κάθε μηχανιστική προσπάθεια διάνοιξης των κέντρων, ή απόκτησης της μιας ή της άλλης ψυχικής ιδιότητας. Η Οδός αυτή αποκηρύσσει απερίφραστα κάθε μαγεία, κάθε τεχνική, και κάθε εκβιαστική μέθοδο. Υποδεικνύει τη φυσική ατραπό και μόνο.
Και οι τρεις παράμετροι που περιγράψαμε είναι στην ουσία τους πύρινες διαδικασίες, οι οποίες συντελούνται κατά κύριο λόγο στα πύρινα κέντρα. Επομένως, έχουμε να κάνουμε με την πύρινη ενέργεια, αυτήν που ονομάσαμε ψυχική. Με απλά λόγια, η διαδικασία τελειοποίησης ισοδυναμεί με την ανάπτυξη της ψυχικής Ενέργειας.
Σ΄αυτή τη διαδικασία, ο βασικός μοχλός κίνησης και συντελεστής επιτυχίας είναι η Σκέψη. Δεν υπάρχει στο Σύμπαν ισχυρότερος παράγοντας δημιουργίας, όπως και καταστροφής άλλωστε. Και αφού είναι δημιουργός των πάντων, είναι και δημιουργός του Τέλειου Ανθρώπου. Κάθε υψηλή Διδασκαλία προσφέρει περιεχόμενο, ποιότητα και κατεύθυνση σ΄αυτή την πιο πύρινη, την πιο λεπτοφυή και την πιο δυναμική ενέργεια. «Όπως σκέφτεται κανείς, έτσι και είναι». Αμφιβάλλει κανείς σ΄αυτό; Η σκέψη καθορίζει τα πάντα σ΄ένα έλλογο ον: ποιότητα, ευρύτητα, ευθυκρισία, προοπτική.
Φυσικά, υπάρχει σκέψη στεγνή, υπολογιστική, σκέψη θανατηφόρα. Μιλούμε όμως για τη σκέψη που είναι συνδεδεμένη με την καρδιά, η οποία μόνη οδηγεί στα Ύψη.
Επομένως, το Α και το Ω της ανάπτυξης, της τελειοποίησης, της επιτυχίας είναι η καλλιέργεια της σκέψης. Η σημασία της σκέψης δεν έχει γίνει επαρκώς κατανοητή. Και επειδή είναι η σπουδαιότερη λειτουργία της ψυχικής ενέργειας και ρυθμίζει όλη μας την ύπαρξη, είναι το αντικείμενο του πιο αναγκαίου διαλογισμού, ώστε να κατανοηθεί ο τρόπος λειτουργίας της, οι εκδηλώσεις της, οι συνέπειές της.

Ο άνθρωπος είναι ο Στοχαστής που υπήρξε, και θα υπάρχει. Ο Στοχαστής επομένως μπορεί να παρατηρεί και να επιτηρεί τα γεννήματά του, τις σκέψεις. Έτσι, ας πούμε, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι η σκέψη συχνά είναι φλύαρη, συνήθως άστατη (πηδάει από το ένα θέμα σε άλλο), πολλές φορές επιπόλαιη και επουσιώδης. Αυτό ακριβώς είναι το είδος σκέψης που ο διαλογισμός προσπαθεί να εξουδετερώσει -τη διεσπαρμένη, επιφανειακή, άστατη σκέψη. Όταν όμως η σκέψη είναι εστιασμένη στο αντικείμενό της, τότε κατ΄ανάγκην γίνεται διεισδυτική, έρχεται σε επαφή με βαθύτερα επίπεδα ύπαρξης ή συνείδησης. Τότε πολλά θαύματα μπορούν να συμβούν. Και πάντως μόνο με τέτοια σκέψη μπορούν να ανοίξουν οι πύλες του Ανώτερου Κόσμου. Μερικές φορές φαίνεται σαν η σκέψη να σωπαίνει. Αυτή την αίσθηση έχει κανείς σε στιγμές έκστασης που μπορεί να προκληθεί από πολλές αιτίες, όπως από βαθιά χαρά ή πόνο, από θαυμασμό μπροστά σε κάτι ωραίο ή υψηλό, κ.τ.λ. Στην πραγματικότητα, αυτό που σιγεί είναι η αεικίνητη, επιφανειακή σκέψη, κάνοντας τόπο σε ένα διαφορετικό είδος σκέψης, βαθύτατα αισθαντικής και εκτός τόπου και χρόνου. Αλλά η σκέψη δεν σταματά ποτέ, δεν κοιμάται ποτέ, ούτε καν τις ώρες του ύπνου μας.
Πραγματικά, η σκέψη δεν θα μπορούσε να σταματήσει ποτέ την κίνησή της, επειδή είναι η ίδια η αντίδραση της συνειδητότητας στη Ζωή, στην Ύπαρξη -σε όποιο πεδίο κι αν αυτή εστιάζεται, είναι ο διάλογος της συνειδητότητας με τη Ζωή. Και τώρα αντιμετωπίζουμε ένα καίριο ερώτημα: υπάρχει τίποτε το οποίο να μην είναι σκέψη; Το σπίτι μας είναι σκέψη, τα ρούχα μας είναι σκέψη, το στυλό μας είναι σκέψη. Σωστά μας έχουν πει: Ο Κόσμος είναι Σκέψη. Και μήπως η θέληση δεν είναι σκέψη; Η απόφαση δεν είναι σκέψη; Το δίλημμα δεν είναι σκέψη; Και η χαρά, η ζήλεια, ο φόβος; Είναι συναισθήματα θα μας πουν. Ωραία, μάλιστα. Αλλά πίσω από κάθε συναίσθημα υπάρχει σκέψη.
Η σκέψη λοιπόν είναι η κύρια λειτουργία της ψυχικής ενέργειας. Η ψυχική ενέργεια όμως έχει αμέτρητες εκδηλώσεις και όψεις. Και καθώς η Φύση εκφράζεται με απόλυτη ποικιλότητα, η ψυχική ενέργεια εκδηλώνει διαφορετικές όψεις σε κάθε ανθρώπινο ον. Ας θυμηθούμε κάποιες απ΄αυτές: Τηλεκινησία, ραβδοσκοπία, ραδιαισθησία, ψυχομετρία, υλοποίηση, μετεώριση, βάδισμα ή κάθισμα στο νερό, διόραση, διακοή, τηλεπάθεια, κ.τ.λ. Οι πρώτες από αυτές δεν αποτελούν καθόλου ένδειξη υψηλής συνειδησιακής ανάπτυξης. Οι τρεις τελευταίες είναι σαφώς ανώτερης κλάσης, αλλά και πάλι η κλάση τους εξαρτάται από το σε ποια επίπεδα έχει πρόσβαση η συνειδητότητα. Δηλαδή ένας διορατικός, για παράδειγμα, μπορεί να έχει πρόσβαση σε χαμηλά αστρικά επίπεδα, οπότε όχι μόνο δεν αποτελεί απόδειξη εσωτερικής ανάπτυξης, αλλά συνιστά μεγάλο κίνδυνο για την πνευματική του πρόοδο, η οποία συνήθως ανακόπτεται. Το ίδιο ισχύει για τη διακοή και την τηλεπάθεια.
Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για την έμπνευση, η οποία δεν είναι παρά η δεκτικότητα σε εκπομπές σκέψεων, ιδεών και πληροφοριών. Η αγιότητα των προθέσεων και η ροπή της σκέψης προς τα Άνω εξασφαλίζει την υψηλή ποιότητα των προσλαμβανόμενων ρευμάτων. Σ΄αυτή την περίπτωση, η έμπνευση είναι μεγάλη ευλογία και πνευματικό επίτευγμα.
Οι επόμενες λειτουργίες της Ψυχικής Ενέργειας συνιστούν πάντα ικανότητες πολύ εξελιγμένων συνειδητοτήτων, και αποτελούν τις κατ΄εξοχήν ιδιότητες που πρέπει να αναπτύξει ο Γιόγκι. Αυτές είναι οι εξής:
Ενόραση, της οποίας υψηλός βαθμός είναι η άμεση γνώση, η θεραπεία, η προόραση (προφητεία), η διαιρετότητα του πνεύματος (δηλ. της συνειδητότητας, που σημαίνει την ικανότητα να παρευρίσκεται κανείς συνειδητά σε περισσότερα του ενός μέρη), η πρόσβαση σε διάφορους κόσμους, η επικοινωνία με Ανώτερα Όντα, και η συνέχεια της συνείδησης (δηλαδή η εξάλειψη του φαινομένου που αποκαλείται θάνατος).
Πέρα από τις ιδιότητες που απαριθμήσαμε, η ψυχική ενέργεια εκδηλώνεται με άπειρους άλλους τρόπους στην καθημερινή μας ζωή. Τέτοιες εκδηλώσεις είναι παραδείγματος χάριν, η «τυχαία» εξεύρεση ενός χρειαζούμενου βιβλίου ή μιας σελίδας σ΄έναν τόμο, η ακαριαία αντίδραση στον κίνδυνο, η δύναμη του ματιού, τα προαισθήματα, κ.τ.λ.

22/06/10
ΨΥΧΗ-ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ-ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ (Β΄ΜΕΡΟΣ)
Θα μιλήσουμε λοιπόν για την Ψυχική Ενέργεια. Είναι βέβαια περίεργο να ισχυριστούμε πως θα αναπτύξουμε επαρκώς αυτό το θέμα θεμάτων σ΄ένα τέτοιο σημείωμα. Ακόμα και η Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα που πραγματεύεται εν εκτάσει το ζήτημα, κάθε άλλο παρά το εξαντλεί, μάλλον ανοίγει τους δρόμους της κατανόησης και της περαιτέρω μελέτης του.
Εμείς τώρα εδώ θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μερικές βασικές εξηγήσεις, οι οποίες ελπίζουμε πως θα διευκολύνουν τον ενδιαφερόμενο σπουδαστή στην παραπέρα εξέταση και έρευνά του.
Πριν καταπιαστούμε με το αντικείμενό μας, ας θυμηθούμε συνοπτικά κάποια πράγματα που έχουμε πει σαν εισαγωγή στο προηγούμενο σημείωμά μας. Είπαμε ότι το Σύμπαν διέπεται από τη Μεγάλη Αρχή που λέγεται Ζωή. Η Ζωή έχει μια θεμελιώδη και αδιαχώριστη ιδιότητα, την οποία ορίζουμε ως Συνειδητότητα, και με την οποία εννοούμε την ικανότητα αντίληψης κάθε ζωντανού οργανισμού.
Η συνειδητότητα παρουσιάζει απειρία εξελικτικών αναβαθμών αλλά και ποιοτικής διαφοροποίησης. Είναι ακριβώς η συνειδητότητα το στοιχείο εκείνο που διαφοροποιεί τα όντα, ενώ η Ζωή που τα διέπει είναι η ίδια για όλα. Και ενώ η Ζωή είναι δεδομένη, η συνειδητότητα είναι κάτι που συνεχώς πρέπει να εξελίσσεται, να αναπτύσσεται και να τελειοποιείται μέσω εμπειρίας και γνώσης.
Επίσης ταυτίσαμε τον ψυχολογικό όρο συνειδητότητα με τον δυτικό θρησκευτικό-φιλοσοφικό όρο ψυχή.
Αυτή η ψυχή ή συνειδητότητα έχει στο ανθρώπινο ον τρεις βασικές διαβαθμίσεις: την κατώτερη ή ζωώδη, την οποία ο άνθρωπος μοιράζεται και με τα ζώα, την μεσαία ή καθαρά ανθρώπινη, η οποία μετέχει των δύο άκρων και συνιστά μια γέφυρα μεταξύ τους, και τέλος την ανώτερη ή πνευματικότητα, η οποία πρέπει τελικά να κυριαρχήσει μεταλλάσσοντας ολόκληρη τη φύση του ανθρώπου.
Πέραν αυτής της γενικής τριπλής διαίρεσης υπάρχει η αναλυτικότερη επταπλή, για καθένα από τα στοιχεία ή επίπεδα της οποίας, η ανατολική φιλοσοφία διαθέτει ιδιαίτερο όνομα και γνώση της λειτουργίας του.
Εννοείται πως, είτε μιλάμε για Ζωή, είτε μιλάμε για Συνειδητότητα, αναφερόμαστε πάντα σε ενέργεια -άλλωστε στο Σύμπαν δεν υπάρχει, σε τελική ανάλυση, παρά ενέργεια.
Η Μία Ενέργεια του Σύμπαντος το Πυρ της διπλής όψης, ή Ζωή-Συνείδηση ή, για να χρησιμοποιήσουμε και μια άλλη έκφραση, την οποία μπορεί να συναντήσει κανείς μερικές φορές στα κείμενα της Διδασκαλίας, η Ψυχο-ζωή. Οι λειτουργίες και η δυναμική έκφραση της Ψυχο-ζωής είναι η Ψυχική Ενέργεια. Είναι κυρίως η ενέργεια που γεννά η όψη συνειδητότητα ενός όντος, στις πολλές διαβαθμίσεις και εκδηλώσεις της.
Είναι ανάγκη όμως να κατανοήσουμε ότι η Διδασκαλία, μιλώντας για Ψυχική Ενέργεια ή Άγκνι, εννοεί κατά γενικό κανόνα με λίγες εξαιρέσεις, τις ανώτερες ιδιότητες της συνειδητότητας. Γιατί αυτές τις ιδιότητες θέλει να αφυπνίσει και να καλλιεργήσει η Γιόγκα του Πυρός. Την υψηλή ψυχική ενέργεια, η οποία μεταμορφώνει το ανθρώπινο ον σε Άνθρωπο-Θεό. Και η ενέργεια αυτή είναι Πυρ. Διαφορετικά όμως λάμπει το Πυρ της χαμηλής συνειδητότητας και τελείως διαφορετικά το Πυρ της εξελιγμένης συνειδητότητας.

«Πνεύμα και λίθοι συνυπάρχουν στο αχανές σύμπαν», επισημαίνεται στο βιβλίο Απειροσύνη. Ποια ιλιγγιώδης άβυσσος χωρίζει τη συνειδητότητα μιας πέτρας, έστω κι αν είναι ένας γιγάντιος μετεωρόλιθος, από το πνεύμα ενός Βούδα! Ωστόσο, η συνειδητότητα, το πνεύμα, αναπτύσσεται και εξελίσσεται. Και η Φύση με τους νόμους και τους κύκλους της προωθεί αυτή την ανάπτυξη μέσα από ατέρμονες χρονικές περιόδους. Όταν όμως φέρει το ον στο στάδιο της αυτοσυνειδησίας τότε η ατομική προσπάθεια αποκτά πρωτεύουσα σημασία, και τόσο περισσότερο όσο πιο υψηλά στην κλίμακα της εξέλιξης στέκει ένα ον. Η κινούσα δύναμη πίσω από την ατομική προσπάθεια είναι η θέληση. Τι περιθώρια δράσης αφήνονται στη θέληση μέσα σ΄έναν Κόσμο με αδυσώπητες νομοτέλειες; «Το Σαντάνα, το ρεύμα της ζωής, μεταμορφώνει και προκαθορίζει σε μεγάλο βαθμό, παραμένει όμως ένας χώρος για την ελεύθερη βούληση. Οι Ακτίνες των Άστρων καθορίζουν πολλά, αλλά ο δεσμός με τον Ανώτερο Κόσμο είναι ισχυρός, και απ΄αυτή την άποψη θα έχει τη μεγαλύτερη σημασία...» Έτσι λέγεται στον Πύρινο Κόσμο.

Αν στοχαστεί κανείς στα παραπάνω, θα φτάσει στο συμπέρασμα ότι η ελεύθερη βούλησή του συνίσταται απλώς στην επιλογή αν θα συμπλεύσει με τους Κοσμικούς Νόμους ή θα τους παραβιάσει. Επίσης μπορεί να αντιληφθεί ότι ο δεσμός με τον Ανώτερο Κόσμο, το οποίο σημαίνει ταύτιση της βούλησης του ατόμου με εκείνην των Ανώτερων Όντων, προσδίδει τεράστια ισχύ στην ατομική βούληση.
Τι είναι τελικά η βούληση; Είναι εκείνη η έκφραση της σκέψης, η οποία θέτει στόχους και βρίσκει τα μέσα για την πραγμάτωσή τους. Επομένως, μόνο τα αυτοσυνείδητα όντα διαθέτουν αυτό το όπλο, το οποίο μπορεί να είναι ευεργετικό ή ολέθριο.
Σκέψη, αγωνιστικότητα, προσπάθεια, είναι όλες μορφές ψυχικής ενέργειας.
Η Ψυχική Ενέργεια, για την οποία μιλάει η Άγκνι Γιόγκα, στην ανώτερη έκφρασή της θα μπορούσε να ταυτιστεί με την πνευματικότητα. Η πνευματικότητα, όταν ανθίσει και παγιωθεί, αφυπνίζει και αναπτύσσει δυνάμεις και ιδιότητες, τις οποίες δεν κατέχει ο κοινός άνθρωπος -αν και υπάρχουν μέσα του σε σπερματική κατάσταση. Αυτές οι δυνάμεις είναι εκδηλώσεις της ψυχικής ενέργειας.
Πρέπει όμως να κατανοηθεί η έννοια πνευματικότητα, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι είτε θεωρούν ότι έχει να κάνει με την τήρηση των τυπικών της θρησκείας τους είτε έχουν μια συγκεχυμένη αντίληψη.
Η πνευματικότητα πρωτίστως είναι η έφεση και η έλξη προς το Ανώτερο. Αυτό το γνώρισμα είναι τόσο θεμελιώδες, ώστε είναι αδύνατον να μιλάμε για πνευματικότητα ελλείψει αυτού. Μαζί με την έλξη του Ανώτερου, ή και εξαιτίας αυτής, η πνευματικότητα εμπεριέχει και το στοιχείο της ηθικότητας -όχι της συμβατικής ή επιβεβλημένης από θρησκευτικούς, κοινωνικούς κ.τ.λ. κανόνες, αλλά εκείνης που απορρέει από την αγάπη και το σεβασμό προς τον Κόσμο και προς ό,τι αυτός περιέχει. Η ταύτιση με τον Κόσμο, την ευημερία του, τους τρόπους λειτουργίας του επέρχεται από μια βαθιά εσωτερική κατανόηση ή συνειδητοποίηση, η οποία δεν μπορεί να γεννηθεί παρά μόνο στην καρδιά.
Πράγματι, η πνευματική αντίληψη δεν έχει να κάνει με πτυχία και διπλώματα, ακριβώς επειδή δεν είναι προϊόν της διάνοιας αλλά της καρδιάς. Και μάλιστα, η ανάπτυξη της διάνοιας σε βάρος της καρδιάς μπορεί να δημιουργήσει απολύτως αντιπνευματικές προσωπικότητες, συχνά μέχρι σημείου εφιαλτικού. Έχουμε δει επιστήμονες και διανοούμενους αυτού του τύπου. Η εκπληκτική φυσιογνωμία του μεγάλου Ινδού Γιόγκι Ραμακρίσνα δεν διέθετε καθόλου πανεπιστημιακές περγαμηνές, κι όμως ήταν ένας γίγαντας πνευματικότητας. Η διανοητικότητα δεν είναι σοφία. Σοφία είναι η πνευματικότητα. Και αυτή η σοφία συσσωρεύεται στην ιερή αποθήκη της συνειδητότητας, το Δισκοπότηρο, μέσα στους αιώνες.
Η Ψυχική Ενέργεια πρέπει να αναπτυχθεί -αναγκαίως. Γιατί ό,τι δεν εξελίσσεται, οπισθοδρομεί, αφού στη Φύση δεν υπάρχει στασιμότητα. Η ανάπτυξη επέρχεται μέσω πνευματικής τροφοδοσίας και αγωνιστικής προσπάθειας. Η Άγκνι Γιόγκα συνιστά την ισχυρότερη και δυναμικότερη τροφοδοσία για τη συγκεκριμένη εποχή και κοσμικές συνθήκες. Είναι το ιδεώδες μέσον για την ανάπτυξη της πνευματικότητας, και γι΄αυτό αποτελεί το συντομότερο μονοπάτι. Η Άγκνι Γιόγκα είναι το θεμέλιο της μεγάλης μελλοντικής επιστήμης της Ψυχικής Ενέργειας. Περιγράφει και φωτίζει όλες εκείνες τις ιδιότητες που δομούν την πνευματική διάσταση του όντος, καθώς και τις εκδηλώσεις και λειτουργίες αυτής της διάστασης, δηλαδή της υψηλής Ψυχικής Ενέργειας.
Η Ψυχική Ενέργεια, η Πύρινη Ενέργεια, το Άγκνι, εκδηλώνεται με αμέτρητους τρόπους. Έτσι, για παράδειγμα, η μετεώριση, το βάδισμα ή κάθισμα πάνω στο νερό, η υλοποίηση αντικειμένων, η τηλεπάθεια, η τηλεκινησία, η πυροβασία κ.τ.λ. είναι εκδηλώσεις της Ψυχικής Ενέργειας. Αλλά η ανώτερη Ενέργεια εκδηλώνεται κυρίως με την άμεση γνώση, την επαφή με τον Ανώτερο Κόσμο, τη διαιρετότητα του πνεύματος.

15/06/10
ΨΥΧΗ - ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ - ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
Να μιλήσουμε για την Ψυχική Ενέργεια; Από πού ν΄αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει μ΄αυτό το τεράστιο θέμα! Εντούτοις, ας το επιχειρήσουμε.
Στην εποχή του Βούδα, του Πυθαγόρα ή του Πλάτωνα, κανείς από τους μεγάλους αυτούς Στοχαστές δεν θα τολμούσε να προφέρει καν τη λέξη ενέργεια. Ως έννοια ήταν κάτι ασύλληπτο για τον τότε άνθρωπο. Οι αιώνες όμως κύλησαν και τα τελευταία εκατό χρόνια η επιστήμη έκανε μεγάλα άλματα. Η ενέργεια αποτελεί την πιο βασική έννοια της επιστημονικής σκέψης και όχι μόνο.
Έτσι, η Διδασκαλία που απευθύνεται στο σύγχρονο άνθρωπο δεν μπορεί παρά να μιλά με όρους ενέργειας. Μπορούμε κάλλιστα να πούμε ότι αυτή η έννοια αποτελεί το βασικό δομικό υλικό της. Υπάρχει μέσα στην ίδια την ονομασία της, αφού η λέξη Άγκνι υποδηλώνει καθαρά μια ενέργεια. Όσο για τον προσδιορισμό «ψυχική», η Διδασκαλία δεν επιμένει σ΄αυτόν τον όρο, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος, όπως «ζωτική», «πρωταρχική», «πύρινη», κ.τ.λ. Οι ονομασίες δεν έχουν σημασία, σημασία έχει το νόημα και η ορθή κατανόησή του.
Στη Διδασκαλία χρησιμοποιούνται εναλλακτικά όλοι αυτοί οι όροι, αλλά ο συντομότερος και περιεκτικότερος είναι η σανσκριτική λέξη Άγκνι. Ενώ όμως το όνομα δεν είναι ουσιώδες, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για την κατανόηση αυτής της ενέργειας. Πράγματι, η ανακάλυψή της θα σημαδέψει και θα καθορίσει τη Νέα Εποχή -αν τελικά έρθει. Το πρώτο βήμα είναι η αναγνώρισή της και το επόμενο η χρησιμοποίησή της. Η ορθή χρήση και αξιοποίησή της θα μεταμορφώσει το ανθρώπινο ον και, ως επακόλουθο, την ανθρώπινη κοινωνία.
Πρώτα απ΄όλα πρέπει να γίνει αποδεκτό και κατανοητό ότι υπάρχει μια ουσία ή στοιχείο στη Φύση που αποτελεί τη βάση και τη ρίζα όλης της Ύπαρξης. Αυτό το στοιχείο είναι το Πυρ. Και λέγοντας Πυρ δεν πρέπει κανείς να εννοήσει απλώς τις χονδροειδέστερες μορφές του ως φυσική φλόγα ή ηλεκτρισμό, αλλά και -κυρίως- τις λεπτοφυέστατες ακτίνες και φωτεινές εκπορεύσεις, και κάθε μορφή φωτεινής ουσίας, όπως η Φωτεινή Ύλη (Materia Lucida), ο Κοσμικός Ηλεκτρισμός (Fohat), η Μητρική Ύλη (Materia Matrix) και το Πράνα (Ζωτική Ουσία). Όλα αυτά στην πραγματικότητα είναι μορφές και διαβαθμίσεις του Ενός Στοιχείου -του Πυρός.
Είναι δύσκολο για τους ανθρώπους να δεχτούν, για παράδειγμα, ότι ακόμη και πίσω από τον πάγο κρύβεται το Πυρ ή ότι η ουσία της σκέψης είναι Πυρ. Όμως το Πυρ βρίσκεται παντού, είναι πανταχού παρόν και παν-διαπεραστικό, διαπερνά τα πάντα. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς το πυρ. Αυτό το Κοσμικό Πυρ είναι η ζωή του Σύμπαντος. Κάθε ζωντανό ον είναι ακέραιο μέρος του Κοσμικού Πυρός. Ένας σπινθήρας που εκπορεύεται από ορισμένη Κοσμική Ακτίνα συνιστά τον πυρήνα ύπαρξης κάθε όντος. Η Διδασκαλία το αποκαλεί «σπέρμα του πνεύματος». Γύρω από αυτό το σπέρμα αμέτρητοι κύκλοι ζωής συσσωρεύουν εμπειρία και γνώση, οι οποίες διαμορφώνουν την ποιότητα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε οντότητας. Αυτό το αενάως συσσωρευόμενο υλικό είναι η συνειδητότητα. Αυτή διαφοροποιεί τα όντα, γιατί ο πυρήνας τους είναι ο ίδιος. Η συνειδητότητα που είναι το άθροισμα των νοητικών και αντιληπτικών ικανοτήτων ενός όντος συμπεριλαμβάνει τα ένστικτα, τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις επιθυμίες, τις ικανότητες, τις τάσεις, τα ηθικά γνωρίσματα και το εν γένει ψυχικό δυναμικό, εφόσον πρόκειται βέβαια για ένα ον αυτοσυνείδητο και έλλογο.
Όλες αυτές οι λειτουργίες συναποτελούν ένα σύστημα περισσότερο ή λιγότερο ανεπτυγμένο, περισσότερο ή λιγότερο εναρμονισμένο. Στην πραγματικότητα, το σύστημα των συνειδησιακών λειτουργιών είναι πολύ πιο περίπλοκο, και τόσο πιο περίπλοκο όσο πιο εξελιγμένο είναι ένα ον.
Ας καταπιαστούμε τώρα με μια άλλη έννοια, που τόσο πολύ αντηχεί στο δυτικό ημισφαίριο, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα: την έννοια ψυχή. Μόλο που χρησιμοποιείται τόσο πολύ, αν ρωτήσεις κάποιον να σου δώσει έναν ορισμό της λέξης, δεν θα είναι σε θέση να το κάνει. Ο ορισμός της θα είναι ασαφής, και, πάντως, διαφορετικός σε περιεχόμενο για έναν ψυχολόγο ή ψυχίατρο, διαφορετικός για έναν ιερωμένο ή θρησκευόμενο, διαφορετικός για διαφορετικούς ανθρώπους.

Εμείς τώρα θα προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε το περιεχόμενο της λέξης ψυχή. Πρώτα απ΄όλα, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η έννοια ψυχή έχει τρεις αναβαθμούς. Ας πούμε ότι, κατά κάποιο τρόπο, αποτελείται από τρία επίπεδα με καθορισμένη λειτουργία το καθένα.
Επίπεδο πρώτο, κατώτερο: Ζωώδης Ψυχή -η ζωτικότητα και οι ενστικτώδεις λειτουργίες (αυτοσυντήρηση, αναπαραγωγή, κ.τ.λ.)
Επίπεδο μεσαίο: Ανθρώπινη Ψυχή -κυρίως οι νοητικές λειτουργίες.
Επίπεδο ανώτερο: Πνευματική Ψυχή, «ο Χριστός εν ημίν» -οι πνευματικές έλξεις και εφέσεις.
Καθένα από τα τρία επίπεδα έχει τις υποδιαιρέσεις του ή συγκεκριμένες λειτουργίες του. Ας σημειωθεί ότι η ινδική ανθρωπογνωσία, η οποία έχει ερευνήσει και μελετήσει διεξοδικά και βαθιά την ανθρώπινη φύση, διαθέτει ακριβείς ονομασίες για καθεμία από αυτές τις ενέργειες. Η λέξη ψυχή, ως γενική και αόριστη έννοια δεν υπάρχει σ΄αυτούς, επειδή γνωρίζουν και ονοματίζουν επακριβώς κάθε ανθρώπινη λειτουργία.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς πως, όταν γίνεται αναφορά στην ψυχή, πρέπει να κατανοούμε για ποιο ακριβώς επίπεδο πρόκειται, επειδή κάθε επίπεδο αφορά διαφορετικό πεδίο ύπαρξης. Έτσι, το κατώτερο επίπεδο είναι χρονικό. Επομένως, είναι πολύ πεπερασμένο, σύντομης διάρκειας, και η μοίρα του είναι η διάλυση.
Το δεύτερο επίπεδο είναι διαχρονικό. Επομένως διασχίζει ή διαπλέει το χρόνο, έχοντας μεγάλη διάρκεια. Έχει όμως αρχή και τέλος. Εκτός αν ενωθεί με το τρίτο επίπεδο.
Το τρίτο επίπεδο είναι εξωχρονικό, επομένως αθάνατο. Δεν γεννήθηκε ποτέ, δεν θα πεθάνει ποτέ.
Το πρώτο επίπεδο πρέπει να υποστεί καθολική και μόνιμη έκλειψη, το δεύτερο επίπεδο πρέπει να αγωνιστεί να ενωθεί με το τρίτο, για να μεταλάβει της αφθαρσίας και απειροσύνης του. Το παν εξαρτάται από τον αγώνα και τον προσανατολισμό της ανθρώπινης (μεσαίας) ψυχής. Ο ρόλος της Γιόγκα είναι ακριβώς μια μέθοδος για να επιτευχθεί ακριβώς αυτή η σωτήρια σύζευξη.
Τώρα όμως ας συσχετίσουμε τις δύο έννοιες που εξετάσαμε: συνειδητότητα και ψυχή, όπως την αναλύσαμε. Ιδού:

Ψυχή = Συνειδητότητα

Πρέπει όμως να κατανοηθούν και να κρατιούνται πάντα στο νου δύο πράγματα. Πρώτον, ότι, είτε χρησιμοποιούμε τη λέξη ψυχή είτε χρησιμοποιούμε τη λέξη συνειδητότητα, η έννοια αυτή περιλαμβάνει πάρα πολλές λειτουργίες και εκδηλώσεις αλλά και βαθμίδες λειτουργικής δυναμικότητας. Δεύτερον, ότι η ψυχή-συνειδητότητα αποτελεί αναπόσπαστη και αδιαχώριστη έκφραση ή ιδιότητα αυτού που ονομάζουμε ζωή. Όπου ζωή, εκεί και συνειδητότητα. Όπου συνειδητότητα, εκεί και ζωή. Το ένα δεν νοείται χωρίς το άλλο. Αλλά, βέβαια, η συνειδητότητα παρουσιάζει άπειρες διαβαθμίσεις ανάπτυξης αλλά και τρόπων αντίληψης και έκφρασης. Το γεγονός αυτό είναι η αιτία της απέραντης διαφοροποίησης των ζωντανών όντων. Η διαφοροποίηση οφείλεται στην ποσότητα και το είδος των συσσωρεύσεων που στιβάζονται γύρω από τον πυρήνα της ζωής -το σπέρμα του πνεύματος.
Η ζωή λοιπόν είναι μία και η αυτή για όλα τα όντα, η συνειδητότητα όμως του κάθε όντος είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα της Ύπαρξης: η ατέλειωτη ποικιλία που γεννιέται από την απόλυτη ενότητα! Δεν υπάρχουν δύο όμοια όντα, δύο όμοιοι κρύσταλλοι στον κόσμο. Σ΄αυτό έγκειται η μοναδικότητα και το ανεπανάληπτο κάθε όντος. Έτσι λειτουργεί η Φύση. (Κι εδώ, βέβαια, δεν μπορεί να μην αναλογιστεί κανείς τα τεράστια ερωτήματα και ηθικά διλήμματα που προκύπτουν από την ανθρώπινη πρακτική της κλωνοποίησης.)
Κάτι ακόμα πάνω σ΄αυτό. Είναι γεγονός, ότι ανάμεσα στις ψυχές παρατηρούνται συμπάθειες και αντιπάθειες, έλξεις και απώσεις, συγγενικότητα ή απόκλιση. Κι όλα αυτά σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Σε μεγάλο βαθμό ομοιότητας ή συγγένειας, μιλάμε για «αδελφές ψυχές», «δίδυμες ψυχές», κ.τ.λ. Αυτό όμως είναι μεγάλο θέμα που θα μας έβγαζε από το θέμα που συζητάμε. Έτσι, θα το αφήσουμε για άλλη περίσταση.
Μετά από αυτή την αναγκαία εισαγωγή μπορούμε να ασχοληθούμε με την ψυχική ενέργεια -στο επόμενο σημείωμά μας.

08/06/10
ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ
Κάθε αναγνώστης της Διδασκαλίας Άγκνι Γιόγκα γνωρίζει ότι σε κάθε σελίδα και σε κάθε παράγραφό της αναφέρεται ο Αόρατος Κόσμος (ή μάλλον Κόσμοι). Είναι αδύνατον να παραλειφθεί αυτή η έννοια από τη Διδασκαλία, αλλά ούτε και από καμία άλλη αληθινή Διδασκαλία.
Χωρίς την παραδοχή της αόρατης πραγματικότητας, με άλλα λόγια του βάθους της Ύπαρξης, καθετί άλλο θα στερείτο νοήματος. Τόσο ουσιώδης είναι αυτή η έννοια που μπορεί να την παρομοιάσει κανείς με το τσιμέντο ενός οικοδομήματος. Χωρίς το βασικό συνδετικό υλικό, το οικοδόμημα θα κατέρρεε. Έτσι ακριβώς, όλες οι έννοιες της Διδασκαλίας δένονται μαζί με την ουσιώδη, συνεκτική έννοια του Αόρατου ή Υπεραισθητού, αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την πλατωνική ορολογία.
Σε τελική ανάλυση, χωρίς την ύπαρξη του Υπεραισθητού ή Αόρατου, ούτε και ο αισθητός ή υλικός κόσμος θα είχε νόημα. Η συνειδητοποίηση της αόρατης πραγματικότητας όχι μόνο δίνει νόημα στη ζωή, τη βαθαίνει και την πλουτίζει αφάνταστα αλλά και προσφέρει κάθε ελπίδα και κάθε δυνατότητα. Η αποδοχή της υπαρξιακής συνέχειας απελευθερώνει την ψυχή από τρόμους, αγωνία και απόγνωση. Αλλά χωρίς αυτή την αποδοχή δεν θα είχε κανένα νόημα οποιαδήποτε κουβέντα για Κάρμα, Εξέλιξη, Αγωνιστικότητα, Ευτυχία. Οι ίδιες οι έννοιες Μέλλον και Απειροσύνη θα ήταν κενές περιεχομένου.
Από τη στιγμή όμως που η συνειδητότητα θα ανοιχτεί στη δυνατότητα, έστω, αυτής της πραγματικότητας, τότε θα μπει στην τροχιά αναζήτησης της πραγμάτωσής της. Και τότε, αναπόφευκτα, θα βρεθεί μπροστά στο αιώνιο Μονοπάτι της πνευματικότητας. Το Μονοπάτι που έχει διανοιχτεί από καταβολής ανθρώπου για να οδηγήσει τον κουρασμένο Οδοιπόρο στο θεϊκό προορισμό του: τον Ανώτερο Κόσμο, την Ανώτερη Ύπαρξη, την Εδέμ όλων των πιο θαυμαστών δυνατοτήτων, προσδοκιών και ονείρων, την Εδέμ εκείνη που πάντα υπάρχει στο βάθος της συνειδητότητας, σκεπασμένη από τα πέπλα της Μάγια -της ψευδαισθητικής ύπαρξης.
Αυτός ο κόσμος της ψευδαίσθησης και της πλάνης είναι γεμάτος απατηλές υποσχέσεις, χίμαιρες, απογοητεύσεις, φόβους και πόνο, όπου ισχύει απόλυτα η ρήση «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης». Αυτός είναι ο σαμσαρικός κόσμος της αέναης ροής, γι΄αυτό το γαλάζιο πουλί της ευτυχίας είναι άπιαστο. Οι αστόχαστοι άνθρωποι το κυνηγάνε συνεχώς, ακόμη και με τα πιο άνομα μέσα, το μάτι όμως που έχει λίγο ανοίξει βλέπει τη ματαιότητα ενός τέτοιου κυνηγιού στη χώρα της κινούμενης άμμου -το γήινο κόσμο.
Και όταν μια φορά δεις το αδιέξοδο του περιορισμού σε τούτο τον κόσμο, στρέφεσαι ανεπιστρεπτί στο Μονοπάτι της Εξόδου. Το Μονοπάτι αυτό που κι άλλοι έχουν ακολουθήσει πριν από σένα, κι άλλοι θ΄ακολουθήσουν στο κατόπι σου, χαράζεται μέσα στην ίδια τη συνειδητότητα κι όχι έξω απ΄αυτή. Το Μονοπάτι αυτό, παμπάλαιο κι όμως καινούργιο, είναι η Γιόγκα, ο Δρόμος-Γέφυρα που βγάζει στην αντίπερα Όχθη.
Η δυναμική της Διδασκαλίας λοιπόν ανοίγει το Μονοπάτι μέσα από βάτα κι αγκάθια, ξεριζώνοντάς τα και στρώνοντας στη θέση τους τις ωραίες, λαξευμένες πέτρες της Σοφίας. Κάθε τόμος της Διδασκαλίας, κάθε σελίδα, κάθε της λέξη διαμορφώνει σιγά και σταθερά το Δρόμο της Επίτευξης. Αυτό όμως μπορεί να γίνει μόνο εφόσον η συνειδητότητα τρέφεται και αφομοιώνει τις πολύτιμες πληροφορίες, έτσι ώστε κάποτε Διδασκαλία και διδασκόμενος να μη στέκουν αντίκρυ σαν δύο ξεχωριστά πράγματα, αλλά ο μαθητής να μπορεί να πει: «Εγώ ειμί η Οδός...»
Θαυμαστή είναι η Διδασκαλία, θαυμαστός ο Δρόμος, θαυμαστά τα επιτεύγματα: «Βεβαιώνω πως δεν θα γίνετε μάρτυρες σε μικρά πράγματα». «Τα πόδια σου έχουν δεθεί μ΄ένα θαυμαστό σπαγγόχορτο». «Πολλά θαύματα υπάρχουν στη ζωή ενός Γιόγκι».
Ναι! Γι΄αυτό λέμε: «Συνάνθρωπε, μην κλείνεις την ψυχή σου στη δυνατότητα. Μη σφραγίζεις την πόρτα της καρδιάς. Δέξου στη συνειδητότητα σου το γεμάτο Δισκοπότηρο της Σοφίας». Τουλάχιστον μη σφαλίζεις ερμητικά το πνεύμα σου στο Φως -άφησε μια χαραμάδα ανοιχτή μήπως εισχωρήσει μια ακτίνα...

Ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές, απλώνεται η είδηση της στυγερής εγκληματικής επίθεσης ισραηλινών δυνάμεων εναντίον μιας ειρηνικής αποστολής ανθρωπιστικής βοήθειας. Και αθώο αίμα έβαψε πάλι τα νερά του πολύπαθου πλανήτη. Μεγάλη η οργή και διεθνής η κατακραυγή. Μόνο οι ΗΠΑ ένιψαν ξανά τας χείρας των «εκφράζοντας τη λύπη τους για το συμβάν». Ε, οι Πόντιοι Πιλάτοι δεν έχουν λείψει ποτέ απ΄αυτόν τον κόσμο.
Αναρωτιέται όμως κανείς για τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας προκλητικής ενέργειας, η οποία παραβιάζει κάθε νόμο και δεοντολογία των διεθνών κανόνων. Μήπως στοχεύει στο να βάλει φωτιά στην περιοχή ή ίσως και στην παγκόσμια ειρήνη; Μήπως να αναζωπυρώσει το φαύλο κύκλο της βίας και του αίματος; Το σίγουρο είναι ότι κάποιοι δεν αγαπούν την ειρήνη. Κάποιοι δεν αγαπούν τον άνθρωπο. Κάποιοι δεν αγαπούν τον πλανήτη. Και, φυσικά, δεν αγαπούν καθόλου την προοπτική της έλευσης ενός Νέου Κόσμου. Επειδή ανήκουν στο σκοτάδι.
Παρατηρώντας κανείς την όλη πλανητική κατάσταση και τα γεγονότα, κυρίως στο λεγόμενο δυτικό ημισφαίριο, αποκομίζει την εντύπωση πως τα πράγματα οδηγούνται σε μια κορύφωση. Δικαιούται κανείς να αγωνιά.
Από τη Διδασκαλία:
Οι δυνάμεις του Κακού κρατούν με ζήλο την επαγρύπνησή τους, έτοιμες να βλάψουν κάθε ευεργετικό εγχείρημα. Είναι λάθος να σκέφτεται κανείς πως αυτές οι προσπάθειες του κακού είναι τυχαίες. Αντίθετα, το κακό έχει τους καλά οργανωμένους οπαδούς του. Οι άπειροι νομίζουν πως το κακό μπορεί απλώς να αγνοηθεί, Εμείς όμως συμβουλεύουμε προσοχή, και αύξηση της άμυνας του καθενός.
[ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ, Βιβλίο Δεύτερο, 317]

Παρακαλώ, κατανοήστε ότι οι σπείρες της εξέλιξης μπορούν να επιταχυνθούν μόνο αν πάψει η παράλογη ανθρώπινη αντίθεση. Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πάντα πώς να δημιουργούν, πραγματικά όμως γνωρίζουν πώς να αντιτάσσονται, και η ασχήμια, η διχόνοια, και οι συμφορές έρχονται σε ύπαρξη.
[ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ, Βιβλίο Δεύτερο, 300]


01/06/10
ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ
Είναι μια πραγματικότητα ότι οι άνθρωποι δεν έχουν συνειδητοποιήσει τη σημασία της σκέψης. Δεν έχουν αντιληφθεί την απόλυτη δύναμη αυτής της ενέργειας, η οποία μπορεί να δημιουργήσει, να καταστρέψει, να ζωογονήσει ή να σκοτώσει. Η σκέψη είναι η μεγαλύτερη κινητήρια δύναμη, ο ισχυρότερος προωθητικός εκτοξευτήρας.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να πιστέψουν την επίδραση της σκέψης πάνω στα στοιχεία, τα οποία μπορεί είτε να τα τιθασσεύσει είτε να τα μετατρέψει σε χαοτικές δυνάμεις καταστροφής. Πώς να πείσει κανείς τους ανθρώπους ότι όλα τα φυσικά φαινόμενα και οι καταστάσεις υπόκεινται στα ρεύματα της ανθρώπινης σκέψης; Πώς να τους πείσει κανείς ότι οι σεισμοί, οι λιμοί, οι κλιματολογικές συνθήκες ενός πλανήτη εξαρτώνται από τη ροπή της σκέψης τους; Εντούτοις, η Διδασκαλία επισημαίνει με έμφαση τη σπουδαιότητα της σκέψης σε κάθε σελίδα της. Ας την ακούσουμε.

"Απ΄όλες τις δημιουργικές ενέργειες, η σκέψη παραμένει υπέρτατη..."
"... Έτσι, η σκέψη είναι ο συνδετικός κρίκος με τα στοιχεία."
"Όταν μιλάμε για την ανάγκη ενδυνάμωσης της συσκευής της σκέψης, προειδοποιούμε ενάντια στην αχαλίνωτη επίθεση των στοιχειακών δυνάμεων.
Ορισμένες περίοδοι της πλανητικής ύπαρξης υπόκεινται σε επιθέσεις των στοιχείων. Η μόνη αντίσταση σ΄αυτά είναι ένας επίμονος αγώνας των ανθρώπων προς μια ανανέωση της ζωής. Αυτός ο εμποτισμός της σκέψης θα επιτρέψει τη συγκέντρωση στη Διδασκαλία και, σαν σπαθί που χτυπά, θα σχίσει τα σύννεφα του ασύλληπτου χάους. Η σκέψη μπορεί να προστατέψει ενάντια στις στοιχειακές δυνάμεις, διαφορετικά, η ισορροπία είναι δυνατόν να διαταραχτεί τόσο πολύ, ώστε να προκληθούν κοσμικές καταστροφές. Μήπως μια χρονιά πείνας, ξηρασίας, ασθένειας, δεν είναι αποτέλεσμα μαζικού εκφυλισμού της σκέψης; Οι σκέψεις ενός ανθρώπου δεν αρκούν για να αντισταθούν στα στοιχεία. Μια νέα ροπή της συνειδητότητας δεν μπορεί ακόμη να δώσει την απαιτούμενη μορφή στη συνειδητή σκέψη. Μόνο η πλήρης κατανόηση και η υπευθυνότητα θα καταφέρουν να μεταδώσουν δύναμη στη σκέψη..."
Ακριβώς, υπευθυνότητα. Η υπευθυνότητα γεννιέται από την κατανόηση της σπουδαιότητας της σκέψης. Γιατί πραγματικά ο άνθρωπος έχει ευθύνη απέναντι στον εαυτό του, στους γύρω του, στον πλανήτη του, στον Λεπτοφϋή Κόσμο. Το ατομικό, ομαδικό και πλανητικό κάρμα είναι κατ΄εξοχήν προϊόν της ανθρώπινης σκέψης.
Πώς δυναμώνει η σκέψη; Όπως και το σώμα: με την άσκηση. Η αφιέρωση καθημερινά ενός μέρους από το χρόνο μας για βύθισμα σε σοβαρά και βαθυστόχαστα θέματα, η ενασχόληση με την επίλυση ουσιωδών προβλημάτων, φιλοσοφικών, επιστημονικών και άλλων, συνιστά εξαιρετική νοητική άσκηση. Εννοείται ότι η εντρύφηση στη Διδασκαλία της Ζωής είναι η άριστη ενδυνάμωση της σκέψης.
Εάν ένας άνθρωπος αναλώνει την εγκεφαλική του ουσία συνεχώς σε σκέψεις ασήμαντες, ανόητες, ανάξιες, τότε ο νους του γίνεται χαλαρός, νωχελικός και οκνηρός, και ως εκ τούτου παθητικός. Ένας νους οκνηρός και παθητικός είναι έρμαιο κάθε εισβολέα. Οποιαδήποτε εξωτερική σκέψη μπορεί εύκολα να παρεισφρήσει και να θρονιαστεί σ΄έναν τέτοιο νου. Οι έμμονες ιδέες και η κατοχή δεν είναι σπάνια φαινόμενα σ΄έναν αποδυναμωμένο νου. Η βλάβη είναι μεγάλη όχι μόνο για το συγκεκριμένο άτομο αλλά και για το ευρύτερο περιβάλλον.
Και πάλι από τη Διδασκαλία:
" Πιο βλαβερές απ΄όλες είναι οι λεγόμενες ακούσιες σκέψεις. Κάθε συνειδητή σκέψη είναι σε κάποιο βαθμό οργανωμένη, αλλά οι μικροί αλήτες, οι χωρίς κανένα νόημα, φράζουν τους δρόμους."
Η σκέψη είναι μια εκδήλωση νοημοσύνης, και ως τέτοια ενυπάρχει σε καθετί υπαρκτό, ακόμη και σε μια πέτρα: «Το ανθρώπινο πλάσμα διαπράττει ένα χαρακτηριστικό λάθος αποδίδοντας στον εαυτό του την αποκλειστική ικανότητα να σκέφτεται... Συλλογιστείτε πάνω στην εκδήλωση της σκέψης. Κατανοήστε την πανταχού παρουσία της και χαρείτε με το εργαστήριο της σκέψης, το οποίο, από το ορυκτό κύτταρο μέχρι το Άπειρο, συνδέει όλα τα βασίλεια...
Η φύση της σκέψης πρέπει να ερευνηθεί. Για παράδειγμα, είναι δυνατόν σκέψεις ορισμένης ποιότητας και έντασης να επηρεάσουν τη φυτική ζωή; Πώς αντιδρούν τα ζώα σε ορισμένες σκέψεις; Και, τέλος, πώς επηρεάζουν οι σκέψεις τον άνθρωπο; Πώς δρα η σκέψη ως στοιχείο σε χημικές ενώσεις; Δεν θα ήταν χρήσιμο να ελέγξουμε τη σκέψη με χαρτί ηλιοτροπίου; Δεν θα μπορούσε η σκέψη να συναγωνιστεί με τοξικό δηλητήριο ή με μουσική στη δύναμή της; Γενικά, η σκέψη πρέπει να ερευνηθεί ως ζωντανός παράγοντας της ύπαρξης..."

Πράγματι, η σκέψη είναι ο βασικός παράγοντας της συνειδητότητας, και επομένως της ύπαρξης. Τότε πόση σημασία για την ευημερία των πλασμάτων έχει η σκέψη! Η υγιής, αγνή, ποιοτική σκέψη είναι το κλειδί της ευτυχίας. Όμως το να σκέφτεται κανείς ορθά δεν είναι εύκολο: «Δεν είναι εύκολο να μάθει κανείς να σκέφτεται. Είναι δύσκολο να αναπτυχθεί η ένταση της σκέψης, κι ακόμη πιο δύσκολο να επιτευχθεί σκέψη υψηλής ποιότητας. Ένα άτομο συχνά θα επαναλαμβάνει νοερά στον εαυτό του: Θα σκέφτομαι αγνά. Η οντότητά του όμως είναι συνηθισμένη σε εγωιστική σκέψη και το αποτέλεσμα είναι ένας πολύ ανεπιθύμητος τύπος σκέψης. Δύο πουλιά που πετούν σε διαφορετικά σμήνη δεν είναι δυνατόν να ενωθούν σαν ένα. Είναι ανάγκη να ασκηθεί η σκέψη όχι νοητικά αλλά με το πυρ του πνεύματος, ώσπου να εξαφανιστεί κάθε διάσπασή της. Η σκέψη μπορεί να έχει δύναμη μόνο αν είναι ενιαία. Κάθε ρωγμή μειώνει τη δύναμή της και προκαλεί κοσμική βλάβη καθώς προκαλεί παραφωνία στο διάστημα.»

Η ποιοτική σκέψη διαθέτει αγνότητα και δύναμη λοιπόν. Τι είναι αγνότητα σκέψης; Είναι η απουσία εγωιστικότητας, της απομόνωσης δηλαδή του ατομικού καλού από το γενικό καλό. Και ποια σκέψη είναι δυνατή; Η ενιαία, εκείνη που δεν έχει ρωγμές, δυαδικότητα. Όταν τρέφει κανείς παράλληλα σκέψεις ανιδιοτέλειας και σκέψεις ιδιοτέλειας, τότε υπάρχει διχασμός σκέψης, άρα και διχασμός συνειδητότητας. Αυτή η σκέψη είναι αδύνατη και αναποτελεσματική. Η δύναμη όμως και η αποτελεσματικότητα της σκέψης εξαρτάται κι από έναν άλλο παράγοντα, την ακρίβεια και διαύγειά της. Η ασαφής, συγχυσμένη, θολή σκέψη δεν είναι πολύ άξια σκέψη. Και επειδή οι σκέψεις είναι οντότητες που κυκλοφορούν στο διάστημα, βρίσκουν αποδέκτες τους οποίους ωφελούν ή βλάπτουν, ανάλογα με την ποιότητά τους. Επομένως η ευθύνη για τις σκέψεις μας είναι μεγάλη. Εξάλλου, η σκέψη είναι ο πρώτος και μεγαλύτερος καρμικός συντελεστής, άρα ο δημιουργός του μέλλοντός μας.
«Κάθε καλή σκέψη είναι ένας ισχυρός μοχλός, για τον δέκτη όπως και για τον αποστολέα... Οι πνευματικές αποστολές δεν μπορούν να οδηγήσουν σε λάθος. Δεν έχουν μονοπάτι προς το σκοτάδι... Όπως οι πύρινες πράξεις, έχουν κι αυτές μεγάλη σημασία για την ισορροπία του διαστημικού πυρός. Η Διδασκαλία οφείλει να προειδοποιεί ότι η άτακτη σκέψη δεν μπορεί να φέρει όφελος στο περιβάλλον... Τόσες πολλές φορές χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε για προσοχή με τις ενέργειες. Ας μην κρίνουμε σαν τους ανθρώπους που είναι απρόθυμοι να σκεφτούν σε επίπεδο υψηλότερο από το γήινο φλοιό...» «Με κάθε προσοχή καθένας πρέπει να εξοβελίσει από τη σκέψη του όλα όσα τον δένουν στο συνηθισμένο καθημερινό τρόπο ζωής. Μέσα και ευκαιρίες δεν πρέπει να αναζητούνται στην καθημερινή ρουτίνα. Έχει παρατηρηθεί σε τι βαθμό δομούμε Εμείς με ασυνήθιστο τρόπο. Ακριβώς τώρα όμως οφείλει κανείς να εντυπωσιάσει ακόμη πιο πολύ με το ασυνήθιστο. Δείτε το αυτό σαν ένα μέσο για επιτυχία. Οι άνθρωποι έχουν μπει σε μια στενωπό. Δεν πρέπει να ακολουθεί κανείς τις προκαταλήψεις τους. Αυτές πρέπει να δαμαστούν από μια απροσδόκητη θέση μάχης.»
Η κοινοτοπία λοιπόν και η προκατάληψη στη σκέψη οδηγούν μόνο σε εγκλωβισμό και αποκλείουν την πρόοδο και την επιτυχία. Η Διδασκαλία είναι ακριβώς το είδος της σκέψης που βρίσκεται στον αντίποδα αυτών των δύο θανάσιμων παραγόντων, της κοινοτοπίας και της προκατάληψης. Γι΄αυτό οδηγεί με τον πλέον ασφαλή τρόπο στην απελευθέρωση και την επιτυχία.

Η Άγκνι Γιόγκα είναι η τέχνη του σκέπτεσθαι. Η τέχνη του σκέπτεσθαι είναι η τέχνη του ζην.

25/05/10
ΤΟ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ
Υπάρχει κάτι το οποίο συμβαίνει στην εποχή μας, το οποίο είναι πραγματικά τρομακτικό. Και είναι τόσο περισσότερο τρομακτικό επειδή δεν φαίνεται πόσο μεγάλη είναι η βλάβη που προκαλεί. Μιλάμε για την ακατάσχετη φλυαρία του τιποτένιου, του χαμερπούς, η οποία μας σφυροκοπάει ασταμάτητα όλο το 24ωρο, είτε με τη μορφή λόγου είτε με τη μορφή θεάματος είτε με τη μορφή μουσικής.
Ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, κέντρα διασκέδασης εκπέμπουν συνεχώς ρύπους και σκουπίδια, φορτώνοντας την ατμόσφαιρα με ρεύματα επιβαρυντικά και δημιουργώντας διαστημικά γλίτζα.
Υπάρχει μια απίστευτη υπερπαραγωγή ευτέλειας που κατακλύζει το ζωτικό μας χώρο και χρόνο. Την πρώτη θέση στην αθλιότητα κρατούν επάξια οι τηλεοπτικές εκπομπές, χυδαίες και απαράδεκτες στην πλειονότητά τους.
Φυσικά είναι και το Διαδίκτυο, σ΄αυτό όμως μπορείς να βρεις το χειρότερο αλλά και το καλύτερο.
Και τα δύο αυτά μέσα μπορούν να είναι χρήσιμα εργαλεία μόρφωσης και πληροφόρησης όσο και εργαλεία ολέθρου. Η πικρή διαπίστωση είναι πως συνήθως συμβαίνει το δεύτερο.

Αφήνοντας κατά μέρος τα καταφανώς εγκληματικά και σκοτεινά προϊόντα, προξενεί αληθινό τρόμο η απίστευτη καθημερινή σαβούρα και η βασιλεία του τιποτένιου. Θεωρούμε τα δεύτερα προϊόντα πολύ πιο επικίνδυνα από τα πρώτα, γιατί λίγοι και διεστραμμένοι θα προσελκυστούν στο κατάμαυρο. Εκείνα όμως που φαντάζουν αθώα διασκέδαση στους πολλούς, ενώ δηλητηριάζουν ύπουλα, είναι το καλύτερο όπλο των σκοτεινών.
Τι ακριβώς κάνουν οι διάφορες σκουπιδοεκπομπές; Διαβρώνουν, υποσταθμίζουν, συσκοτίζουν εκείνο που τόσο συχνά έχουμε αποκαλέσει πραγματικό και πολυτιμότατο κτήμα -το μοναδικό αληθινό κτήμα- του ανθρώπου: τη συνειδητότητα. Αν αναλογιστεί κανείς ότι ο κύριος λόγος της ενσάρκωσης είναι η καλλιέργεια αυτού του οργάνου, μπορεί εύκολα να αντιληφθεί τι σημαίνει η διαφθορά του. Όταν ένας άνθρωπος φορτώνει τη συνειδητότητά του καθημερινά με σκουπιδαριό, την οδηγεί σε εκφυλισμό, με τρομερές συνέπειες για την ύπαρξή του. Οι συνέπειες όμως, δυστυχώς, αφορούν και τη μοίρα του πλανήτη, επειδή υπάρχει ένα εξελικτικό πρόγραμμα και επίσης ορισμένα χρονοδιαγράμματα για κάθε κόσμο. Αν, αντί εξέλιξης, σημειώνεται ενέλιξη, οπισθοδρόμηση δηλαδή, τι μπορεί να συμβεί σ΄αυτόν τον κόσμο; Καταστροφή. Καταστροφή, η οποία μπορεί να είναι μερική ή ακόμη και ολοσχερής. Όπως δηλώνει η Διδασκαλία, συμβαίνουν συνεχώς καταστροφές κόσμων, και η αιτία είναι η αποτυχία της ανθρωπότητάς τους.

Οι δολιοφθορείς της εξέλιξης επιδιώκουν, για δικούς τους λόγους, την καθοδική πορεία του κόσμου μας, έστω κι αν αυτή καταλήξει σε ολοκαύτωμα. Επειδή, αν επικρατήσει ο Νέος Κόσμος, δηλαδή η Σάτυα Γιούγκα, οι σκοτεινοί θα υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν αυτόν τον πλανήτη, ο οποίος δεν θα μπορεί πλέον να τους παρέχει άσυλο. Επιδιώκουν λοιπόν να αναχαιτίσουν με κάθε τρόπο την προέλαση των νέων ενεργειών, και ένας εύκολος τρόπος επίτευξης του στόχου τους είναι η διείσδυση στη συνειδητότητα των μαζών. Η πλειοψηφία όμως των ανθρώπων δεν θα υπέκυπτε ποτέ σε κατάφωρα εγκληματικές πράξεις, οι δολιοφθορείς έχουν επινοήσει άλλους τρόπους αδρανοποίησης των ανώτερων συνειδησιακών λειτουργιών. Έχουν βρει ακόμη και τρόπους παραπλάνησης καλοπροαίρετων και έξυπνων ανθρώπων, τρόπους που περιγράφονται στη Διδασκαλία. Ο πιο αποδοτικός από αυτούς είναι η οικειοποίηση ενός προσωπείου του Καλού. «Θα χρησιμοποιήσουν ακόμη και τους δικούς μας τύπους και εκφράσεις», προειδοποιεί ο Διδάσκαλος. Κι έτσι έχουν προκύψει ψευδεπίγραφες διδασκαλίες, οι οποίες, σφετεριζόμενες θέσεις, κανόνες και πληροφορίες, διοχετεύουν ύπουλα κάτω απ΄αυτό το προκάλυμμα κάποιες καταστροφικές φόρμουλες, αποσυνδέοντας τα καλόπιστα θύματά τους από την Πηγή του Φωτός. Είναι πολύ κρίμα όταν κάποιος δεν καταφέρνει να διακρίνει την αληθινή Διδασκαλία από τις πονηρές απομιμήσεις της. Εν πάσει περιπτώσει, η Διδασκαλία έχει κατονομάσει μία προς μία τις Διδασκαλίες, οι οποίες είναι γνήσιες, συγγενικές και προέρχονται από τη Μία Πηγή.

Οι ψευτοδιδασκαλίες όμως δεν είναι εκείνο το όπιο της αποβλάκωσης, για το οποίο μιλούσαμε προηγουμένως. Διότι ο λόγος ήταν για το περιεχόμενο των τηλεοπτικών προγραμμάτων, ταινιών, εντύπων, κ.τ.λ. Εντρυφώντας κανείς σε τέτοιο ευτελές περιεχόμενο φτωχαίνει εσωτερικά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αν λοιπόν η συνειδητότητα τρέφεται, διαποτίζεται και βομβαρδίζεται συνεχώς με χυδαία και ηλίθια ακούσματα και θεάματα, ενώ συγχρόνως είναι βυθισμένη στην κοινοτοπία της καθημερινότητας, τότε δεν έχει καμία ευκαιρία για βαθιά σκέψη και για βαθύ συναίσθημα. Όλα, σκέψεις και συναισθήματα, επιδιώξεις και στόχοι, είναι ρηχά και επιπόλαια.
Ένα καλό παράδειγμα αυτής της ρηχότητας είναι η στάση των περισσότερων ανθρώπων απέναντι στο θάνατο. Αυτό που, τέλος πάντων, αποκαλείται θάνατος είναι το σοβαρότερο συμβάν στη ζωή κάθε όντος και συνάμα το πιο βαθύ μυστήριο. Κι όμως δεν εγείρει ούτε άξιο στοχασμό ούτε την απαιτούμενη ιεροπρέπεια. Τα σχόλια που ακούγονται στις ανάλογες περιστάσεις μαρτυρούν την αμηχανία και απουσία σοβαρής σκέψης, κι αυτό είναι τόσο λυπηρό. Το ζήτημα είναι -πώς να ξεφύγουμε απ΄όλο αυτό το θανάσιμο εναγκαλισμό του τιποτένιου; Πώς θα κάνουμε τη ζωή μας, δηλαδή τη συνειδητότητά μας, πιο πλούσια, πιο βαθιά, πιο αισθαντική; Πώς θα συσσωρεύσουμε τον εσωτερικό θησαυρό;
Όλες οι μεγάλες Διδασκαλίες και Φιλοσοφίες είναι ακριβώς τρόποι, μέσα, και δρόμοι που οδηγούν στην επίτευξη αυτού του στόχου. Η Διδασκαλία της Νέας Εποχής του Πυρός, η Άγκνι Γιόγκα, είναι το πιο σύντομο μονοπάτι και το πιο κατάλληλο για τον σημερινό αναζητητή.
Από την άλλη μεριά, οι σειρήνες της εύκολης, οκνηρής, επιπόλαιης ύπαρξης είναι τόσο εκκωφαντικές. Η γήινη βαρύτητα τραβάει με τέτοια δύναμη προς τα κάτω.
Είναι τόσο φυσιολογικό να επιθυμεί κανείς να είναι πλούσιος. Όσο όμως θεωρεί πλούτο το χρήμα και τα ιδιόκτητα κινητά και ακίνητα πράγματα, τόσο θα παραμένει ουσιαστικά φτωχός. Ο μόνος πλούτος είναι ο πλούτος της συνειδητότητας. Πλούσια ζωή σημαίνει πλούσια συνειδητότητα.
Η πλούσια συνειδητότητα δεν έχει μόνο έκταση, έχει και βάθος. Η έκταση, η ευρύτητα, δεν αρκεί. Μπορεί να γίνει κανείς ζωντανή βιβλιοθήκη ή εγκυκλοπαίδεια. Αυτό όμως δεν του χαρίζει την «περισσή ζωή». Η συσσώρευση απλώς πληροφοριών δεν είναι το ζητούμενο για την επίτευξη. Το βάθος της σκέψης μόνο μπορεί να κάνει την πληροφορία ζωντανή. Για παράδειγμα, μπορεί να έχω την πληροφορία πως υπάρχει μεταθανάτια ύπαρξη ή Λεπτοφυής Κόσμος. Εντούτοις, η πληροφορία αυτή μπορεί να είναι νεκρή, ανενεργός, άχρηστη. Μόνο η ικανότητα βαθιάς σκέψης-αντίληψης μπορεί να την κάνει ζωντανή, λειτουργική, πολύτιμη.
Βαθιά σκέψη σημαίνει ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης, εστίασης, διείσδυσης, η στροφή του ματιού προς τα μέσα. Τότε χάνεται η επιπόλαιη καταγραφή εξωτερικών εικόνων και καταστάσεων. Αυτή η εσωτερική βουτιά δεν μπορεί να γίνει χωρίς το κίνητρο του ισχυρού ενδιαφέροντος, το οποίο δημιουργεί την αναγκαία έλξη ή ώθηση.
Δεν είναι, αλήθεια, εκπληκτικό το παράδοξο ότι η στροφή προς τα έσω είναι ταυτόχρονα έκσταση, δηλαδή εκ-στάση: έξοδος; Κι όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει! Το παράδοξο αίρεται, αν κατανοηθεί ότι η έκσταση είναι έξοδος από τη δυναστεία του εφήμερου εγώ, έξοδος από τη χρονικότητα. Η έκσταση, κάθε έκσταση είναι η έξοδος από την αβάσταχτη ελαφρότητα της συνειδητότητας. Είναι το αντίδοτο σ΄αυτή τη φτώχεια. Και, ωστόσο, η έκσταση είναι ελαφρότητα, γιατί είναι πτήση, είναι απαλλαγή από το βαρύ φορτίο της επιπόλαιης ύπαρξης!
Η έκσταση είναι μια ξαφνική βαθιά αίσθηση ή αντίληψη μιας άλλης πραγματικότητας, αλλά τόσο βαθιάς, τόσο πραγματικής! Η έκσταση είναι ένα θαύμα -το μόνο θαύμα. Και γεννιέται από την αιχμαλωσία και διάλυση της συνειδητότητας μέσα στην ομορφιά, στην αγάπη, σε μια βαθιά κατανόηση, σε μια βαθιά συγκίνηση.
Τα φτερά της έκστασης μεταφέρουν τη συνειδητότητα στη μέθη -μέθεξη- της ευδαιμονίας. Φυσικά, όμως, η πτήση είναι και άνοδος, ανύψωση. Μια ανύψωση πάνω από το ευτελές, το χυδαίο, το ανούσιο, το επιπόλαιο.
Βύθιση, έξοδος, άνοδος -όλα αυτά είναι ένα στο βαθύ μυστήριο της ύπαρξης. Τελικά, δεν είναι παρά φτωχά λόγια που προσπαθούν να περιγράψουν το απερίγραπτο.
Η Άγκνι Γιόγκα έχει και ομορφιά, και αλήθεια, και βάθος, και ύψος, και τόσο φως -είναι τα πιο δυνατά φτερά για τη συνειδητότητα.