* Κλείνει ο κύκλος συναντήσεων των μελών του Ομίλου της Άγκνι Γιόγκα για το καλοκαίρι ( Μαυροκορδάτου 1-3 στον 7ο όροφο, κοντά στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής και Ακαδημίας)

* Κυκλοφορεί το βιβλίο ΩΜ σε καινούρια μετάφραση από τις Εκδόσεις Κέδρος

* Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος τα βιβλία "Αδελφότητα", "Κοινότητα της Νέας Εποχής" και "Απειροσύνη τόμος Ι και τόμος ΙΙ" σε νέα εξαιρετική μετάφραση.

* Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις "Κέδρος" ο τέταρτος τόμος από τη σειρά "Υπεργήινο" -Η Εσωτερική Ζωή- .

* Κυκλοφορεί το βιβλίο "Άγκνι Γιόγκα" από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ σε καινούρια μετάφραση που συμπεριλαμβάνει παραγράφους που λείπουν από το παλαιότερο βιβλίο.

* Η σελίδα "Αναζήτηση" λειτουργεί με δύο δυνατότητες: αναζήτηση στον δικτυακό τόπο μας και αναζήτηση στο ελληνόφωνο παγκόσμιο διαδίκτυο.

* Δημοσίευση αποσπασμάτων από τη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα μερικά από τα οποία δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμα.

15/07/10
ΕΝΟΨΕΙ ΔΙΑΚΟΠΩΝ
ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
Έφτασε η ώρα να κλείσει πάλι ένας κύκλος -ένας κύκλος συναντήσεων, στοχασμών, αναζητήσεων. Ένας κύκλος ζωής, ένας μικρός κρίκος στη μεγάλη αλυσίδα της παρούσας γήινης διαδρομής μας. Πόσοι ακόμη κρίκοι μας περιμένουν μόνο η Ανώτερη Δύναμη γνωρίζει. Αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει τι απόσταση διανύσαμε σε έναν κύκλο. Σημασία έχει αν τα λόγια της Σοφίας κλειδώθηκαν με ασφάλεια μέσα στο Δισκοπότηρο της συνειδητότητας.
Μπορεί να μην είναι ακόμη έτοιμες πολλές καρδιές να δεχτούν τον πολύτιμο θησαυρό. Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος αποθησαύρισής του από τις λίγες καρδιές που έχουν κατανοήσει. Κάθε σταγόνα της Σοφίας είναι πολύτιμη και ούτε μία δεν πρέπει να χυθεί έξω από το Δισκοπότηρο:
«Είναι δυνατόν να αποκλειστεί από το ουράνιο τόξο έστω και ένα μόνο χρώμα; Παρόμοια, είναι αδύνατον να αποσπαστεί ένας μόνο κρίκος από τη Διδασκαλία της Ζωής. Το ουράνιο τόξο εκδηλώνει ένα πλήρες φάσμα και η πλήρης Διδασκαλία της Ζωής εφοδιάζει παρόμοια για το ταξίδι πάνω σε όλα τα μονοπάτια. Ο ταξιδιώτης ενδιαφέρεται εξίσου για το επανωφόρι, το κάλυμμα της κεφαλής και την υπόδηση. Κανείς δεν θα πει ότι προτιμά το καπέλο από τα παπούτσια ή το αντίθετο. Επομένως, όταν κάποιος προτιμά ένα τμήμα της Διδασκαλίας ενεργεί σαν ένας ταξιδιώτης που έχει ξεχάσει τα παπούτσια του...»
Έτσι λοιπόν ας κρατάμε στην καρδιά κάθε λέξη της Διδασκαλίας. Και τι θα ήταν καλύτερο για να επισφραγήσει το φετεινό μας κύκλο από τα πολύτιμα μαργαριτάρια της Διδασκαλίας; Ας επιλέξουμε μερικά, τα οποία αφορούν το τελευταίο μας θέμα, την Ψυχική Ενέργεια, ενθυμούμενοι πάντα ότι η ίδια η Διδασκαλία είναι ο ανώτατος τύπος Ψυχικής Ενέργειας.
«Σε αρχαίες πραγματείες μπορεί να βρεθεί η έκφραση ¨ανάπηρες ψυχές¨. Και εξηγείται ότι μια τέτοια αναπηρία μπορεί να την προκαλέσει μόνο ο ίδιος ο άνθρωπος στον εαυτό του. Μόλις ένας άνθρωπος φανταστεί ότι δεν μένει πια άλλος δρόμος γι΄αυτόν, βάζει χειροπέδες στην ίδια του τη βασική ενέργεια. Με τέτοια δεσμά δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος. Διακόπτοντας το δρόμο, ο άνθρωπος αναλαμβάνει μια βαριά ευθύνη. Αυτό δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με την απόγνωση, γιατί ασφαλώς αυτό το σκοτεινό φάντασμα γεννιέται από την ίδια την αδύνατη θέληση του ανθρώπου. Έχοντας εγκατασταθεί στο πνεύμα, αυτό το φάντασμα βλάπτει πραγματικά την υγεία. Το φάντασμα δεν έχει μέσα του τίποτε το πραγματικό. Αν οι άνθρωποι ερευνήσουν για τα αληθινά αίτια της απόγνωσης, η ακυρότητα των αιτίων αυτών θα γίνει εκπληκτικά καθαρή. Αν η έννοια της Αδελφότητας βρισκόταν κοντά στους ανθρώπους, πόσες τέτοιες αβάσιμες απελπισίες θα μπορούσαν να διασκορπιστούν! Κι όμως οι άνθρωποι θα προτιμούσαν να ανακόψουν την ίδια τους την πρόοδο παρά να αναλογιστούν τα θαραπευτικά θεμελιώδη. Οι συγγραφείς των αρχαίων πραγματειών για τις ανάπηρες ψυχές είχαν σοβαρούς λόγους να χρησιμοποιούν αυτή την έκφραση.» Στ΄αλήθεια, μιας κατανοηθεί η πραγματικότητα της Μεγάλης Παγκόσμιας Αδελφότητας του Φωτός, τίποτε σκοτεινό δεν μπορεί να πλησιάσει τον άνθρωπο. Γιατί αυτή η ιερή έννοια συνεπάγεται επίσης την πραγματικότητα της άπειρης ύπαρξης, της εξέλιξης, των Ανώτερων Κόσμων, της συνεργασίας, του Καλού, και της αγάπης.
Ακόμη λοιπόν και ενόψει των δυσκολότερων συνθηκών, η απελπισία δεν έχει θέση, γιατί τι είναι μια δύσκολη φάση μέσα στην απειροσύνη της ύπαρξης και με γνώση της τελικής επιτυχίας και του δεσμού με τις Αδελφές Ψυχές;
Πραγματικά, η σύνδεση με την Αδελφότητα διαλύει όλα τα σκοτάδια και όλα τα φαντάσματα. Η σύνδεση όμως γίνεται μέσω της καρδιάς και όχι διανοητικά. Τίποτε δεν πυροδοτεί την Ψυχική Ενέργεια όσο ο εγκάρδιος δεσμός με την Αδελφότητα, η απελπισία όμως και η κατάθλιψη σβήνουν την ιερή φωτιά.
Και ο κατώτερος ψυχισμός επίσης είναι αντίθετος στην ανάπτυξη της ανώτερης ενέργειας:
«Αν και έχουμε μιλήσει συχνά για τη βλάβη από τον κατώτερο ψυχισμό, εντούτοις οι αδαείς δεν μπορούν να διακρίνουν αυτή την κατάσταση από τη φυσική ανάπτυξη της ψυχικής ενέργειας. Αν ακούσουμε να συγχέεται ο κατώτερος ψυχισμός με την ψυχική ενέργεια, θα ξέρουμε πως, όταν συναντάμε τέτοια άγνοια, θα είναι ανώφελο να προσπαθούμε να πείσουμε για το αντίθετο. Πρέπει να νιώθει κανείς που βρίσκεται η Πηγή που γεμίζει την αποθήκη της ενέργειάς μας. Πρέπει να εκτιμά κανείς αυτό το θησαυρό.»
Αν προσελκύεται κανείς από το μεντιουμισμό, τις υλοποιήσεις, τα φακιρικά επιτεύγματα και τη νεκρομαντεία, δεν ακολουθεί το δρόμο της ανώτερης Επίτευξης. Το μονοπάτι της Αδελφότητας του Φωτός είναι μέσα από την ανάπτυξη και καλλιέργεια της συνειδητότητας.
Ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο ο κατώτερος ψυχισμός εμποδίζει την πνευματική πρόοδο και επομένως την ανάπτυξη της ψυχικής ενέργειας, είναι ότι δημιουργεί ένα αίσθημα ικανοποίησης που δεν αφήνει περιθώρεια για αγωνιστική προσπάθεια.
«Καταστρεπτικό είναι το αίσθημα της ικανοποίησης. Οδηγεί σε κορεσμό και παράλυση της ενέργειας. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει στον Λεπτοφυή Κόσμο το πλέον οικτρό πεπρωμένο τέτοιων παραλυτικών. Ακόμη και το λιγοστό που πέτυχαν να συσσωρεύσουν κατά τη γήινη ζωή τους μειώνεται με την παράλυση της ενέργειας. Περιπλανώμενες σκιές δεν μπορούν να επιτύχουν γιατί, χωρίς ενέργεια, είναι αδύνατον να προχωρήσουν. Μπορεί να σας ρωτήσουν τίνος η μοίρα είναι πιο ζοφερή, η μοίρα τέτοιων παραλυτικών ή των κακεντρεχών που είναι γεμάτοι μίσος. Η απάντηση είναι δύσκολη. Εκείνοι που μισούν μπορούν να υποφέρουν κι έτσι να εξαγνιστούν, αλλά μέσα από την αχρηστία της ενέργειας οι παραλυτικοί χάνουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν. Δεν είναι καλύτερα να υποφέρει κανείς αλλά με τη δυνατότητα προόδου; Τα βασανιστήρια που εξαγνίζουν είναι καλύτερα από τη χωρίς ελπίδα διάλυση. Το μίσος μπορεί να μεταμορφωθεί σε αγάπη, η παράλυση όμως είναι ο τρόμος της νύχτας. Τέτοιες απέλπιδες καταστροφές δεν μπορούν να οδηγήσουν στην Αδελφότητα. Η παράλυση ορισμένων μελών του σώματος μπορεί να ξεπεραστεί με τη θέληση, αν όμως η βασική ενέργεια είναι αυτή η ίδια αδρανής, πώς μπορεί να εκτελεστεί μια εντολή; Πολλά τέτοια ζωντανά πτώματα περιφέρονται γύρω!»
Αφού η ψυχική ενέργεια είναι το παν και από αυτήν εξαρτώνται τα πάντα, είναι τόσο ουσιώδες και επείγον να κατανοηθεί και να βοηθηθεί. Αλλά το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η συνειδητοποίησή της. Τότε θα επακολουθήσει η μελέτη και η ορθή χρήση της. Πρέπει όμως να γίνει αντικείμενο έρευνας της Επιστήμης, αν βέβαια αποφασίσουμε να ανοίξουμε τις πύλες στην Εποχή των πύρινων επιτευγμάτων.
«... Θα έρθει καιρός που οι γιατροί θα ανακαλύψουν ποιες συνθήκες είναι οι πλέον επωφελείς για τη δραστηριοποίηση της ψυχικής ενέργειας. Δεν πρέπει να υποθέτει κανείς ότι η ψυχική ενέργεια μπορεί να δρα πανομοιότυπα κάτω απ΄όλες τις συνθήκες. Όπως υπάρχουν άνθρωποι πάνω στους οποίους τα πιο ισχυρά δηλητήρια δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα, ψυχική ενέργεια επίσης αφομοιώνεται με διαφορετικούς τρόπους. Αν δεν αναπτυχθεί η δεκτικότητα, τότε ο άνθρωπος θα χάσει τον πιο πολύτιμο μηχανισμό του. Αλλά για τη δεκτικότητα πρέπει να θέσει κανείς τον εαυτό του σε διαρκή επαγρύπνηση. Για μια τέτοια ιδιότητα δεν απαιτείται τίποτε το υπερφυσικό, πρέπει μόνο να είναι κανείς προσεκτικός.»
Εδώ τελειώνουμε τα σημειώματά μας γι΄αυτόν τον κύκλο, ευχόμενοι μια ωραία και εποικοδομητική θερινή περίοδο σε όλους και ευμενείς εξελίξεις για τον κοινό μας Οίκο, τη Γη.

13/07/10
ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ Ε΄ΜΈΡΟΣ
Κλείνουμε το σημείωμά μας για την Ψυχική Ενέργεια με μερικές γενικές δηλώσεις, όπως προκύπτουν από τη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα. Και πρώτα κάποιοι σύντομοι προσδιορισμοί που αφορούν ιδιότητες της Ψυχικής Ενέργειας.
Είναι:
Πύρινη δύναμη
Μαγνητική
Δυναμική
Ανεξάντλητη
Ακατάστρεφτη
Ακατάπαυστη, ακούραστη
Πολύμορφη
Ισχυρή κινητήριος δύναμη
Πανταχού παρούσα
Θεμελιώδης
Μία
Εγγενής σε όλους τους κόσμους
Η Ίδια σε όλους τους κόσμους
Διακινεί τους κόσμους
Ενοποιεί τα πάντα
Φως, φωτεινότητα
Φυσικός Νόμος

Η ανθρώπινη (ψυχική) ενέργεια είναι:
Η ίδια με την κοσμική
Ένα φυσικό όργανο
Ισχυρή κινητήρια δύναμη
Αγωνιστική
Αενάως αυξανόμενη (αντλώντας από το Άπειρο)
Πολύμορφη, με απειρία ατομικών εκδηλώσεων
Ακαριαία, άχρονη
Μαγνητική
Πυροδοτεί τα νευρικά κέντρα (τσάκρα)
Ενοποιεί τη δράση των νευρικών κέντρων
Ενυπάρχει εξίσου στη σκέψη και στην πράξη

Τελειώνουμε με σύντομες, γενικές δηλώσεις που αφορούν τους τρόπους έκφρασης και λειτουργίας της.
Οι νόμοι της Ψυχικής Ενέργειας είναι αντίστοιχοι με τους φυσικούς.
Η Ψ.Ε. εκδηλώνεται σε κάθε κίνηση του ανθρώπου.
Αυξάνεται με τη συνειδητοποίησή της. Η γνώση της Ψ.Ε. συνιστά την ταχύτερη πρόοδο.
Η αγάπη για την Ψ.Ε. μαζί με τη μελέτη της, παρέχουν άμεση προσέγγισή της.
Η πλησιέστερη αντιστοιχία για την Ψ.Ε. είναι η δράση. Ο συνειδητός μόχθος σημαίνει απαρχή της δράσης της Ψ.Ε., τη βάση της συνειδησιακής ανάπτυξης.
Η συλλογικότητα πολλαπλασιάζει τεράστια την Ψ.Ε.
Η Ψ.Ε. ισχυροποιείται όταν η σκέψη αγωνίζεται προς αυτήν.
Η ουσία της Ψ.Ε. αγωνίζεται προς την Αλήθεια.
Η συνειδητοποίηση της Ψ.Ε. οδηγεί στη διαρκή τελειοποίηση, δηλαδή στην απελευθέρωση από τα γηρατειά.
Η ένταση της Ψ.Ε. πολλαπλασιάζει τη ζωτική ικανότητα.
Η κακή χρήση της Ψ.Ε. έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή. Επειδή η Ψ.Ε. οδηγεί είτε στο καλό είτε στο κακό. Δομεί ή καταστρέφει. Η ανώτερη έκφρασή της οδηγεί μόνο στο καλό.
Καλή χρήση της δύναμης είναι οι υψηλές σκέψεις και η αγνότητα της καρδιάς.
Η πραγμάτωση της Ψ.Ε. προφυλάσσει από τις ασθένειες (μέσω των νευρικών εκλύσεων). Ο άνθρωπος που έχασε την ανοσία του είναι κάποιος που έχασε το απόθεμα της Ψ.Ε.
Η παραμέληση της Ψ.Ε. είναι πηγή πολλών ασθενειών.
Η αταξία της Ψ.Ε. είναι γενεσιουργός αιτία πολλών αθλιοτήτων.
Η Ψ.Ε. δρα ελεύθερα όταν δεν περιορίζεται από καταναγκασμούς. Εξαναγκασμός της Ψ.Ε. σε μια κατεύθυνση ξένη προς αυτήν είναι από τις πλέον επικίνδυνες καταστάσεις.
Η δυσαρμονία εμποδίζει την Ψ.Ε.
Η αρμονία, η αγάπη, η καλοσύνη, η συμπόνια ισχυροποιεί την Ψ.Ε.
Ενώ η ένταση είναι ωφέλιμη για την Ψ.Ε. η υπερένταση και η υπερκόπωση είναι φθοροποιές.
Η αγωνιστικότητα είναι εγγενής στην Ψ.Ε.
Παύση της έφεσης (επομένως και της αγωνιστικότητας) οδηγεί σε ψυχική αποσύνθεση.
Η Ψ.Ε. του ανθρώπου δεν είναι μηχανική εκδήλωση, αλλά μια σταγόνα από το Ανώτατο Δισκοπότηρο. Δηλαδή είναι προϊόν της συνειδητότητας, της Ψυχο-Ζωής. Γι΄αυτό η συνειδητοποίησή της έχει ως αποτέλεσμα την επαύξησή της.
Η Ψ.Ε. επηρεάζεται από το κλίμα, τις ατμοσφαιρικές πιέσεις, την οξείδωση, τον καπνό, την καύση σκουπιδιών και κρεάτων, τη σκόνη, κ.τ.λ.
Σε κάθε έναν κυριαρχούν ορισμένες ιδιότητες της Ψ.Ε.
Όλα τα αποκαλούμενα «φαινόμενα»(από το μεντιουμισμό και το φακιρισμό ως την ανώτατη έμπνευση -την Ιερή Έμπνευση) δεν είναι άλλο παρά εκδηλώσεις της Ψ.Ε.
Η έμπνευση είναι ακαριαία γνώση. Αναπαύεται μέσα στην Ψ.Ε.
Κάθε ενέργεια είναι μαζί και φυσική δύναμη, γι΄αυτό ο σκεπτόμενος άνθρωπος συχνά διατηρεί και τη σωματική του δύναμη.
Η Ψ.Ε. όντας μια φυσική δύναμη έχει τα ιζήματά της, τους κρυστάλλους της που επικάθονται τόσο στους νευρικούς αγωγούς όσο και πάνω σε φυσικά αντικείμενα. Τα ιζήματα από αγνές σκέψεις έχουν πολύ μεγαλύτερη ισχύ.
Το εκτόπλασμα, όντας στο ενδιάμεσο μεταξύ υλικού και λεπτοφυούς κόσμου, είναι η αποθήκη της Ψ.Ε.
Κάθε έκκριση, κάθε αναπνοή εκπέμπει εκπορεύσεις της Ψ.Ε.
Η ήχηση του ΟΜ εναρμονίζει την Ψ.Ε.
Ο νόμος της έλξης και άπωσης δρα ιδιαίτερα στην Ψ.Ε.
Η Ψ.Ε. δίνει τη δυνατότητα επικοινωνίας με τους κόσμους. Πραγματικά, η Ψ.Ε. είναι το νόμισμα που έχει ισχύ σε όλους τους κόσμους.

Έτσι, η Ψ.Ε. είναι ο αληθινός θησαυρός του ανθρώπου και ο μόνος που αξίζει να συσσωρεύει κανείς. Γι΄αυτό είναι πρωτίστως ανάγκη να αναγνωριστεί η ύπαρξή της και εν συνεχεία να παρατηρηθεί και να μελετηθεί επισταμένως. Παρατηρήσεις και πειράματα μπορεί να κάνει ο καθένας, π.χ. με ήχο, με χρώμα, με άρωμα, και με συνδυασμούς τους.
Η Εποχή τους Πυρός είναι η Εποχή της Ψυχικής Ενέργειας. Επομένως, η Ψυχική Ενέργεια θα είναι η Επιστήμη του Αύριο.

06/07/10
ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ Δ΄ΜΕΡΟΣ
Θα ολοκληρώσουμε το σύντομο σκιαγράφημά μας για την Ψυχική Ενέργεια με μια επισήμανση των παραγόντων που συντελούν στη μείωσή της και εκείνων που συντελούν στην ανάπτυξή της, καθώς και με μερικές χρήσιμες δηλώσεις.
Ας ξεκινήσουμε με τους βλαπτικούς παράγοντες.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται όλα τα λεγόμενα αρνητικά συναισθήματα, όπως η κατάθλιψη, η απελπισία, ο φθόνος, κ.τ.λ. Θα σταθούμε όμως ιδιαίτερα στον εκνευρισμό και το φόβο.
Ο εκνευρισμός ή ερεθισμός παράγει μια δηλητηριώδη ουσία, η οποία κυκλοφορεί στο νευρικό δίκτυο, δημιουργώντας ένα αποφρακτικό υλικό, με συνέπεια να εμποδίζεται η ελεύθερη ροή της ψυχικής ενέργειας. Αυτό εξασθενίζει την άμυνα του οργανισμού και συγχρόνως τη μόλυνσή του. Έτσι, ο άνθρωπος ανοίγεται σε κάθε είδους εισβολέα. Σχεδόν όλες οι ασθένειες είναι συνέπεια απώλειας της ψυχικής ενέργειας, και ο εκνευρισμός είναι από τους πιο φθοροποιούς παράγοντες. Γι΄αυτό, το παράγωγό του ονομάζεται στη Διδασκαλία imperil, που σημαίνει έκθεση στον κίνδυνο. Στα ελληνικά έχουμε αποδώσει το imperil με τη λέξη ολετήρας που σημαίνει καταστροφέας. Στους τόμους της Άγκνι Γιόγκα υπάρχουν πάμπολλες αναφορές στο ζήτημα αυτό.
Ο φόβος είναι ένας ιδιάζων σκοτεινός μαγνήτης που προσκαλεί το σκοτάδι. Σκοτεινιάζει την όραση και παραλύει τη συνειδητότητα. Χειρότερος φόβος είναι ο φόβος για το Λεπτοφυή Κόσμο.
Άλλοι παράγοντες που εξαντλούν την ενέργεια είναι η πολλή κούραση αλλά και η αδράνεια επίσης. Ας μη παραλείψουμε την αμφιβολία, την καχυποψία και την άρνηση (των πνευματικών πραγματικοτήτων). Κάθε είδους δυσαρμονία αναλώνει ψυχική ενέργεια.
Η ενέργεια κάποιου μπορεί επίσης να αναλωθεί από άλλο άτομο ή και άτομα, συνειδητά ή ασυνείδητα, και αυτό βέβαια είναι βαμπιρισμός. Είναι όμως δυνατόν να χάσει κανείς την ενέργειά του από υπερβολική αυτοθυσία, εάν δανείσει περισσότερη από τα 3/4 της ενέργειάς του, που συνιστά το όριο ασφαλείας. Πέρα από το όριο αυτό, η ενέργεια δεν αναπληρώνεται εύκολα και ο δότης γίνεται ευάλωτος σε κάθε είδους εισβολέα. Αυτή είναι η περίπτωση του μεγάλου γιόγκι Ραμακρίσνα.
Εκτός από τους ψυχολογικούς παράγοντες, υπάρχουν και οι καθαρά υλικοί που αφορούν σε διάφορες βλαπτικές ουσίες. Στην κατηγορία αυτή υπάγονται όλα τα ναρκωτικά, και κάθε αποσύνθεση, τροφών, φυτών, ακόμη και στάσιμου νερού, και, φυσικά, το κρέας, αφού η αποσύνθεση στους ζωικούς οργανισμούς αρχίζει αμέσως μετά την αποχώρηση της ψυχής.
Παράγοντες που προάγουν την Ψυχική Ενέργεια. Πρώτα απ΄όλα, η συνειδητοποίηση της ενέργειας προκαλεί από μόνη της ενισχυτικό συντελεστή. Και, βέβαια, όλα τα θετικά και υψηλά συναισθήματα, όπως η ανιδιοτελής αγάπη, η αφοσίωση, η ιεροπρέπεια, ο ενθουσιασμός, η χαρά.
Η χαρά αποκαλείται «βροχή ψυχικής ενέργειας» στη Διδασκαλία και άριστος ανοσοποιητικός παράγοντας. Γενικά, κάθε έκσταση -χαράς, θαυμασμού, ανάτασης, ακόμη και λύπης- προκαλεί εισροή ενέργειας.
Η εργασία και η αγωνιστικότητα φορτίζουν ισχυρά με ψυχική ενέργεια.
Ο Διαλογισμός, δηλαδή η βαθιά, συγκεντρωμένη σκέψη σε βαρυσήμαντα θέματα αναπτύσσει την ψυχική ενέργεια, και, φυσικά, η εντρύφηση σε υψηλής ποιότητας πνευματική τροφή -τέχνη, φιλοσοφία, επιστήμη. Οι κίνδυνοι και οι δυσκολίες, όσο κι αν θεωρούνται ανεπιθύμητες καταστάσεις, διεγείρουν ισχυρά την ψυχική ενέργεια.
Ουσίες ευεργετικές για την ενέργεια είναι οι αγνές ζωντανές τροφές και οι βιταμίνες. Το καθαρό, πλούσιο πράνα, η βάση της ζωής, είναι και σπουδαίος τροφοδότης της ψυχικής ενέργειας.
Πάνω απ΄όλα όμως η ψυχική ενέργεια αναπτύσσεται και συσσωρεύεται μέσα από το δεσμό με την Ιεραρχία του Φωτός και την αγωνιστικότητα προς αυτή την κατεύθυνση.
Θα πρέπει να σημειώσουμε το γεγονός ότι η ψυχική ενέργεια, είναι μια φυσική ουσία, πολύ λεπτοφυής ασφαλώς, αλλά, όπως ο ολετήρας αφήνει τα σκοτεινά του ιζήματα στους νευρικούς αγωγούς, έτσι και αυτή έχει τα ιζήματά της, τους κρυστάλλους της, οι οποίοι είναι δυνατόν να ανιχνευθούν από την επιστημονική έρευνα. Εντούτοις, η επιστήμη θα πρέπει να ανακαλύψει πρώτα τα ιζήματα του ολετήρα, τα οποία είναι χονδροειδέστερα και πιο απτά. Η ανακάλυψή τους θα φέρει στη συνέχεια την ανακάλυψη των λεπτοφυέστερων κρυστάλλων της ψυχικής ενέργειας.
Ας σταχυολογήσουμε κάποια χωρία από τα αναρίθμητα που περιέχονται στη Διδασκαλία.

«Είδαμε ότι η ψυχική ενέργεια σχετίζεται στενά με το Πυρ και είναι ένα αναφαίρετο, συσσωρευτικό απόκτημα. Αυτό σημαίνει ότι η ενέργεια μπορεί να συσσωρευθεί σε αντικείμενα, τα οποία μπορούν τότε να χρησιμοποιηθούν για συγκέντρωση της θέλησης. Μια σημαντική συσσώρευση ενέργειας μπορεί ακόμη και να κάνει τα αντικείμενα να ακτινοβολούν ή να μεταδίδουν μια υποβληθείσα σκέψη. Αυτή είναι μια επιστημονική εξήγηση του χαρακτήρα των ιερών αντικειμένων. Μπορεί κανείς να βρει σ΄αυτά συσσωρεύσεις ψυχικής ενέργειας, εκτός κι αν ανάρμοστες εκπομπές έχουν σβήσει αυτές τις συσσωρεύσεις. Οι άνθρωποι που έχουν συσσωρεύσει ψυχική ενέργεια πρέπει να θεωρούνται θησαυροί του έθνους... Σαν μαγνήτης (κάθε τέτοιο άτομο) προσελκύει τις εμβρυώδεις ενέργειες, τις θαμμένες βαθιά μέσα στον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι κάθε κάτοχος συνειδητής ενέργειας είναι ο ίδιος ενσάρκωση του Γενικού Καλού...»
«Στην πορεία της συνειδητής ανάπτυξης της ψυχικής ενέργειας, θα υπάρξουν στο μέλλον συσκευές για συσσώρευση αυτής της ενέργειας. Αλλά βέβαια αγωγός της θα είναι η ανθρώπινη ενέργεια...»
«Εμείς θα μπορούσαμε ακόμη και τώρα να προσφέρουμε μια συσκευή που συσσωρεύει ψυχική ενέργεια, αλλά ποιος θα ήταν ο αγωγός; Και πόσοι θα μπορούσαν να εκτιμήσουν την εφαρμογή αυτής της ενέργειας στη ζωή;»
«Ας μιλήσουμε σήμερα για το μόχθο. Ο εντατικός μόχθος οδηγεί σε συνειδητή ανάπτυξη της ψυχικής ενέργειας...»
«Είναι σωστή η σκέψη ότι η ψυχική ενέργεια, χρησιμοποιούμενη κατάλληλα από τους ανθρώπους, θα εξυψώσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και η απλή εστίαση της σκέψης σ΄αυτή την κατεύθυνση είναι ήδη μια ευλογία.»

29/06/10
ΨΥΧΗ-ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ-ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ (Γ΄ΜΕΡΟΣ)
Στη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα απαντά πολύ συχνά η λέξη επίτευξη. Ας σταθούμε λίγο σ΄αυτή την έννοια.
Στο τελικό του νόημα ο όρος δηλώνει την ολοκλήρωση της ανθρώπινης βιοπορείας πάνω στη Γη. Σημαίνει το τέλος της γήινης εκπαίδευσης, και επομένως την αναγκαία σ΄αυτό το επίπεδο τελειότητα. Εκεί οδηγεί η Πύρινη Ατραπός, στην έξοδο από τους γήινους περιορισμούς.
Εντούτοις, το τελικό επίτευγμα προσεγγίζεται σταδιακά, βαθμιδωτά. Και κάθε βαθμίδα αποτελεί ένα επιμέρους επίτευγμα, ένα σκαλοπάτι προς την κορυφή. Μπορούμε να πούμε ότι τα βήματα της τελειοποίησης είναι προς τις κατευθύνσεις.
1. Κυριαρχία του κατώτερου εαυτού.
2. Αύξηση της Γνώσης, και της κατανόησης.
3. Ανάπτυξη ψυχικών δυνάμεων.
Η πρώτη κατεύθυνση αρχίζει από τις τετριμμένες σε κάθε Γιόγκα σωματικές, συγκινησιακές και νοητικές πειθαρχίες για να ανηφορίσει στην ψηλή κορυφή της ολοκληρωτικής προσωπικής απάρνησης. Είναι ένας δρόμος θυσίας, με την έννοια ότι το άτομο αφήνει συνεχώς πίσω του πράγματα, καταστάσεις, συνήθειες. Απελευθερώνεται από πολλά δεσμά και αποκαθαίρεται.
Η δεύτερη κατεύθυνση, απεναντίας είναι μια πορεία πρόσκτησης, συσσώρευσης και επαύξησης. Οι γνώσεις που προστίθενται στο θησαυροφυλάκιο της συνειδητότητας δεν είναι ακαδημαϊκού τύπου, αλλά αφορούν τα θεμελιώδη και ουσιώδη της ύπαρξης. Αφορούν, κατά βάση, τον τρόπο λειτουργίας του Κόσμου και του Ανθρώπου, και, φυσικά, την εναρμόνιση αυτών των δύο.
Η Τρίτη κατεύθυνση είναι φυσικό επακόλουθο των δύο προηγουμένων. Στο βαθμό που το άτομο ακολουθεί με συνέπεια τις παραπάνω γραμμές πλεύσης, οι ψυχικές του δυνάμεις αναπτύσσονται αυτόματα. Και όχι μόνο δεν χρειάζεται να κάνει οτιδήποτε γι΄αυτό, αλλά η Άγκνι Γιόγκα αντιτάσσεται σθεναρά σε κάθε μηχανιστική προσπάθεια διάνοιξης των κέντρων, ή απόκτησης της μιας ή της άλλης ψυχικής ιδιότητας. Η Οδός αυτή αποκηρύσσει απερίφραστα κάθε μαγεία, κάθε τεχνική, και κάθε εκβιαστική μέθοδο. Υποδεικνύει τη φυσική ατραπό και μόνο.
Και οι τρεις παράμετροι που περιγράψαμε είναι στην ουσία τους πύρινες διαδικασίες, οι οποίες συντελούνται κατά κύριο λόγο στα πύρινα κέντρα. Επομένως, έχουμε να κάνουμε με την πύρινη ενέργεια, αυτήν που ονομάσαμε ψυχική. Με απλά λόγια, η διαδικασία τελειοποίησης ισοδυναμεί με την ανάπτυξη της ψυχικής Ενέργειας.
Σ΄αυτή τη διαδικασία, ο βασικός μοχλός κίνησης και συντελεστής επιτυχίας είναι η Σκέψη. Δεν υπάρχει στο Σύμπαν ισχυρότερος παράγοντας δημιουργίας, όπως και καταστροφής άλλωστε. Και αφού είναι δημιουργός των πάντων, είναι και δημιουργός του Τέλειου Ανθρώπου. Κάθε υψηλή Διδασκαλία προσφέρει περιεχόμενο, ποιότητα και κατεύθυνση σ΄αυτή την πιο πύρινη, την πιο λεπτοφυή και την πιο δυναμική ενέργεια. «Όπως σκέφτεται κανείς, έτσι και είναι». Αμφιβάλλει κανείς σ΄αυτό; Η σκέψη καθορίζει τα πάντα σ΄ένα έλλογο ον: ποιότητα, ευρύτητα, ευθυκρισία, προοπτική.
Φυσικά, υπάρχει σκέψη στεγνή, υπολογιστική, σκέψη θανατηφόρα. Μιλούμε όμως για τη σκέψη που είναι συνδεδεμένη με την καρδιά, η οποία μόνη οδηγεί στα Ύψη.
Επομένως, το Α και το Ω της ανάπτυξης, της τελειοποίησης, της επιτυχίας είναι η καλλιέργεια της σκέψης. Η σημασία της σκέψης δεν έχει γίνει επαρκώς κατανοητή. Και επειδή είναι η σπουδαιότερη λειτουργία της ψυχικής ενέργειας και ρυθμίζει όλη μας την ύπαρξη, είναι το αντικείμενο του πιο αναγκαίου διαλογισμού, ώστε να κατανοηθεί ο τρόπος λειτουργίας της, οι εκδηλώσεις της, οι συνέπειές της.

Ο άνθρωπος είναι ο Στοχαστής που υπήρξε, και θα υπάρχει. Ο Στοχαστής επομένως μπορεί να παρατηρεί και να επιτηρεί τα γεννήματά του, τις σκέψεις. Έτσι, ας πούμε, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι η σκέψη συχνά είναι φλύαρη, συνήθως άστατη (πηδάει από το ένα θέμα σε άλλο), πολλές φορές επιπόλαιη και επουσιώδης. Αυτό ακριβώς είναι το είδος σκέψης που ο διαλογισμός προσπαθεί να εξουδετερώσει -τη διεσπαρμένη, επιφανειακή, άστατη σκέψη. Όταν όμως η σκέψη είναι εστιασμένη στο αντικείμενό της, τότε κατ΄ανάγκην γίνεται διεισδυτική, έρχεται σε επαφή με βαθύτερα επίπεδα ύπαρξης ή συνείδησης. Τότε πολλά θαύματα μπορούν να συμβούν. Και πάντως μόνο με τέτοια σκέψη μπορούν να ανοίξουν οι πύλες του Ανώτερου Κόσμου. Μερικές φορές φαίνεται σαν η σκέψη να σωπαίνει. Αυτή την αίσθηση έχει κανείς σε στιγμές έκστασης που μπορεί να προκληθεί από πολλές αιτίες, όπως από βαθιά χαρά ή πόνο, από θαυμασμό μπροστά σε κάτι ωραίο ή υψηλό, κ.τ.λ. Στην πραγματικότητα, αυτό που σιγεί είναι η αεικίνητη, επιφανειακή σκέψη, κάνοντας τόπο σε ένα διαφορετικό είδος σκέψης, βαθύτατα αισθαντικής και εκτός τόπου και χρόνου. Αλλά η σκέψη δεν σταματά ποτέ, δεν κοιμάται ποτέ, ούτε καν τις ώρες του ύπνου μας.
Πραγματικά, η σκέψη δεν θα μπορούσε να σταματήσει ποτέ την κίνησή της, επειδή είναι η ίδια η αντίδραση της συνειδητότητας στη Ζωή, στην Ύπαρξη -σε όποιο πεδίο κι αν αυτή εστιάζεται, είναι ο διάλογος της συνειδητότητας με τη Ζωή. Και τώρα αντιμετωπίζουμε ένα καίριο ερώτημα: υπάρχει τίποτε το οποίο να μην είναι σκέψη; Το σπίτι μας είναι σκέψη, τα ρούχα μας είναι σκέψη, το στυλό μας είναι σκέψη. Σωστά μας έχουν πει: Ο Κόσμος είναι Σκέψη. Και μήπως η θέληση δεν είναι σκέψη; Η απόφαση δεν είναι σκέψη; Το δίλημμα δεν είναι σκέψη; Και η χαρά, η ζήλεια, ο φόβος; Είναι συναισθήματα θα μας πουν. Ωραία, μάλιστα. Αλλά πίσω από κάθε συναίσθημα υπάρχει σκέψη.
Η σκέψη λοιπόν είναι η κύρια λειτουργία της ψυχικής ενέργειας. Η ψυχική ενέργεια όμως έχει αμέτρητες εκδηλώσεις και όψεις. Και καθώς η Φύση εκφράζεται με απόλυτη ποικιλότητα, η ψυχική ενέργεια εκδηλώνει διαφορετικές όψεις σε κάθε ανθρώπινο ον. Ας θυμηθούμε κάποιες απ΄αυτές: Τηλεκινησία, ραβδοσκοπία, ραδιαισθησία, ψυχομετρία, υλοποίηση, μετεώριση, βάδισμα ή κάθισμα στο νερό, διόραση, διακοή, τηλεπάθεια, κ.τ.λ. Οι πρώτες από αυτές δεν αποτελούν καθόλου ένδειξη υψηλής συνειδησιακής ανάπτυξης. Οι τρεις τελευταίες είναι σαφώς ανώτερης κλάσης, αλλά και πάλι η κλάση τους εξαρτάται από το σε ποια επίπεδα έχει πρόσβαση η συνειδητότητα. Δηλαδή ένας διορατικός, για παράδειγμα, μπορεί να έχει πρόσβαση σε χαμηλά αστρικά επίπεδα, οπότε όχι μόνο δεν αποτελεί απόδειξη εσωτερικής ανάπτυξης, αλλά συνιστά μεγάλο κίνδυνο για την πνευματική του πρόοδο, η οποία συνήθως ανακόπτεται. Το ίδιο ισχύει για τη διακοή και την τηλεπάθεια.
Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για την έμπνευση, η οποία δεν είναι παρά η δεκτικότητα σε εκπομπές σκέψεων, ιδεών και πληροφοριών. Η αγιότητα των προθέσεων και η ροπή της σκέψης προς τα Άνω εξασφαλίζει την υψηλή ποιότητα των προσλαμβανόμενων ρευμάτων. Σ΄αυτή την περίπτωση, η έμπνευση είναι μεγάλη ευλογία και πνευματικό επίτευγμα.
Οι επόμενες λειτουργίες της Ψυχικής Ενέργειας συνιστούν πάντα ικανότητες πολύ εξελιγμένων συνειδητοτήτων, και αποτελούν τις κατ΄εξοχήν ιδιότητες που πρέπει να αναπτύξει ο Γιόγκι. Αυτές είναι οι εξής:
Ενόραση, της οποίας υψηλός βαθμός είναι η άμεση γνώση, η θεραπεία, η προόραση (προφητεία), η διαιρετότητα του πνεύματος (δηλ. της συνειδητότητας, που σημαίνει την ικανότητα να παρευρίσκεται κανείς συνειδητά σε περισσότερα του ενός μέρη), η πρόσβαση σε διάφορους κόσμους, η επικοινωνία με Ανώτερα Όντα, και η συνέχεια της συνείδησης (δηλαδή η εξάλειψη του φαινομένου που αποκαλείται θάνατος).
Πέρα από τις ιδιότητες που απαριθμήσαμε, η ψυχική ενέργεια εκδηλώνεται με άπειρους άλλους τρόπους στην καθημερινή μας ζωή. Τέτοιες εκδηλώσεις είναι παραδείγματος χάριν, η «τυχαία» εξεύρεση ενός χρειαζούμενου βιβλίου ή μιας σελίδας σ΄έναν τόμο, η ακαριαία αντίδραση στον κίνδυνο, η δύναμη του ματιού, τα προαισθήματα, κ.τ.λ.

22/06/10
ΨΥΧΗ-ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ-ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ (Β΄ΜΕΡΟΣ)
Θα μιλήσουμε λοιπόν για την Ψυχική Ενέργεια. Είναι βέβαια περίεργο να ισχυριστούμε πως θα αναπτύξουμε επαρκώς αυτό το θέμα θεμάτων σ΄ένα τέτοιο σημείωμα. Ακόμα και η Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα που πραγματεύεται εν εκτάσει το ζήτημα, κάθε άλλο παρά το εξαντλεί, μάλλον ανοίγει τους δρόμους της κατανόησης και της περαιτέρω μελέτης του.
Εμείς τώρα εδώ θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μερικές βασικές εξηγήσεις, οι οποίες ελπίζουμε πως θα διευκολύνουν τον ενδιαφερόμενο σπουδαστή στην παραπέρα εξέταση και έρευνά του.
Πριν καταπιαστούμε με το αντικείμενό μας, ας θυμηθούμε συνοπτικά κάποια πράγματα που έχουμε πει σαν εισαγωγή στο προηγούμενο σημείωμά μας. Είπαμε ότι το Σύμπαν διέπεται από τη Μεγάλη Αρχή που λέγεται Ζωή. Η Ζωή έχει μια θεμελιώδη και αδιαχώριστη ιδιότητα, την οποία ορίζουμε ως Συνειδητότητα, και με την οποία εννοούμε την ικανότητα αντίληψης κάθε ζωντανού οργανισμού.
Η συνειδητότητα παρουσιάζει απειρία εξελικτικών αναβαθμών αλλά και ποιοτικής διαφοροποίησης. Είναι ακριβώς η συνειδητότητα το στοιχείο εκείνο που διαφοροποιεί τα όντα, ενώ η Ζωή που τα διέπει είναι η ίδια για όλα. Και ενώ η Ζωή είναι δεδομένη, η συνειδητότητα είναι κάτι που συνεχώς πρέπει να εξελίσσεται, να αναπτύσσεται και να τελειοποιείται μέσω εμπειρίας και γνώσης.
Επίσης ταυτίσαμε τον ψυχολογικό όρο συνειδητότητα με τον δυτικό θρησκευτικό-φιλοσοφικό όρο ψυχή.
Αυτή η ψυχή ή συνειδητότητα έχει στο ανθρώπινο ον τρεις βασικές διαβαθμίσεις: την κατώτερη ή ζωώδη, την οποία ο άνθρωπος μοιράζεται και με τα ζώα, την μεσαία ή καθαρά ανθρώπινη, η οποία μετέχει των δύο άκρων και συνιστά μια γέφυρα μεταξύ τους, και τέλος την ανώτερη ή πνευματικότητα, η οποία πρέπει τελικά να κυριαρχήσει μεταλλάσσοντας ολόκληρη τη φύση του ανθρώπου.
Πέραν αυτής της γενικής τριπλής διαίρεσης υπάρχει η αναλυτικότερη επταπλή, για καθένα από τα στοιχεία ή επίπεδα της οποίας, η ανατολική φιλοσοφία διαθέτει ιδιαίτερο όνομα και γνώση της λειτουργίας του.
Εννοείται πως, είτε μιλάμε για Ζωή, είτε μιλάμε για Συνειδητότητα, αναφερόμαστε πάντα σε ενέργεια -άλλωστε στο Σύμπαν δεν υπάρχει, σε τελική ανάλυση, παρά ενέργεια.
Η Μία Ενέργεια του Σύμπαντος το Πυρ της διπλής όψης, ή Ζωή-Συνείδηση ή, για να χρησιμοποιήσουμε και μια άλλη έκφραση, την οποία μπορεί να συναντήσει κανείς μερικές φορές στα κείμενα της Διδασκαλίας, η Ψυχο-ζωή. Οι λειτουργίες και η δυναμική έκφραση της Ψυχο-ζωής είναι η Ψυχική Ενέργεια. Είναι κυρίως η ενέργεια που γεννά η όψη συνειδητότητα ενός όντος, στις πολλές διαβαθμίσεις και εκδηλώσεις της.
Είναι ανάγκη όμως να κατανοήσουμε ότι η Διδασκαλία, μιλώντας για Ψυχική Ενέργεια ή Άγκνι, εννοεί κατά γενικό κανόνα με λίγες εξαιρέσεις, τις ανώτερες ιδιότητες της συνειδητότητας. Γιατί αυτές τις ιδιότητες θέλει να αφυπνίσει και να καλλιεργήσει η Γιόγκα του Πυρός. Την υψηλή ψυχική ενέργεια, η οποία μεταμορφώνει το ανθρώπινο ον σε Άνθρωπο-Θεό. Και η ενέργεια αυτή είναι Πυρ. Διαφορετικά όμως λάμπει το Πυρ της χαμηλής συνειδητότητας και τελείως διαφορετικά το Πυρ της εξελιγμένης συνειδητότητας.

«Πνεύμα και λίθοι συνυπάρχουν στο αχανές σύμπαν», επισημαίνεται στο βιβλίο Απειροσύνη. Ποια ιλιγγιώδης άβυσσος χωρίζει τη συνειδητότητα μιας πέτρας, έστω κι αν είναι ένας γιγάντιος μετεωρόλιθος, από το πνεύμα ενός Βούδα! Ωστόσο, η συνειδητότητα, το πνεύμα, αναπτύσσεται και εξελίσσεται. Και η Φύση με τους νόμους και τους κύκλους της προωθεί αυτή την ανάπτυξη μέσα από ατέρμονες χρονικές περιόδους. Όταν όμως φέρει το ον στο στάδιο της αυτοσυνειδησίας τότε η ατομική προσπάθεια αποκτά πρωτεύουσα σημασία, και τόσο περισσότερο όσο πιο υψηλά στην κλίμακα της εξέλιξης στέκει ένα ον. Η κινούσα δύναμη πίσω από την ατομική προσπάθεια είναι η θέληση. Τι περιθώρια δράσης αφήνονται στη θέληση μέσα σ΄έναν Κόσμο με αδυσώπητες νομοτέλειες; «Το Σαντάνα, το ρεύμα της ζωής, μεταμορφώνει και προκαθορίζει σε μεγάλο βαθμό, παραμένει όμως ένας χώρος για την ελεύθερη βούληση. Οι Ακτίνες των Άστρων καθορίζουν πολλά, αλλά ο δεσμός με τον Ανώτερο Κόσμο είναι ισχυρός, και απ΄αυτή την άποψη θα έχει τη μεγαλύτερη σημασία...» Έτσι λέγεται στον Πύρινο Κόσμο.

Αν στοχαστεί κανείς στα παραπάνω, θα φτάσει στο συμπέρασμα ότι η ελεύθερη βούλησή του συνίσταται απλώς στην επιλογή αν θα συμπλεύσει με τους Κοσμικούς Νόμους ή θα τους παραβιάσει. Επίσης μπορεί να αντιληφθεί ότι ο δεσμός με τον Ανώτερο Κόσμο, το οποίο σημαίνει ταύτιση της βούλησης του ατόμου με εκείνην των Ανώτερων Όντων, προσδίδει τεράστια ισχύ στην ατομική βούληση.
Τι είναι τελικά η βούληση; Είναι εκείνη η έκφραση της σκέψης, η οποία θέτει στόχους και βρίσκει τα μέσα για την πραγμάτωσή τους. Επομένως, μόνο τα αυτοσυνείδητα όντα διαθέτουν αυτό το όπλο, το οποίο μπορεί να είναι ευεργετικό ή ολέθριο.
Σκέψη, αγωνιστικότητα, προσπάθεια, είναι όλες μορφές ψυχικής ενέργειας.
Η Ψυχική Ενέργεια, για την οποία μιλάει η Άγκνι Γιόγκα, στην ανώτερη έκφρασή της θα μπορούσε να ταυτιστεί με την πνευματικότητα. Η πνευματικότητα, όταν ανθίσει και παγιωθεί, αφυπνίζει και αναπτύσσει δυνάμεις και ιδιότητες, τις οποίες δεν κατέχει ο κοινός άνθρωπος -αν και υπάρχουν μέσα του σε σπερματική κατάσταση. Αυτές οι δυνάμεις είναι εκδηλώσεις της ψυχικής ενέργειας.
Πρέπει όμως να κατανοηθεί η έννοια πνευματικότητα, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι είτε θεωρούν ότι έχει να κάνει με την τήρηση των τυπικών της θρησκείας τους είτε έχουν μια συγκεχυμένη αντίληψη.
Η πνευματικότητα πρωτίστως είναι η έφεση και η έλξη προς το Ανώτερο. Αυτό το γνώρισμα είναι τόσο θεμελιώδες, ώστε είναι αδύνατον να μιλάμε για πνευματικότητα ελλείψει αυτού. Μαζί με την έλξη του Ανώτερου, ή και εξαιτίας αυτής, η πνευματικότητα εμπεριέχει και το στοιχείο της ηθικότητας -όχι της συμβατικής ή επιβεβλημένης από θρησκευτικούς, κοινωνικούς κ.τ.λ. κανόνες, αλλά εκείνης που απορρέει από την αγάπη και το σεβασμό προς τον Κόσμο και προς ό,τι αυτός περιέχει. Η ταύτιση με τον Κόσμο, την ευημερία του, τους τρόπους λειτουργίας του επέρχεται από μια βαθιά εσωτερική κατανόηση ή συνειδητοποίηση, η οποία δεν μπορεί να γεννηθεί παρά μόνο στην καρδιά.
Πράγματι, η πνευματική αντίληψη δεν έχει να κάνει με πτυχία και διπλώματα, ακριβώς επειδή δεν είναι προϊόν της διάνοιας αλλά της καρδιάς. Και μάλιστα, η ανάπτυξη της διάνοιας σε βάρος της καρδιάς μπορεί να δημιουργήσει απολύτως αντιπνευματικές προσωπικότητες, συχνά μέχρι σημείου εφιαλτικού. Έχουμε δει επιστήμονες και διανοούμενους αυτού του τύπου. Η εκπληκτική φυσιογνωμία του μεγάλου Ινδού Γιόγκι Ραμακρίσνα δεν διέθετε καθόλου πανεπιστημιακές περγαμηνές, κι όμως ήταν ένας γίγαντας πνευματικότητας. Η διανοητικότητα δεν είναι σοφία. Σοφία είναι η πνευματικότητα. Και αυτή η σοφία συσσωρεύεται στην ιερή αποθήκη της συνειδητότητας, το Δισκοπότηρο, μέσα στους αιώνες.
Η Ψυχική Ενέργεια πρέπει να αναπτυχθεί -αναγκαίως. Γιατί ό,τι δεν εξελίσσεται, οπισθοδρομεί, αφού στη Φύση δεν υπάρχει στασιμότητα. Η ανάπτυξη επέρχεται μέσω πνευματικής τροφοδοσίας και αγωνιστικής προσπάθειας. Η Άγκνι Γιόγκα συνιστά την ισχυρότερη και δυναμικότερη τροφοδοσία για τη συγκεκριμένη εποχή και κοσμικές συνθήκες. Είναι το ιδεώδες μέσον για την ανάπτυξη της πνευματικότητας, και γι΄αυτό αποτελεί το συντομότερο μονοπάτι. Η Άγκνι Γιόγκα είναι το θεμέλιο της μεγάλης μελλοντικής επιστήμης της Ψυχικής Ενέργειας. Περιγράφει και φωτίζει όλες εκείνες τις ιδιότητες που δομούν την πνευματική διάσταση του όντος, καθώς και τις εκδηλώσεις και λειτουργίες αυτής της διάστασης, δηλαδή της υψηλής Ψυχικής Ενέργειας.
Η Ψυχική Ενέργεια, η Πύρινη Ενέργεια, το Άγκνι, εκδηλώνεται με αμέτρητους τρόπους. Έτσι, για παράδειγμα, η μετεώριση, το βάδισμα ή κάθισμα πάνω στο νερό, η υλοποίηση αντικειμένων, η τηλεπάθεια, η τηλεκινησία, η πυροβασία κ.τ.λ. είναι εκδηλώσεις της Ψυχικής Ενέργειας. Αλλά η ανώτερη Ενέργεια εκδηλώνεται κυρίως με την άμεση γνώση, την επαφή με τον Ανώτερο Κόσμο, τη διαιρετότητα του πνεύματος.

15/06/10
ΨΥΧΗ - ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ - ΨΥΧΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
Να μιλήσουμε για την Ψυχική Ενέργεια; Από πού ν΄αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει μ΄αυτό το τεράστιο θέμα! Εντούτοις, ας το επιχειρήσουμε.
Στην εποχή του Βούδα, του Πυθαγόρα ή του Πλάτωνα, κανείς από τους μεγάλους αυτούς Στοχαστές δεν θα τολμούσε να προφέρει καν τη λέξη ενέργεια. Ως έννοια ήταν κάτι ασύλληπτο για τον τότε άνθρωπο. Οι αιώνες όμως κύλησαν και τα τελευταία εκατό χρόνια η επιστήμη έκανε μεγάλα άλματα. Η ενέργεια αποτελεί την πιο βασική έννοια της επιστημονικής σκέψης και όχι μόνο.
Έτσι, η Διδασκαλία που απευθύνεται στο σύγχρονο άνθρωπο δεν μπορεί παρά να μιλά με όρους ενέργειας. Μπορούμε κάλλιστα να πούμε ότι αυτή η έννοια αποτελεί το βασικό δομικό υλικό της. Υπάρχει μέσα στην ίδια την ονομασία της, αφού η λέξη Άγκνι υποδηλώνει καθαρά μια ενέργεια. Όσο για τον προσδιορισμό «ψυχική», η Διδασκαλία δεν επιμένει σ΄αυτόν τον όρο, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος, όπως «ζωτική», «πρωταρχική», «πύρινη», κ.τ.λ. Οι ονομασίες δεν έχουν σημασία, σημασία έχει το νόημα και η ορθή κατανόησή του.
Στη Διδασκαλία χρησιμοποιούνται εναλλακτικά όλοι αυτοί οι όροι, αλλά ο συντομότερος και περιεκτικότερος είναι η σανσκριτική λέξη Άγκνι. Ενώ όμως το όνομα δεν είναι ουσιώδες, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για την κατανόηση αυτής της ενέργειας. Πράγματι, η ανακάλυψή της θα σημαδέψει και θα καθορίσει τη Νέα Εποχή -αν τελικά έρθει. Το πρώτο βήμα είναι η αναγνώρισή της και το επόμενο η χρησιμοποίησή της. Η ορθή χρήση και αξιοποίησή της θα μεταμορφώσει το ανθρώπινο ον και, ως επακόλουθο, την ανθρώπινη κοινωνία.
Πρώτα απ΄όλα πρέπει να γίνει αποδεκτό και κατανοητό ότι υπάρχει μια ουσία ή στοιχείο στη Φύση που αποτελεί τη βάση και τη ρίζα όλης της Ύπαρξης. Αυτό το στοιχείο είναι το Πυρ. Και λέγοντας Πυρ δεν πρέπει κανείς να εννοήσει απλώς τις χονδροειδέστερες μορφές του ως φυσική φλόγα ή ηλεκτρισμό, αλλά και -κυρίως- τις λεπτοφυέστατες ακτίνες και φωτεινές εκπορεύσεις, και κάθε μορφή φωτεινής ουσίας, όπως η Φωτεινή Ύλη (Materia Lucida), ο Κοσμικός Ηλεκτρισμός (Fohat), η Μητρική Ύλη (Materia Matrix) και το Πράνα (Ζωτική Ουσία). Όλα αυτά στην πραγματικότητα είναι μορφές και διαβαθμίσεις του Ενός Στοιχείου -του Πυρός.
Είναι δύσκολο για τους ανθρώπους να δεχτούν, για παράδειγμα, ότι ακόμη και πίσω από τον πάγο κρύβεται το Πυρ ή ότι η ουσία της σκέψης είναι Πυρ. Όμως το Πυρ βρίσκεται παντού, είναι πανταχού παρόν και παν-διαπεραστικό, διαπερνά τα πάντα. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς το πυρ. Αυτό το Κοσμικό Πυρ είναι η ζωή του Σύμπαντος. Κάθε ζωντανό ον είναι ακέραιο μέρος του Κοσμικού Πυρός. Ένας σπινθήρας που εκπορεύεται από ορισμένη Κοσμική Ακτίνα συνιστά τον πυρήνα ύπαρξης κάθε όντος. Η Διδασκαλία το αποκαλεί «σπέρμα του πνεύματος». Γύρω από αυτό το σπέρμα αμέτρητοι κύκλοι ζωής συσσωρεύουν εμπειρία και γνώση, οι οποίες διαμορφώνουν την ποιότητα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε οντότητας. Αυτό το αενάως συσσωρευόμενο υλικό είναι η συνειδητότητα. Αυτή διαφοροποιεί τα όντα, γιατί ο πυρήνας τους είναι ο ίδιος. Η συνειδητότητα που είναι το άθροισμα των νοητικών και αντιληπτικών ικανοτήτων ενός όντος συμπεριλαμβάνει τα ένστικτα, τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις επιθυμίες, τις ικανότητες, τις τάσεις, τα ηθικά γνωρίσματα και το εν γένει ψυχικό δυναμικό, εφόσον πρόκειται βέβαια για ένα ον αυτοσυνείδητο και έλλογο.
Όλες αυτές οι λειτουργίες συναποτελούν ένα σύστημα περισσότερο ή λιγότερο ανεπτυγμένο, περισσότερο ή λιγότερο εναρμονισμένο. Στην πραγματικότητα, το σύστημα των συνειδησιακών λειτουργιών είναι πολύ πιο περίπλοκο, και τόσο πιο περίπλοκο όσο πιο εξελιγμένο είναι ένα ον.
Ας καταπιαστούμε τώρα με μια άλλη έννοια, που τόσο πολύ αντηχεί στο δυτικό ημισφαίριο, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα: την έννοια ψυχή. Μόλο που χρησιμοποιείται τόσο πολύ, αν ρωτήσεις κάποιον να σου δώσει έναν ορισμό της λέξης, δεν θα είναι σε θέση να το κάνει. Ο ορισμός της θα είναι ασαφής, και, πάντως, διαφορετικός σε περιεχόμενο για έναν ψυχολόγο ή ψυχίατρο, διαφορετικός για έναν ιερωμένο ή θρησκευόμενο, διαφορετικός για διαφορετικούς ανθρώπους.

Εμείς τώρα θα προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε το περιεχόμενο της λέξης ψυχή. Πρώτα απ΄όλα, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η έννοια ψυχή έχει τρεις αναβαθμούς. Ας πούμε ότι, κατά κάποιο τρόπο, αποτελείται από τρία επίπεδα με καθορισμένη λειτουργία το καθένα.
Επίπεδο πρώτο, κατώτερο: Ζωώδης Ψυχή -η ζωτικότητα και οι ενστικτώδεις λειτουργίες (αυτοσυντήρηση, αναπαραγωγή, κ.τ.λ.)
Επίπεδο μεσαίο: Ανθρώπινη Ψυχή -κυρίως οι νοητικές λειτουργίες.
Επίπεδο ανώτερο: Πνευματική Ψυχή, «ο Χριστός εν ημίν» -οι πνευματικές έλξεις και εφέσεις.
Καθένα από τα τρία επίπεδα έχει τις υποδιαιρέσεις του ή συγκεκριμένες λειτουργίες του. Ας σημειωθεί ότι η ινδική ανθρωπογνωσία, η οποία έχει ερευνήσει και μελετήσει διεξοδικά και βαθιά την ανθρώπινη φύση, διαθέτει ακριβείς ονομασίες για καθεμία από αυτές τις ενέργειες. Η λέξη ψυχή, ως γενική και αόριστη έννοια δεν υπάρχει σ΄αυτούς, επειδή γνωρίζουν και ονοματίζουν επακριβώς κάθε ανθρώπινη λειτουργία.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς πως, όταν γίνεται αναφορά στην ψυχή, πρέπει να κατανοούμε για ποιο ακριβώς επίπεδο πρόκειται, επειδή κάθε επίπεδο αφορά διαφορετικό πεδίο ύπαρξης. Έτσι, το κατώτερο επίπεδο είναι χρονικό. Επομένως, είναι πολύ πεπερασμένο, σύντομης διάρκειας, και η μοίρα του είναι η διάλυση.
Το δεύτερο επίπεδο είναι διαχρονικό. Επομένως διασχίζει ή διαπλέει το χρόνο, έχοντας μεγάλη διάρκεια. Έχει όμως αρχή και τέλος. Εκτός αν ενωθεί με το τρίτο επίπεδο.
Το τρίτο επίπεδο είναι εξωχρονικό, επομένως αθάνατο. Δεν γεννήθηκε ποτέ, δεν θα πεθάνει ποτέ.
Το πρώτο επίπεδο πρέπει να υποστεί καθολική και μόνιμη έκλειψη, το δεύτερο επίπεδο πρέπει να αγωνιστεί να ενωθεί με το τρίτο, για να μεταλάβει της αφθαρσίας και απειροσύνης του. Το παν εξαρτάται από τον αγώνα και τον προσανατολισμό της ανθρώπινης (μεσαίας) ψυχής. Ο ρόλος της Γιόγκα είναι ακριβώς μια μέθοδος για να επιτευχθεί ακριβώς αυτή η σωτήρια σύζευξη.
Τώρα όμως ας συσχετίσουμε τις δύο έννοιες που εξετάσαμε: συνειδητότητα και ψυχή, όπως την αναλύσαμε. Ιδού:

Ψυχή = Συνειδητότητα

Πρέπει όμως να κατανοηθούν και να κρατιούνται πάντα στο νου δύο πράγματα. Πρώτον, ότι, είτε χρησιμοποιούμε τη λέξη ψυχή είτε χρησιμοποιούμε τη λέξη συνειδητότητα, η έννοια αυτή περιλαμβάνει πάρα πολλές λειτουργίες και εκδηλώσεις αλλά και βαθμίδες λειτουργικής δυναμικότητας. Δεύτερον, ότι η ψυχή-συνειδητότητα αποτελεί αναπόσπαστη και αδιαχώριστη έκφραση ή ιδιότητα αυτού που ονομάζουμε ζωή. Όπου ζωή, εκεί και συνειδητότητα. Όπου συνειδητότητα, εκεί και ζωή. Το ένα δεν νοείται χωρίς το άλλο. Αλλά, βέβαια, η συνειδητότητα παρουσιάζει άπειρες διαβαθμίσεις ανάπτυξης αλλά και τρόπων αντίληψης και έκφρασης. Το γεγονός αυτό είναι η αιτία της απέραντης διαφοροποίησης των ζωντανών όντων. Η διαφοροποίηση οφείλεται στην ποσότητα και το είδος των συσσωρεύσεων που στιβάζονται γύρω από τον πυρήνα της ζωής -το σπέρμα του πνεύματος.
Η ζωή λοιπόν είναι μία και η αυτή για όλα τα όντα, η συνειδητότητα όμως του κάθε όντος είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα της Ύπαρξης: η ατέλειωτη ποικιλία που γεννιέται από την απόλυτη ενότητα! Δεν υπάρχουν δύο όμοια όντα, δύο όμοιοι κρύσταλλοι στον κόσμο. Σ΄αυτό έγκειται η μοναδικότητα και το ανεπανάληπτο κάθε όντος. Έτσι λειτουργεί η Φύση. (Κι εδώ, βέβαια, δεν μπορεί να μην αναλογιστεί κανείς τα τεράστια ερωτήματα και ηθικά διλήμματα που προκύπτουν από την ανθρώπινη πρακτική της κλωνοποίησης.)
Κάτι ακόμα πάνω σ΄αυτό. Είναι γεγονός, ότι ανάμεσα στις ψυχές παρατηρούνται συμπάθειες και αντιπάθειες, έλξεις και απώσεις, συγγενικότητα ή απόκλιση. Κι όλα αυτά σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Σε μεγάλο βαθμό ομοιότητας ή συγγένειας, μιλάμε για «αδελφές ψυχές», «δίδυμες ψυχές», κ.τ.λ. Αυτό όμως είναι μεγάλο θέμα που θα μας έβγαζε από το θέμα που συζητάμε. Έτσι, θα το αφήσουμε για άλλη περίσταση.
Μετά από αυτή την αναγκαία εισαγωγή μπορούμε να ασχοληθούμε με την ψυχική ενέργεια -στο επόμενο σημείωμά μας.

08/06/10
ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ
Κάθε αναγνώστης της Διδασκαλίας Άγκνι Γιόγκα γνωρίζει ότι σε κάθε σελίδα και σε κάθε παράγραφό της αναφέρεται ο Αόρατος Κόσμος (ή μάλλον Κόσμοι). Είναι αδύνατον να παραλειφθεί αυτή η έννοια από τη Διδασκαλία, αλλά ούτε και από καμία άλλη αληθινή Διδασκαλία.
Χωρίς την παραδοχή της αόρατης πραγματικότητας, με άλλα λόγια του βάθους της Ύπαρξης, καθετί άλλο θα στερείτο νοήματος. Τόσο ουσιώδης είναι αυτή η έννοια που μπορεί να την παρομοιάσει κανείς με το τσιμέντο ενός οικοδομήματος. Χωρίς το βασικό συνδετικό υλικό, το οικοδόμημα θα κατέρρεε. Έτσι ακριβώς, όλες οι έννοιες της Διδασκαλίας δένονται μαζί με την ουσιώδη, συνεκτική έννοια του Αόρατου ή Υπεραισθητού, αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την πλατωνική ορολογία.
Σε τελική ανάλυση, χωρίς την ύπαρξη του Υπεραισθητού ή Αόρατου, ούτε και ο αισθητός ή υλικός κόσμος θα είχε νόημα. Η συνειδητοποίηση της αόρατης πραγματικότητας όχι μόνο δίνει νόημα στη ζωή, τη βαθαίνει και την πλουτίζει αφάνταστα αλλά και προσφέρει κάθε ελπίδα και κάθε δυνατότητα. Η αποδοχή της υπαρξιακής συνέχειας απελευθερώνει την ψυχή από τρόμους, αγωνία και απόγνωση. Αλλά χωρίς αυτή την αποδοχή δεν θα είχε κανένα νόημα οποιαδήποτε κουβέντα για Κάρμα, Εξέλιξη, Αγωνιστικότητα, Ευτυχία. Οι ίδιες οι έννοιες Μέλλον και Απειροσύνη θα ήταν κενές περιεχομένου.
Από τη στιγμή όμως που η συνειδητότητα θα ανοιχτεί στη δυνατότητα, έστω, αυτής της πραγματικότητας, τότε θα μπει στην τροχιά αναζήτησης της πραγμάτωσής της. Και τότε, αναπόφευκτα, θα βρεθεί μπροστά στο αιώνιο Μονοπάτι της πνευματικότητας. Το Μονοπάτι που έχει διανοιχτεί από καταβολής ανθρώπου για να οδηγήσει τον κουρασμένο Οδοιπόρο στο θεϊκό προορισμό του: τον Ανώτερο Κόσμο, την Ανώτερη Ύπαρξη, την Εδέμ όλων των πιο θαυμαστών δυνατοτήτων, προσδοκιών και ονείρων, την Εδέμ εκείνη που πάντα υπάρχει στο βάθος της συνειδητότητας, σκεπασμένη από τα πέπλα της Μάγια -της ψευδαισθητικής ύπαρξης.
Αυτός ο κόσμος της ψευδαίσθησης και της πλάνης είναι γεμάτος απατηλές υποσχέσεις, χίμαιρες, απογοητεύσεις, φόβους και πόνο, όπου ισχύει απόλυτα η ρήση «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης». Αυτός είναι ο σαμσαρικός κόσμος της αέναης ροής, γι΄αυτό το γαλάζιο πουλί της ευτυχίας είναι άπιαστο. Οι αστόχαστοι άνθρωποι το κυνηγάνε συνεχώς, ακόμη και με τα πιο άνομα μέσα, το μάτι όμως που έχει λίγο ανοίξει βλέπει τη ματαιότητα ενός τέτοιου κυνηγιού στη χώρα της κινούμενης άμμου -το γήινο κόσμο.
Και όταν μια φορά δεις το αδιέξοδο του περιορισμού σε τούτο τον κόσμο, στρέφεσαι ανεπιστρεπτί στο Μονοπάτι της Εξόδου. Το Μονοπάτι αυτό που κι άλλοι έχουν ακολουθήσει πριν από σένα, κι άλλοι θ΄ακολουθήσουν στο κατόπι σου, χαράζεται μέσα στην ίδια τη συνειδητότητα κι όχι έξω απ΄αυτή. Το Μονοπάτι αυτό, παμπάλαιο κι όμως καινούργιο, είναι η Γιόγκα, ο Δρόμος-Γέφυρα που βγάζει στην αντίπερα Όχθη.
Η δυναμική της Διδασκαλίας λοιπόν ανοίγει το Μονοπάτι μέσα από βάτα κι αγκάθια, ξεριζώνοντάς τα και στρώνοντας στη θέση τους τις ωραίες, λαξευμένες πέτρες της Σοφίας. Κάθε τόμος της Διδασκαλίας, κάθε σελίδα, κάθε της λέξη διαμορφώνει σιγά και σταθερά το Δρόμο της Επίτευξης. Αυτό όμως μπορεί να γίνει μόνο εφόσον η συνειδητότητα τρέφεται και αφομοιώνει τις πολύτιμες πληροφορίες, έτσι ώστε κάποτε Διδασκαλία και διδασκόμενος να μη στέκουν αντίκρυ σαν δύο ξεχωριστά πράγματα, αλλά ο μαθητής να μπορεί να πει: «Εγώ ειμί η Οδός...»
Θαυμαστή είναι η Διδασκαλία, θαυμαστός ο Δρόμος, θαυμαστά τα επιτεύγματα: «Βεβαιώνω πως δεν θα γίνετε μάρτυρες σε μικρά πράγματα». «Τα πόδια σου έχουν δεθεί μ΄ένα θαυμαστό σπαγγόχορτο». «Πολλά θαύματα υπάρχουν στη ζωή ενός Γιόγκι».
Ναι! Γι΄αυτό λέμε: «Συνάνθρωπε, μην κλείνεις την ψυχή σου στη δυνατότητα. Μη σφραγίζεις την πόρτα της καρδιάς. Δέξου στη συνειδητότητα σου το γεμάτο Δισκοπότηρο της Σοφίας». Τουλάχιστον μη σφαλίζεις ερμητικά το πνεύμα σου στο Φως -άφησε μια χαραμάδα ανοιχτή μήπως εισχωρήσει μια ακτίνα...

Ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές, απλώνεται η είδηση της στυγερής εγκληματικής επίθεσης ισραηλινών δυνάμεων εναντίον μιας ειρηνικής αποστολής ανθρωπιστικής βοήθειας. Και αθώο αίμα έβαψε πάλι τα νερά του πολύπαθου πλανήτη. Μεγάλη η οργή και διεθνής η κατακραυγή. Μόνο οι ΗΠΑ ένιψαν ξανά τας χείρας των «εκφράζοντας τη λύπη τους για το συμβάν». Ε, οι Πόντιοι Πιλάτοι δεν έχουν λείψει ποτέ απ΄αυτόν τον κόσμο.
Αναρωτιέται όμως κανείς για τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας προκλητικής ενέργειας, η οποία παραβιάζει κάθε νόμο και δεοντολογία των διεθνών κανόνων. Μήπως στοχεύει στο να βάλει φωτιά στην περιοχή ή ίσως και στην παγκόσμια ειρήνη; Μήπως να αναζωπυρώσει το φαύλο κύκλο της βίας και του αίματος; Το σίγουρο είναι ότι κάποιοι δεν αγαπούν την ειρήνη. Κάποιοι δεν αγαπούν τον άνθρωπο. Κάποιοι δεν αγαπούν τον πλανήτη. Και, φυσικά, δεν αγαπούν καθόλου την προοπτική της έλευσης ενός Νέου Κόσμου. Επειδή ανήκουν στο σκοτάδι.
Παρατηρώντας κανείς την όλη πλανητική κατάσταση και τα γεγονότα, κυρίως στο λεγόμενο δυτικό ημισφαίριο, αποκομίζει την εντύπωση πως τα πράγματα οδηγούνται σε μια κορύφωση. Δικαιούται κανείς να αγωνιά.
Από τη Διδασκαλία:
Οι δυνάμεις του Κακού κρατούν με ζήλο την επαγρύπνησή τους, έτοιμες να βλάψουν κάθε ευεργετικό εγχείρημα. Είναι λάθος να σκέφτεται κανείς πως αυτές οι προσπάθειες του κακού είναι τυχαίες. Αντίθετα, το κακό έχει τους καλά οργανωμένους οπαδούς του. Οι άπειροι νομίζουν πως το κακό μπορεί απλώς να αγνοηθεί, Εμείς όμως συμβουλεύουμε προσοχή, και αύξηση της άμυνας του καθενός.
[ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ, Βιβλίο Δεύτερο, 317]

Παρακαλώ, κατανοήστε ότι οι σπείρες της εξέλιξης μπορούν να επιταχυνθούν μόνο αν πάψει η παράλογη ανθρώπινη αντίθεση. Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πάντα πώς να δημιουργούν, πραγματικά όμως γνωρίζουν πώς να αντιτάσσονται, και η ασχήμια, η διχόνοια, και οι συμφορές έρχονται σε ύπαρξη.
[ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ, Βιβλίο Δεύτερο, 300]


01/06/10
ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ
Είναι μια πραγματικότητα ότι οι άνθρωποι δεν έχουν συνειδητοποιήσει τη σημασία της σκέψης. Δεν έχουν αντιληφθεί την απόλυτη δύναμη αυτής της ενέργειας, η οποία μπορεί να δημιουργήσει, να καταστρέψει, να ζωογονήσει ή να σκοτώσει. Η σκέψη είναι η μεγαλύτερη κινητήρια δύναμη, ο ισχυρότερος προωθητικός εκτοξευτήρας.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να πιστέψουν την επίδραση της σκέψης πάνω στα στοιχεία, τα οποία μπορεί είτε να τα τιθασσεύσει είτε να τα μετατρέψει σε χαοτικές δυνάμεις καταστροφής. Πώς να πείσει κανείς τους ανθρώπους ότι όλα τα φυσικά φαινόμενα και οι καταστάσεις υπόκεινται στα ρεύματα της ανθρώπινης σκέψης; Πώς να τους πείσει κανείς ότι οι σεισμοί, οι λιμοί, οι κλιματολογικές συνθήκες ενός πλανήτη εξαρτώνται από τη ροπή της σκέψης τους; Εντούτοις, η Διδασκαλία επισημαίνει με έμφαση τη σπουδαιότητα της σκέψης σε κάθε σελίδα της. Ας την ακούσουμε.

"Απ΄όλες τις δημιουργικές ενέργειες, η σκέψη παραμένει υπέρτατη..."
"... Έτσι, η σκέψη είναι ο συνδετικός κρίκος με τα στοιχεία."
"Όταν μιλάμε για την ανάγκη ενδυνάμωσης της συσκευής της σκέψης, προειδοποιούμε ενάντια στην αχαλίνωτη επίθεση των στοιχειακών δυνάμεων.
Ορισμένες περίοδοι της πλανητικής ύπαρξης υπόκεινται σε επιθέσεις των στοιχείων. Η μόνη αντίσταση σ΄αυτά είναι ένας επίμονος αγώνας των ανθρώπων προς μια ανανέωση της ζωής. Αυτός ο εμποτισμός της σκέψης θα επιτρέψει τη συγκέντρωση στη Διδασκαλία και, σαν σπαθί που χτυπά, θα σχίσει τα σύννεφα του ασύλληπτου χάους. Η σκέψη μπορεί να προστατέψει ενάντια στις στοιχειακές δυνάμεις, διαφορετικά, η ισορροπία είναι δυνατόν να διαταραχτεί τόσο πολύ, ώστε να προκληθούν κοσμικές καταστροφές. Μήπως μια χρονιά πείνας, ξηρασίας, ασθένειας, δεν είναι αποτέλεσμα μαζικού εκφυλισμού της σκέψης; Οι σκέψεις ενός ανθρώπου δεν αρκούν για να αντισταθούν στα στοιχεία. Μια νέα ροπή της συνειδητότητας δεν μπορεί ακόμη να δώσει την απαιτούμενη μορφή στη συνειδητή σκέψη. Μόνο η πλήρης κατανόηση και η υπευθυνότητα θα καταφέρουν να μεταδώσουν δύναμη στη σκέψη..."
Ακριβώς, υπευθυνότητα. Η υπευθυνότητα γεννιέται από την κατανόηση της σπουδαιότητας της σκέψης. Γιατί πραγματικά ο άνθρωπος έχει ευθύνη απέναντι στον εαυτό του, στους γύρω του, στον πλανήτη του, στον Λεπτοφϋή Κόσμο. Το ατομικό, ομαδικό και πλανητικό κάρμα είναι κατ΄εξοχήν προϊόν της ανθρώπινης σκέψης.
Πώς δυναμώνει η σκέψη; Όπως και το σώμα: με την άσκηση. Η αφιέρωση καθημερινά ενός μέρους από το χρόνο μας για βύθισμα σε σοβαρά και βαθυστόχαστα θέματα, η ενασχόληση με την επίλυση ουσιωδών προβλημάτων, φιλοσοφικών, επιστημονικών και άλλων, συνιστά εξαιρετική νοητική άσκηση. Εννοείται ότι η εντρύφηση στη Διδασκαλία της Ζωής είναι η άριστη ενδυνάμωση της σκέψης.
Εάν ένας άνθρωπος αναλώνει την εγκεφαλική του ουσία συνεχώς σε σκέψεις ασήμαντες, ανόητες, ανάξιες, τότε ο νους του γίνεται χαλαρός, νωχελικός και οκνηρός, και ως εκ τούτου παθητικός. Ένας νους οκνηρός και παθητικός είναι έρμαιο κάθε εισβολέα. Οποιαδήποτε εξωτερική σκέψη μπορεί εύκολα να παρεισφρήσει και να θρονιαστεί σ΄έναν τέτοιο νου. Οι έμμονες ιδέες και η κατοχή δεν είναι σπάνια φαινόμενα σ΄έναν αποδυναμωμένο νου. Η βλάβη είναι μεγάλη όχι μόνο για το συγκεκριμένο άτομο αλλά και για το ευρύτερο περιβάλλον.
Και πάλι από τη Διδασκαλία:
" Πιο βλαβερές απ΄όλες είναι οι λεγόμενες ακούσιες σκέψεις. Κάθε συνειδητή σκέψη είναι σε κάποιο βαθμό οργανωμένη, αλλά οι μικροί αλήτες, οι χωρίς κανένα νόημα, φράζουν τους δρόμους."
Η σκέψη είναι μια εκδήλωση νοημοσύνης, και ως τέτοια ενυπάρχει σε καθετί υπαρκτό, ακόμη και σε μια πέτρα: «Το ανθρώπινο πλάσμα διαπράττει ένα χαρακτηριστικό λάθος αποδίδοντας στον εαυτό του την αποκλειστική ικανότητα να σκέφτεται... Συλλογιστείτε πάνω στην εκδήλωση της σκέψης. Κατανοήστε την πανταχού παρουσία της και χαρείτε με το εργαστήριο της σκέψης, το οποίο, από το ορυκτό κύτταρο μέχρι το Άπειρο, συνδέει όλα τα βασίλεια...
Η φύση της σκέψης πρέπει να ερευνηθεί. Για παράδειγμα, είναι δυνατόν σκέψεις ορισμένης ποιότητας και έντασης να επηρεάσουν τη φυτική ζωή; Πώς αντιδρούν τα ζώα σε ορισμένες σκέψεις; Και, τέλος, πώς επηρεάζουν οι σκέψεις τον άνθρωπο; Πώς δρα η σκέψη ως στοιχείο σε χημικές ενώσεις; Δεν θα ήταν χρήσιμο να ελέγξουμε τη σκέψη με χαρτί ηλιοτροπίου; Δεν θα μπορούσε η σκέψη να συναγωνιστεί με τοξικό δηλητήριο ή με μουσική στη δύναμή της; Γενικά, η σκέψη πρέπει να ερευνηθεί ως ζωντανός παράγοντας της ύπαρξης..."

Πράγματι, η σκέψη είναι ο βασικός παράγοντας της συνειδητότητας, και επομένως της ύπαρξης. Τότε πόση σημασία για την ευημερία των πλασμάτων έχει η σκέψη! Η υγιής, αγνή, ποιοτική σκέψη είναι το κλειδί της ευτυχίας. Όμως το να σκέφτεται κανείς ορθά δεν είναι εύκολο: «Δεν είναι εύκολο να μάθει κανείς να σκέφτεται. Είναι δύσκολο να αναπτυχθεί η ένταση της σκέψης, κι ακόμη πιο δύσκολο να επιτευχθεί σκέψη υψηλής ποιότητας. Ένα άτομο συχνά θα επαναλαμβάνει νοερά στον εαυτό του: Θα σκέφτομαι αγνά. Η οντότητά του όμως είναι συνηθισμένη σε εγωιστική σκέψη και το αποτέλεσμα είναι ένας πολύ ανεπιθύμητος τύπος σκέψης. Δύο πουλιά που πετούν σε διαφορετικά σμήνη δεν είναι δυνατόν να ενωθούν σαν ένα. Είναι ανάγκη να ασκηθεί η σκέψη όχι νοητικά αλλά με το πυρ του πνεύματος, ώσπου να εξαφανιστεί κάθε διάσπασή της. Η σκέψη μπορεί να έχει δύναμη μόνο αν είναι ενιαία. Κάθε ρωγμή μειώνει τη δύναμή της και προκαλεί κοσμική βλάβη καθώς προκαλεί παραφωνία στο διάστημα.»

Η ποιοτική σκέψη διαθέτει αγνότητα και δύναμη λοιπόν. Τι είναι αγνότητα σκέψης; Είναι η απουσία εγωιστικότητας, της απομόνωσης δηλαδή του ατομικού καλού από το γενικό καλό. Και ποια σκέψη είναι δυνατή; Η ενιαία, εκείνη που δεν έχει ρωγμές, δυαδικότητα. Όταν τρέφει κανείς παράλληλα σκέψεις ανιδιοτέλειας και σκέψεις ιδιοτέλειας, τότε υπάρχει διχασμός σκέψης, άρα και διχασμός συνειδητότητας. Αυτή η σκέψη είναι αδύνατη και αναποτελεσματική. Η δύναμη όμως και η αποτελεσματικότητα της σκέψης εξαρτάται κι από έναν άλλο παράγοντα, την ακρίβεια και διαύγειά της. Η ασαφής, συγχυσμένη, θολή σκέψη δεν είναι πολύ άξια σκέψη. Και επειδή οι σκέψεις είναι οντότητες που κυκλοφορούν στο διάστημα, βρίσκουν αποδέκτες τους οποίους ωφελούν ή βλάπτουν, ανάλογα με την ποιότητά τους. Επομένως η ευθύνη για τις σκέψεις μας είναι μεγάλη. Εξάλλου, η σκέψη είναι ο πρώτος και μεγαλύτερος καρμικός συντελεστής, άρα ο δημιουργός του μέλλοντός μας.
«Κάθε καλή σκέψη είναι ένας ισχυρός μοχλός, για τον δέκτη όπως και για τον αποστολέα... Οι πνευματικές αποστολές δεν μπορούν να οδηγήσουν σε λάθος. Δεν έχουν μονοπάτι προς το σκοτάδι... Όπως οι πύρινες πράξεις, έχουν κι αυτές μεγάλη σημασία για την ισορροπία του διαστημικού πυρός. Η Διδασκαλία οφείλει να προειδοποιεί ότι η άτακτη σκέψη δεν μπορεί να φέρει όφελος στο περιβάλλον... Τόσες πολλές φορές χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε για προσοχή με τις ενέργειες. Ας μην κρίνουμε σαν τους ανθρώπους που είναι απρόθυμοι να σκεφτούν σε επίπεδο υψηλότερο από το γήινο φλοιό...» «Με κάθε προσοχή καθένας πρέπει να εξοβελίσει από τη σκέψη του όλα όσα τον δένουν στο συνηθισμένο καθημερινό τρόπο ζωής. Μέσα και ευκαιρίες δεν πρέπει να αναζητούνται στην καθημερινή ρουτίνα. Έχει παρατηρηθεί σε τι βαθμό δομούμε Εμείς με ασυνήθιστο τρόπο. Ακριβώς τώρα όμως οφείλει κανείς να εντυπωσιάσει ακόμη πιο πολύ με το ασυνήθιστο. Δείτε το αυτό σαν ένα μέσο για επιτυχία. Οι άνθρωποι έχουν μπει σε μια στενωπό. Δεν πρέπει να ακολουθεί κανείς τις προκαταλήψεις τους. Αυτές πρέπει να δαμαστούν από μια απροσδόκητη θέση μάχης.»
Η κοινοτοπία λοιπόν και η προκατάληψη στη σκέψη οδηγούν μόνο σε εγκλωβισμό και αποκλείουν την πρόοδο και την επιτυχία. Η Διδασκαλία είναι ακριβώς το είδος της σκέψης που βρίσκεται στον αντίποδα αυτών των δύο θανάσιμων παραγόντων, της κοινοτοπίας και της προκατάληψης. Γι΄αυτό οδηγεί με τον πλέον ασφαλή τρόπο στην απελευθέρωση και την επιτυχία.

Η Άγκνι Γιόγκα είναι η τέχνη του σκέπτεσθαι. Η τέχνη του σκέπτεσθαι είναι η τέχνη του ζην.

25/05/10
ΤΟ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ
Υπάρχει κάτι το οποίο συμβαίνει στην εποχή μας, το οποίο είναι πραγματικά τρομακτικό. Και είναι τόσο περισσότερο τρομακτικό επειδή δεν φαίνεται πόσο μεγάλη είναι η βλάβη που προκαλεί. Μιλάμε για την ακατάσχετη φλυαρία του τιποτένιου, του χαμερπούς, η οποία μας σφυροκοπάει ασταμάτητα όλο το 24ωρο, είτε με τη μορφή λόγου είτε με τη μορφή θεάματος είτε με τη μορφή μουσικής.
Ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, κέντρα διασκέδασης εκπέμπουν συνεχώς ρύπους και σκουπίδια, φορτώνοντας την ατμόσφαιρα με ρεύματα επιβαρυντικά και δημιουργώντας διαστημικά γλίτζα.
Υπάρχει μια απίστευτη υπερπαραγωγή ευτέλειας που κατακλύζει το ζωτικό μας χώρο και χρόνο. Την πρώτη θέση στην αθλιότητα κρατούν επάξια οι τηλεοπτικές εκπομπές, χυδαίες και απαράδεκτες στην πλειονότητά τους.
Φυσικά είναι και το Διαδίκτυο, σ΄αυτό όμως μπορείς να βρεις το χειρότερο αλλά και το καλύτερο.
Και τα δύο αυτά μέσα μπορούν να είναι χρήσιμα εργαλεία μόρφωσης και πληροφόρησης όσο και εργαλεία ολέθρου. Η πικρή διαπίστωση είναι πως συνήθως συμβαίνει το δεύτερο.

Αφήνοντας κατά μέρος τα καταφανώς εγκληματικά και σκοτεινά προϊόντα, προξενεί αληθινό τρόμο η απίστευτη καθημερινή σαβούρα και η βασιλεία του τιποτένιου. Θεωρούμε τα δεύτερα προϊόντα πολύ πιο επικίνδυνα από τα πρώτα, γιατί λίγοι και διεστραμμένοι θα προσελκυστούν στο κατάμαυρο. Εκείνα όμως που φαντάζουν αθώα διασκέδαση στους πολλούς, ενώ δηλητηριάζουν ύπουλα, είναι το καλύτερο όπλο των σκοτεινών.
Τι ακριβώς κάνουν οι διάφορες σκουπιδοεκπομπές; Διαβρώνουν, υποσταθμίζουν, συσκοτίζουν εκείνο που τόσο συχνά έχουμε αποκαλέσει πραγματικό και πολυτιμότατο κτήμα -το μοναδικό αληθινό κτήμα- του ανθρώπου: τη συνειδητότητα. Αν αναλογιστεί κανείς ότι ο κύριος λόγος της ενσάρκωσης είναι η καλλιέργεια αυτού του οργάνου, μπορεί εύκολα να αντιληφθεί τι σημαίνει η διαφθορά του. Όταν ένας άνθρωπος φορτώνει τη συνειδητότητά του καθημερινά με σκουπιδαριό, την οδηγεί σε εκφυλισμό, με τρομερές συνέπειες για την ύπαρξή του. Οι συνέπειες όμως, δυστυχώς, αφορούν και τη μοίρα του πλανήτη, επειδή υπάρχει ένα εξελικτικό πρόγραμμα και επίσης ορισμένα χρονοδιαγράμματα για κάθε κόσμο. Αν, αντί εξέλιξης, σημειώνεται ενέλιξη, οπισθοδρόμηση δηλαδή, τι μπορεί να συμβεί σ΄αυτόν τον κόσμο; Καταστροφή. Καταστροφή, η οποία μπορεί να είναι μερική ή ακόμη και ολοσχερής. Όπως δηλώνει η Διδασκαλία, συμβαίνουν συνεχώς καταστροφές κόσμων, και η αιτία είναι η αποτυχία της ανθρωπότητάς τους.

Οι δολιοφθορείς της εξέλιξης επιδιώκουν, για δικούς τους λόγους, την καθοδική πορεία του κόσμου μας, έστω κι αν αυτή καταλήξει σε ολοκαύτωμα. Επειδή, αν επικρατήσει ο Νέος Κόσμος, δηλαδή η Σάτυα Γιούγκα, οι σκοτεινοί θα υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν αυτόν τον πλανήτη, ο οποίος δεν θα μπορεί πλέον να τους παρέχει άσυλο. Επιδιώκουν λοιπόν να αναχαιτίσουν με κάθε τρόπο την προέλαση των νέων ενεργειών, και ένας εύκολος τρόπος επίτευξης του στόχου τους είναι η διείσδυση στη συνειδητότητα των μαζών. Η πλειοψηφία όμως των ανθρώπων δεν θα υπέκυπτε ποτέ σε κατάφωρα εγκληματικές πράξεις, οι δολιοφθορείς έχουν επινοήσει άλλους τρόπους αδρανοποίησης των ανώτερων συνειδησιακών λειτουργιών. Έχουν βρει ακόμη και τρόπους παραπλάνησης καλοπροαίρετων και έξυπνων ανθρώπων, τρόπους που περιγράφονται στη Διδασκαλία. Ο πιο αποδοτικός από αυτούς είναι η οικειοποίηση ενός προσωπείου του Καλού. «Θα χρησιμοποιήσουν ακόμη και τους δικούς μας τύπους και εκφράσεις», προειδοποιεί ο Διδάσκαλος. Κι έτσι έχουν προκύψει ψευδεπίγραφες διδασκαλίες, οι οποίες, σφετεριζόμενες θέσεις, κανόνες και πληροφορίες, διοχετεύουν ύπουλα κάτω απ΄αυτό το προκάλυμμα κάποιες καταστροφικές φόρμουλες, αποσυνδέοντας τα καλόπιστα θύματά τους από την Πηγή του Φωτός. Είναι πολύ κρίμα όταν κάποιος δεν καταφέρνει να διακρίνει την αληθινή Διδασκαλία από τις πονηρές απομιμήσεις της. Εν πάσει περιπτώσει, η Διδασκαλία έχει κατονομάσει μία προς μία τις Διδασκαλίες, οι οποίες είναι γνήσιες, συγγενικές και προέρχονται από τη Μία Πηγή.

Οι ψευτοδιδασκαλίες όμως δεν είναι εκείνο το όπιο της αποβλάκωσης, για το οποίο μιλούσαμε προηγουμένως. Διότι ο λόγος ήταν για το περιεχόμενο των τηλεοπτικών προγραμμάτων, ταινιών, εντύπων, κ.τ.λ. Εντρυφώντας κανείς σε τέτοιο ευτελές περιεχόμενο φτωχαίνει εσωτερικά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αν λοιπόν η συνειδητότητα τρέφεται, διαποτίζεται και βομβαρδίζεται συνεχώς με χυδαία και ηλίθια ακούσματα και θεάματα, ενώ συγχρόνως είναι βυθισμένη στην κοινοτοπία της καθημερινότητας, τότε δεν έχει καμία ευκαιρία για βαθιά σκέψη και για βαθύ συναίσθημα. Όλα, σκέψεις και συναισθήματα, επιδιώξεις και στόχοι, είναι ρηχά και επιπόλαια.
Ένα καλό παράδειγμα αυτής της ρηχότητας είναι η στάση των περισσότερων ανθρώπων απέναντι στο θάνατο. Αυτό που, τέλος πάντων, αποκαλείται θάνατος είναι το σοβαρότερο συμβάν στη ζωή κάθε όντος και συνάμα το πιο βαθύ μυστήριο. Κι όμως δεν εγείρει ούτε άξιο στοχασμό ούτε την απαιτούμενη ιεροπρέπεια. Τα σχόλια που ακούγονται στις ανάλογες περιστάσεις μαρτυρούν την αμηχανία και απουσία σοβαρής σκέψης, κι αυτό είναι τόσο λυπηρό. Το ζήτημα είναι -πώς να ξεφύγουμε απ΄όλο αυτό το θανάσιμο εναγκαλισμό του τιποτένιου; Πώς θα κάνουμε τη ζωή μας, δηλαδή τη συνειδητότητά μας, πιο πλούσια, πιο βαθιά, πιο αισθαντική; Πώς θα συσσωρεύσουμε τον εσωτερικό θησαυρό;
Όλες οι μεγάλες Διδασκαλίες και Φιλοσοφίες είναι ακριβώς τρόποι, μέσα, και δρόμοι που οδηγούν στην επίτευξη αυτού του στόχου. Η Διδασκαλία της Νέας Εποχής του Πυρός, η Άγκνι Γιόγκα, είναι το πιο σύντομο μονοπάτι και το πιο κατάλληλο για τον σημερινό αναζητητή.
Από την άλλη μεριά, οι σειρήνες της εύκολης, οκνηρής, επιπόλαιης ύπαρξης είναι τόσο εκκωφαντικές. Η γήινη βαρύτητα τραβάει με τέτοια δύναμη προς τα κάτω.
Είναι τόσο φυσιολογικό να επιθυμεί κανείς να είναι πλούσιος. Όσο όμως θεωρεί πλούτο το χρήμα και τα ιδιόκτητα κινητά και ακίνητα πράγματα, τόσο θα παραμένει ουσιαστικά φτωχός. Ο μόνος πλούτος είναι ο πλούτος της συνειδητότητας. Πλούσια ζωή σημαίνει πλούσια συνειδητότητα.
Η πλούσια συνειδητότητα δεν έχει μόνο έκταση, έχει και βάθος. Η έκταση, η ευρύτητα, δεν αρκεί. Μπορεί να γίνει κανείς ζωντανή βιβλιοθήκη ή εγκυκλοπαίδεια. Αυτό όμως δεν του χαρίζει την «περισσή ζωή». Η συσσώρευση απλώς πληροφοριών δεν είναι το ζητούμενο για την επίτευξη. Το βάθος της σκέψης μόνο μπορεί να κάνει την πληροφορία ζωντανή. Για παράδειγμα, μπορεί να έχω την πληροφορία πως υπάρχει μεταθανάτια ύπαρξη ή Λεπτοφυής Κόσμος. Εντούτοις, η πληροφορία αυτή μπορεί να είναι νεκρή, ανενεργός, άχρηστη. Μόνο η ικανότητα βαθιάς σκέψης-αντίληψης μπορεί να την κάνει ζωντανή, λειτουργική, πολύτιμη.
Βαθιά σκέψη σημαίνει ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης, εστίασης, διείσδυσης, η στροφή του ματιού προς τα μέσα. Τότε χάνεται η επιπόλαιη καταγραφή εξωτερικών εικόνων και καταστάσεων. Αυτή η εσωτερική βουτιά δεν μπορεί να γίνει χωρίς το κίνητρο του ισχυρού ενδιαφέροντος, το οποίο δημιουργεί την αναγκαία έλξη ή ώθηση.
Δεν είναι, αλήθεια, εκπληκτικό το παράδοξο ότι η στροφή προς τα έσω είναι ταυτόχρονα έκσταση, δηλαδή εκ-στάση: έξοδος; Κι όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει! Το παράδοξο αίρεται, αν κατανοηθεί ότι η έκσταση είναι έξοδος από τη δυναστεία του εφήμερου εγώ, έξοδος από τη χρονικότητα. Η έκσταση, κάθε έκσταση είναι η έξοδος από την αβάσταχτη ελαφρότητα της συνειδητότητας. Είναι το αντίδοτο σ΄αυτή τη φτώχεια. Και, ωστόσο, η έκσταση είναι ελαφρότητα, γιατί είναι πτήση, είναι απαλλαγή από το βαρύ φορτίο της επιπόλαιης ύπαρξης!
Η έκσταση είναι μια ξαφνική βαθιά αίσθηση ή αντίληψη μιας άλλης πραγματικότητας, αλλά τόσο βαθιάς, τόσο πραγματικής! Η έκσταση είναι ένα θαύμα -το μόνο θαύμα. Και γεννιέται από την αιχμαλωσία και διάλυση της συνειδητότητας μέσα στην ομορφιά, στην αγάπη, σε μια βαθιά κατανόηση, σε μια βαθιά συγκίνηση.
Τα φτερά της έκστασης μεταφέρουν τη συνειδητότητα στη μέθη -μέθεξη- της ευδαιμονίας. Φυσικά, όμως, η πτήση είναι και άνοδος, ανύψωση. Μια ανύψωση πάνω από το ευτελές, το χυδαίο, το ανούσιο, το επιπόλαιο.
Βύθιση, έξοδος, άνοδος -όλα αυτά είναι ένα στο βαθύ μυστήριο της ύπαρξης. Τελικά, δεν είναι παρά φτωχά λόγια που προσπαθούν να περιγράψουν το απερίγραπτο.
Η Άγκνι Γιόγκα έχει και ομορφιά, και αλήθεια, και βάθος, και ύψος, και τόσο φως -είναι τα πιο δυνατά φτερά για τη συνειδητότητα.

18/05/10
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
Οι μέρες που ζούμε είναι γεμάτες ένταση. Ο κόσμος είναι καζάνι που βράζει. Τα γεγονότα τρέχουν με μεγάλες ταχύτητες και συσσωρεύονται κατά τρόπο εκρηκτικό. Ανησυχία και αβεβαιότητα είναι διάχυτες παντού. Τι επιφυλάσσει το εγγύς μέλλον; Ένα είναι βέβαιο: ότι φέρνει μεγάλες ανατροπές. Πλησιάζουν σημαδιακές ημερομηνίες και τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα. Το παλιό Κάρμα κομίζει τις ανταποδόσεις του και εντωμεταξύ νέο Κάρμα γεννιέται κάθε ώρα. Τα θεμέλια του παλιού Κόσμου έχουν σαπίσει και η οσμή της αποσύνθεσης είναι αποπνικτική. Αλλά η Μαύρη Εποχή δεν θα παραδόσει αμαχητί τη βασιλεία της. Θρονιασμένη γερά σε συσκοτισμένες συνειδητότητες θα παλέψει με μανία για την επιβίωση και την κυριαρχία της. Καθώς όμως ο καινούριος Κόσμος με τις νέες αξίες του ανατέλλει στη συνειδητότητα πολλών ανθρώπων, το σάπιο καθεστώς της Κάλι Γιούγκα θα καταρρεύσει από τις εγγενείς του αρρώστιες, αλλά και από τα επερχόμενα καρμικά γεγονότα.
Αναμένουμε να δούμε τι μας επφυλάσσει ο πανίσχυρος μοχλός που λέγεται Κάρμα. Αλλά, βέβαια, ρυθμιστής του Κάρμα είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά. Είναι αλήθεια εκπληκτικό το πόσο λίγο κατανοούν οι άνθρωποι αυτή την Δύναμη, πόσο επιμένουν να αγνοούν την αδυσώπητη λογική της Αιτίας και του Αποτελέσματος, της Δράσης και της Αντίδρασης. Είναι εκπληκτική η ιδέα που έχουν ότι μπορούν να ξεφύγουν από τις συνέπειες των πράξεών τους. Φαντάζονται πως, αν γλιτώσουν από την ανθρώπινη δικαιοσύνη, θα έχουν γλιτώσει και από την Κοσμική Δικαιοσύνη. Για την ακρίβεια, ούτε καν υπολογίζουν αυτή την τελευταία. Και ιδού ένα τραγικό και αποτρόπαιο παράδειγμα αυτής της θλιβερής πραγματικότητας, το οποίο βιώσαμε πρόσφατα.
Μιλάμε για την στυγερή δολοφονία των τριών αθώων ανθρώπων στην Τράπεζα Μarfin από κουκουλοφόρους, την Τετάρτη, 5η Μαϊου του 2010.
Μασκοφόροι φονιάδες, ίσως να μη σας πιάσει ποτέ η ανθρώπινη δικαιοσύνη. Ποια μάσκα όμως μπορεί να σας κρύψει από το άτεγκτο μάτι της Θείας Δίκης; Δεν υπάρχει μέρος πουθενά, στη γη ή στον ουρανό ή κάτω από τη γη, όπου μπορείτε να κρύψετε την πράξη σας. Έχει γραφτεί ανεξίτηλα πάνω στην αύρα σας, και ο ακαταμάχητος νόμος της Έλξης θα προσελκύσει, αργά ή γρήγορα, την αντίστοιχη επαναδρασιακή ενέργεια. Και όσο πιο αργά σας φτάσει, τόσο βαρύτερη θα είναι η ποινική ρήτρα.
Αν οι άνθρωποι στοχάζονταν πάνω στην αυστηρή προειδοποίηση «ό,τι σπέρνεις, θερίζεις», και κατανοούσαν τη μεγάλη αλήθεια της, αν μόνο διδασκόταν στα σχολεία ο νόμος του Κάρμα, πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος! Πόσο λιγότερα τα εγκλήματα. Πόσο ευτυχέστερες οι κοινωνίες!
Όμως, όχι. Οι δράστες του κάθε είδους αδικημάτων φαντάζονται πως θα μείνουν στο απυρόβλητο εσαεί. Άλλωστε, δεν πιστεύουν στη συνέχεια της ύπαρξης, οπότε είναι πεπεισμένοι πως τα αμαρτήματά τους θα εξαλειφθούν μια μέρα μαζί με τους ίδιους. Εν τω μεταξύ όμως θα απολαμβάνουν τα οφέλη των ανομιών τους. Θα περνάνε καλά έχοντας βλάψει άλλους και το Κοινό Συμφέρον. Την τελευταία τους μέρα δεν θέλουν να την σκέφτονται, δεν τη σκέφτονται. Την έχουν κάνει "delete" από τη συνειδητότητά τους!
Κι έτσι λοιπόν φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Η απληστία, η κερδοσκοπία, η ανεντιμότητα έγιναν κανόνας και μόλυναν όλα τα κοινωνικά στρώματα. Τα πρώτα και πιο αδηφάγα τρωκτικά οι κρατικοί αξιωματούχοι. Ροκάνισαν το δημόσιο πλούτο και λεηλάτησαν τους πόρους που τους εμπιστεύθηκε η Πολιτεία -δεν είναι αυτό έσχατη προδοσία;
Η θεοποίηση του πλούτου και η επιδίωξή του με κάθε μέσο οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Και τώρα όλο το οικονομικό-κοινωνικό-πολιτικό σύστημα σείεται συθέμελα. Ας μην έχουμε αμφιβολίες για την τύχη του. Θα καταρρεύσει -και πρέπει να καταρρεύσει γιατί είναι σαθρό και αρρωστημένο. Είναι δυνατόν να εξακολουθήσει για πολύ η συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου στα χέρια μιας άπληστης ολιγαρχίας; Είναι δυνατόν να εξακολουθήσει η διαφθορά, η απάτη, ο σφετερισμός; Είναι δυνατόν να ανεχθεί για πολύ ακόμη ο κόσμος τη χυδαία και προκλητική χλιδή ανάξιων και γελοίων υποκειμένων -διάβαζε "celebrities"!- που μοστράρονται σαν πρότυπα και που έχουν πλουτίσει πουλώντας τα σκουπίδια τους ή τα τομάρια τους; Και πόσο ακόμη μπορεί ν΄αντέξει η γη τη μόλυνση και τη λεηλασία της εν ονόματι του κέρδους;
Ως πότε το ποταπό και το ανίερο θα ποδοπατάει το υψηλό και ανώτερο; Και το αγωνιώδες ερώτημα -είναι η στρατιά του Καλού αρκετή για να στηρίξει το Νέο Κόσμο; Σε κάθε περίπτωση πάντως, το διαχρονικό Κάρμα της ανθρωπότητας είναι βαρύ, κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι για επερχόμενες δοκιμασίες. Ας έρθουν όμως για να περάσουν. Και στα δύσκολα, όπως και στα εύκολα, η άγκυρα και η καταφυγή είναι μία: η Ιεραρχία του Φωτός. Όλοι οι άνθρωποι γνωρίζουν για το Κάρμα, γνωρίζουν για την Ειμαρμένη, το Πεπρωμένο, και γνωρίζουν ακόμη πως «το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον»- άπαξ και εκτοξευτεί ένα βλήμα δεν μπορεί να γυρίσει πίσω. Παρ΄όλα αυτά, οι άνθρωποι λειτουργούν λες και το Κάρμα αφορά τους άλλους μονάχα!

Ένα χωρίο από τη Διδασκαλία λέει τα εξής:
...Μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι το Κάρμα καταλαμβάνει όχι μόνον εκείνον που διέπραξε ένα έγκλημα, αλλά και εκείνους που συμμετέχουν έμμεσα σ΄αυτό. Υπάρχει αλήθεια στη ρήση ότι για το έγκλημα ενός ατόμου υποφέρει ένα ολόκληρο έθνος. Δεν είναι μόνο το κίνητρο που ενώνει τους συμμετέχοντες στο έγκλημα, αλλά και όψεις του χαρακτήρα τους τους φέρνουν μαζί. Ποιος μπορεί να πει το βαθμό συγγένειας των σχέσεων αίματος ή να κρίνει το βαθμό συμμετοχής; Κάποιοι μπορεί να έχουν ενθαρρύνει τον δράστη λεκτικά, άλλοι νοητικά. Ποιος μπορεί να το καθορίσει αυτό ή να προσδιορίσει την κύρια αιτία; ...
Εμείς μπορούμε μόνο να σας θυμίσουμε το νόμο, αλλά η ελεύθερη βούληση θα πρέπει να διαλέξει το δρόμο της...
Οι άνθρωποι έχουν ξετρελλαθεί με τη λέξη «κάρμα». Επαναλαμβάνεται τώρα σε διάφορα μέρη του κόσμου, λίγοι όμως έχουν μάθει τη σημασία του. Μιλούν περιστασιακά για το Νόμο του Κάρμα, αλίμονο, όμως, δεν κάνουν τίποτε για να απελευθερωθούν. Πιστεύουν σταθερά πως κάπου υπάρχουν οι Κύριοι του Κάρμα, οι οποίοι θα είναι αρκετά καλοί για να τους ελευθερώσουν ακόμη και από το πιο θλιβερό πεπρωμένο!
Λίγοι καταλαβαίνουν ότι το αποτέλεσμα του Νόμου δεν μπορεί να αλλάξει χωρίς αμοιβαία προσπάθεια. Ο άνθρωπος είναι πάντα έτοιμος να δημιουργήσει ένα οδυνηρό κάρμα με τη σκέψη και την πράξη, εντούτοις ελπίζει πως κάποιο θαύμα από πέρα από τα βουνά θα τον απαλλάξει από τις θλιβερές του συνέπειες. Οι άνθρωποι ακούγονται σαν παιδιά όταν συζητούν για το κάρμα, και περιμένουν πως κάποιος άλλος θα αναλάβει την ευθύνη για τη συμπεριφορά τους. Συσσωρεύουν τυφλά κάρμα, και μετά είναι γεμάτοι παράπονα και αγανάκτηση, κι έτσι εντείνουν μόνο το ρεύμα των αποτελεσμάτων...
Στη διάρκεια των πολλών ζωών Του ο Στοχαστής δεν κουράστηκε ποτέ να προειδοποιεί τους ανθρώπους, λίγοι όμως κατάλαβαν τις συμβουλές Του. Ο Στοχαστής χαμογελούσε λυπημένα όταν άκουγε τους ανθρώπους να συζητούν για το κάρμα. Καμιά φορά έλεγε: «Θα ήταν καλύτερα για σας να αναφέρετε αυτό το Νόμο λιγότερο και να ζείτε αγνότερα.»

Έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Δεν θα πρέπει λοιπόν να προσαρμόσουμε τη συμπεριφορά μας στην κατανόηση του αναπόφευκτου των συνεπειών των ενεργειών μας; Γιατί να είμαστε χαλαροί και ανεύθυνοι;
Παρ΄όλα αυτά, οφείλουμε να πράττουμε το καλό όχι από φόβο τιμωρίας ούτε από προσδοκία ανταμοιβής, αλλά από αγάπη για τα ίδιο το καλό και αποστροφή για το κακό. Το καλό πρέπει να είναι η ίδια η φύση μας έτσι ώστε η διάπραξη κακού να είναι εντελώς αδιανόητη για μας. Και τότε θα έρθει μια ημέρα, όταν το Δισκοπότηρο μας θα είναι ξέχειλο με καλό κάρμα, το οποίο θα αποποιηθούμε για να το προσφέρουμε στον Κόσμο, όπως έχουν κάνει όλοι οι μεγάλοι Σωτήρες και Ευεργέτες της ανθρωπότητας.

11/05/10
ΟΡΘΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
Είχαμε ανοίξει ένα άκρως σημαντικό θέμα, το θέμα της ορθής σκέψης, στην πραγματικότητα το σπουδαιότερο όλων αφού είναι ο κύριος παράγων της δημιουργίας της μοίρας.
Το ζήτημα αυτό μας οδήγησε σε εκείνο που αποκαλέσαμε «βασικό ερώτημα» -το υπαρξιακό. Ακολουθήσαμε μια σειρά συλλογισμών που πιστεύουμε ότι μπορούν να υπαχθούν στην κατηγορία της ορθής σκέψης.
Μεταξύ άλλων, αναφερθήκαμε σε σχετικές δηλώσεις από την αρχαιότητα, και σταθήκαμε περισσότερο σε χωρία της Καινής Διαθήκης για να δείξουμε ότι, ακόμη και μέσα στα τόσο λίγα που διασώζονται από τη Διδασκαλία του Χριστού, υπάρχουν οι αναφορές εκείνες που αποδεικνύουν ότι η Διδασκαλία αυτή δεν είναι δυνατόν να αποκλίνει από τις θεμελιώδεις αρχές που στηρίζουν όλες τις μεγάλες Διδασκαλίες. Ελπίζουμε πως τα δείγματα αυτά είναι απολύτως πειστικά για κάθε καλόπιστο και ανοιχτόμυαλο άνθρωπο. Αν, παρ΄όλα αυτά, κάποιοι επιμένουν πως η χριστιανική Διδασκαλία πρεσβεύει το δόγμα της μίας και μοναδικής ενσάρκωσης, την οποία διαδέχεται η αποσύνθεση και το σκοτάδι του τάφου -μέχρι μιαν αβέβαιη και μακρινή Κρίση- ας αναμένουν αυτή την «ευτυχή» έκβαση! Ο ακατανίκητος νόμος της Έλξης και Άπωσης θα εξασφαλίσει σε καθέναν αυτό ακριβώς που έχει προσελκύσει μαγνητικά ο ίδιος. Για να δούμε όμως πώς σκέφτονται για το ζήτημά μας μερικές από τις μεγαλύτερες διάνοιες των νεώτερων χρόνων.

Τζιορντάνο Μπρούνο:
Πίστευα και πιστεύω πως οι ψυχές είναι αθάνατες. Ως καθολικός, θα ΄λεγα πως δεν μεταπηδούν από σώμα σε σώμα, αλλά πάνε στον Παράδεισο, στο Καθαρτήριο ή στην Κόλαση. Έχω όμως μελετήσει πολύ το θέμα και, μιλώντας ως Φιλόσοφος, λέω πως, μια και η ψυχή δεν συναντιέται δίχως σώμα, αλλά ούτε είναι σώμα, ίσως να βρίσκεται πότε στο ένα και πότε στο άλλο σώμα και να περνά από σώμα σε σώμα. Από το Πνεύμα, τη ζωή του Σύμπαντος, πηγάζει η ζωή και η ψυχή κάθε όντος που έχει ψυχή και ζωή.
(Από τη δίκη του Τζ. Μπρούνο στην Ιερά Εξέταση)

Βενιαμίν Φραγκλίνος:
Αφού υπάρχω στον κόσμο, πιστεύω πως θα εξακολουθήσω να υπάρχω με τη μία ή την άλλη μορφή. Και παρ΄όλες τις δοκιμασίες που συχνά διανθίζουν την ανθρώπινη ζωή, δεν θα έχω αντίρρηση για μια επανέκδοση της δικής μου, ελπίζοντας μόνο πως τα errata(Λατιν. Σφάλματα) της παλιάς θα έχουν διορθωθεί.

Άλμπερτ Σβάιτσερ:
Αν παραδεχτούμε πως έχουμε μόνο μια ύπαρξη, τότε αντιμετωπίζουμε το άλυτο πρόβλημα τι απογίνεται το πνευματικό εγώ που έχει χάσει κάθε επαφή με το Αιώνιο. Όσοι πιστεύουν στη θεωρία της μετενσάρκωσης δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα. Γι΄αυτούς η μη πνευματική αυτή στάση σημαίνει μόνο πως οι άντρες και οι γυναίκες που την ασπάζονται δεν έχουν φτάσει ακόμη σ΄αυτό το σημείο της εξέλιξής τους που τους επιτρέπει να γνωρίζουν την αλήθεια και να την εφαρμόζουν στη πράξη. Έτσι, λοιπόν, η θεωρία της μετενσάρκωσης δίνει μια πολύ παρήγορη ερμηνεία της πραγματικότητας, χάρη στην οποία η ινδική σκέψη ξεπερνάει εμπόδια που δυσκολεύουν τους θεωρητικούς της Ευρώπης.

Γκαίτε:
Είμαι σίγουρος πως έχω βρεθεί εδώ που βρίσκομαι σήμερα χίλιες φορές, και ελπίζω να ξαναβρεθώ άλλες τόσες. Όταν αναλογίζεται κανείς την αιωνιότητα του σύμπαντος, δεν μπορεί να δεχτεί καμιά άλλη ανθρώπινη μοίρα παρά την τελική συμμετοχή των Μονάδων ή Ψυχών, πρόθυμων συνεργών, στην υπέρτατη ευδαιμονία των θεών. Το έργο της δημιουργίας θα ανατεθεί σ΄αυτές. Ο άνθρωπος είναι ο διάλογος ανάμεσα στη Φύση και τον Θεό. Σε άλλους πλανήτες αυτός ο διάλογος θα πρέπει να γίνεται σε ανώτερο επίπεδο.

Ονορέ Μπαλζάκ:
Ποιος ξέρει πόσες σαρκικές μορφές δεν έχει πάρει ο κληρονόμος των ουρανών, προτού μπορέσει να εκτιμήσει τη σιωπή και την απομόνωση που δεν είναι παρά το προαύλιο των Πνευματικών Κόσμων; Μπορεί να χρειαστεί μια ολόκληρη ζωή για να κερδηθούν οι αρετές που θα σβήσουν τα σφάλματα μιας προηγούμενης. Οι αρετές που αποκτάμε, που σταθεροποιούμε σιγά σιγά μέσα μας, είναι οι αόρατοι κρίκοι που ενώνουν καθεμιά από τις ζωές μας με την προηγούμενη και που μονάχα το πνεύμα θυμάται, μια και η ύλη δεν έχει μνήμη για τα πνευματικά ζητήματα. Η απέραντη κληρονομιά του παρελθόντος στο παρόν είναι η μυστική πηγή της ανθρώπινης μεγαλοφυϊας.

Ίψεν:
Υπάρχει κάποιος που παρουσιάζεται στο ρου της ανθρώπινης ιστορίας κατά ορισμένα χρονικά διαστήματα. Μοιάζει με τον ιππέα που δαμάζει ένα άγριο άλογο. Το άλογο, ξανά και ξανά, τον πετάει στη γη, αυτός όμως είναι πάλι καβάλα, κάθε φορά πιο σταθερός και πιο έμπειρος. Μέχρι σήμερα, στις διάφορες ενσαρκώσεις του, ο ιππέας χρειάστηκε πάντα να ξαναφύγει. Ποιος ξέρει πόσο συχνά διάβηκε ανάμεσά μας αφού κανείς μας δεν τον αναγνώρισε;
(Ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός)

Νίτσε:
Το δόγμα μου είναι: Ζήσε έτσι ώστε να επιθυμείς να ζήσεις ξανά -αυτό είναι το καθήκον σου- γιατί έτσι κι αλλιώς θα ξαναζήσεις. Αυτό το δόγμα είναι πολύ συγκαταβατικό με όσους δεν το ασπάζονται. Ούτε για Κόλαση μιλάει ούτε απειλεί. Όποιος δεν το πιστεύει έχει μισοκοιμισμένη συνειδητότητα. Ας φυλαχτούμε από το να διδάξουμε ένα τέτοιο δόγμα σα να ΄ταν μια θρησκεία που ξαφνικά ανακαλύψαμε. Πρέπει να το αφομοιώσουμε αργά αργά και να στηριχτούν πάνω του ολόκληρες γενιές και χάρη σ΄αυτό να καρποφορήσουν, για να μπορέσει να εξελιχτεί σ΄ένα μεγάλο δέντρο που θα προστατέψει με τη φυλλωσιά του ολόκληρη την ανθρωπότητα.
(Αιώνιος Γυρισμός)

Λ. Τολστόι:
Πόσο ενδιαφέρον θα ήταν να γράψει κανείς για τις εμπειρίες σ΄αυτή τη ζωή ενός ανθρώπου που αυτοκτόνησε στην προηγούμενη. Πώς και πάλι θα σκοντάφτει στις ίδιες δυσκολίες που είχαν παρουσιαστεί και πριν, ώσπου να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει κάποτε να ξεπληρώσει το χρέος του. Οι πράξεις της προηγούμενης ζωής δίνουν κατεύθυνση στην τωρινή. Αυτό οι Ινδοί το ονομάζουν Κάρμα.
(Ημερολόγια)

Γ. Γουίτμαν:
Νομίζω πως είμαι αθάνατος. Δίχως άλλο έχω πεθάνει χιλιάδες φορές ως τώρα, γελάω όμως μ΄αυτό που εσείς ονομάζετε αποσύνθεση, και γνωρίζω την απειροσύνη του χρόνου. Σήμερα, πριν ξημερώσει, σκαρφάλωσα σ΄ένα λόφο και αντίκρυσα τον έναστρο ουρανό. Είπα στο πνεύμα μου: Όταν αποκτήσουμε όλα αυτά τα άστρα και τις χαρές και τις γνώσεις που θα μας δώσουν, θα νιώσουμε ικανοποιημένοι και γεμάτοι; Και το πνεύμα μου είπε: Όχι, γιατί δεν είναι παρά ένα σκαλοπάτι για να συνεχίσουμε πιο πέρα.

Γ. Γιτς (Yeats):
Ο άνθρωπος ζει και πεθαίνει πολλές φορές. Είτε πεθάνει στο κρεβάτι του είτε τον ξαπλώσει νεκρό μια σφαίρα, το χειρότερο που έχει να φοβηθεί είναι ένας σύντομος χωρισμός από τα αγαπημένα του πρόσωπα. Παρόλο που οι νεκροθάφτες μοχθούν σκληρά με φτυάρια κοφτερά και μπράτσα ατσαλένια, δεν πετυχαίνουν άλλο παρά να βάλουν πίσω τους θαμμένους στην ανθρώπινη διάνοια.

Τόμας Χάξλεϋ:
Με τη θεωρία της μετενσάρκωσης, όποια κι αν είναι η προέλευσή της, η βραχμανική και βουδιστική σκέψη ανακάλυψε τον τρόπο να παρουσιάσει στον άνθρωπο μια πιθανοφανή εξήγηση για τα γεγονότα του Σύμπαντος. Μονάχα μια πολύ πρόχειρη και βιαστική μελέτη θα μπορούσε να την απορρίψει ως παράλογη. Όπως και η θεωρία της εξέλιξης, έτσι και η θεωρία της μετενσάρκωσης έχει τις ρίζες της στον κόσμο της πραγματικότητας.
(Εξέλιξη και Ηθική)

Κ. Γκ. Γιουνγκ:
Η ζωή μου όπως τη ζούσα, μου θύμιζε συχνά ένα διήγημα που δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Είχα το συναίσθημα πως ήμουνα ένα κομμάτι της ιστορίας, μια παράγραφος που της έλειπε η προηγούμενη και η επόμενη φράση. Μου είναι εύκολο να φανταστώ πως είχα ζήσει σε προηγούμενους αιώνες και πως είχα αντιμετωπίσει ερωτήματα που δεν ήμουν ακόμη σε θέση να απαντήσω. Πως έπρεπε να γεννηθώ ξανά γιατί δεν είχα εκπληρώσει το έργο που μου είχε ανατεθεί. Όταν πεθάνω, οι πράξεις μου θα με ακολουθήσουν -έτσι φαντάζομαι πως θα συμβεί. Θα πάρω μαζί μου ό,τι έχω πράξει. Στο μεταξύ όμως είναι σημαντικό να εξασφαλίσω ότι δεν θα φτάσω στο τέλος με άδεια χέρια.
(Αναμνήσεις, Σκέψεις, Όνειρα)

Δεν είναι υπέροχη η σκέψη αυτών των μεγάλων πνευμάτων; Υπάρχει καθόλου μαυρίλα, ευτέλεια ή προκατάληψη σ΄αυτή τη σκέψη; Ούτε ίχνος. Υπάρχει μόνο ελευθερία, ομορφιά και υγεία.

Ας κλείσουμε πάλι με κάποιες παραγράφους από τη Διδασκαλία.
... Μένοντας προσκολλημένοι στη γνώμη τους, οι σχολιαστές πρότειναν την ευφυή παρηγοριά: «Ο άνθρωπος αρχίζει να πεθαίνει από τη στιγμή της γέννησής του» -μια ανεπαρκής και πένθιμη παρηγοριά. Εμείς όμως λέμε ότι ο άνθρωπος γεννιέται αέναα, και ιδιαίτερα κατά τη στιγμή του λεγόμενου θανάτου. Οι υπηρέτες των διαστρεβλωμένων θρησκειών ενθαρρύνουν τους κηδεμονευομένους τους στην αγορά τόπων στα κοιμητήρια, όπου...
Ρωτήστε τους ανθρώπους, τελικά, ποια αυθεντική Διδασκαλία διέταξε αυτή την τερατώδη πρακτική. Αληθινά, υπάρχουν αρκετοί τάφοι, κοιμητήρια και εκφοβισμοί!
Ίσως γνωρίζει κανείς πόσο υψηλόφρονα οι Διδάσκαλοι θεώρησαν τη μετάβαση σε μελλοντικές εκδηλώσεις, και λιγότερο απ΄όλα ενδιαφέρθηκαν για τόπους κοιμητηρίων.
Η στάση έναντι του θανάτου είναι πολύ σημαντικός δείκτης του χαρακτήρα της Διδασκαλίας, γιατί σ΄αυτήν περιέχεται η κατανόηση της μετενσάρκωσης. Σας προτρέπω να προσβλέψετε στη μετενσάρκωση με αυστηρή επιστημονικότητα...
(Φώτιση, Βιβλίο Τρίτο, V,13)

04/05/10
ΤΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ
ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ
Τι συζητούσαμε όλο αυτό τον τελευταίο καιρό; Το Μεγάλο Ζήτημα: Είναι η ζωή ένα τυχαίο επεισόδιο χωρίς πριν και μετά ή είναι μια ατέρμονη διαδικασία; Να το δούμε και αλλιώς: Η Μεγάλη Πραγματικότητα είναι μια συμπτωματική αναλαμπή μέσα στο αιώνιο Σκοτάδι ή ένα αιώνιο Φως ύπαρξης και εμπειρίας; Φως ή Σκοτάδι;
Ας διαλέξει καθένας σύμφωνα με τη συνειδητότητά του. Το Σύμπαν δεν είναι μίζερο. Είναι η Πάνδωρος Αρχή που δίνει σε καθέναν ό,τι ζητήσει. Φαίνεται όμως πως η ανθρώπινη φαντασία είναι συχνά τόσο φτωχή ώστε να ζητάει σκουπίδια αντί για το μέγιστο Θησαυρό -την «περισσή ζωή». Ας διακηρύσσει το Μεγάλο Ον «Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσι»! Πόσοι από τους αυτοαποκαλούμενους οπαδούς Του διαλογίστηκαν ποτέ πάνω σ΄αυτή τη δήλωση; Κι όμως η κατανόησή της, όπως και η κατανόηση οποιασδήποτε δήλωσης καθενός από τα Μεγάλα Όντα, είναι μια πραγματική μύηση, μια φώτιση. Τέτοιες αναλαμπές φτιάχνουν κάποια στιγμή την εκθαμβωτική φωταψία της συνειδητότητας. Χωρίς στοχασμό, κατανόηση, βίωση, αφομοίωση, όλα τα σοφά λόγια μένουν απλώς λόγια. Η ανάγνωση και η απομνημόνευση από μόνες τους δεν οδηγούν κάπου. Γι΄ αυτό χρειάζεται ο Διαλογισμός. Ο Διαλογισμός όμως δεν είναι ομφαλοσκόπηση. Πρέπει, αργά ή γρήγορα, να οδηγεί σε βιωμένη γνώση. Η διαλογιστική μέθοδος ανεύρεσης της Αλήθειας είναι το πιο επιστημονικό, το πιο σημαντικό και το πιο ευτυχισμένο πείραμα που μπορεί να διεξαχθεί από ένα αυτοσυνείδητο ον.
«Περισσόν ζωής» ή «περισσή ζωή» -άφθονη ζωή, λοιπόν. Μήπως άραγε μ΄αυτά τα λόγια ο Διδάσκαλος είχε κατά νου βουτιά στο σκοτάδι της ανυπαρξίας; Ή μήπως εννοούσε λούσιμο στο φως;
Μήπως πάλι φαντάζεται κανείς πως Εκείνος ήταν διανομέας ωραίων ψευδών ή ανυπόστατων ουτοπιών; Και κάθησε να υποστεί τα όσα υπέστη για να υποστηρίζει φαντασιοπληξίες; «Αλίμονο», αναστενάζει ο Μαχάτμα «Μ», αναφερόμενος στα φρικτά εκείνα συμβάντα: «Αλίμονο, να υποβληθεί ο Χριστός σε έναν τέτοιο θάνατο για κάτι που θα έλεγες πως είναι πολύ γνωστό!»
Ποιο είναι αυτό το οποίο όφειλε να είναι «πολύ γνωστό»; Τι άλλο; Η ανυπαρξία του θανάτου, η συνέχεια της ζωής, η ύπαρξη ζωής σε πολλούς κόσμους («Πολλαί αι μοναί του Κυρίου»), η πραγματικότητα του Ανώτερου Κόσμου.
Οι κόσμοι όμως είναι καταστάσεις ύπαρξης που εξαρτώνται απολύτως από το ποιόν, το εύρος, και το δυναμικό της συνειδητότητας. Γι΄αυτό η «Βασιλεία των Ουρανών» δεν μπορεί να βρεθεί αλλιώς παρά μόνο μέσα μας. Επομένως, το «απάντων τιμιώτατον» (το πιο ανεκτίμητο, το πιο πολύτιμο) -για να θυμηθούμε τον Πλάτωνα- είναι η συνειδητότητα. Θα το φωνάζουμε και θα το διακηρύσσουμε μέχρι τελευταίας πνοής: το μοναδικό περιουσιακό μας στοιχείο, το μοναδικό μας εφόδιο, η μοναδική μας ελπίδα είναι η συνειδητότητά μας. Όλος ο Κόσμος περιέχεται εκεί μέσα. Είναι η σταγόνα που περιέχεται στο Σύμπαν και ταυτόχρονα η σταγόνα που περιέχει το Σύμπαν. Αυτή είναι η ευλογημένη Πραγματικότητα -η «Περισσή Ζωή».
Δεν υπάρχει φτωχό ή στερημένο πλάσμα. Ό,τι αποτελεί μέρος του Άπειρου Όλου είναι και κάτοχος αυτού του Όλου, χωρίς αυτό να φτωχαίνει κανέναν άλλο. Φτωχός είναι μόνο εκείνος που κλείνει την πόρτα της συνειδητότητάς του, εκείνος που αρνιέται την «Περισσή Ζωή». Είναι όμως ένας αυτοδημιούργητος φτωχός, θλιβερά και εφιαλτικά φτωχός, ακόμη κι αν έχει το μεγαλύτερο γήινο πλούτο. Γιατί δεν έχει τίποτε, όλα θα χαθούν σ΄ένα ανοιγοκλείσιμο του ματιού. «Η ζωή γυμνούς μας φέρνει και μας παίρνει μ΄άδεια χέρια», όπως λέει ένα τραγούδι. Είναι απολύτως βέβαιο πως θα φύγουμε από αυτό τον κόσμο με άδεια χέρια -αυτό που έχει σημασία είναι να μη φύγουμε με άδεια συνειδητότητα ή με μολυσμένη συνειδητότητα. Η χίμαιρα της ιδέας της ιδιοκτησίας είναι μια μόλυνση, είναι μια τεράστια μόλυνση που έχει μολύνει ολόκληρο τον πλανήτη. Δεν υπάρχει κακό, το οποίο να μην έχει προκληθεί από αυτό το μίασμα. Για ό,τι αντιμετωπίζουμε και για ό,τι θα υποστούμε ως κάτοικοι αυτού του πλανήτη θα έχει γεννήτορα την ιδιοκτησία και την συνακόλουθη απληστία.
Ναι, ξέρουμε και το άλλο τραγούδι: «Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε...» Αυτό είναι το σκεπτικό πολλών, χωρίς αμφιβολία. Και για να «γλεντήσει» κανείς τη ζωή του χρειάζεται, βασικά, χρήμα -όσο περισσότερο τόσο καλύτερα για το «γλεντοκόπι». Δεν θα επιχειρηματολογήσουμε και πολύ πάνω σ΄αυτή την ιδεολογία: καλοπέραση εδώ και τώρα, ό,τι προλάβουμε. Απλώς θα επισημάνουμε τη χυδαιότητα της νοοτροπίας, η οποία εκφράζεται ανάλογα στο παραπάνω άσμα. Αλλά και η πλέον στοιχειώδης καλαισθησία θα ενοχληθεί ακόμη και από την αισθητική της ίδιας της λέξης «γλέντι», «γλεντάω». Δεν είναι αποκρουστική η ήχησή τους;
Αν και κάπως εκτός θέματος, ας επισημάνουμε τη διαφορά περιεχομένου ανάμεσα στις λέξεις γλέντι, διασκέδαση, και ψυχαγωγία. Την ετυμολογία της πρώτης λέξης αγνοούμε -μάλλον τουρκικής προέλευσης θα είναι. Η λέξη διασκέδαση σημαίνει διασκόρπιση, από το αρχαίο ρήμα (δια-) σκεδάννυμι: (δια-) σκορπίζω. Επομένως σηματοδοτεί κάτι ανάξιο του ανθρώπου, διασκόρπιση ενέργειας.
Αντίθετα, η λέξη ψυχαγωγία -αγωγή της ψυχής είναι η άσκηση της ψυχής μέσω ευχαρίστησης, η οποία όμως δεν έχει τίποτε χυδαίο και υποτιμητικό. Με άλλα λόγια, οι δύο πρώτες έννοιες όχι μόνο δεν τροφοδοτούν την ανώτερη συνειδητότητα, την ψυχή, αλλά και διακόπτουν όλα τα ρεύματα ανάμεσα στον πνευματικό Εαυτό και το κατώτερο εγώ. Η ψυχαγωγία απεναντίας κινητοποιεί τα ανώτερα κέντρα, τα οποία είναι όργανα της ψυχής.
Πόσο περίφροντις πρέπει να είναι κανείς ώστε να μη βλάψει το πιο πολύτιμο, τη συνειδητότητα. Η καταστροφή της συνειδητότητας είναι η μεγαλύτερη συμφορά. Ας κλείσουμε το σημερινό σημείωμα με τα λόγια της Διδασκαλίας.
Η Ουρουσβάτι γνωρίζει ότι η αποσύνθεση της συνειδητότητας είναι χειρότερη από οποιονδήποτε πόλεμο ή λιμό ή σεισμό... Κάνει τους ανθρώπους να χάνουν τον αυτοσεβασμό τους, να γίνονται κακοήθεις, και να αγνοούν την απαραίτητη συνεισφορά τους στις μελλοντικές γενιές. Η αποσύνθεση της συνειδητότητας κάνει τους συγγραφείς να παράγουν αποκρουστικές εικόνες, και τιποτένιους ανθρώπους να κρίνουν...
Είναι ιδιαίτερα τρομακτικό ότι η πλειονότητα δεν θέλει να καταλάβει τα τωρινά γεγονότα. Χορεύουν, εμπορεύονται, και νομίζουν πως η παρούσα εποχή εκπροσωπεί την κορυφή της επίτευξης. Συγκρίνετε αυτό που συμβαίνει τώρα με τα γεγονότα άλλων περιόδων παρακμής, και θα βρείτε ότι έχουν κοινά συμπτώματα...

27/04/10
Η ΒΑΣΙΚΗ ΣΚΕΨΗ -ΚΑΙ ΠΑΛΙ
ΕΠΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
Μιλούσαμε για τη σκέψη. Για τη μεγαλύτερη δύναμη του Κόσμου που είναι δημιουργός και καταστροφέας. Κάθε τι που υπάρχει είναι αποτέλεσμα και προϊόν σκέψης. Η σκέψη είναι ο βασικός μοχλός της συνειδητότητας που καθορίζει το ποιόν, την έκταση, τη δυναμική της. Επομένως, η σκέψη είναι ο δημιουργός του πεπρωμένου κάθε έλλογου όντος. Αλλά τι είναι το Πεπρωμένο ή Κάρμα ή Ειμαρμένη ή όπως αλλιώς; Είναι το Μέλλον και οι αναπόφευκτοι καρποί που αυτό κομίζει από τη σπορά του παρελθόντος.
Το αξιοπερίεργο είναι ότι ενώ πολλοί από μας, τους ανθρώπους, γνωρίζουμε για το Κάρμα, μιλάμε πολύ για το Κάρμα, ενεργούμε με τρόπο, ο οποίος αντιφάσκει με αυτή τη παραδοχή. Πού οφείλεται η ασυνέπεια; Προφανώς σε βουλητική αδυναμία. Και η βουλητική αδυναμία με τη σειρά της οφείλεται σε ατελή κατανόηση. Γιατί, όταν επέλθει η πλήρης κατανόηση μιας αλήθειας, αυτή αφομοιώνεται από τη συνειδητότητα και γίνεται αναπαλλοτρίωτη ποιότητά της. Τότε το άτομο δεν μπορεί να ενεργήσει διαφορετικά από αυτή την ποιότητα, διότι θα καταργούσε τον εαυτό του.
Κι έτσι φτάνουμε πάλι κατ΄ανάγκην στη σκέψη. Όταν δεν έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα, αυτό σημαίνει ότι η σκέψη δεν λειτούργησε καλά. Γιατί; Κυρίως επειδή είναι επιφανειακή, επιπόλαιη. Δεν έπιασε βαθιά ρίζα, κι έτσι έμεινε αδύναμη, ταλαντεύομενη, ασταθής. Να, γιατί χρειάζεται ο Διαλογισμός. Επειδή ο Διαλογισμός δίνει τη συγκεντρωμένη, επίμονη και σταθερή εξέταση που είναι τόσο αναγκαία. Επειδή ο Διαλογισμός καθορίζει το νου από τα περιττά και τα σκουπίδια. Επειδή ο Διαλογισμός στρέφει το μάτι της ψυχής προ τα Άνω.
Ακούς να λένε πως ο Διαλογισμός απαιτεί άδειασμα του νου από κάθε σκέψη. Στην πραγματικότητα, αυτό που πρέπει να φύγει είναι το άδειασμα του νου από όλες τις σκέψεις που σχετίζονται με το θυμικό και το προσωπικό εγώ. Και αυτό που χρειάζεται να μείνει είναι η εστιασμένη, διαυγής και υψηλής δόνησης σκέψη. Ο νους πρέπει να δαμαστεί, να γίνει πειθήνιο όργανο του Ιδιοκτήτη του και όχι να είναι ανεξέλεγκτος δυνάστης.
Η τέχνη του σκέπτεσθαι είναι το Α και το Ω της επιτυχίας σε όλες τις ατραπούς, και κυρίως στην πνευματική. Η σκέψη όμως δεν μπορεί να διευρυνθεί, να βαθύνει, να εξευγενιστεί παρά μόνο όταν πηγάζει από την καρδιά.
Καθένας που επιθυμεί να περάσει έξω από τον κύκλο της φθοράς και της ατέλειας, καθένας που επιθυμεί να βοηθήσει, καθένας που επιθυμεί το Καλό, δηλαδή καθένας που επιθυμεί να περπατήσει στο Πνευματικό μονοπάτι, πρέπει να αγωνιστεί για την τελειοποίηση της σκέψης του. Πρέπει να μάθει να σκέφτεται ωραία. Η ωραία σκέψη θα είναι και ορθή σκέψη.

Ας έρθουμε λοιπόν πάλι στη βασική σκέψη -το μείζον ερώτημα σχετικά με τη ζωή και το θάνατο. Έχουμε ήδη εκθέσει μια διαλογιστική ακολουθία σε προηγούμενα σημειώματα. Ας προσθέσουμε μερικές ακόμη σκέψεις.
Ένας νους που δεν έχει μάθει να σκέφτεται βαθιά βλέπει τη γέννηση και το θάνατο σαν δύο απολύτως ασυμβίβαστες έννοιες, δύο αλληλοαναιρούμενα αντίθετα. Δεν μπορεί να διακρίνει το νήμα που τα ενώνει, να διακρίνει την ακατάλληλη ενότητά τους. Πώς το ένα γεννά το άλλο, και ότι και τα δύο γεγονότα δεν είναι παρά οι δύο όψεις του ίδιου φαινομένου: της Ζωής. Σε τελική ανάλυση, ο θάνατος εδώ είναι γέννηση κάπου αλλού, και αντίστροφα. Είναι αξιοπρόσεκτο το πόσο ομόφωνα όλοι οι Μεγάλοι Πνευματικοί Ηγέτες της ανθρωπότητας διακήρυξαν τη συνέχεια της ζωής σε όλους τους αιώνες. Στο βουδισμό και τον ινδουισμό ο Τροχός της Γέννησης και του Θανάτου είναι θεμελιώδες αξίωμα, το οποίο στηρίζει όλο το υπαρξιακό και ηθικό τους οικοδόμημα. Το ίδιο ισχύει για τις αρχαίες αιγυπτιακές Διδασκαλίες. Έτσι, ο Ερμής ο Τρισμέγιστος λέει:
Η ψυχή περνά από μορφή σε μορφή, και οι κατοικίες που αλλάζει στην πορεία της είναι πάμπολλες. Εγκαταλείπεις το σαρκίο σου σαν παλιό ρούχο και σαν ρούχο το αναδιπλώνεις. Υπάρχεις από πολύ παλιά, ω ψυχή του ανθρώπου. Ναι, υπάρχεις από πάντα...
Όλη η Ανατολή διακηρύσσει αυτή τη ζωτική αλήθεια και μαζί της η ελληνική αρχαιότητα. Όλοι οι μεγάλοι Έλληνες φιλόσοφοι είναι κήρυκες του επαναγεννητικού κύκλου, από τους Ορφικούς ως του Νεοπλατωνικούς.
«Ότι παλαιός ο λόγος, ορφικός τε γαρ και πυθαγόρειος, ο πάλιν άγων τας ψυχάς εις το σώμα και πάλιν από του σώματος ανάγων, και τούτο κύκλω πολλάκις», λέει η γνωστή επιγραφή.
Ορφικοί, Πυθαγόρειοι, Εμπεδοκλής, Πίνδαρος... είναι φορείς της πίστης στην ανακύκλωση της ζωής. Και ο «θείος Πλάτων» σε όλους τους διαλόγους του θέτει τη δοξασία αυτή ως ακρογωνιαίο λίθο του φιλοσοφικού του οικοδομήματος. Στο «Φαίδωνα», στην «Πολιτεία», στον «Μένωνα», εκθέτει τόσο ωραία το ζήτημα αυτό. Και στους «Νόμους» λέει:
Ω έφηβε ή νεανία που νομίζεις πως οι Θεοί σε παραμέλησαν, μάθε ότι αν γίνεις χειρότερος θα πας στις χειρότερες ψυχές ή αν γίνεις καλύτερος στις καλύτερες. Και σε κάθε διαδοχή ζωής και θανάτου θα πράξεις και θα υποφέρεις ό,τι αρμόζει σε κάθε μία. Αυτή είναι η δικαιοσύνη των ουρανών, στην οποία ούτε εσύ ούτε κανένας άλλος δυστυχής θα μπορέσει να καυχηθεί πως ξέφυγε ποτέ. Αν πεις «είμαι μικρός και θα κρυφτώ στα έγκατα της γης» ή «είμαι μεγάλος και θα πετάξω στους ουρανούς», δεν είσαι ούτε τόσο μικρός ούτε τόσο μεγάλος για να μην πληρώσεις το ανάλογο τίμημα. Και πιστεύεις, θρασύτατε, πως σου είναι άχρηστη αυτή η γνώση; Αυτός που δεν την έχει δεν μπορεί ποτέ να σχηματίσει σωστή γνώμη για την ευτυχία ή τη δυστυχία στη ζωή ή να συζητήσει λογικά πάνω σ΄αυτές .
Έτσι, ακριβώς. Η θεία Δικαιοσύνη, το Κάρμα και το παράγωγό της, η Επαναγέννηση, είναι η πιο βασική αρχή, και μόνο πάνω σ΄αυτήν μπορεί να στηριχτεί η ζωή ενός ανθρώπου. Γιατί μόνο έτσι η ζωή αποκτά νόημα, τα ανεξήγητα εξηγούνται, και ο άνθρωπος αναπτύσσει αγωνιστικότητα και υπευθυνότητα. Πολλοί ισχυρίζονται πως ο Χριστός δεν αποδέχεται την αρχή της Επαναγέννησης και δεν αναφέρεται τίποτα σχετικό στη Διαθήκη Του.
Εμείς λέμε πως είτε δεν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν τα Ευαγγέλια, είτε δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν, είτε δεν θέλουν να δουν την πραγματικότητα -για να μη μιλήσουμε για τα λεγόμενα Απόκρυφα, τα οποία αυθαίρετα και χωρίς σοβαρή δικαιολογία έχουν απορριφθεί.

Ιδού τα επίμαχα χωρία:
Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι τον Υιόν του ανθρώπου; Οι δε είπον: οι μεν Ιωάννην τον βαπτιστήν, άλλοι δε Ηλίαν, έτεροι δε Ιερεμίαν ή ένα των προφητών.
Κατά Ματθαίον, 16:13-14
Και για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή λέει ο Ιησούς: Και ει θέλετε δέξασθαι, αυτός έστιν Ηλίας ο μέλλων έρχεσθαι, ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.
Κατά Ματθαίον, 11:14-15
Ο Ηλίας λοιπόν ξαναζεί, αλλά τα ώτα των θεολόγων και των λοιπών «εκπροσώπων» της χριστιανοσύνης δεν φαίνεται να λειτουργούν.
Πάμε όμως και σε άλλες περικοπές.
Ο δε Ιησούς αποκριθείς είπεν αυτοίς: Ηλίας μεν έρχεται πρώτον και αποκαταστήσει πάντα. Λέγω δε υμίν ότι Ηλίας ήλθεν ήδη, και ουκ επέγνωσαν αυτόν... Τότε συνήκαν οι μαθηταί ότι περί Ιωάννου του βαπτιστού είπεν αυτοίς.
Κατά Ματθαίον, 17:11-13
Ο πρώην προφήτης Ηλίας λοιπόν είναι τώρα ο Ιωάννης ο βαπτιστής -Ιησούς έφα!
Και άλλο χωρίο:
Και πας ος αφήκεν οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή τέκνα ή αγρούς ένεκεν του ονόματός μου, εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει.
Κατά Ματθαίον, 19:29-30
Η ίδια αναφορά, λίγο παραλλαγμένη ώστε να μην μπορεί να αμφισβητηθεί το περιεχόμενο της λέξης εκατονταπλασίονα, απαντά και στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο:
Αμήν λέγω υμίν, ουδείς έστιν ος αφήκεν οικίαν ή ..., εάν μη λάβει εκατονταπλασίονα νυν εν τω καιρώ τούτω οικίας και αδελφούς και αδελφάς και μητέρας και τέκνα και αγρούς...
Πώς θα πάρει κανείς εκατονταπλάσιες μητέρες, αν όχι σε επόμενες ζωές;
Και το γνωστό επεισόδιο με τον εκ γενετής τυφλό:
Και παράγων είδεν άνθρωπον τυφλόν εκ γενετής, και ηρώτησαν αυτόν οι μαθηταί αυτού λέγοντες: ραββί, τις ήμαρτεν, ούτος ή οι γονείς αυτού, ίνα τυφλός γεννηθεί;
Κατά Ιωάννην, 9:2-4
Στο χωρίο αυτό είναι ολοφάνερη η αντίληψη για την καρμική δικαιοσύνη, διαφορετικά, πώς θα ήταν δυνατόν ο εκ γενετής τυφλός να τιμωρείται για πράξεις πρότερες της γέννησής του (ασχέτως του ότι εδώ δεν ισχύει αυτή η περίπτωση);

Αν επιμένουμε στο ζήτημα αυτό είναι εξαιτίας της σπουδαιότητας του, όχι τόσο για τη μοίρα που κάποιοι άνθρωποι θα προκαλέσουν στον εαυτό τους όσο για τη μοίρα του πλανήτη. Επειδή η άρνηση της συνέχειας της ύπαρξης πέρα από τα στενά όρια της μίας ένσαρκης ζωής, εκτός από τα μύρια κακά που γεννάει, συνεπάγεται μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση για την ίδια τη γη: την απομόνωσή της από τους λεπτότερους κόσμους, και μάλιστα τους ανώτερους, οι οποίοι είναι η Πηγή της τροφοδοσίας της. Παραβιάζεται ο μεγαλύτερος συμπαντικός νόμος -της Ενότητας και Αλληλουχίας. Διακόπτεται η ανταλλαγή και η συνεργασία μεταξύ των κόσμων και θραύεται η κοσμική αλυσίδα.
Αυτό το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί -με σκόπιμες και κατευθυνόμενες προσπάθειες του Σκότους- μέσα στη συνειδητότητα της ανθρωπότητας πρέπει να αποκατασταθεί επειγόντως. Αυτό είναι το μεγαλύτερο και μη αναβλητέο έργο της Νέας Διδασκαλίας. Είναι απόλυτη ανάγκη να αποδεχτούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι την πραγματικότητα των Ανώτερων Κόσμων και την αδιάσπαστη συνέχεια της ύπαρξης -και χωρίς καθυστέρηση, πριν να είναι πάρα πολύ αργά.
Πώς να το φωνάξει κανείς αυτό ν΄ακουστεί στα πέρατα της γης; Τα γεγονότα και οι Ημερομηνίες δεν περιμένουν. Ο πλανήτης συνταράσσεται, η ανθρωπότητα συγκλονίζεται από κρίση σε όλα τα επίπεδα: γεωλογικό, κλιματολογικό, οικονομικό, κοινωνικό.
Η σωτηρία είναι μία και μόνη: η στροφή προς την Ανώτερη Πνευματική μας Ηγεσία, και η αλλαγή συμπεριφοράς απέναντι στον εαυτό μας, στο διπλανό μας, στο περιβάλλον.

20/04/10
ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Έτσι λοιπόν, πέρασε κι αυτό το Πάσχα με τις ωραίες και ευγενείς παραδόσεις του -τουτέστιν τα μεγάλα φαγοπότια. Ναι, βέβαια, ήταν και η Εβδομάδα των Παθών, κατά την οποία μερικοί «πιστοί» (κυρίως «πιστές» είναι η ακριβολογία) νήστεψαν από ζωικές τροφές, για να ορμήσουν, με το «Χριστός Ανέστη», να τσακίσουν τα λογής «κοψίδια». Με τις ευλογίες του Κυρίου, οπωσδήποτε, ο οποίος θα νιώθει σίγουρα πολύ δικαιωμένος για τη Θυσία Του παρακολουθώντας όλο αυτό το μακελειό εν ονόματί Του!
Αλήθεια, έχουμε μια εύλογη απορία: Γιατί ο Χριστός παριστάνεται να κρατάει τρυφερά ένα αρνάκι; Να εννοήσουμε ότι μετά θα το σφάξει και θα το φάει; Διότι, αλλιώς, πώς να εξηγήσουμε τη συμπεριφορά των «πιστών» Του; Υποτίθεται πως οι πιστοί ακολουθούν το υπόδειγμα του Κυρίου τους, ή μήπως όχι; Αλλά, βέβαια, τα κεφάλια των «πιστών» δεν σκοτίζονται με τέτοια διλήμματα. Γενικώς, δεν συνηθίζουν να σκέφτονται. Γιατί να σκεφτούν; Η σκέψη είναι επικίνδυνη επειδή ταράζει τα λιμνάζοντα νερά και φέρνει καινούρια πράγματα, φέρνει ανατροπές. Μπορεί ακόμη και να φέρει έναν καινούριο Κόσμο, έναν καινούριο άνθρωπο... Τέτοια πράγματα όμως δεν αρέσουν και πολύ στους «πιστούς». Αυτοί δεν έχουν ανάγκη να σκέφτονται, αυτοί ακολουθούν. Τι ακολουθούν; Τον Χριστό; Έ, όχι δα! Εκείνος είναι απρόσιτος στο χρυσοποίκιλτο βάθρο Του, μουμιοποιημένος εδώ και πολύ καιρό μέσα στη χριστιανική συνείδηση -και δεν πα΄να ΄λεγε ο Θωμάς ο Ακιννάτης για «μίμηση Χριστού»;
Τι ακολουθούν, λοιπόν, οι «πιστοί»; Την παράδοση, ή τις παραδόσεις, αν προτιμάτε.
Να, δύο σπουδαίες έννοιες για να ασχοληθούμε σήμερα: «πιστοί» και «παράδοση». Είναι περίεργο που αυτά τα δύο πάνε σχεδόν πάντα μαζί; Καθόλου μάλιστα. Έχουν να κάνουν με μια πρωτόγονη ή απολιθωμένη συνειδητότητα της οποίας είναι ιδιάζουσες ποιότητες.
Η λέξη «πίστη» θα μπορούσε να εκφράσει κάποιες πολύ υψηλές έννοιες, με την τρέχουσα σημασία της όμως είναι πολύ αξιοκαταφρόνητη για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Διότι, με την τελευταία αυτή σημασία, νοείται μια τυφλή, απερίσκεπτη αποδοχή, η οποία, αλίμονο, στερείται θεμελίου. Ως εκ τούτου, είναι ένα άδειο τσόφλι, κι αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από τη στάση του τέτοιου «πιστού» μπροστά στις δοκιμασίες της ζωής και κυρίως μπροστά στο φαινόμενο του θανάτου. Οι «πιστοί» προφανώς ελάχιστη, έως καθόλου, πίστη διαθέτουν απέναντι στη Θεία Δικαιοσύνη και Αγάπη. Η πίστη τους είναι κούφια, όπως είναι τα λόγια και η καρδιά τους.
Και είναι έτσι είτε επειδή πρόκειται για πολύ ανώριμες και πρωτόγονες συνειδητότητες που δεν έχουν αφυπνιστεί ακόμη, και αυτό τους παρέχει ασφαλώς δικαιολογία, είτε πρόκειται για λιμνάζουσες και απολιθωμένες συνειδητότητες, οι οποίες δεν αγάπησαν ποτέ το Νέο, δηλαδή την πρόοδο, την εξέλιξη, δεν αγάπησαν τη Γνώση, δεν αγάπησαν τον αγώνα για περισσότερο Φως, δεν αγάπησαν τίποτε, εκτός από τη βόλεψή τους. Ακόμη και οι αγαθοεργίες τους κρύβουν υστεροβουλία και την προσδοκία ανταμοιβής. Η δεύτερη αυτή περίπτωση είναι πραγματικά αξιοθρήνητη.
Τέτοιοι «πιστοί» -μπουλούκια και όχλος- είναι πάντα έτοιμοι να χλευάσουν σοφούς, να σταυρώσουν Χριστούς, να ξεσχίσουν Υπατίες. Στην καλύτερη περίπτωση, παρακολουθώντας πράξεις βίας εναντίον εκείνου που υπερέχει, θα νίψουν τας χείρας τους και θα απολαύσουν ήσυχοι το γεύμα τους. Αλλά η πίστη μπορεί να έχει ένα πολύ ωραίο και υψηλό περιεχόμενο, πολύ διαφορετικό από το θλιβερό πράγμα που περιγράψαμε.
Υπάρχει η πίστη εκείνη, η οποία έχει βαθιές ρίζες στη συνειδητότητα και είναι ακλόνητη και αταλάντευτη, επειδή η ουσία της είναι κάτι περισσότερο από γνώση -είναι κατανόηση! Όταν ένα γεγονός γίνει κατανόηση, η οποία προϋποθέτει τη γνώση του γεγονότος αλλά πάει πιο πέρα απ΄αυτή, τότε η κατανόηση αποβαίνει αναπόσπαστη ποιότητα της συνειδητότητας του ατόμου, αποβαίνει το ίδιο το άτομο. Πρόκειται για πίστη-βεβαιότητα. Στην πραγματικότητα είναι μια ταύτιση με την Ανώτερη Λογική, και έδρα της έχει το κέντρο της καρδιάς. Επομένως το κέντρο της καρδιάς λειτουργεί, και όταν συμβαίνει αυτό, ο άνθρωπος παύει να είναι απλό δίποδο και γίνεται Άνθρωπος, και τότε δεν μπορεί να επιδίδεται σε πράξεις ασχήμιας. Η αναισθησία και η σκληρότητα είναι από τις πιο άσχημες εκδηλώσεις.
Μια παρατήρηση: Η γνώση-κατανόηση-βεβαιότητα-πίστη δεν είναι ποτέ επιθετική ή πιεστική. Αντίθετα, ο φανατισμός-πίστη είναι επιθετικός και βίαιος -γιατί; Επειδή κάτι φοβάται, κάτι που προσπαθεί να κρύψει κι από τον εαυτό του ακόμη.
Υπάρχει κι ένα τρίτο είδος πίστης. Ίσως θα ήταν σωστότερο να το λέγαμε πιστότητα, αλλά δεν προσφέρεται πολύ η λέξη αυτή. Το τρίτο είδος πίστης συγγενεύει, σχεδόν μέχρι ταύτισης, με την αφοσίωση, την πύρινη κα σπάνια ιδιότητα της καρδιάς, για την οποία τόσα λέγονται στην Άγκνι Γιόγκα. Η αφοσίωση-πίστη στην Ανώτερη Δύναμη, σε ιδέες, σε πρόσωπα είναι τόσο όμορφη και είναι ακριβώς στον αντίποδα της αποκρουστικής προδοσίας. Πόσο τραγικά πάσχει από έλλειψη του ευγενούς και υψηλού αυτού είδους πίστης ο σημερινός κόσμος, στον οποίο η απιστία είναι σχεδόν κανόνας! Και δεν είναι η απιστία προδοσία;

Για να κοιτάξουμε λίγο και την άλλη έννοια στην οποία αποδίδουν πολλοί μια σχεδόν ιερή διάσταση. Μιλάμε για την περίφημη «Παράδοση». Τα «παραδοσιακά» πράγματα θεωρούνται συνώνυμα με το επίθετο «πολύτιμα».
Τι είναι η Παράδοση; Είναι η μεταβίβαση από γενιά σε γενιά συνηθειών, κατασκευών και μιας συγκεκριμένης αισθητικής αντίληψης.
Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι η Παράδοση περιέχει πάρα πολλά ανεκτίμητα στοιχεία, όπως οι μύθοι και οι θρύλοι, θεραπευτικές πρακτικές, παρασκευαστικές μέθοδοι προϊόντων, μυστικά γεωργίας και βοτανολογίας, κ.τ.λ. Σίγουρα, μέσα στην Παράδοση υπάρχει πολλή λαϊκή σοφία, απόσταγμα μόχθου και πείρας αμέτρητων αιώνων. Ακόμη και σε δεισιδαιμονίες είναι δυνατόν κάποιες φορές να κρύβεται κάποια ξεχασμένη αλήθεια.
Όλα αυτά είναι σεβαστά και διατηρητέα. Όμως, μέσα στη λεγόμενη Παράδοση, στεγάζεται πολλή σαβούρα αλλά και αθλιότητα. Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη αθλιότητα απ΄όλο αυτό το φρικαλέο μακελειό αθώων ζώων χάριν του εθίμου; Δεν είναι αθλιότητα όλο αυτό το χυδαίο φαγοπότι; Δεν είναι αθλιότητα οι κροτίδες, οι «μπαλωθιές», και τα τσιφτετέλια;
Με λίγα λόγια, τα πιο άσχημα ή και γελοία έθιμα σχετίζονται με τις θρησκευτικές επετείους, δυστυχώς. Κι έτσι, η θρησκεία είναι πλέον πράγμα διαστρεβλωμένο, εκχυδαϊσμένο και νεκρό.
Όταν, λοιπόν, μια θρησκεία φτάσει στο έσχατο σημείο διαστρέβλωσης και ξεπεσμού, τότε μια Νέα Διαθήκη έρχεται στον Κόσμο για να εξαγνίσει και να αποκαταστήσει τις αλήθειες της προηγούμενης, αλλά και να πάει τις αλήθειες αυτές λίγο πιο πέρα. Όταν η αρχαία θρησκεία μετατράπηκε σε ειδωλολατρεία και διαστροφή, εμφανίστηκε η Χριστιανική διδασκαλία για να φέρει κάθαρση και ανανέωση στην ανθρώπινη συνειδητότητα. Δυστυχώς, μετά τον Ωριγένη, η Χριστιανική θρησκεία έχασε την αγνότητα, τη φρεσκάδα και την αλήθεια της, και μεταβλήθηκε σε βία, μισαλλοδοξία, και νεκρούς τύπους. Σήμερα, κάθε μορφωμένος άνθρωπος γνωρίζει τα αμέτρητα, φρικαλέα εγκλήματα της Χριστιανοσύνης μέσα στους αιώνες: απαγόρευση της ελεύθερης σκέψης και έρευνας, δολοφονίες αντιπάλων, σταυροφορίες, πόλεμοι, ιεροεξεταστές... Και τώρα τι; Νεκρά τυπικά, αποκρουστικά έθιμα, και πρόφαση για χυδαία γλεντοκόπια. Και πάντα αίμα... πολύ αίμα.

Λοιπόν, φτάνει αυτή η φρίκη. Ο πλανήτης δεν αντέχει άλλο τη μόλυνση και την ανισορροπία. Πρέπει η Γη να ξεπλυθεί. Πρέπει η ανθρωπότητα να αναβαπτισθεί. Πρέπει να προβάλει ο Νέος Κόσμος.
Κάθε ευαισθητοποιημένη καρδιά, όπου γης, λαχταρά και περιμένει την Ανάσταση. Ανάσταση της ομορφιάς, της ευγένειας. Ανάσταση του Πνεύματος. Και από την Παράδοση θα μείνει ό,τι είναι υγιές, ωφέλιμο, ό,τι δεν αποτελεί τέλμα και οπισθοδρόμηση.
Το Κάλεσμα για τη γιορτή του πνεύματος έχει εκπεμφθεί. Όσοι ακούνε το σάλπισμα και κατανοούν τα σημεία των καιρών ας σπεύσουν να στρατευθούν στον χαρούμενο αγώνα για την Ανάσταση του Πνεύματος.

13/04/10
Η ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΧΗ
ΕΠΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
(συνέχεια)
Τι έχουμε πει για το θέμα ως τώρα; Έχουμε καταδείξει τη λογικότητα και επιστημονικότητα της θέσης μας.
Ίσως αντιτείνει κανείς ότι η επιστημονικότητα εμπεριέχει και πειραματική απόδειξη, πράγμα το οποίο στην περίπτωσή μας δεν μπορεί να γίνει. Σ΄αυτό, λοιπόν, απαντάμε ότι και η επιστήμη, και μάλιστα η μαθηματική, έχουν και αξιώματα τα οποία δεν μπορούν να αποδειχτούν, αλλά ισχύουν επειδή, βάσει αυτών, λύνονται πάρα πολλά προβλήματα.
Έτσι και ο Επαναγεννητικός Κύκλος, η Μετενσάρκωση, η μετανάστευση της Ψυχής-Μονάδας, είναι θεμελιώδης Αξίωμα, το οποίο επιλύει πολλούς γρίφους της Ζωής.
Πέρα απ΄αυτό όμως έχουν καταγραφεί ελεγμένες περιπτώσεις ατόμων, κυρίως παιδιών, που θυμόντουσαν την περασμένη τους διαβίωση, και ο έλεγχος των στοιχείων που έδωσαν επαλήθευσε τους ισχυρισμούς τους. Και σ΄αυτό ακόμη οι προκατειλημμένοι και οι δύσπιστοι μπορεί να επιχειρηματολογήσουν ότι πιθανόν να πρόκειται για λιγοστές εξαιρέσεις ή ότι τα άτομα αυτά «ψάρεψαν» ενδεχομένως κάποια δεδομένα από το συλλογικό ασυνείδητο, ή ότι, εν πάσει περιπτώσει, οι μαρτυρίες είναι πολύ λίγες για να κατοχυρώσουν το φαινόμενο ως γενική πραγματικότητα.

Τα παραδείγματα ανθρώπων με μνήμες «από κάπου αλλού» δεν είναι καθόλου λίγα. Είναι εξαιρετικά πολλά, αλλά οι άνθρωποι αφενός μεν αδυνατούν να εξακριβώσουν από πού έρχονται αυτές οι μνήμες, και αφετέρου φοβούνται να μιλήσουν ανοιχτά για τέτοια θέματα. Τουλάχιστον, έτσι ήταν μέχρι πρό τινος. Ευτυχώς, τα πράγματα αλλάζουν γρήγορα προ τη σωστή κατεύθυνση, και αυτό είναι επίσης ένα σημείο των καιρών.
Οι επερχόμενοι καιροί θα φέρουν την επιβεβαίωση της συνέχισης της ζωής μετά το θάνατο, μέσω φωτογράφισης του Λεπτοφυούς Κόσμου -αυτό είναι μια πρόβλεψη και υπόσχεση της Διδασκαλίας. Όπως ακριβώς η Διδασκαλία είχε προβλέψει τη φωτογράφιση της αύρας πολύ πριν από την πραγματοποίησή της το 1947. Καθένας μπορεί να πειστεί γι΄αυτό ανατρέχοντας σε βιβλία της Άγκνι Γιόγκα με ομιλίες που έλαβαν χώρα πριν από την συγκεκριμένη χρονολογία. Κάθε βιβλίο της σειράς αναγράφει στο εξώφυλλό του τη χρονολογία, κατά την οποία δόθηκε το περιεχόμενο του τόμου, και αυτό για σοβαρούς λόγους, μεταξύ των οποίων η πιστοποίηση της επαλήθευσης των πολλών προβλέψεων που περιέχονται στη Διδασκαλία.

Μιλώντας για μετενσάρκωση, δεν μπορούμε παρά να αναφερθούμε και στη μέθοδο της αναδρομής μέσω υπνωτισμού, αρκετά συχνή τελευταία.
Οπωσδήποτε, ο υπνωτισμός στα χέρια του έμπειρου, αγνού και έντιμου υπνωτιστή αποτελεί σπουδαίο εργαλείο και για ανίχνευση της ρίζας πολλών ψυχολογικών και σωματικών προβλημάτων, και για θεραπευτικούς σκοπούς μέσω υποβολής και για το ζητούμενο που συζητάμε.
Το ερώτημα είναι: υπάρχουν πολλοί υπνωτιστές που πληρούν τους παραπάνω όρους; Ειδικά ο όρος της αγνότητας σπανίζει πολύ. Λέγοντας αγνότητα, εννοούμε και καθαρότητα σώματος και επιθυμιών και κινήτρων.
Αν οι προϋποθέσεις αυτές δεν ισχύουν, όχι μόνο τα ευρήματα της αναδρομής μπορεί να είναι τελείως παραπλανητικά, αφού ο υπνωτιστής μπορεί να υποβάλει στον υπνωτισμένο δικές του σκέψεις, αλλά και, το χειρότερο, να ανοίξουν πύλες πολύ επικίνδυνες. Επομένως, οφείλει κανείς να είναι εξαιρετικά προσεκτικός για το που θα παραδόσει τον εαυτό του.

Μπορεί ωστόσο να τεθεί μια πολύ εύλογη ερώτηση: Γιατί οι άνθρωποι γενικά δεν θυμούνται περασμένες ζωές τους;
Επειδή η Ανώτερη Σοφία έχει φροντίσει να υπάρχει μια ασφαλιστική δικλείδα. Ο άνθρωπος, ο συνηθισμένος άνθρωπος, δεν είναι καλό να θυμάται το παρελθόν του, για πολλούς λόγους. Θα ήταν βλαπτικό για την ψυχική του ισορροπία να θυμάται περασμένους θανάτους, εχθρούς και κακές του πράξεις. Ο άνθρωπος οφείλει να κινείται προς τα εμπρός, προς το μέλλον. Η πρόσδεσή του στο παρελθόν μπορεί να είναι καταστροφική. Γι΄αυτόν ακριβώς το λόγο πολλές θρησκείες δεν επιμένουν στο σημείο αυτό -της μετενσάρκωσης.

Εντούτοις τα παραπάνω δεν ισχύουν στην περίπτωση πολύ εξελιγμένων ατόμων. Έτσι, ο Πυθαγόρας μπορούσε να ανατρέξει πίσω κατά είκοσι ζωές. Ο Διδάσκαλος «Μ» δηλώνει: Εμείς θυμόμαστε τις περασμένες Μας υπάρξεις, επειδή πρέπει να συντηρούμε τους δεσμούς φιλίας και συνεργασίας του παρελθόντος.

Είναι δε εξόχως ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς τις προσπάθειές Του να αφυπνίσει στη συνειδητότητα της Ουρουσβάτι -της Έλενας Ρέριχ- το παρελθόν της, κυρίως μέσω οραμάτων και ονείρων. Αυτό όμως ήταν επιβεβλημένο να γίνει στην περίπτωσή της, επειδή προοριζόταν για ένα τεράστιο έργο ευθύνης, για μια μεγάλη αποστολή, και επειδή έπρεπε να κάνει το τελευταίο της μεγάλο βήμα προς την ολοκλήρωση.
Το τελικό πύρινο επίτευγμα απαιτούσε πράγματα: επίτευξη συνειδησιακής συνέχειας, ώστε να καταλάβει την υψηλή της Θέση στους κόλπους της Ιεραρχίας, αφενός, και, αφετέρου, να θυμηθεί τους περασμένους αγώνες και σχέσεις, οι οποίες οδήγησαν στην τωρινή της συνεργασία με τον συγκεκριμένο Διδάσκαλό της και τα υπόλοιπα Μέλη της Αδελφότητας. Το δεύτερο πράγμα ήταν μια μεγάλη θυσία εκ μέρους της, η οποία είχε να κάνει με την ασφάλεια της Γης, την επιγείωση της Διδασκαλίας, και τη θεμελίωση της Έκτης ανθρώπινης Φυλής.
Φυσικά, μέσα σε όλα αυτά έπαιζε και το γεγονός ότι, για την τελική της έξοδο από τον Κύκλο της Επαναγέννησης πάνω στη Γη, έπρεπε να ανοιχτούν και να μεταλλαχθούν όλα τα πύρινα κέντρα της, μεταξύ των οποίων και το Δισκοπότηρο -αυτή η άφθαρτη αποθήκη όλης της μνήμης του παρελθόντος.

Και μ΄αυτό φτάσαμε σ΄ένα τελευταίο ζήτημα που αφορά τη συζήτησή μας: Την έξοδο από την ενσάρκωση.
Ο Κύκλος της Μετενσάρκωσης, παρόλο που αποτελείται από αμέτρητες χιλιάδες ένσαρκων υπάρξεων πάνω στη Γη -και άλλων τόσων θανάτων, βέβαια- κάποτε πρέπει να κλείσει οριστικά. Η επανενσαρκούμενη Μονάδα θα φορέσει για τελευταία φορά το σάρκινο φόρεμά της. Και έπειτα θα λυτρωθεί από τον Τροχό της Γέννησης και του Θανάτου. Νέοι, μεγάλοι ορίζοντες εμπειρίας και εξέλιξης την περιμένουν, όταν ολοκληρώσει τα μαθήματά της πάνω στο σχολείο της Γης. Μπορεί να ξανάρθει, αν το επιθυμεί, ως Σωτήρας και ως Φορέας κάποιας μεγάλης Υπηρεσίας στον Κόσμο.

Κάποτε, λοιπόν, θα υπάρξει μια τελευταία ενσάρκωση για την επανενσαρκούμενη Οντότητα, τη Μονάδα. Πρέπει όμως να σημειώσουμε πως η τελευταία ενσάρκωση μπορεί να είναι η κορύφωση δύο εκ διαμέτρου αντίθετων πορειών: είτε ανοδικής είτε καθοδικής, πάνω στη σπείρα της εξέλιξης. Η δεύτερη περίπτωση, ευτυχώς μάλλον σπάνια, σηματοδοτεί την κατάληξη μιας πορείας προϊούσας εξαχρείωσης, με αποτέλεσμα να σπάσει το νήμα που συνδέει τον κατώτερο άνθρωπο με το θεϊκό αθάνατο στοιχείο. Ένα τέτοιο άτομο, όταν έρθει η φοβερή στιγμή του τέλους της γήινης διαδρομής του, δεν μπορεί, αφού έχει χάσει το θεό Σπινθήρα, ούτε να επανενσαρκωθεί πλέον, ούτε να μεταβεί σε ανώτερες σφαίρες ύπαρξης. Είναι καταδικασμένο να περιπλανιέται στις ζοφερές κατώτερες σφαίρες ακολουθώντας μια εφιαλτική πορεία αποσύνθεσης ως την τελική διάλυση. Τέτοιες οντότητες προσπαθούν με κάθε τρόπο να αντλήσουν δυνάμεις απομυζώντας άλλους ενσαρκωμένους ανθρώπους, εξωθώντας τους σε πράξεις εγκληματικές και εξευτελιστικά πάθη που επιφέρουν μεγάλη βλάβη και στους ίδιους τους υποκείμενους σ΄αυτό το βαμπιρισμό και στο περιβάλλον. Μέσω αυτής της απομύζησης ξένης ενέργειας, οι κακοήθεις απενσαρκωμένες οντότητες -πρώην άνθρωποι καταφέρνουν να παρατείνουν την άθλια ύπαρξή τους στα κατώτερα στρώματα του Λεπτοφυούς Κόσμου, τα οποία γειτνιάζουν με το γήινο πεδίο. Οι Λατίνοι αποκαλούσαν αυτές τις οντότητες Lemures και incubi. Πάντως, παρά τη λυσσασμένη τους επιθυμία να γευτούν τις ικανοποιήσεις από τα κατώτερα πάθη της ένσαρκης ζωής, και παρά την πανουργία και την επινοητικότητα των προσπαθειών τους, είναι ανίσχυροι να εισχωρήσουν εκεί όπου επικρατεί αγνότητα σε όλα τα επίπεδα διαβίωσης και ισχυρός δεσμός με τον Ανώτερο Κόσμο. Η Διδασκαλία παρέχει πάμπολλες πληροφορίες για το ζήτημα αυτό.

Η πρώτη όμως περίπτωση λήξης της γήινης διαδρομής σημαίνει την αποφοίτηση με άριστα από το σκληρό αυτό σχολείο της ενσάρκωσης και την προαγωγή σε μια ανώτερη κατάσταση ύπαρξης. Η τελευταία ενσάρκωση είναι δύσκολη και επώδυνη, αλλά περικλείει ένα σπουδαίο πνευματικό επίτευγμα -διαβατήριο για μια ανώτερη βαθμίδα του Είναι. Κι αυτό επίσης περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια στη Διδασκαλία.
Η Διδασκαλία της Ζωής, η Άγκνι Γιόγκα, είναι ο καλύτερος Οδηγός για μια ευτυχισμένη ύπαρξη.

30/03/10
Η ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΧΗ
ΕΠΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
«Σας πρετρέπω να προσβλέψετε στη μετενσάρκωση με αυστηρή επιστημονικότητα.
Αν μπορείτε να υποστηρίξετε ότι το Σύμπαν έχει οποιαδήποτε άλλη δομή, Εμείς θα σας κρατήσουμε μια έδρα καθηγητή Θεολογίας και θα σας υποσχεθούμε μια κηδεία πρώτης τάξεως, γιατί, πραγματικά, στα μάτια των φωτισμένων θα έχετε ήδη αποφασίσει να πεθάνετε.
Διαβάστε προσεκτικά τα γραπτά των Διδασκάλων..., και θα εκπλαγείτε από το πόσο ομόφωνα σε όλους του αιώνες Εκείνοι μίλησαν για τη μετάλλαξη της ζωής.
Το μονοπάτι του Φωτός θα εμφανιστεί όταν τολμήσετε να κοιτάξετε επιστημονικά και χωρίς προκαταλήψεις.»
[«ΦΥΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΜΟΡΥΑ», ΦΩΤΙΣΗ, βιβλίο Β΄]

«Αλήθεια, υπάρχουν αρκετοί τάφοι, νεκροταφεία και εκφοβισμοί!»
[«ΦΥΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΜΟΡΥΑ», ΦΩΤΙΣΗ, βιβλίο Β΄]

Πραγματικά, κάθε απροκατάληπτος νους θα αναγνωρίσει χωρίς δυσκολία τη λογική και επιστημονική συνέπεια της Τρίτης Εκδοχής.
Από το γεγονός της κοσμικής παλμικότητας, του αιώνιου Παλμού του Κόσμου, δεν μπορεί να εξαιρεθεί τίποτε. Την εισπνοή διαδέχεται η εκπνοή, τον χτύπο της καρδιάς η παύση, τη μέρα η νύχτα, τη ζωή ο θάνατος -και αντίστροφα, σ΄έναν αιώνιο Κύκλο.
Η ανακύκλωση της Ζωής είναι η μόνη βιοθεωρία που μπορεί να εξηγήσει και να λύσει πολλά μυστήρια και φαινομενικές αδικίες της Φύσης. Γιατί κάποιος γεννιέται μεγαλοφυής, κάποιος μέτριος, κάποιος ηλίθιος; Επειδή, απλούστατα, καθένας δρέπει τους καρπούς προγενέστερων μόχθων του.
Γιατί φέρει κανείς μέσα του σπέρματα ασθένειας; Επειδή, σε κάποιο παρελθόν, έσπειρε μέσα από συνήθειες και συμπεριφορές, αυτά τα σπέρματα.
Γιατί διαφέρουν τόσο πολύ οι συνθήκες γέννησης και διαβίωσης των ανθρώπων; Επειδή, για να εξελιχθούν, είναι ανάγκη να περάσουν μέσα από όλες τις καταστάσεις και εμπειρίες.
Γιατί υπάρχουν άμεσες και αυθόρμητες έλξεις και απώσεις προς πράγματα και πρόσωπα;
Πώς συμβαίνει τόσοι άνθρωποι να θυμούνται εμπειρίες από προγενέστερες ζωές ή από τα μεσοδιαστήματα των ενσαρκώσεών τους;
Όλα αυτά τα αινιγματικά και περίεργα γίνονται απλά και φυσικά όταν ερμηνευθούν πάνω στη βάση του Επαναγεννητικού Κύκλου.
Ας εξετάσουμε όμως και από ηθική σκοπιά το ζήτημά μας.
Πρώτα απ΄όλα, το να δίνεται σε κάθε πλάσμα ένα μακρύ σκοινί εμπειρίας, πιστοποιεί τη γενναιοδωρία της Δημιουργίας, καθώς αυτό, εκτός των άλλων, σημαίνει και άπειρες ευκαιρίες επιτυχίας.
Δεύτερον, εξασφαλίζεται η ισχύς της Ανώτερης Δικαιοσύνης. Όχι η αμήχανη δικαιολόγηση των αδικιών με την κακομοιριασμένη εξήγηση «άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου», αλλά η εμπιστοσύνη στους απαρασάλευτους Κοσμικούς Νόμους. Όταν γνωρίζει κανείς το αναπόφευκτο του αποτελέσματος σύμφωνα με την αιτία, ή, με άλλα λόγια, πως «ό,τι σπέρνεις θερίζεις», και γνωρίζει επίσης πως τίποτε δεν είναι τελεσίδικο μέσα στην απειροσύνη της Ύπαρξης, τότε ούτε αγανακτεί, ούτε μεμψιμοιρεί ούτε απελπίζεται. Γιατί κάθε ενσάρκωση και κάθε κατάσταση είναι απόρροια μιας προηγούμενης, αλλά και κάθε καινούργια δράση θα φέρει, αργά ή γρήγορα, εδώ ή αλλού, το αποτέλεσμά της. Έτσι ορίζει ο μεγάλος Νόμος του Κάρμα, ο νόμος της Κοσμικής Δικαιοσύνης. Από τις συνέπειες των ενεργειών μας είναι αδύνατον να ξεφύγουμε, γιατί ο «Δίκης οφθαλμός, ος τα πανθ΄ορά» είναι το αποτύπωμα κάθε ενέργειας -σκέψης, λόγου, πράξης- και αυτό εγγράφεται στην ίδια την αύρα μας.
Αυτή η γνώση και η κατανόησή της κάνει τον άνθρωπο πρώτα απ΄ όλα υπεύθυνο ον. Τον προφυλάσσει από αισθήματα απόγνωσης και μαυρίλας, του δίνει προοπτικές και τον εξοπλίζει με αγωνιστικότητα.
Αληθινά, η αποδοχή του Νόμου του Κάρμα και μόνο αρκεί να χτίσει μια ηθική προσωπικότητα.
Αν τώρα αντιτείνει κανείς ότι Ηθική και Επιστήμη δεν συνδέονται, θα υποστηρίξουμε το εντελώς αντίθετο. Η αληθινή Γνώση και η αληθινή Ηθική συνδέονται σε βαθμό ταύτισης. Η Ηθική είναι η υγιεινή του πνεύματος. Ηθική είναι η εφαρμογή των Κοσμικών Νόμων. Και η γνώση των Κοσμικών Νόμων είναι η ανώτατη Επιστήμη. Μπορούν να αμφισβητηθούν οι νόμοι, όπως είναι ο νόμος του Μαγνήτη (έλξης-άπωσης), του Κάρμα (δράσης-αντίδρασης), της Εξέλιξης, της Αλληλουχίας, της Κυκλικότητας;
Αλλού ίσως εντοπίσει το πρόβλημα ένας στοχαστικός νους: αν υπάρχει μια αέναη κυκλική επανάληψη, τότε μήπως είμαστε, εγκλωβισμένοι σ΄έναν φαύλο κύκλο, απ΄όπου δεν μπορούμε να ξεφύγουμε;
Ευτυχώς, η συμπαντική Σοφία δεν γνωρίζει αδιέξοδα. Δεν υπάρχει αδιέξοδο επειδή κάθε κύκλος δεν συμπίπτει εντελώς με τον προηγούμενο, αλλά κινείται σε λίγο διαφορετικό επίπεδο, έτσι ώστε να δημιουργείται μια σπειροειδής κίνηση. Όταν η κίνηση αυτή είναι ανοδική, έχουμε εξελικτική πορεία. Στην αντίθετη περίπτωση μιλάμε για ενελικτική πορεία.
Υπάρχουν περιστάσεις, κατά τις οποίες το Σύμπαν επιβάλλει καθοδική πορεία στο σπειροειδές και περιστάσεις, κατά τις οποίες επιβάλλει ανοδική πορεία. Το θέμα απαιτεί μεγάλη ανάπτυξη για να εξηγηθεί και οι δικές μας περιστάσεις τώρα δεν το επιτρέπουν αυτό. Μπορούμε όμως να πούμε με βεβαιότητα ότι το ανθρώπινο ον οφείλει να κινείται ανοδικά και μόνο. Και ότι η καθοδική πορεία μπορεί να του προξενήσει μεγάλες οδύνες, έως και ολοκληρωτική καταστροφή -απώλεια της Ζωτικής Μονάδας. Τότε μιλάμε για πραγματική συμφορά και πραγματικό -τον μόνο πραγματικό και αμετάκλητο- θάνατο.
Ο νόμος της Σπείρας είναι επίσης ένα γεγονός στη Φύση, γνωστό πλέον στην ανθρώπινη επιστήμη. Η δομή της σπείρας βρίσκεται μέσα σε κάθε οργανική δομή.
Όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι ο άνθρωπος οφείλει να αγωνίζεται έτσι ώστε κάθε νέος κύκλος ζωής να κινείται σε επίπεδο υψηλότερο του προηγούμενου. Σ΄αυτό έχει πάντα τη βοήθεια των Μεγάλων Διαθηκών, των Μεγάλων Διδασκαλιών, οι οποίες έρχονται την κρίσιμη στιγμή για να προσφέρουν την αναγκαία Καθοδήγηση.
Όταν οι προηγούμενες Διαθήκες έχουν διαστρεβλωθεί σε βαθμό πλήρους αλλοίωσης, τότε έρχεται η Νέα Διδασκαλία, για να αποκαθάρει τις παλιότερες και να προσθέσει τα νεότερα στοιχεία, τα οποία χρειάζονται για την επέκταση της ανθρώπινης συνειδητότητας.
Κάθε Διδασκαλία είναι προσαρμοσμένη στις συνθήκες της εποχής, στην οποία παρουσιάζεται. Είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες. Στην Εποχή του Πυρός προσφέρεται η Διδασκαλία του Πυρός. Είναι οι Οδηγίες προς τους ναυτιλλομένους της Γης και η σωσίβια λέμβος τους. Είναι το περιεχόμενο της συνειδητότητας του Νέου Ανθρώπου. Είναι, τελικά, η ώθηση για την κίνηση του Κύκλου, σε ατομικό και σε καθολικό επίπεδο, σε έναν ανώτερο δακτύλιο της σπείρας.
Το πρόβλημα είναι ότι, ενώ όλοι γνωρίζουν για την είσοδο της Υδροχοϊκής Εποχής, ελάχιστοι γνωρίζουν για την έλευση της Εποχής του Πυρός. Αλλά, κι αν ακόμη το γνωρίζει κανείς, δεν αντιλαμβάνεται τι ακριβώς σημαίνει αυτό και τι συνεπάγεται, πολύ περισσότερο πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί!
Η Εποχή ή Κύκλος του Πυρός, αποκαλείται στην ινδική Κοσμολογία Σάτυα Γιούγκα: Εποχή της Αλήθειας. Γι΄αυτό ένα από τα αναμενόμενα επακόλουθα του Νέου Κύκλου είναι η επικράτηση της αλήθειας. Έτσι, πολλές αλήθειες κρυμμένες ή χαμένες θα έρθουν στο φως. Δεν έχει κιόλας αρχίσει να συμβαίνει αυτό; Ποιος γνώριζε λίγα χρόνια πριν για την «αγιότητα» του Κωνσταντίνου του αποκαλούμενου Μεγάλου; Για την προέλευση των χριστιανικών μυστηρίων και συμβόλων; Για την μεταχείριση της Υπατίας;...
Βροχή αποκαλύψεων ήδη λαμβάνει χώρα. Μια μεγάλη αλήθεια είναι και η αλήθεια για την Μετενσάρκωση, την οποία σκοτεινές σκοπιμότητες μόχθησαν να σβήσουν από τη συνείδηση της ανθρωπότητας. Οι ίδιοι σκοτεινοί κύκλοι που αναγόρευσαν σε αγίους αιμοσταγείς τυράννους και πολέμησαν με λύσσα τις επιστημονικές ανακαλύψεις, όπως εκείνες του Γαλιλαίου και του Κοπέρνικου, οι οποίες γκρέμισαν το ψεύτικο οικοδόμημά τους, οι ίδιοι κύκλοι θέλησαν να ενταφιάσουν το γεγονός της Μετενσάρκωσης. Η αλήθεια όμως είναι πάντα νικήτρια στο τέλος. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού η Αλήθεια είναι η ίδια η Ζωή;
Όχι πια «άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου»-«αι βουλαί του Κυρίου» είναι γνωστές: είναι οι μεγάλοι Κοσμικοί Νόμοι.

23/03/10
Ο ΤΡΙΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ
Η ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΧΗ
ΣΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
Τώρα θα εξετάσουμε την τρίτη άποψη που αφορά το θεμελιώδες υπαρξιακό ερώτημα, και κάθε καλόπιστος αναγνώστης θα βγάλει τα συμπεράσματά του ως προς την ορθότητα των συλλογισμών και των επιχειρημάτων. Όσοι πάλι από ένστικτο ή διαίσθηση ή και ελπίδα έχουν ήδη ταχθεί υπέρ αυτής της άποψης, θα είναι σε θέση να προβάλλουν το «λόγον διδόναι» -την αιτιολόγηση της άποψής τους όταν και όπου χρειάζεται.
Ίσως η λεγόμενη «υλιστική» θεώρηση να μην υφίστατο καθόλου αν δεν είχε υποστηριχτεί και υιοθετηθεί ο μοιραίος διαχωρισμός Ύλης και Ζωής. Η έννοια της Ζωής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ιδιότητες της Νόησης ή Πνεύματος. Μπορεί, άραγε, να ισχυριστεί κανείς πως ακόμα και οι κατώτερες μορφές Ύλης, όπως π.χ. τα ορυκτά, στερούνται παντελώς κάποιου είδους νοημοσύνης; Αντίθετα, η όλη συμπεριφορά και οι αντιδράσεις τους στοιχειοθετούν την ύπαρξη κάποιας, υποτυπώδους έστω, νοημοσύνης.
Νοημοσύνη όμως σημαίνει Ζωή. Επομένως η Ύλη είναι ζωντανή. Έχει ζωή -είναι Ζωή.
Τώρα, κάποιοι θα πουν με «ιερή» αγανάκτηση: Μα, αυτό λέγεται Υλοζωισμός! Μάλιστα. Και πού είναι το κακό, εκτός μόνο στη σκέψη των φανατικών; Ποιος άνθρωπος θα συμπεριφερθεί καλύτερα στη Φύση -αυτός που υποτιμά την Ύλη ή αυτός που τη σέβεται ως μήτρα του Πνεύματος; Η απάντηση είναι προφανής, και υποδεικνύει τη ρίζα μύριων και μεγάλων κακών.
Η τρίτη θέση λοιπόν στο βασικό μας ερώτημα ξεκινάει από το αξίωμα της μεγάλης Ενότητας: Ύλη και Πνεύμα, ή Ζωή, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Με άλλα λόγια, η Ύλη διαθέτει Νοημοσύνη.
Νοημοσύνη σημαίνει αντίληψη, αντίδραση, και σκοπιμότητα, επιδίωξη. Αυτά τα γνωρίσματα αποτελούν το μεγάλο μυστήριο που ονομάζουμε συνείδηση ή συνειδητότητα (συν-είδηση: συνολική γνώση, αντίληψη), ένας όρος πολύ πιο ορθός από την επικρατούσα στη Δύση λέξη ψυχή, η οποία έχει προκαλέσει πολλή σύγχυση.
Οι άνθρωποι φαντάζονται συνήθως την ψυχή σαν κάτι στατικό και αμετάλλακτο, το οποίο είτε παράγεται από το σώμα και πεθαίνει μαζί του είτε έχει αυτόνομη ύπαρξη πέρα από το υλικό σώμα. Αυτή είναι τελείως λαθεμένη ιδέα, αφού στο Σύμπαν δεν υπάρχει τίποτε στατικό και αμετάβλητο. Άλλωστε, δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τρεις βασικές διαβαθμίσεις στην ψυχή: την ζωώδη, την καθαρά ανθρώπινη και την πνευματική ψυχή. Αυτό όμως δεν είναι τώρα το θέμα μας. Εμείς θα προτιμήσουμε τον όρο συνειδητότητα.
Είναι προφανές ακόμη και στην λιγότερο στοχαστική παρατήρηση ότι η συνειδητότητα έχει μεγάλη κλιμάκωση στη δυναμική, στην έκταση και στην ποιότητά της. Χονδρικά, απέχει πολύ η συνειδητότητα του φυτού από εκείνη του ζώου, και η τελευταία από την ανθρώπινη.
Στην πραγματικότητα η κλιμάκωση είναι άπειρη, ακόμη και μέσα στο ίδιο είδος: η συνειδητότητα του πρωτόγονου διαφέρει αβυσσαλέα από τη συνειδητότητα του μεγαλοφυούς. Αλλά και η μεγαλοφυϊα έχει κι αυτή τις διαβαθμίσεις της.

Συνοψίζουμε:
1. Ύλη-Ζωή-Νοημοσύνη ή Συνειδητότητα είναι έννοιες αδιαχώριστες.
2. Υπάρχει άπειρη διαφοροποίηση ή κλιμάκωση της Ζωής-Συνείδησης.
Ερχόμαστε τώρα σ΄ένα τρίτο δεδομένο, που ήδη έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο σημείωμα:
3. Η Ύλη είναι άφθαρτη, αιώνια, και δεν μπορεί να χαθεί. Επομένως, αυτό ισχύει και για την εμψυχώνουσα Ζωή-Πνεύμα-Νοημοσύνη-Συνείδηση-ψυχή -όπως κι αν αποκαλέσουμε αυτή την ενέργεια. Άρα, υπάρχει εσαεί. Άρα, προϋπάρχει της γέννησης και θα υπάρχει και μετά από το θάνατο της εξωτερικής μορφής.
Αφού η βασική Ενέργεια ούτε χάνεται ούτε πεθαίνει, τι είναι λοιπόν εκείνο που πεθαίνει; Η μορφή: η προσωρινή συγκρότηση υλικών ατόμων που ντύνει την εσωτερική Ενέργεια της Ζωής. Και πάλι όμως δεν χάνονται τα άτομα, απλώς αποσυνδέονται ή αποσυντίθενται.
Μπορούμε, λοιπόν, να ορίσουμε το Θάνατο ως τη διάλυση μιας μορφής, ενός περιβλήματος.
4. Η Ύλη, ναι μεν δεν χάνεται, υπόκειται όμως σε μεταμορφώσεις, μεταλλάσσεται. Το ίδιο και η Συνείδηση-Νοημοσύνη. Αυτή είναι μια αέναη διαδικασία. Ούτε μπορεί να γίνει αλλιώς, γιατί ακινησία θα σήμαινε τέλος, πέρας. Η ύπαρξη όμως δεν έχει πέρας, είναι άπειρη.
Υπάρχει, βέβαια, μια Πρώτη Αρχή-Θεμέλιο του Παντός, τη Ρίζα Χωρίς Ρίζα, το Κινούν Ακίνητο (κατά Αριστοτέλη), το Είναι (κατά Πλάτωνα), που είναι άπειρο, αναλλοίωτο, αμετάβλητο. Γι΄αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει κανένας λόγος. Είναι Άρρητο, Άφατο, Υπέρτατο Μυστήριο, «Νέτι, Νέτι» («Όχι Εκείνο, όχι Εκείνο», κατά τους Ινδούς). Δεν είναι αυτό το θέμα μας.
5. Η Ζωή λοιπόν κινείται. Ζωή και κίνηση είναι έννοιες ταυτόσημες. Πραγματικά, η Ζωή είναι Κίνηση. Αυτή η κίνηση προκαλεί τις αέναες αλλαγές και μεταμορφώσεις.

Πώς κινείται η Ζωή; Η Ζωή κινείται κυκλικά. Όλο το Σύμπαν και όλα στο Σύμπαν κινούνται σε κύκλο. Εξάλλου,η ευθεία κίνηση θα είχε, αναγκαστικά, αρχή και τέλος. Δεν θα μπορούσε να είναι ά-πειρη.
Η Ζωή, λοιπόν, κάνει κύκλους. Άρα, επαναλαμβάνεται. Η κυκλική κίνηση είναι ένα γεγονός αδιαμφισβήτητο, και, κατά συνέπεια και η κυκλική επανάληψη. Για παράδειγμα, η Γη μας κάνει τρεις περιφορές: μία γύρω από τον άξονά της, μία γύρω από τον Ήλιο, και μία ακολουθώντας την περιφορά του Ηλιακού Συστήματός μας γύρω από κάποιο άγνωστο κέντρο. Το ίδιο συμβαίνει με όλα τα ουράνια σώματα. Την κίνηση αυτή ακολουθεί υποχρεωτικά καθετί που βρίσκεται πάνω στο ουράνιο σώμα.
Η κυκλική περιφορά φέρνει τα πράγματα ξανά στο ίδιο σημείο -το φίδι αρπάζει την ουρά του. Αυτό δείχνει το αρχαίο σύμβολο του ουροβόρου όφι. Είναι δύσκολο, τότε, να κατανοηθεί πως δεν είναι δυνατόν να εξαιρείται η ανθρώπινη ύπαρξη από τον γενικό Κανόνα της Φύσης; Μια τέτοια παραδοχή θα ήταν παράλογη.
Επομένως, οφείλει κανείς να δεχτεί ότι η ανθρώπινη πορεία επαναλαμβάνεται κυκλικά ή περιοδικά. Έτσι, δεχόμαστε την πραγματικότητα που είναι ο Επαναγεννητικός Κύκλος.
Ο Επαναγεννητικός Κύκλος είναι περιοδική επανάληψη της γέννησης, επομένως και του θανάτου. Το ένα φέρνει το άλλο, το ένα ακολουθεί το άλλο, όπως η μέρα διαδέχεται τη νύχτα, η δραστηριότητα την ηρεμία, ή ο παλμός την παύση.
Μπορούμε, λοιπόν, να μιλάμε για Μετενσάρκωση πάνω σε μια πολύ λογική, και όχι μόνο διαισθητική ή απλώς αρεστή, βάση.
Η μετενσάρκωση αποτελεί μια πανάρχαια και παγκόσμια γνώση. Θα τη βρει κανείς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Δεν ήταν μόνο στην Ανατολή θεμελιώδης αντίληψη της βιοθεωρίας της αλλά και στη Δύση, όπου ιδρύθηκαν Μυστήρια.
Ας σταθούμε όμως στον ελλαδικό χώρο. Η Διδασκαλία της Μετενσάρκωσης ήταν βασική θέση σε όλες τις μυστηριακές Σχολές αλλά και όλων των μεγάλων Στοχαστών της. Είναι γνωστή η επιγραφή: Ότι παλαιός ο λόγος, ορφικός τε γαρ και πυθαγόρειος ο πάλιν άγων τας ψυχάς εις το σώμα και πάλιν από του σώματος ανάγων και τούτο κύκλω πολλάκις.
Ο Ορφέας λοιπόν και ο Πυθαγόρας πρέσβευαν την κυκλική αποδημία της ψυχής. Και ο μέγιστος φιλόσοφος του Δυτικού Κόσμου, ο Πλάτων, έθεσε τη μετενσάρκωση της ψυχής ως ακρογωνιαίο λίθο του μεγαλειώδους οικοδομήματος της φιλοσοφίας του. Την ίδια πεποίθηση διακήρυξαν επίσης ο Πίνδαρος, ο Πλούταρχος, οι Νεοπλατωνικοί -όλες οι ευγενέστερες και πιο βαθυστόχαστες φυσιογνωμίες της ελληνικής αρχαιότητας.
Είναι μήπως τυχαίο ή αμελητέο το ότι οι ευφυέστερες διάνοιες του πλανήτη βεβαιώνουν το ίδιο πράγμα;
Άνομα και σκοτεινά κέντρα επέβαλαν για μερικούς αιώνες τον ενταφιασμό αυτής της πανανθρώπινης πίστης επιδιώκοντας να συσκοτίσουν, να αποπροσανατολίσουν και να τρομοκρατήσουν το ανθρώπινο πνεύμα με το φόβητρο του θανάτου και της αιώνιας κόλασης, έτσι ώστε να το αλυσοδέσουν χειροπόδαρα στο κατώτερο υλικό πεδίο.
Η Αλήθεια όμως δεν μπορεί να πεθάνει, γιατί Πραγματικότητα και Αθανασία είναι ένα και το αυτό. Έτσι, παρ΄όλες τις λυσσαλέες προσπάθειες, η ωραία Αλήθεια αναδύθηκε πάλι στην επιφάνεια της ανθρώπινης συνείδησης, και εξαπλώνεται με ταχύτητα πυρκαγιάς.
Παράλληλα μ΄αυτή τη διαδικασία, είναι τώρα ανάγκη να κατανοηθεί στη σωστή της διάσταση, χωρίς επιπόλαιη αντιμετώπιση, διαστρεβλώσεις και παρανοήσεις. Είναι ανάγκη, εκτός από τη λογική, να εξεταστεί και η ηθική της διάσταση, καθώς επίσης ο τρόπος λειτουργίας και η σκοποθεσία που τη διέπει. Και τότε η Ύπαρξη θα προσλάβει το αληθινό και υπέροχο νόημά της.

16/03/10
ΔΥΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
Συνεχίζουμε το στοχασμό πάνω στις τρεις βασικές θέσεις που αφορούν την ύπαρξη. Ας τις επαναλάβουμε συνοπτικά:
1.Θεολογική:
Η ύπαρξη, με την έννοια της συνειδητής ζωής -ή ψυχής- έρχεται από το μηδέν (ανυπαρξία), αλλά καταλήγει να γίνει άπειρη.
2.«Υλιστική»:
Η συνειδητή ζωή έρχεται από το σκοτάδι της μη συνειδητής ύπαρξης και, μετά τη γήινη διαδρομή, ξαναβυθίζεται στο σκοτάδι.
3.Φιλοσοφική:
Η ύπαρξη κάθε μονάδας ζωής χωριστά και του συνολικού αθροίσματός τους είναι ατέρμονη και άπειρη. Δεν γνωρίζει αρχή ούτε και τέλος. Γνωρίζει μόνο κύκλους και μεταλλαγές.
Αλλάξαμε λίγο τη σειρά, αλλά δεν υπάρχει λόγος ορισμένης σειράς. Επίσης, βάλαμε τη λέξη υλιστική εντός εισαγωγικών για λόγους που θα εξηγήσουμε πιο κάτω. Στην πραγματικότητα, και οι άλλοι δύο χαρακτηρισμοί θα έπρεπε να μπουν σε εισαγωγικά, διότι δεν είναι κυριολεκτικές.
Ξεκινάμε με την πρώτη -τη θεολογική άποψη. Ο όρος «θεολογία» σημαίνει την επιστήμη που εξετάζει και αναφέρεται στην έννοια της θεότητας. Η λέξη έχει την απαρχή της στον μεγάλο Μύστη και Ιδρυτή Μυστηρίων, τον Ορφέα. Οι ορφικές ιδέες όμως περί θεότητας και ψυχής είναι σε πλήρη διαφωνία με τις αντίστοιχες έννοιες των στενοκέφαλων σφετεριστών της ιερής λέξης «θεολόγος».
Η θεωρία των «θεολόγων» αυτών για την ψυχή είναι τόσο αυταπόδεικτα ανόητες και αντιεπιστημονικές για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, ώστε δεν αξίζουν καν ανάλυσης. Διότι:
o Από το τίποτε δεν παράγεται τίποτε. Η δημιουργία από το μηδέν, είτε του Κόσμου είτε της Ψυχής, είναι απολύτως γελοία.
o Είναι επιστημονικό δεδομένο αναμφισβήτητο ότι η Ύλη είναι άφθαρτη και, επομένως, παντοτεινά υπάρχουσα.
o Ό,τι έχει αρχή έχει αναπόφευκτα και τέλος.
o Από ηθική σκοπιά, θα ήταν η αποθέωση της αδικίας αν μία και μόνη γήινη ζωή, η οποία ποικίλλει πολύ σε συνθήκες και περιστάσεις για τα διάφορα ανθρώπινα όντα, έκρινε την αιώνια κόλαση ή ευδαιμονία κάθε ψυχής.
Θα ήταν όμως υπέρτατα άδικο και σκληρό για όλα τα άλλα πλάσματα της Δημιουργίας, στα οποία δεν δίνεται καμία προοπτική ευτυχίας εδώ ή αλλού αλλά ούτε και μέλλον. Η μικροψυχία των «θεολόγων» ατιμάζει, αιώνες τώρα, τον Θεό και τη Δημιουργία.
Και η ιδέα μιας αιώνιας στατικής κατάστασης κόλασης ή παραδείσου σ΄ένα δυναμικό και άπειρο Σύμπαν είναι παράλογη και ευτελής. Άλλωστε ένας τέτοιος «παράδεισος» θα ήταν απερίγραπτα βαρετός. Αλλά οι παραλογισμοί των «θεολόγων» δεν έχουν αρχή και τέλος. Τι να πει κανείς για τις χρονολογίες τους της Δημιουργίας, τι να πει για τον εξωκοσμικό Θεό τους, Δημιουργό του Άπειρου Σύμπαντος, ο οποίος εστιάστηκε στον απειροελάχιστο κόκκο άμμου που είναι η Γη; Και τι να πεις για τον «μονογενή» του Γιο που τον θυσίασε ανελέητα για την χωρίς κόπους σωτηρία των «πιστών»;
Όλοι αυτοί οι παραλογισμοί είναι αποτέλεσμα αμάθειας, στενοκαρδίας και κακότητας, που διέστρεψαν σε βαθμό αγνώριστο τη Μεγάλη Διδασκαλία. Η διαστρέβλωση αυτή προκάλεσε συσκότηση της ανθρώπινης συνειδητότητας, με συνέπεια αφενός τη διάπραξη αμέτρητων και αποτρόπαιων εγκλημάτων μέσα στους αιώνες, και αφετέρου στην απαξίωση της Θρησκείας και στην άρνηση του Ανώτερου Κόσμου. Τι πιο ολέθριο και τραγικό απ΄αυτό;
Επομένως, είναι ιερή υποχρέωση καθενός που έχει τη δυνατότητα να αποκαταστήσει την Αλήθεια και να βοηθήσει στο ξέπλυμα των «Μεγάλων Εικόνων».
Έχει έρθει ο καιρός.

Ερχόμαστε στην «υλιστική» θεώρηση. Τα εισαγωγικά σημαίνουν ότι ο χαρακτηρισμός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Γιατί;
Ας απαντήσουμε με τα λόγια της Διδασκαλίας:
¨Η Ουρουσβάτι γνωρίζει ότι ιδεαλισμός και υλισμός είναι παραπλανητικές έννοιες. Θα υπάρξουν κάποιοι που θα πουν ότι τα τέσσερα θεμέλια που κατονόμασα(η αντίληψη του παρελθόντος, η αντίληψη των μακρινών κόσμων, η αντίληψη του Λεπτοφυούς Κόσμου και η αντίληψη της Ιεραρχίας... Μόλις αφομοιωθούν, η πιο συνηθισμένη ζωή θα μεταμορφωθεί σε μια ωραία πραγματικότητα. [ΥΠΕΡΓ.ΙΙ, 401]), είναι ιδεαλιστικά και δεν συμμορφώνονται με μια υλιστική άποψη. Αλλά οι μορφωμένοι αυτοί αρνητές δεν έχουν μπει στον κόπο να εξετάσουν κάθε έννοια από μια αληθινά υλιστική σκοπιά...
Αν εξετάσουμε κάθε έννοια από την υλιστική άποψη, θα έρθουμε στο συμπέρασμα ότι κάθετι υπαρκτό είναι ύλη. Τι γίνεται όμως με τις ιδεαλιστικές πεποιθήσεις; Κι αυτές επίσης δεν μπορούν να είναι εκτός ύλης, παρόλο που αγγίζουν τα ανώτατα στρώματά της. Έτσι βλέπουμε ότι και ο υλισμός και ο ιδεαλισμός είναι φτωχά προσδιορισμένες έννοιες.
Ο άνθρωπος αγωνίζεται να αναγνωρίσει τη Μεγάλη Πραγματικότητα και γι΄αυτό κατέχει την ικανότητα να σκέφτεται λογικά. Έχει φτάσει στο ορθό συμπέρασμα ότι η σκέψη είναι ενέργεια, και αυτό δείχνει ότι η έγκυρη έρευνα θα φέρει απτά αποτελέσματα... Είναι καιρός να πεταχτούν όλες οι ξεπερασμένες έννοιες...
Ο Στοχαστής προειδοποιούσε τους μαθητές Του να μη γίνονται θύματα περιορισμένων, οπισθοδρομικών ορισμών.¨
[ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ II, 402]
Δεν υπάρχει ύλη χωρίς πνεύμα (συνειδητή ζωή σε άπειρη διαβάθμιση), ούτε πνεύμα χωρίς ύλη. Επομένως, και οι δύο προσδιορισμοί -υλιστής, ιδεαλιστής- είναι άκυροι και η αντιπαράθεσή τους δείχνει άγνοια. Η επιστημονική έρευνα έχει αναγνωρίσει ότι η σκέψη είναι ενέργεια, και ότι, τελικά, τα πάντα είναι ενέργεια. Δεν υπάρχει παρά μόνο ενέργεια. Οι καταστάσεις όμως και οι διαβαθμίσεις της ενέργειας υπόκεινται σε άπειρη ποικιλία και διαφοροποίηση. Η ενέργεια κλιμακώνεται σύμφωνα με τη δονητική της ισχύ. Όσο πυκνότερη, χονδροειδέστερη, τραχύτερη η ενέργεια, τόσο μικρότερος ο αριθμός δονήσεών της -και αντίστροφα.
Έπειτα από την κατανόηση των παραπάνω, είναι άραγε δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τη μεγάλη αλήθεια ότι το Σύμπαν δεν είναι παρά ένα απέραντο άθροισμα συνειδητοτήτων; Ότι η Συνείδηση είναι η μόνη Πραγματικότητα; Ότι αυτή δημιουργεί όλα τα φαινόμενα, όλες τις μορφές, όλες τις καταστάσεις; Αφού, λοιπόν, ακόμη και η κατώτερη ύλη -ενέργεια είναι άφθαρτη και δεν μπορεί να χαθεί, πώς είναι δυνατόν να χαθεί η ανώτερη ενέργεια -η Συνείδηση; Συνείδηση όμως, ή συνειδητότητα, είναι μια άλλη λέξη για εκείνο που ο πολύς κόσμος ονομάζει ψυχή. Η ψυχή , λοιπόν, όντας άφθαρτη και ανώλεθρη ενέργεια, ήταν, είναι, και θα είναι. Υπήρχε, υπάρχει, θα υπάρχει. Τόσο απλά.
Έτσι, η «υλιστική» άποψη καταρρίπτεται τόσο ως ονοματολογία, όσο και ως συλλογιστική.
Και μένει να εξετάσουμε την Τρίτη θέση, αυτό όμως στο επόμενο σημείωμά μας.

09/03/10
ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
Τις προάλλες, στη διάρκεια μιας τηλεοπτικής συζήτησης, ένας γνωστός και πολύ επιτυχημένος επιχειρηματίας, με αφορμή αναφορές σε κερδοσκοπικά παιχνίδια και κερδοσκόπους, παρατήρησε τα εξής:
Γιατί να κατηγορούμε τους κερδοσκόπους; Όλοι επιδιώκουν το κέρδος. Ξέρετε να υπάρχει λέξη «χασοσκόπος»; Καθένας επιζητεί να κερδίσει, και αυτό είναι πολύ φυσικό!»
Πράγματι, έτσι είναι. Το κέρδος αποζητούν όλοι, όχι την απώλεια, τη ζημιά. Σ΄αυτό όμως μπορούμε να προσθέσουμε δύο παρατηρήσεις.
Πρώτον, μπορεί να διαφέρει εξαιρετικά το είδος του κέρδους, στο οποίο καθένας δίνει προτεραιότητα στη ζωή του. Και δεύτερον, η επιδίωξη του κέρδους οφείλει να μην παραβιάζει ηθικούς κανόνες.
Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, προκύπτει το ερώτημα: Ποιο είναι το μεγαλύτερο κέρδος ή όφελος, το οποίο αξίζει να κυνηγήσει ένας άνθρωπος στη ζωή του; Φυσικά, απόλυτες απαντήσεις δεν υπάρχουν, καθώς οι περιστάσεις ζωής του κάθε ατόμου ποικίλλουν. Ωστόσο, μπορεί η ερώτηση να συνοψιστεί ως εξής: τα υλικά ή τα πνευματικά οφέλη αξίζουν περισσότερο; Ή, για να θέσουμε λίγο διαφορετικά: τα πρόσκαιρα ή τα μόνιμα; Σε ποια κατηγορία κέρδους πρέπει να δίνεται προτεραιότητα;
Η απάντηση σ΄αυτό το ερώτημα εξαρτάται από την απάντηση σ΄ένα άλλο, απολύτως θεμελιώδες, ερώτημα, στο οποίο έχουμε ήδη αναφερθεί: Η ύπαρξη συνίσταται σε μια γήινη ζωή μόνο, είναι δηλαδή απλώς ένα ολιγόχρονο ταξίδι χωρίς πριν ή μετά, ή είναι μια άπειρη διαδικασία;
Όταν αποφασίσει κανείς τι από τα δύο αυτά ισχύει, τότε η επιλογή είναι πολύ εύκολη. Αν ισχύει το πρώτο, τα υλικά κέρδη μετράνε περισσότερο, διαφορετικά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Επομένως, το ερώτημα πρέπει οπωσδήποτε να απαντηθεί. Αλλά, για να απαντηθεί, πρέπει να ψάξει κανείς, να προβληματιστεί, να στοχαστεί. Είναι το σπουδαιότερο ερώτημα που θέτει η ζωή. Αξίζει λοιπόν η πιο σοβαρή ενασχόληση και έρευνα για το ζήτημα αυτό.
Όπως επισημαίνει η Διδασκαλία μας, η σκέψη οδηγεί ανυπερθέτως σε αποτελέσματα. Η σκέψη είναι οδηγός στη ζωή. Τα αποτελέσματα είναι ανάλογα με την ορθότητα, την ποιότητα, τη δύναμη, το ύψος και το βάθος της σκέψης. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς την αλήθεια της διατύπωσης «όπως σκέφτεται μέσα στην καρδιά του ο άνθρωπος, έτσι και είναι». Πραγματικά είμαστε όπως σκεφτόμαστε.
Όταν η σκέψη είναι βαθιά, εστιασμένη και επίμονη, την ονομάζουμε στοχασμό ή διαλογισμό. Η Διδασκαλία ορίζει την ανθρώπινη οντότητα ως τον «στοχαστή που έχει υπάρξει ανά τους αιώνες». Και η λέξη man παράγεται από τη σανσκριτική ρίζα man: σκέφτομαι, εξ ου και manas: νους.
Έτσι, λοιπόν, ας στοχαστούμε πάνω στο ερώτημά μας.

Μπορούμε να σκεφτούμε τρεις εκδοχές.
Πρώτη: Ο άνθρωπος έρχεται από το τίποτε, από την ανυπαρξία, ζει ένα διάστημα μικρότερο ή μεγαλύτερο, ευτυχέστερο ή δυστυχέστερο, και ξαναβυθίζεται στην ανυπαρξία. Σαν μια μικρή αναλαμπή στο απέραντο σκοτάδι. Αυτή είναι η λεγόμενη «υλιστική» άποψη.

Δεύτερη εκδοχή: Πριν από τη σύλληψη και κυοφορία, το ανθρώπινο ον είναι ανύπαρκτο, αλλά μετά τη σύλληψη στη μήτρα του χαρίζεται μια ψυχή, η οποία, μετά το τέλος της γήινης διαδρομής, παραμένει εσαεί. Σ΄αυτό το σημείο η θεωρία μπερδεύεται, αλλά, κατά την επικρατούσα άποψη, η ψυχή παραμένει χωρίς συναίσθηση ύπαρξης, εωσότου έρθει η Ημέρα της Κρίσης, η οποία συμπίπτει με τη Δευτέρα Παρουσία. Τότε επανακτά το διαλυμένο σώμα της (ή μήπως άλλο καινούργιο; -μάλλον όμως το παλιό, αφού η αποτέφρωση του θεωρείται αμάρτημα, διότι το καταστρέφει), και έκτοτε ζει αιωνίως είτε στον Παράδεισο είτε στην Κόλαση, ανάλογα με τα έργα της κατά την ολιγόχρονη διαμονή της στη Γη. Κύρια αρετή είναι φυσικά η πίστη στην όποια Θρησκεία της έτυχε στην γεωγραφική περιοχή όπου φύτρωσε. Αυτή είναι η θεολογική εκδοχή.

Τρίτη εκδοχή: Η ανθρώπινη ψυχή προϋπάρχει της γέννησης στη Γη και εξακολουθεί να υπάρχει και μετά από την αναχώρησή της από αυτήν.
Εδώ τώρα συναντάμε δύο θέσεις: Κατά την πρώτη, η ψυχή ενσαρκώνεται μια φορά σ΄αυτόν τον κόσμο, αφού έρθει από άλλες καταστάσεις ύπαρξης και σε άλλες καταστάσεις θα ξαναβρεθεί μετά το φυσικό θάνατο.
Η δεύτερη, επικρατέστερη, θέση είναι η γνωστή μετενσάρκωση, η επαναλαμβανόμενη γέννηση πάνω στη Γη, και με συνειδητή ύπαρξη σε άλλες σφαίρες ή κόσμους, στα μεταξύ των ενσαρκώσεων διαστήματα. Αυτή η ανακύκλωση έχει το νόημα της απόκτησης εμπειρίας και της σταδιακής τελειοποίησης του ανθρώπου μέσα από το μακραίωνο ταξίδι της ψυχής του.
Αυτή είναι η φιλοσοφική εκδοχή.

Αφού εκθέσαμε με συντομία τις βασικές θεωρίες της μοίρας του ανθρώπου σε ό,τι αφορά την ύπαρξη του, ας εξετάσουμε τις πιθανότητες και τις λογικές βάσεις καθεμίας.
Μια μικρή παρένθεση: Πολλοί ίσως απορήσουν με αυτήν εδώ την αναζήτηση, λέγοντας -μα, έχουμε προ πολλού καταλήξει ως προς αυτό το ζήτημα! Ασφαλώς, πρέπει όμως να λάβουμε υπόψη μας δύο πράγματα. Πρώτον, εκείνους που ξεκινάνε τώρα ή που δεν έχουν καν αντιμετωπίσει μέσα τους το ερώτημα. Δεύτερον, ότι δεν είναι αρκετό να πιστεύουμε κάτι αλλά και να μπορούμε να το υποστηρίξουμε λογικά, σύμφωνα με την αρχαία θέση «επίστασθαι και λόγον διδόναι» -να γνωρίζεις και να μπορείς να λογοδοτήσεις για τη γνώση σου, να τη θεμελιώσεις πάνω σε λογικά επιχειρήματα.
Μερικές φορές βέβαια τα λογικά επιχειρήματα περιττεύουν. Όταν μέσα από μια άμεση κατανόηση, μέσα από μια άμεση φώτιση της συνειδητότητας, μπορεί κανείς να αναγνωρίσει την αλήθεια, ή μη, ενός πράγματος. Και τότε, όμως, θα χρειαστεί τους αναγκαίους συλλογισμούς για να καθοδηγήσει τη συνειδητότητα των άλλων -όσων το επιθυμούν, εννοείται. Είναι κανόνας και νόμος απαράβατος να μην εξαναγκάζεται η συνειδητότητα του άλλου. Το να σέρνεις κάποιον προς μια κατεύθυνση σημαίνει να βάζεις μια μυλόπετρα στο λαιμό σου, προειδοποιεί η Διδασκαλία. Εξάλλου, οποιαδήποτε πίεση, προπαγάνδα ή προσηλυτισμός συνιστά εξευτελισμό και ταπείνωση αυτού ακριβώς που προσπαθείς να εξυψώσεις.
Πρέπει να είναι κανείς εξαιρετικά προσεκτικός στο πώς διαχειρίζεται υψηλά και ιερά θέματα -κάθε υποβιβασμός είναι απαράδεκτος. Η πληροφόρηση όμως όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά και είναι χρέος μας, όπως βέβαια, η εξήγηση και απλούστευση της Διδασκαλίας.
Ναι, λοιπόν, στην πληροφόρηση, στη διάδοση δι΄αυτού του τρόπου, όχι όμως στην πίεση ή στην προσπάθεια να πείσουμε. Ναι στο κάλεσμα, όχι όμως στο σπρώξιμο μέσα στην πόρτα. Όλες οι παραινέσεις του κόσμου δεν πρόκειται να πείσουν τη συνειδητότητα που είναι ανέτοιμη ή και σβησμένη. Η καρδιά θα μείνει σιωπηλή. «Μη ζητάτε οπαδούς, αλλά από καρδιάς να καλωσορίζετε αυτούς που χτυπούν την πόρτα» -ας θυμόμαστε αυτή τη συμβουλή. Όπως πρέπει να θυμόμαστε τις πολλές δηλώσεις του Διδασκάλου ότι η Ιεραρχία δεν εργάζεται με τα πλήθη, ότι ποτέ δεν στηρίχτηκε στην ποσότητα αλλά μόνο στην ποιότητα. Ούτε κι όταν κάποιος αποχωρεί πρέπει να λυπόμαστε. Ας πούμε τότε: «Γειά σου, περαστικέ!»
Πέρα απ΄όλα αυτά, οφείλει κανείς να είναι σε θέση να υπερασπιστεί τις ιδέες του και τα Ιερά Πρόσωπα όταν χρειαστεί. Και για να το κάνει αυτό είναι ανάγκη να διαθέτει τον ανάλογο εξοπλισμό -γνώση, πίστη και πάνω απ΄όλα αγάπη γι΄αυτό που υπερασπίζεται.

Η παρένθεση όμως έγινε μεγάλη, οπότε η εξέταση των τριών θέσεων θα πραγματοποιηθεί στο επόμενο σημείωμά μας.
Μιας και έγινε έτσι, ας κλείσουμε τον κύκλο από εκεί που τον αρχίσαμε: το κέρδος.
Οι αρχαίοι Έλληνες τιμούσαν ιδιαίτερα τον θεό Ερμή, στον οποίο απέδιδαν διάφορους χαρακτηρισμούς, όπως ψυχοπομπός, αγγελιοφόρος των θεών, κ.τ.λ. Μεταξύ άλλων, τον χαρακτήριζαν «κερδώος».
Εξαιτίας αυτού, θεωρήθηκε θεός και προστάτης του εμπορίου και του υλικού κέρδους.
Πιστεύουμε πως αυτή η ερμηνεία είναι απλοϊκή και χυδαία. Ο Ερμής ήταν μεσάζων μεταξύ θεών και ανθρώπων. Το πρωτότυπό του, ο Αιγυπτιακός Ερμής ο Τρισμέγιστος, ήταν το σύμβολο της Ανώτερης Σοφίας. Επομένως, τα κέρδη που αποφέρει ο θεϊκός Αγγελιοφόρος είναι εκείνα που γεμίζουν όχι το πορτοφόλι, αλλά το θησαυροφυλάκιο του Δισκοπότηρου. Και το μόνιμο, αναπαλλοτρίωτο και ανεκτίμητο αυτό κέρδος είναι η Ιερή Διδασκαλία. Δεν υπάρχει τίποτε πολυτιμότερο.

02/03/10
Η ΣΚΕΨΗ
Η σκέψη είναι το σημαντικότερο πράγμα, η μεγαλύτερη δύναμη. Χτίζει ή γκρεμίζει. Σώζει ή αφανίζει. Δημιουργεί ή καταστρέφει. Η σωστή σκέψη συγκροτεί τον σωστό άνθρωπο.
Υπάρχει ένα γνωστό ρητό: Προηγείται η σκέψη και ακολουθεί η ενέργεια. Πρώτα σκεφτόμαστε και μετά ενεργούμε. Αν μερικές φορές φαίνεται σαν κάτι να γίνεται χωρίς προηγούμενη σκέψη, αυτό συμβαίνει επειδή η σκέψη έχει λάβει χώρα πολλές φορές στο παρελθόν, ώστε η πράξη μοιάζει σαν αυτόματη. Υπάρχουν πολλών ειδών σκέψεις -σκέψεις επιπόλαιες, μηχανικές, λαθεμένες, ανόητες, «μυρηκαστικές», κακόβουλες ή τα αντίθετά τους. Οι σκέψεις που ενδιαφέρουν είναι εκείνες που αναφέρονται σε ουσιαστικά ζητήματα της Ύπαρξης και εκείνες που καθορίζουν τα πεπρωμένα ατόμων και συνόλων.
Εφόσον η σκέψη καθορίζει τη μοίρα μας, είναι πρώτη προτεραιότητα η καλλιέργειά της. Αυτή πρέπει να αρχίζει από τα πρώτα χρόνια της ένσαρκης ζωής, αλλά είναι μια διαδικασία που πρέπει να συνεχιστεί διά βίου.
Η λειτουργία της σκέψης περιλαμβάνει τις εξής επιμέρους λειτουργίες:
o συγκέντρωση-εστίαση
o ανάλυση-εξέταση μερών/όψεων
o σύνθεση
o σύγκριση
o αξιολόγηση
o αποθήκευση(μνήμη).
Σ΄αυτές μπορούμε να προσθέσουμε και την αποστολή -εκπομπή -μεταβίβαση της σκέψης.
Η καλλιέργεια της σκέψης είναι έργο της εκπαίδευσης. Νόημα και σκοπός της εκπαίδευσης πρέπει να είναι η δημιουργία ατόμων με ήθος και χρησιμότητα για το σύνολο. Η εκπαίδευση η οποία αποβλέπει απλώς στην κοινωνικο-οικονομική εξασφάλιση των εκπαιδευόμενων και παραβλέπει την πνευματική διάσταση, τον εσωτερικό άνθρωπο είναι αποτυχημένη και καταδικασμένη να αποτύχει στη δημιουργία ευτυχισμένων κοινωνιών.
Η σωστή εκπαίδευση βοηθάει το άτομο να βρει τη γνώση που κρύβεται μέσα του και όχι να το φουσκώσει με πληροφορίες από έξω. Γιατί πρέπει να κατανοηθεί ότι η ψυχή του ανθρώπου έχει μέσα της όλη τη γνώση που αφορά τα θεμελιώδη. Ο Σβάμι Βιβεκανάντα λέει σχετικά:
¨Η γνώση ενυπάρχει στον άνθρωπο. Καμία γνώση δεν έρχεται σ΄αυτόν απ΄έξω. Είναι όλη μέσα του. Όταν λέμε πως ο άνθρωπος ξέρει, αν το εκφράσουμε σε αυστηρή ψυχολογική γλώσσα, θα πρέπει να πούμε πως ανακαλύπτει ή αποκαλύπτει. Ό,τι μαθαίνει είναι στην πραγματικότητα ό,τι ανακαλύπτει ξεσκεπάζοντας την ίδια του την ψυχή, η οποία είναι πηγή αστείρευτης γνώσης. Λέμε πως ο Νεύτων ανακάλυψε τη βαρύτητα. Μήπως η βαρύτητα καθόταν κάπου εκεί κοντά και τον περίμενε; Όχι, ήταν μέσα στο νου του, ήρθε η ώρα και την ανακάλυψε. Κάθε γνώση που έχει δεχτεί ο άνθρωπος έρχεται από το νου. Η ανεξάντλητη βιβλιοθήκη του Σύμπαντος βρίσκεται μέσα στον ίδιο το νου σας.¨
Τα παιδαγωγικά μας συστήματα όμως θεωρούν τον άνθρωπο ως σώμα μόνο και τον φυσικό του εγκέφαλο ως γεννήτορα των νοητικών διεργασιών. Αυτόν τον νου προσπαθούν να γεμίσουν με γνώσεις ωφελιμιστικού κυρίως χαρακτήρα διαμορφώνοντας ανθρώπους-ρομπότ, οι οποίοι δεν είναι ικανοί για πραγματική σκέψη. Διότι η πραγματική σκέψη έχει ως αφετηρία βασικά ερωτήματα, όπως: Τι είναι άνθρωπος; Ποιος είναι ο σκοπός του πάνω στη Γη; Πώς μπορεί να πετύχει αυτό το σκοπό;
Αντί γι΄αυτό όμως η σημερινή εκπαίδευση ευνουχίζει την ελεύθερη σκέψη των παιδιών και καταπνίγει κάθε εσωτερική τους δυνατότητα και κλίση με το στείρο και ισοπεδωτικό της σύστημα. Σωροί ανούσιων και, ως επί το πλείστον, άχρηστων καταναγκαστικών γνώσεων θάβουν την εσωτερική, πνευματική οντότητα, αναπτύσσοντας μια ρηχή, παντοτεινά ανικανοποίητη προσωπικότητα. Και ο κοινωνικός περίγυρος θα δώσει τα ιδανικά-κίνητρα στα νεαρά μέλη της:
αναγνώριση, υλική ευημερία, ισχύ, κ.τ.λ., ώστε ο πνευματικός θάνατος να είναι βέβαιος και τελεσίδικος.
Σχετικά με τη μεταχείριση των παιδιών, ένας άλλος στοχαστής, ο Σβάμι Ασοκανάντα λέει:
¨Ο νους του παιδιού είναι ένας πλήρης νους, μόνο δεν λειτουργεί ακόμη ολοκληρωμένα. Σκεφτείτε τι τρομερή δύναμη μάθησης υπάρχει στο μυαλό ενός παιδιού. Μέσα σ΄ένα ή δύο χρόνια, ένα μωρό μαθαίνει μια ολόκληρη γλώσσα. Στη διάρκεια αυτής της πρώτης περιόδου της ζωής του, μπορούν να εντυπωθούν στο νου του παιδιού σημαντικές αλήθειες και να εισχωρήσουν στην καρδιά του.
Έχω σκεφτεί πολλές φορές πως αν τα παιδιά δεν άκουγαν από τη γέννησή τους τόσο εξουθενωτικές δηλώσεις, όπως: «γεννήθηκες αμαρτωλός», «τι μπορείς να κάνεις; είσαι άνθρωπος», «είσαι ένας φουκαράς άνθρωπος», και τα παρόμοια, αλλά τους έλεγαν αντίθετα: «είσαι αιώνιος, είσαι αθάνατος, είσαι αγνός, είσαι γεμάτος γνώση, είσαι γεμάτος δύναμη, είσαι γεμάτος ευδαιμονία», οι αλήθειες αυτές θα γίνονταν δύναμη για τη ζωή τους, ακόμη κι αν αργότερα τα άλλα τους ένστικτα άρχιζαν να υπερισχύουν.¨
Το ίδιο πράγμα, πολύ επιγραμματικά, λέγεται στη Διδασκαλία, στο βιβλίο Κοινότητα:
Η μητέρα, πλησιάζοντας την κούνια του μωρού της, προφέρει τον πρώτο τύπο: μπορείς να κάνεις τα πάντα.
Ο Buckminster Fuller, μια μεγάλη διάνοια επίσης, πιστεύει πως το 50% της ευφυϊας ενός παιδιού αναπτύσσεται πριν από την ηλικία των τεσσάρων χρόνων, το 80% ως τα οχτώ, και το υπόλοιπο μέχρι τα δεκαεφτά του χρόνια. Δεν μιλάει για γεγονότα και γνώσεις αλλά για την ικανότητα του σκέπτεσθαι. Σ΄αυτά τα χρόνια μπορούν να εμφυτευθούν στο άτομο αξίες και αρχές που θα διαμορφώσουν το χαρακτήρα του.
Ο Διδάσκαλος Μ. επίσης δηλώνει: μετά την ηλικία των επτά έχουν ήδη χαθεί πολλά...

Η διαμόρφωση της προσωπικότητας αρχίζει από το σπίτι. Οι γονείς έχουν την πρώτη ευθύνη, πρέπει όμως να έχουν οι ίδιοι την κατάλληλη παιδεία. Η Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα παρέχει πολύτιμη και άφθονη καθοδήγηση, για την εκπαίδευση και τη μεταχείριση των παιδιών.
Ένα πράγμα που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι η πιο πειστική διδαχή για ένα παιδί είναι το ίδιο το παράδειγμα των μεγάλων -των γονιών και των δασκάλων. Επομένως, αν θέλουμε να φτιάξουμε υγιείς, ευτυχισμένους ανθρώπους, πρέπει να γίνουμε προηγουμένως εμείς σωστοί άνθρωποι. Και για να γίνει αυτό οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τη σκέψη μας.
Η σκέψη είναι δυνατόν να στραφεί προς τον κόσμο της ύλης και των υλικών πραγμάτων αλλά και προς τον κόσμο του πνεύματος.
Στην πρώτη περίπτωση, αν η σκέψη είναι ισχυρή, εστιασμένη, επινοητική (ικανότητες που έρχονται ως αποτέλεσμα έντονου ενδιαφέροντος, δυνατής θέλησης, επιμονής και προσπάθειας), μπορεί να έχουμε έναν διανοούμενο, έναν επιχειρηματία, έναν επιτυχημένο καριερίστα ή τεχνικό, κ.τ.λ. αλλά δεν θα έχουμε αυτό που θα χαρακτηρίζαμε ως πνευματικό άνθρωπο.
Είναι άλλου είδους η εξυπνάδα για τα ζητήματα του κόσμου τούτου και άλλου είδους η νοημοσύνη που αποκαλείται πνευματικότητα. Ακόμα κι αν ένας άνθρωπος είναι και έξυπνος και καλός (με την τρέχουσα έννοια), αυτό δεν τον κάνει «πνευματικό». Απαιτείται κάτι περισσότερο: η στροφή της σκέψης, δηλαδή του ενδιαφέροντος, προς το Αόρατο, συνάμα όμως και Υψηλό. Γιατί, αν υπάρξει ενδιαφέρον μόνο προς το Αόρατο, τότε το αποτέλεσμα θα είναι, αντί πνευματικότητας, μαγεία ή μεντιουμισμός.
Στην πραγματικότητα, η πνευματικότητα είναι το ξύπνημα της νοσταλγίας του πνεύματος για την Ουράνια Πατρίδα του. Αυτό το ξύπνημα εκδηλώνεται με τα βασικά ερωτήματα: «Ποιος είμαι;» «Από πού έρχομαι και πού πηγαίνω;» «Τι είναι ψυχή;» «Τι είναι ζωή;» «Τι είναι ο θάνατος;» «Γιατί είμαι εδώ;» κ.τ.λ. Ο άνθρωπος ζητάει απαντήσεις στα υπαρξιακά του προβλήματα, ψάχνει για το νόημα της ύπαρξης.
Υπάρχει ένα κομβικό ερώτημα: αφορά στη θνητότητα ή αθανασία του όντος. Στην ουσία του, το ζήτημα έχει να κάνει με την αποδοχή ή απόρριψη του πνεύματος ως πυρήνα της ύπαρξης. Από τη θέση που θα πάρει το άτομο σ΄αυτό το ζήτημα θα εξαρτηθεί η παραπέρα πορεία του. Η καταφατική απάντηση, ή, έστω, η αποδοχή μιας τέτοιας πιθανότητας, οδηγεί τον άνθρωπο στην επιθυμία να σπάσει τα υλικά δεσμά του μέσα από την κατανόηση και χρήση των Κοσμικών Νόμων. Με τους συνεχείς αγώνες του ξεδιπλώνονται σιγά σιγά τα φτερά του για τη μεγάλη Πτήση.
Αντίθετα, η αρνητική θέση σ΄αυτό το ζήτημα οδηγεί σε περισσότερο δέσιμο με τη σάρκα και με το γήινο πεδίο.
Η στάση απέναντι στο βασικό υπαρξιακό ερώτημα δίνει την κατεύθυνση: είτε προς το μηδέν είτε προς το άπειρο. Αυτό θα καθορίσει επίσης την ποιότητα και την αγωνιστικότητα της σκέψης.

Από την Διδασκαλία:
Δεν είναι εύκολο να μάθει κανείς να σκέφτεται. Είναι δύσκολο να αναπτυχθεί η ένταση της σκέψης κι ακόμη πιο δύσκολο να επιτευχθεί σκέψη υψηλής ποιότητας. Ένα άτομο συχνά θα επαναλαμβάνει νοερά στον εαυτό του: θα σκέφτομαι αγνά. Η οντότητά του όμως είναι συνηθισμένη σε εγωιστική σκέψη και το αποτέλεσμα είναι ένας πολύ ανεπιθύμητος τύπος σκέψης. Δύο πουλιά που πετούν σε διαφορετικά σμήνη δεν είναι δυνατόν να ενωθούν σαν ένα. Είναι ανάγκη να ασκηθεί η σκέψη όχι νοητικά, αλλά με το πυρ του πνεύματος, ώσπου να εξαφανιστεί κάθε διάσπασή της. Η σκέψη μπορεί να έχει δύναμη μόνο αν είναι ενιαία. Κάθε ρωγμή μειώνει τη δύναμή της και προκαλεί κοσμική βλάβη επιφέροντας παραφωνία στο διάστημα...
[ΑΓΚΝΙ ΓΙΟΓΚΑ -345]
... Αυτός που μπορεί να είναι προσεκτικός στις μικρές σκέψεις θα είναι ικανός να ελέγξει τις μεγάλες αποφάσεις. Η ποιότητα και η ακολουθία των μικρών σκέψεων στρώνει το δρόμο για τις μεγάλες πράξεις.
Όταν μιλάμε για ψυχική ενέργεια, πρέπει να θυμόμαστε πρωτίστως τις αιτίες και τα αποτελέσματα των μικρών καθημερινών μας σκέψεων. Αυτά τα σκουλήκια εξασθενίζουν την ανώτερη ενέργεια. Ένας άτακτος σωρός σκουπιδιών θα εμποδίσει κάθε έργο δόμησης. Οι εχθροί μας είναι οι μικρές ενοχλητικές μύγες... Όταν υποδεικνύουμε την ανάγκη για καλλιέργεια της ψυχικής ενέργειας, θα πούμε το ίδιο για την πειθαρχία των μικρών σκέψεων. Εντούτοις, πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα μικρά μπορεί να είναι πρόδρομος του μεγάλου...
[ΑΓΚΝΙ ΓΙΟΓΚΑ -629]

23/02/10
Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΓΚΝΙ ΓΙΟΓΚΑ
Πολλοί θέτουν το ερώτημα: Ποια είναι η μεθοδική της Άγκνι Γιόγκα; Τι ακριβώς πρέπει να κάνει ένας υποψήφιος;
Οι περισσότεροι περιμένουν κάποιες εύκολες πρακτικές, μέσα από τις οποίες θα έχουν άμεσα θεαματικά αποτελέσματα, εδώ και τώρα. Οι προσδοκίες τους σχετίζονται με εγκόσμια πλεονεκτήματα και οφέλη, αλλά και ειδικά προνόμια στο γήινο πεδίο, όπως και στο υπεργήινο, τα οποία φυσικά θα αποκτήσουν έναντι πινακίου φακής!
Είναι και μερικοί που ευελπιστούν να λάβουν κάποια υψηλή μύηση, η οποία θα τους ανυψώσει πάνω από τους «κοινούς» ανθρώπους, και προπαντός πάνω από τα ανθρώπινα προβλήματα και δυσκολίες.
Έχουμε συναντήσει και μια τρίτη κατηγορία αναζητητή, ίσως την πιο συχνή: είναι ο τύπος εκείνος που διαμαρτύρεται αγανακτισμένα: Αν υπάρχει αυτή η Αδελφότητα του Φωτός, γιατί δεν δίνει ανοιχτά όλη της τη γνώση σε όλους, ώστε να σωθούν οι πάντες;
Και οι τρεις κατηγορίες δείχνουν βαθιά άγνοια, επιπολαιότητα και ανευθυνότητα. Τέτοια άτομα είναι εντελώς ακατάλληλα για σοβαρό έργο και η παρουσία τους μέσα σε ομάδες μόνο επιζήμια μπορεί να είναι.
Πρέπει να κατανοηθεί ότι κάθε είδους τεχνικές που αποσκοπούν σε υλικά οφέλη ανήκουν στο χώρο της μαγείας και δεν έχουν καμία σχέση με την Ιεραρχία του Φωτός. Αλλά και οι πρακτικές τεχνητής διέγερσης του ενός ή του άλλου κέντρου καταδικάζονται από την Πνευματική Ηγεσία του πλανήτη, όχι μόνο λόγω της επικινδυνότητάς τους αλλά και επειδή δεν είναι σύμφωνες με το πνεύμα της Νέας Διδασκαλίας, η οποία ορίζει αυστηρά ότι «κάθε μαγεία πρέπει να εγκαταλειφθεί».
Οι μηχανικοί τρόποι επίτευξης επαφής με τον Αόρατο Κόσμο επινοήθηκαν όταν χάθηκε ο τρόπος άμεσης επικοινωνίας με το Ανώτερο. Το χειρότερο είναι ότι οι πρακτικές αυτές μπορεί να οδηγήσουν σε άνοιγμα της θύρας σε πολύ ανεπιθύμητες οντότητες και καταστάσεις.
Όσο για τις μυήσεις, αυτές δεν είναι παρά διαστολές της συνειδητότητας που επέρχονται μέσα από την απόκτηση νέων πληροφοριών και την κατανόηση του μηχανισμού της Ζωής και των νομοτελειών της. Κάθε επιμελής, στοχαστικός και ανοιχτός στο νου άνθρωπος μπορεί να έχει τέτοιες «μυήσεις», δηλαδή εισόδους σε νέα γνώση και κατανόηση, κάθε μέρα και σε οποιοδήποτε μέρος. Οι μεγάλες μυήσεις, δηλαδή η αιφνίδια φώτιση της συνειδητότητας που επιφέρει μια αποκάλυψη, είναι αποτέλεσμα των πολλών μικρών φωτίσεων. Και αυτές όμως συμβαίνουν απροσδόκητα, χωρίς τελετουργικά και φανφάρες ή ειδικές αίθουσες, συνήθως στο χώρο εργασίας και την ώρα του μόχθου. Και η απόκτησή τους συνεπάγεται όχι ειδικά προνόμια, εκτός από τη χαρά του πνεύματος, αλλά μεγαλύτερες ευθύνες.
Η αναιδής τέλος, απαίτηση των ανόητων για παράδοση της Ιερής Γνώσης σε όλους αδιακρίτως φανερώνει από μόνη της τόση ανωριμότητα, ώστε κανείς νοήμων άνθρωπος δεν θα τη συζητούσε. Μερικές φορές όμως, πίσω από αυτή τη «δημοκρατικότητα» κρύβεται μια πολύ σκοτεινή άρνηση και βλασφημία. Αυτοί οι, συνειδητοί ή μη, υπηρέτες του Σκότους θα απέρριπταν φυσικά με μανία την προειδοποίηση της μη ρίψης των μαργαριταριών στους χοίρους, αρνούμενοι οργισμένα πως υπάρχουν «χοίροι» -έλα όμως που υπάρχουν! - και το ίδιο θα αντιδρούσαν στην ειδοποίηση «εκάς οι βέβηλοι». Δεν είναι άραγε γουρουνίσιες συμπεριφορές η έλλειψη κάθε πειθαρχίας, αυτοσυγκράτησης και επιλεκτικότητας στην τροφή, στο ποτό, στα κτηνώδη ένστικτα πάσης φύσεως, όταν το ρύγχος είναι συνεχώς στραμμένο στη γη;

Η ουράνια Γνώση ανήκει σ΄αυτούς που την αναζητούν εκ βάθους καρδίας και μόνο σ΄αυτούς. Το Φως έρχεται σ΄εκείνους που το επιθυμούν και το επικαλούνται. Τα Κλειδιά της Ζωής είναι μόνο για πολύ καθαρά χέρια.
Κανείς όμως δεν απαγορεύει σε κανέναν να υψώνει τα μάτια στον Ουρανό. Κανείς δεν εμποδίζει κανέναν να επιλέξει τα καλύτερα και αγνότερα πράγματα για τη ζωή του. Και το Φως υπάρχει πάντα για όποιον το λαχταρά. Η αγνή προσπάθεια της καρδιάς ανοίγει όλες τις πύλες κι όλα τα μυστήρια. Αρκεί μόνο η στροφή του μαγικού κλειδιού: Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε και ανοιγήσεται.
Όσοι επιθυμούν το Φως οφείλουν να πάρουν θέση στο στρατόπεδο του Φωτός. Όσοι είναι του Σκότους, ας στρατευθούν σ΄αυτό. Ουδετερότητα δεν μπορεί να υπάρξει. Τώρα είναι η Ώρα της Κρίσης. Τώρα η ανθρωπότητα λυγίζεται στις Κοσμικές Ζυγαριές. Είθε η πλάστιγγα να κλίνει στην πλευρά του Φωτός. Όμως η ελεύθερη βούληση έχει το λόγο και την επιλογή. Καμία δύναμη δεν παρεμβαίνει στο απαραβίαστο της ελευθερίας της επιλογής.
Ας έρθουμε όμως στο αρχικό ερώτημα για τις μεθόδους της Άγκνι Γιόγκα. Το ερώτημα είναι θεμιτό και εύλογο. Φυσικά, η ανάγνωση της Διδασκαλίας δίνει την απάντηση. Αν όμως θα ήθελε κανείς να δώσει μια συνοπτική απάντηση, θα μπορούσε να πει ότι η μέθοδος της Άγκνι Γιόγκα συνίσταται στην καλλιέργεια της σκέψης.
Με τη λέξη καλλιέργεια νοείται όχι μόνο η εκλέπτυνση και ο εξευγενισμός της, αλλά και η επέκταση, καθώς και η ανύψωσή της. Η ίδια η Διδασκαλία αποτελεί το άριστο μέσο γι΄αυτή την καλλιέργεια.
Στη σκέψη δίνεται υπέρτατη σημασία γιατί η σκέψη είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον Κόσμο. Πραγματικά, κυβερνά τον Κόσμο. Σε τελική ανάλυση τα πάντα είναι σκέψη. Ο Κόσμος είναι σκέψη. Το αύριο είναι σκέψη. Ό,τι είμαστε κι ό,τι θα είμαστε είναι σκέψη.
Μιλώντας όμως για σκέψη, πρέπει να κάνουμε σαφή διάκριση ανάμεσα στη στεγνή, ψυχρή, διανοητίστικη σκέψη και στη σκέψη της καρδιάς. Η Άγκνι Γιόγκα αφορά τη σκέψη της καρδιάς. Αυτή η σκέψη είναι ζωντανή, ζεστή, περιεκτική.
Η σκέψη μπορεί να είναι δημιουργική, καθαρτήρια και ζωοποιός, μπορεί όμως και να είναι καταστροφική, ρυπογόνος και φονική. Μπορεί να είναι ευεργεσία ή δηλητήριο. Μπορεί να γεμίζει το διάστημα με πράνα ή με γλίτζα. Μπορεί να ανεβάσει στα ουράνια ή να γκρεμίσει στα Τάρταρα. Τόσο τεράστια, τόσο απόλυτη είναι η δύναμή της. Επομένως, τίποτε δεν είναι σημαντικότερο από την καλλιέργεια ορθής σκέψης.
Η καλλιέργεια του ορθώς σκέπτεσθει όμως περιλαμβάνει άσκηση, υπομονή, πειθαρχία, και χωρίς τη θέρμη της καρδιάς δεν γίνεται τίποτε. Ο αήττητος μαγνήτης της καρδιάς πετυχαίνει τα πάντα.
Αυτό είναι το μονοπάτι της Άγκνι Γιόγκα -το πιο σύντομο απ΄όλα.

16/02/10
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΓΙΟΓΚΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ
Η Άγκνι Γιόγκα, η Γιόγκα του Πυρός, η Γιόγκα της Σύνθεσης, η Γιόγκα της Ζωντανής Ηθικής, είναι το διαβατήριο στη Νέα Εποχή, ο προπομπός και κήρυκάς της. Θα έρθει καιρός που μεγάλος αριθμός ανθρώπων θα αντιληφθεί ότι η μεγάλη πλανητική αλλαγή είναι αδύνατη χωρίς την εφαρμογή του περιεχομένου αυτής της Γιόγκα. Χωρίς αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει ζωή με υγεία, ισορροπία, ομορφιά, είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο.
Είναι αλήθεια ότι προς το παρόν λίγοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα και την υψηλή προέλευση των Οδηγιών της Διδασκαλίας, αλλά το ρεύμα της Εξέλιξης θα σπρώξει πολλούς σ΄αυτό το Μονοπάτι.
Εντωμεταξύ κάποιοι ίσως αναρωτιούνται για το τι ακριβώς είναι η Διδασκαλία Άγκνι Γιόγκα, πού οδηγεί και πώς εφαρμόζεται. Είναι μια διαρκής προσπάθεια αυτής της σελίδας να φωτίσει όσο μπορεί τα παραπάνω ερωτήματα, και θα εξακολουθήσει να το κάνει.
Σε σχέση λοιπόν με τη Γιόγκα του Πυρός, πρέπει βασικά να κατανοηθεί ότι οδηγεί σε μια μεγάλη μεταμόρφωση του ανθρώπινου όντος, η οποία περιλαμβάνει τη διανοητική, την ηθική, αλλά και τη σωματική διάσταση.
Στην ουσία, πρόκειται για μια συνειδησιακή μεταλλαγή, η οποία συνεπιφέρει και οργανικές αλλαγές, και η οποία επιτυγχάνεται μέσω της δράσης του Πυρός. Το Πυρ που εξαγνίζει και μετουσιώνει την ύπαρξη είναι αυτό το οποίο στις σελίδες της Διδασκαλίας αποκαλείται ψυχική ενέργεια, πύρινη ενέργεια, νοητική ενέργεια, ή ενέργεια της καρδιάς, ή, απλώς, άγκνι.
Ουσιωδώς, όλη η ζωή και κάθε λειτουργία της είναι πυρ. Και παρόλο που το πυρ είναι ένα, εντούτοις έχει διάφορες εκφάνσεις ή εκδηλώσεις, οι οποίες διαφέρουν ποιοτικά. Η αγάπη είναι πυρ, και το μίσος είναι πυρ. Η αφοσίωση είναι πυρ, και η προδοσία είναι πυρ. Η εγκράτεια είναι πυρ, και η ακολασία είναι πυρ. Η ηρεμία είναι πυρ, και η οργή είναι πυρ.
Κάθε είδους ενέργεια είναι λοιπόν πυρ, αλλά η ποιότητα κάνει τη διαφορά. Και η διαφορά, ακόμη κι αν η εξωτερική εκδήλωση είναι κρυμμένη ή καμουφλαρισμένη, είναι εμφανής όχι μόνο από άποψη χρωματισμού της φλόγας, αλλά και από άποψη αποτελεσμάτων. Άλλο είναι το πυρ που εξυψώνει, εξυγιαίνει, φωτίζει και ζωογονεί,, και άλλο το πυρ που υποβιβάζει, αρρωσταίνει, σκοτεινιάζει και φθείρει.
Η διαφορά ποιότητας του πυρός εξαρτάται από τη διαφορά στην ποιότητα της συνειδητότητας. Η συνειδητότητα είναι το πεδίο του αγώνα για κάθε άνθρωπο. Από την ποιότητα της συνειδητότητας εξαρτώνται τα πάντα: η ευτυχία ή η δυστυχία, η άνοδος ή η πτώση, η σωτηρία ή ο όλεθρος. Γιατί η συνειδητότητα είναι παν ό,τι έχουμε, το μοναδικό περιουσιακό μας στοιχείο. Η Άγκνι Γιόγκα λοιπόν ασχολείται ακριβώς με το αντικείμενο αυτό: τη συνειδητότητα. Είναι ένας πύρινος Μεταλλάκτης της συνειδητότητας. Την καλλιεργεί και την αναπτύσσει μέσω διεύρυνσης, εκλέπτυνσης και εξύψωσής της.

Πρωτίστως, οφείλει κανείς να κατανοεί πλήρως την έννοια της λέξης συνειδητότητα. Συνείδηση και συνειδητότητα είναι περίπου το ίδιο πράγμα. Συνειδητότητα είναι το περιεχόμενο, η δυναμική και ο τρόπος που λειτουργεί η συνείδηση. Συνήθως όμως στη λέξη συνείδηση δίνεται μια ηθική χροιά, ενώ η λέξη συνειδητότητα έχει περισσότερο ψυχολογικό περιεχόμενο, το οποίο περιλαμβάνει φυσικά και την ηθική ποιότητα.
Η λέξη συνείδηση ή συνειδητότητα παράγεται από την πρόθεση συν και το ουσιαστικό είδηση. Η λέξη είδηση πάλι παράγεται από το αρχαίο ρήμα οίδα (=γνωρίζω), το οποίο έχει τρεις ετυμολογικές ρίζες οιδ-, ειδ-, και ιδ-.
Σε πολύ αρχαία γραφή το ρήμα είχε μπροστά το F (δίγαμμα), ένα γράμμα που αργότερα χάθηκε από το ελληνικό αλφάβητο. Ήταν δηλαδή Fοίδα. Συγγενεύει λοιπόν με τη σανσκριτική λέξη vidya (γνώση) και τη λατινική video (βλέπω).
Συν-είδηση λοιπόν είναι το σύνολο της αντίληψης ενός όντος: η κατανόηση, τα συναισθήματα, τα ένστικτα είναι μορφές της συνείδησης. Αλλά και η θέληση, η ενόραση, η διαίσθηση, η πρόγνωση είναι επίσης συνειδησιακές λειτουργίες.
Κάθε ζωντανή μονάδα ύπαρξης αποτελεί ένα κέντρο συνείδησης. Η συνείδηση (ή συνειδητότητα) αυτού του συνειδησιακού κέντρου ή μονάδας ζωής είναι η αντίληψή του για τον Κόσμο και για τον εαυτό του, και επίσης για τη σχέση αυτών των δύο. Αυτή η αντίληψη ή επίγνωση διαφέρει σε άπειρη κλίμακα από ένα ον σε άλλο. Άλλη είναι η αντίληψη ενός σκαθαριού, άλλη ενός σκύλου, και άλλη ενός ανθρώπου.
Όμως, άπειρες διαφορές και κλιμάκωση χαρακτηρίζουν και την ανθρώπινη συνείδηση. Άβυσσος χωρίζει τη συνείδηση ενός πρωτόγονου από τη συνείδηση ενός Αϊνστάιν ή Σβάιτσερ.
Η σημαντικότερη λειτουργία της συνείδησης είναι η σκέψη. Αυτή, ανάλογα με τη δυναμική της, την εμβέλειά της και τη ροπή της, καθορίζει την ποιότητα της συνείδησης. Σε τελική ανάλυση, όλες οι λειτουργίες της συνείδησης εμπεριέχουν σκέψη. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η θέληση δεν είναι σκέψη; Ότι η ενόραση ή η πρόγνωση δεν περιέχουν σκέψη; Ότι η φαντασία είναι ξέχωρη από τη σκέψη; Μπορεί να διαχωρίσει κανείς το συναίσθημα από τη σκέψη; Ακόμη και τα ένστικτα περιέχουν υποτυπώδη σκέψη.
Η σκέψη είναι πανταχού παρούσα, αεικίνητη και ακατάπαυστη, ακόμη και τις ώρες του ύπνου. Συνιστά την ισχυρότερη δύναμη στο Σύμπαν, και δημιουργό των πάντων. Από ένα σπίρτο ως ένα ηλιακό σύστημα -όλα είναι αποτέλεσμα σκέψης. Ό,τι είμαστε και ό,τι θα είμαστε εξαρτάται από τη σκέψη μας. Η ζωή και η μεταθανάτια ύπαρξή μας εξαρτάται από τη σκέψη μας. Με τη σκέψη θα χτίσουμε τη μελλοντική κατάστασή μας και θα διαμορφώσουμε τον αυριανό εαυτό μας.
Το εύρος, η δύναμη, η κατεύθυνση της σκέψης είναι ο απόλυτος καθοριστικός παράγων της ύπαρξης. Γι΄αυτό έχει τεράστια σημασία ο τρόπος σκέπτεσθαι. Την τέχνη του σκέπτεσθαι καλλιεργεί με θαυμαστό τρόπο η Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα. Η μελέτη και κατανόησή της επιφέρει μια σταδιακή καλλιέργεια της σκέψης, κι έτσι επέρχεται η μεταμόρφωση όλης της συνειδητότητας.
Η Νέα Εποχή χρειάζεται νέο τρόπο σκέψης. Η νέα σκέψη θα γεννήσει τον Νέο Κόσμο. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει χωρίς την Ανώτερη Καθοδήγηση. Η Άγκνι Γιόγκα, ο πύρινος μεταλλάκτης, έχει δοθεί.

09/02/10
Δημοσίευση δύο άρθρων

"Η κρεοφαγία" του Πλούταρχου
Ι) Με ρωτάτε γιατί ο Πυθαγόρας (2) δεν έτρωγε κρέας. Από τη πλευρά μου αναρωτιέμαι ποια ήταν η διάθεση, η ιδέα ή το κίνητρο του πρώτου ανθρώπου που έβαλε στο στόμα του ένα πράγμα σφαγμένο και άγγιξε με τα χείλια του τη σάρκα ενός σκοτωμένου ζώου. Πως μπορούσε να στρώσει τραπέζια με μπαγιάτικα πτώματα κι ύστερα να δώσει ονόματα τροφής και τροφίμων σε πράγματα που πριν από λίγο μούγγριζαν, βέλαζαν, περπατούσαν κι έβλεπαν. Πως η ματιά του μπορούσε να αντέξει το θέαμα της σφαγής, του γδαρσίματος και της κατακρεούργησής τους, πως η μύτη του μπορούσε να υποφέρει τη μυρωδιά και γιατί το στόμα του δεν αηδίασε στη ρυπαρότητα του μασήματος άλλων πληγωμένων υπάρξεων και τη κατάποση των χυμών των θανατηφόρων πληγών τους.
«Τα ακατέργαστα δέρματα συρόμενα, οι σάρκες πάνω στις σούβλες, ψημένες όσο και ωμές, μούγγριζαν σαν τις αγελάδες» (3)
Αυτές οι γραμμές δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά φαντασία και μύθος, άλλα ένα γεύμα είναι πραγματικά φρικιαστικό όταν αυτός που το τρώει είναι πεινασμένος για ζώα που ακόμα μουγγρίζουν και δίνει οδηγίες για το ποια πουλιά, που ενώ ακόμα είναι ζωντανά και κελαϊδούν, θα πρέπει να καταβροχθίσει και παραγγέλνει τα καρυκεύματα και τους τρόπους μαγειρέματος και σερβιρίσματός τους στο τραπέζι. Θα πρέπει να εξετάσουμε ποιος πρώτος άρχισε αυτή τη συνήθεια και όχι ποιος τώρα τελευταία την παράτησε.

1) Αυτή η έκθεση, χωρισμένη σε δύο μέρη, μπορεί να ήτανε σημειώσεις για δύο διαλέξεις, δοσμένες από τον Πλούταρχο στη Ρώμη 2) Έλληνας φιλόσοφος και μαθηματικός, που δίδασκε έναν απομονωμένο και μισο-μοναστικό τρόπο ζωής. 3) Όμηρος, Οδύσσεια, XII, 395-6 4) Οι γραμμές αυτές μπορεί να είναι απόσπασμα απ’ τον Εμπεδοκλή

Πραγματικά, η αιτία που αυτοί οι πρωτόγονοι άνθρωποι πρώτοι άρχισαν να τρώνε σάρκες ήταν μάλλον η ολοσχερής φτώχεια τους. Δεν ήταν ότι ζούσαν μια ζωή ανόμων ορέξεων ή ότι είχαν γίνει αλαζόνες με την περισσότητα των αναγκών και ως εκ τούτου είχαν φτάσει σ’ αυτόν τον αφύσικο και απάνθρωπο τρόπο απόλαυσης. Αν μπορούσαν ν’ ανακτήσουν αυτή τη στιγμή αισθήσεις και φωνή, θα έλεγαν:
«Πόσο ευτυχισμένοι είστε εσείς, ζώντας τώρα και ευνοούμενοι απ’ τους Θεούς. Πόσο θαυμάσιος είναι ο χρόνος του κόσμου στον οποίο πέσατε, που μαζεύει και μοιράζει μεταξύ σας μια ατέλειωτη μερίδα όλων αυτών των ωραίων πραγμάτων που ξεπετιούνται για τη χρήση σας. Πόσο άφθονοι είναι οι καρποί της κληματαριάς σας. Πόσος πλούτος έρχεται απ’ τους αγρούς σας. Μπορείτε να ζήσετε με πολυτέλεια χωρίς να μολύνετε τους εαυτούς σας. Ενώ εμείς ετύχαμε στη πιο ζοφερή και τρομοκρατημένη περίοδο του χρόνου, κι επειδή είμαστε οι πρώτοι που γεννηθήκαμε, βουτηχτήκαμε σε μια κατάσταση βαρειάς και αβοήθητης αθλιότητας.
«Τότε η ομίχλη κάλυπτε ακόμα τους ουρανούς και τ’ άστρα ήταν θολωμένα από πυκνά κι αχώριστα σύννεφα υγρασίας και φωτιάς και θυελλωδών ανέμων. Τότε ο ήλιος δεν είχε ακόμα κατακαθίσει σε μια αμετακίνητη και σταθερή πορεία που προσδιόριζε το πρωί και το βράδυ, ούτε κι έφερνε στη σειρά τις εποχές με γιρλάντες καρποφόρων μπουμπουκιών. Ακόμα κι η γη ήταν κατεστραμμένη. (4) από φοβερές πλημμύρες ποταμών και πολύ ασχημάτιστη με βάλτους και σκεπασμένη, εντελώς άχρηστη, από βαθιά λάσπη, γυμνές λόχμες και δάση. Η πείνα δε μας άφηνε χρόνο, διότι δεν υπήρχε τότε ούτε σπορά ούτε συγκομιδή στις εποχές του χρόνου. Πως λοιπόν να μην καταφεύγαμε στη ζωϊκή σάρκα, ενάντια στη φύση, όταν η τροφή μας ήταν λάσπη και ροκάνισμα φλοιών, και όταν ήταν μεγάλη τύχη να βρούμε βλαστημένο γρασίδι ή τη ρίζα ενός καλαμιού; Την ημέρα που δοκιμάσαμε και φάγαμε ένα βελανίδι, χορέψαμε από χαρά γύρω στη βελανιδιά, αποκαλώντας της «ζωοδότη», «μητέρα» και «τροφό». Η ζωή μας γνώρισε εκείνο το πανηγύρι, αλλά όλες οι άλλες μέρες ήταν γεμάτες πόνο και θλίψη.
«Αλλά τι αφροσύνη και τρέλα οδηγεί εσάς που ζείτε τώρα να μολύνετε τους εαυτούς σας με αίμα, όταν έχετε μιαν αφθονία απ’ όλα όσα χρειάζεστε; Γιατί προσποιείστε, λανθασμένα , ότι η γη δεν είναι σε θέση να σας συντηρήσει; Γιατί ατιμάζετε τη Δήμητρα, τη δωρήτρια, και περιφρονείτε τον πράο και ευγενικό Βάκχο, σα να μην ήταν αρκετά αυτά που παίρνετε απ’ αυτούς; Δεν φοβάστε ν’ανακατεύετε τις καλλιεργημένες σοδειές σας με αίμα και χασαποδουλειά; Αποκαλείτε τα φίδια, τις λεοπαρδάλεις και τα λιοντάρια άγρια, αλλά εσείς οι ίδιοι είστε πασαλειμμένοι με πηκτό αίμα, και το ίδιο σκληροί μ’ αυτά. Διότι γι’ αυτά το σκότωμα σημαίνει αναγκαία τροφή, ενώ για σας σημαίνει πολυτέλεια.
3) Είναι γεγονός ότι δε τρώμε τα λιοντάρια και τους λύκους κατά των οποίων αμυνόμαστε. Τα’ αφήνουμε ήσυχα, αλλά πιάνουμε και σκοτώνουμε τ’ άκακα και πράα όντα που εν έχουν ούτε κεντριά ούτε ράμφη για να δαγκώνουν και που, μα τον Δία, η Φύση φαίνεται να έχει δημιουργήσει για την ομορφιά και τη χάρη τους...
4) Αλλά τίποτα δε μας ντροπιάζει, ούτε η ομορφιά ενός χρώματος, ούτε η γοητεία μιας μουσικής, ούτε η σβελτάδα του χαρακτήρα, ούτε η καθαρότητα των συνηθειών ούτε η εξαιρετική νοημοσύνη των φτωχών ζώων. Για χάρη ενός μεζέ από κρέας, στερούμε σε μια ψυχή τον ήλιο, το φως και τη διάρκεια ζωής για την οποία γεννήθηκε και για την οποία η Φύση την ανέθρεψε. Και μετά φανταζόμαστε ότι οι κραυγές και φωνές τους είναι άναρθροι ήχοι και όχι προσευχές, δεήσεις και λογικές παρακλήσεις, καθώς λένε:
«Απευθύνομαι όχι στην αναγκαιότητά σας αλλά στη σκληρότητά σας. Σκοτώστε ότι χρειάζεστε για τροφή, αλλά μη σκοτώνετε για πιο εύγευστη τροφή.» Ω, τι σκληρότητα. Είναι τρομερό να βλέπεις τραπέζια στρωμένα από πλούσιους ανθρώπους που κρατούν στην υπηρεσία τους χασάπηδες και μαγείρους νεκρών κρεάτων, αλλά πιο τρομερό είναι να βλέπεις να τα καθαρίζουν, διότι αυτό που μένει είναι περισσότερο απ’ αυτό που έχει φαγωθεί. Αυτά τα ζώα τότε πέθαναν άδικα. Σ’ άλλους ανθρώπους δεν αρέσουν τα νεκρά σώματα κι εναντιώνονται όταν τους τα βάζουν μπροστά τους και δεν επιτρέπουν να τα χαρακώσουν και να τα κόβουν, αλλά δεν είχαν αντίρρηση όταν ήσαν ακόμα ζωντανά.
5) Το ονομάζω παράλογο να λένε αυτοί οι άνθρωποι ότι η Φύση άρχισε αυτή τη συνήθεια. Δεν είναι φυσικό για τον άνθρωπο να τρώει κρέας. Αυτό φαίνεται πρώτα απ’ όλα από το σχήμα του σώματός μας. Το ανθρώπινο σώμα δεν έχει ομοιότητα μ’ ένα κρεοφάγο πλάσμα. Δεν έχει γαμψώδες ράμφος ή μυτερά νύχια ή σουβλερά δόντια ή δυνατό στομάχι ή ζεστή αναπνοή ώστε να μπορέσει να μετατρέψει και να καταναλώνει τόσο βαρεία και σαρκώδη τροφή...
Κι αν επιμένετε ότι είναι η φύση σας να τρώτε τέτοια τροφή, τότε κάντε το μόνος σας, σκοτώνοντας πρώτος ό,τι θέλετε να φάτε. Κάντε το μόνος σας, χωρίς τη βοήθεια ενός κοφτερού μαχαιριού, ροπάλου ή μπαλτά, αλλά όπως κάνουν οι λύκοι, αρκούδες και τα λιοντάρια, που σκοτώνουν για τον εαυτό τους ό,τι καταβροχθίζουν. Κάντε ένα βόδι κομματάκια με τα δόντια σας, σκίστε ένα μοσχαράκι ή ένα λαγό και φάτε το γρήγορα, που να είναι ακόμα ζωντανό, όπως κάνουν κι άλλα. Εάν περιμένετε μέχρι το ζώο που πεθαίνει να πεθάνει τελείως και ντρέπεστε ν’ απολαύσετε τη σάρκα ενώ η ψυχή είναι ακόμα μέσα της, γιατί ενάντια στη Φύση βλέπετε έστω και κάποια τροφή σ’ ένα ζωντανό; Συγκεκριμένα, κανείς δε θέλει να τρώει έστω ένα πεθαμένο κι άψυχο πράγμα όπως είναι, αλλά το βράζουν, το ψήνουν και το μετατρέπουν με θερμότητα και σάλτσες, αλλάζοντας, μετατρέποντας και καλύπτοντας τη γεύση του πηχτού αίματος με χιλιάδες γλυκά καρυκεύματα, έτσι ώστε ο ουρανίσκος να γελαστεί και να δεχτεί αυτή τη δυσάρεστη τροφή. Μια διασκεδαστική ιστορία είναι ενός Σπαρτιάτη που έφερε ένα μικρό ψάρι σ’ένα πανδοχείο και το έδωσε στον ιδιοκτήτη να το ετοιμάσει. Αλλά όταν ερωτήθηκε αν έχει τυρί, ξύδι και λάδι, ο Σπαρτιάτης είπε, «αλλά αν είχα αυτά τα πράγματα, δεν θ’ αγόραζα ψάρι». Έχουμε γίνει τόσο χονδροειδής μ’ αυτή τη φοβερή αιματοχυσία, ώστε αποκαλούμε τη σάρκα νόστιμη τροφή, κι ύστερα πρέπει να της προσθέσουμε περισσότερες νοστιμιές, ανακατεύοντας λάδι, κρασί, μέλι, ξύδι και τουρσιά, με συριακά και αραβικά καρυκεύματα, σαν να επρόκειτο τώρα που είναι πραγματικά νεκρή να τη βαλσαμώσουμε. Ακόμα, όταν οι ιστοί έχουν έτσι διαλυθεί και μαλακώσει και κατά κάποιο τρόπο μολυνθεί, είναι δύσκολο για μας να τους απορροφήσουμε, και όταν έχουν απορροφηθεί, μας προκαλούν σοβαρή ενόχληση και αηδιαστική δυσπεψία.
6) ...Δεν είναι μόνο αφύσικη αυτή η κρεοφαγία για τα σώματά μας, αλλά με το να τα στουμπώνουμε και να τα χορταίνουμε, βλάπτουμε το πνεύμα μας. Διότι, αν και το κρασί και οι μερίδες κρέατος μπορεί να κάνουν ένα σώμα δυνατό και ρωμαλέο, καθιστούν όμως το μυαλό ανίκανο. Για να μην προσβάλλω τους αθλητές, θα σας δώσω παραδείγματα μόνο από τη πατρίδα μου. Ο λαός της Αττικής ονομάζει εμάς τους Βοιωτούς χοντροκέφαλους, κοιμισμένους και βλάκες, κυρίως εξ’ αιτίας της λαιμαργίας μας... Ένα μάτι κολυμπώντας σε πάρα πολύ υγρασία, είναι τυφλό για τη καθαυτή δουλειά του. Όταν ατενίζουμε τον ήλιο μέσα από ομίχλη ή μια μάζα κινούμενων υδρατμών, δεν τον βλέπουμε καθαρό και λαμπερό, αλλά σα κάτι το μακρινό και θαμπό, με αδυνατισμένες αχτίνες. Έτσι, σε ένα θολό και κορεσμένο σώμα, που έχει βαρύνει με βαρειά και ξένη τροφή, ένα λαμπερό και υπέροχο μυαλό θα πρέπει να θολώνεται, να μπερδεύεται και να χάνεται κυνηγώντας μικροπράγματα και αντικείμενα χωρίς σημασία, καθ’ όσον δεν έχει την όψη και το σφρίγος για σημαντικά πράγματα...

ΜΕΡΟΣ ΙΙ
Ι) Η λογική μου τώρα με καλεί να γυρίσω με καινούριες ιδέες κι ενεργητικότητα στη χθεσινή μου ομιλία και τη κρεοφαγία. Είναι σκληρό (καθώς είπε ο Κάτων) να μιλάς σε στομάχια που δεν έχουν αυτιά, και αφού έχουν ήδη πιει τη δόση της συνήθειας, η οποία είναι σαν αυτή της Κίρκης: «ένα ποτό οδυνών και θλίψης και μαγείας και άγχους...»
Και δεν είναι εύκολο έργο να τραβήξεις το γάντζο της κρεοφαγίας από ανθρώπους που είναι πεινασμένοι και διαπερασμένοι απ’ τη πολυτέλεια. Θα ήμασταν τυχεροί αν, όπως οι Αιγύπτιοι, που βγάζουν τα σπλάχνα απ’ τα πτώματα και τα κόβουν σε κομματάκια μπροστά στον ήλιο και τα πετούν σα να ήταν η αιτία όλων των αμαρτιών που είχε διαπράξει ο άνθρωπος, κόβαμε τη λαιμαργία μας και την ενοχή του αίματος και κρατούσαμε την υπόλοιπη ζωή μας αγνή. Διότι το στομάχι καθ’ εαυτό δεν είναι ένοχο για την αιματοχυσία, αλλά γίνεται ένοχο από την πλεονεξία μας. Αν μια αναμάρτητη ζωή είναι αδύνατον να υπάρχει, με συνήθεια τόσο δυνατή, μπορούμε, μα τον Δία, τουλάχιστον να αισθανθούμε αρκετή ντροπή, που ζούμε τις αμαρτωλές ζωές μας μ’ αυτόν τον κανόνα. Θα τρώμε κρέας, αλλά μόνο για να θρέψουμε την πείνα μας κι όχι για την καλοπέραση. Θα σκοτώσουμε ένα ζώο, άλλα μόνο με οίκτο και θλίψη, όχι κακομεταχειρίζοντάς το και βασανίζοντάς το, όπως συχνά γίνεται αυτό τον καιρό από ανθρώπους που, στη σφαγή των ζώων, τους μπήγουν πυρακτωμένα σίδερα, έτσι ώστε το αίμα όπως ξεχύνεται προς τα έξω και προσπαθεί να κρυώσει τη κάψα του σίδερου που έχει βυθιστεί μέσα στο σώμα, να κάνει τη σάρκα τρυφερή και νοστιμότερη. Άλλοι καβαλάνε και κλωτσάνε τις θηλές της λεχώνας γουρούνας έτσι ώστε ν’ ανακατέψουν μέσα στους πόνους της γέννας το αίμα και το γάλα και το πηχτό αίμα των μικρών γουρουνιών, που όλα, ω φιλεύσπλαχνε Δία, δολοφονούνται μαζί ώστε να μπορούμε να τρώμε το πλάσμα όταν είναι πολύ πιο ξαναμμένο. Και άλλοι ράβουν τα μάτια γερανών και κύκνων και μετά τα κλείνουν και τα παχαίνουν στο σκοτάδι, κάνοντας έτσι τι σάρκα τους πλούσια με διάφορα εύγευστα κι ανακατεμένα φαγητά.
Απ’ όλα αυτά φαίνεται καθαρά ότι δεν είναι για την αναγκαιότητα της διατροφής, αλλά από σκέτη λαιμαργία, ματαιοδοξία και σπατάλη που οι άνθρωποι έχουν κάνει μια παρέκκλιση βαρβαρότητας. Όπως με τον έρωτα, γυναίκες που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν με ευχαρίστηση δοκιμάζουν τα πάντα και πλανιόνται στην ακολασία, μέχρι που στο τέλος πέφτουν σε ανείπωτες λαγνείες. Έτσι, η ακράτεια στη τροφή, όταν ξεπερνά τη φύση και την ανάγκη, ψάχνει για ποικιλία να δελεάζει την όρεξή της σε σκληρότητα και απανθρωπιά. Διότι οι αισθήσεις μας, όταν αποτύχουν μια φορά να κρατηθούν στα φυσικά τους όρια, γίνονται όλες άρρωστες, διεστραμμένες και ανεξέλεγκτες. Έτσι ένα αρρωστημένο αυτί δεν καταλαβαίνει τη μουσική, άλλα εξαντλημένο και ξεχαρβαλωμένο αποζητά ό,τι είναι χαμηλή, κακότεχνη η θηλυπρεπής διασκέδαση. Τέτοια αυτιά έχουν διδάξει τα μάτια μας να μην απολαμβάνουμε τους Πύρριους χορούς και παντομίμες και μεγαλόπρεπα χορωδιακά εμβατήρια και γλυπτά και ζωγραφική, άλλα να προτιμάμε ένα πιο δαπανηρό θέαμα ανθρώπινου θανάτου και σφαγής και πληγών και μαχών. Κι έτσι, οι ανήθικες γιορτές μας ακολουθούνται από ακόλαστη ζωή.
3) Ποιο είδος γεύματος δεν είναι πολύ ακριβό; Αυτό για το οποίο κανένα ζωντανό πλάσμα δεν έχει θανατωθεί. Λογαριάζουμε τη ψυχή σαν ένα μικρό έξοδο; Δε μιλώ για μις μητέρας ή ενός πατέρα ή ενός φίλου ή ενός παιδιού τη ψυχή, όπως ο Εμπεδοκλής (6), αλλά μιας ψυχής που ακόμα μοιράζεται τα αισθήματα, την όραση, την ακοή, τη φαντασία και την αντίληψη, που έλαβε από τη Φύση, με σκοπό ν’ αποκτήσει ό,τι της ανήκει και ν’ αποφύγει ό,τι δεν της ανήκει. Και ρωτήστε τους εαυτούς σας ποίοι φιλόσοφοι πράττουν περισσότερο για να μας εκπολιτίσουν, αυτοί που μας λένε να τρώμε παιδιά, φίλους πατέρες και συζύγους επειδή είναι πεθαμένοι, ή ο Πυθαγόρας κι ο Εμπεδοκλής που μας διδάσκουν να είμαστε δίκαιοι ακόμα και προς τα άλλα μέλη της δημιουργίας...
4) Ποιος τα τελευταία χρόνια απεφάσισε ότι δε χρωστάμε δικαιοσύνη σε ηλίθια ζώα;
«Ποιος πρώτος ακόνισε κοντά στο δρόμο ένα βάναυσο μαχαίρι, και ποιος πρώτος μ’ αυτό έχυσε αίμα βοδιών που έσερναν το άροτρο;»
« Όλα άρχισαν με τον ίδιο τρόπο που οι τύραννοι άρχισαν να σφάζουν ανθρώπους. Στην Αθήνα ο πρώτος άνθρωπος που θανάτωσαν ήταν ο χειρότερος πληροφοριοδότης τους, που όλοι είπαν ότι το άξιζε. Ο δεύτερος ήταν της ίδιας κατηγορίας άνθρωπος, έτσι ήταν κι ο τρίτος. Αλλά μετά απ’ αυτό, οι Αθηναίοι συνήθισαν στην αιματοχυσία και κοίταζαν με απάθεια όταν ο Νικέρατος, υιός του Νικία και ο στρατηγός Θηραμένης και ο Πολέμαρχος ο φιλόσοφος εκτελέστηκαν. Με τον ίδιο τρόπο, το πρώτο ζώο που σκοτώθηκε και φαγώθηκε ήταν ένα άγριο και κακό κτήνος κι ύστερα πιάστηκε ένα πουλί κι ένα ψάρι. Και η δολοφονία, αφού δοκιμάστηκε έτσι κι εφαρμόστηκε σε πλάσματα όπως αυτά, έφτασε στο εργατικό βόδι και το πρόβατο που μας ντύνει και τον πετεινό που φυλάει τα σπίτια μας. Έτσι, σιγά-σιγά, οι επιθυμίες μας σκλήραιναν και προχωρήσαμε στο σκότωμα ανθρώπων, και σε πολέμους και σε σφαγές. Μπορεί να μη μπορέσαμε ν’ α...
6) Εμπεδοκλής, στίχος 442

Τροφή για σκέψη «Η τροφή είναι BRAHMAN» (Θεός) βεβαιώνουν οι Ινδικές γραφές. «Η τροφή είναι Θεός», να μια παράξενη δήλωση που προέρχεται από ένα πολιτισμό σύμφωνα με τον οποίο η νηστεία, θεληματική και αθέλητη, είναι ένας τρόπος ζωής. Τι σημαίνει αυτή η δήλωση; Ίσως μπορούμε να πιάσουμε το νόημά της επιφανειακά, αλλά ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το βαθύτερο νόημα της τροφής.
Παρόλο που έχω ακούσει μερικές εξαιρέσεις, όλα τα’ ανθρώπινα σώματα χρειάζονται τροφή για να επιβιώσουν. Εντούτοις, η επιβίωση είναι η πιο χονδροειδής λειτουργία της τροφής. Ας θεωρήσουμε πως για τον άνθρωπο, κάθε τροφή υπήρξε κάποτε ένα ζωντανό πλάσμα. Επομένως, κάθε τροφή έχει τρεις όψειςo σώμα, ενέργεια και συνειδητότητα. Το μαρούλι σαν φυτό έχει τις φυσικές του ουσίες που αποτελούνται κυρίως από άτομα άνθρακα, υδρογόνου και οξυγόνου, (όπως ακριβώς και το ίδιο μας το σώμα). Το μαρούλι έχει ακόμη ένα ενεργειακό πεδίο που μπορεί να ερευνηθεί με τη φωτογραφία KIRLIAN ή με ένα γαλβανόμετρο (μετρώντας την ηλεκτρική δραστηριότητα μέσα στο φυτό). Αυτό το ενεργειακό πεδίο οργανώνει τα άτομα, τα μόρια, και τα κύτταρα του φυτού σε μια κατάλληλη διάρθρωση και τροφοδοτεί το φυτό με τη δύναμη που του χρειάζεται για να κινηθεί με κατεύθυνση προς τον ήλιο και να απορροφήσει νερό και μεταλλικά στοιχεία από τη γη. Τι είναι αυτό που οδηγεί αυτή την ενέργεια προς αυτές τις ειδικές λειτουργίες; Πως «ξέρει» πώς να μεγαλώσει, πώς να παράγει σπόρους, πώς να σχηματίσει τη δομή από την οποία ζει; Υπάρχει μια συνειδητότητα πίσω από τη φυσική μορφή του φυτού, ακριβώς όπως υπάρχει μια συνειδητότητα πίσω από τη μορφή κάθε ανθρώπινου όντος.
Η οργανωτική συνειδητότητα σαν ανεξάρτητη δύναμη αποκαλύπτεται ολοκάθαρα σε πειράματα που έγιναν με θαλασσινά σφουγγάρια που τα έκοψαν σε τόσο πολύ μικρά κομμάτια που τα σούρωσαν από ένα μεταξωτό σουρωτήρι. Έτσι, το σφουγγάρι χάθηκε τελείως μέσα στη διάλυση του νερού. Ύστερα από λίγο καιρό το ίδιο σφουγγάρι ξανασχηματίστηκε ακριβώς όπως ήταν πριν κοπεί και εξακολούθησε να ζει.
Κάθε ον έχει τη πηγή της ζωής του μέσα σ’ αυτή την οδηγήτρια συνειδητότητα που είναι ανεξάρτητη απ’ το σώμα. Η συνειδητότητα οδηγεί το ενεργειακό πεδίο, και τα υλικά μόρια οργανώνονται σύμφωνα μ’ αυτή την ενεργειακή δομή.
Μπορούμε έτσι να θεωρήσουμε την κάθε τροφή που τρώμε σαν κάτι που αποτελείται από τρία επίπεδα, σώμα, ενέργεια, και συνειδητότητα. BRAHMAN ή Θεός είναι αυτή η συνειδητότητα που είναι η πηγή κάθε ζωντανού πλάσματος. Είτε αναφέρεστε στον Θεό σαν Αυτός, Αυτή ή Αυτόo είτε θεωρείτε τον Θεό σαν μια άμορφη κοσμική δύναμη, είτε σαν μια θεία ανθρώπινη μορφή, ο θεός είναι η πηγή κάθε ζωντανού πλάσματος. Κάθε ζωντανό ον είναι μια μοναδική έκφραση της ίδιας οικουμενικής συνειδητότητας.
«Έτσι στην πραγματικότητα τρώμε Θεό όταν τρώμε συνειδητά».
Κάθε γεύμα τότε, γίνεται το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Κάθε κομμάτι φαΐ, το σώμα του Χριστού. Μ’ αυτή την έννοια μπορούμε να καταλάβουμε πιο καθαρά τη σημασία των λόγων του Χριστού όταν δηλώνει πως ο άρτος είναι το σώμα του. Εφόσον ο Χριστός ήταν Θεός ενσαρκωμένος και ο θεός είναι η συνειδητότητα που βρίσκεται πίσω από όλα τα όντα κι επομένως πίσω από κάθε τροφή, τότε η ΘΥΣΙΑ όλων των τροφών είναι ο Χριστός.
Η λέξη ΘΥΣΙΑ είναι εδώ σημαντική. Γιατί αν δεν εξελίξουμε την ευαισθησία να εναρμονιζόμαστε με την ουσία που υπάρχει μέσα στη τροφή και να τη τρώμε με το σεβασμό που της αξίζει, τότε παίρνουμε ακριβώς αυτό με το οποίο συνδεόμαστε μ’ αυτή - μόρια και κύτταρα- δηλαδή ΝΕΚΡΗ ΥΛΗ.
Οι περισσότεροι από μας τρώμε ασυνείδητα, χωρίς να χαλαρώνουμε και να δίνουμε προσοχή στο τι τρώμε, ή τι κάνουμε. Η σχέση μας με την τροφή είναι σχέση επιθυμίας και λαιμαργίας. Θέλουμε μόνο να γεμίσουμε το στομάχι μας., να νιώσουμε χορτάτοι και να τελειώνουμε μαζί του.
«Όταν τρώμε μ’ αυτό τον τρόπο, δεν δεχόμαστε την ωφέλεια της ενέργειας και της συνειδητότητας της τροφής. Το ίδιο ισχύει και για τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους γύρω μας. Όταν κανείς σχετίζεται με τους ανθρώπους θεωρώντας τους σαν σώματα, σαν αντικείμενα σεξουαλικής ευχαρίστησης, σαν πράγματα που ικανοποιούν τις ανάγκες του, τότε χάνει τη δυνατότητα της συγκινησιακής και πνευματικής επικοινωνίας.
Επομένως, η δίαιτά μας εξαρτάται από την ευαισθησία μας. Όσο πιο ευαίσθητο και εξευγενισμένο είναι το άτομο, τόσο πιο καθαρή η δίαιτα. Ο κάθε άνθρωπος θα’πρεπε να καθορίσει αν θα μπορούσε να προμηθευτεί κάθε τροφή που τρώει, από μόνος του. Για παράδειγμα, αν δεν θα μπορούσατε να φθάσετε στο σημείο να σκοτώσετε από μόνοι σας ένα κοτόπουλο, μιαν αγελάδα ή ένα αρνί, τότε δεν θα’ πρεπε να τρώτε αυτές τις τροφές. Έχετε γίνει πολύ ευαίσθητοι γι’ αυτές. Περιέχουν ουσίες χονδροειδής που μόνο θα βλάψουν το σώμα και τη διάνοια ενός εξελιγμένου όντος.
Φυσικά όταν τρώμε ένα καρότο, σκοτώνουμε το καρότο. Αλλά οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε αρκετά ευαίσθητοι για ν’ ακούσουμε το καρότο να φωνάζει ή να δείχνει συμπτώματα φόβου. Στη πραγματικότητα νομίζω πως στα καρότα αρέσει να τρώγονται. Τα ζώα όμως δείχνουν ολοφάνερο φόβο της στιγμή που τα σκοτώνουν. Αν κανείς δεν νιώθει τίποτα σ’ αυτό το θέαμα, τότε υποθέτω πως είναι εντάξει γι’ αυτόν να τρώει κρέας.
«Έτσι η τροφή μπορεί να είναι Θεός ή μπορεί να είναι δηλητήριο.
«Όταν τρώμε ενώ βρισκόμαστε σε μια κατάσταση εκνευρισμού, όταν τρώμε στα όρθια, βιαστικά, αρπάζοντας ένα κομμάτι τροφή και ρίχνοντάς το στο στόμα μας, τρώμε δηλητήριο. Πρέπει να καθόμαστε, να αναπνέουμε βαθιά, να χαλαρώνουμε και ν’ αρχίζουμε να συγκεντρωνόμαστε στη τροφή και να προσπαθούμε να την αισθανόμαστε σε βαθύτερα επίπεδα.
Το παρακάτω διάγραμμα μπορεί ίσως να βοηθήσει:
ΑΥΤΟΣ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΟΥ ΦΑΓΗΤΟΥ ΠΟΥ ΤΡΩΜΕ
γη φυσικό σώμα φυσική πράξη φυσικό σώμα
νερό αέρας ενεργειακό σώμα μεταβίβαση ενέργειας ενεργειακό σώμα
φωτιά αιθέρας Συνειδητότητα ένωση συνειδητότητας συνειδητότητα

Στο φυσικό επίπεδο, υπάρχει αυτός που τρώει, αυτός που τρώγεται και η πράξη, η διαδικασία του φαγητού. Τα κύτταρα ενός οργανισμού μασιούνται, καταπίνονται, χωνεύονται και αφομοιώνονται από τον άλλο οργανισμό. Στο ενεργειακό επίπεδο, υπάρχει απορρόφηση της ενέργειας αυτού που τρώγεται απ’ αυτόν που το τρώει. Στο επίπεδο της συνειδητότητας, υπάρχει μια ένωση συνειδητότητας ανάμεσα α’ αυτόν που τρώει και σ’ αυτό που τρώγεται. Σ’ αυτό το πιο λεπτό επίπεδο, που συνήθως απαιτείται εξάσκηση στο διαλογισμό για να το νιώσει κανείς, δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σ’ αυτόν που τρώει και σ’ αυτό που τρώγεται. Υπάρχει μόνο ΜΙΑ συνειδητότηταo μορφές και ενέργειες υπάρχουν πολλές. Έτσι κανείς είναι πραγματικά ένα με τη τροφή που τρώει. Είναι ο θεός που τρώει το Θεό. Ακόμη και η διαδικασία του φαγητού είναι Θεός. Αυτή είναι η σημασία της παραδοσιακής Ινδικής προσευχής πριν από το φαγητό:
«BRAHMAN είναι η ιεροτελεστία,
BRAHMAN είναι η προσφορά (η τροφή)
BRAHMAN είναι αυτός που προσφέρει (αυτός που τρώει) στη φωτιάo αυτό είναι BRAHMAN (η φωτιά της πέψης)
«Αν ο άνθρωπος βλέπει το θεό σε κάθε πράξη, ο άνθρωπος αυτός θα βρει το Θεό»

Δεν είναι ανάγκη να αντιγράψετε αυτή την Ινδική προσευχή, εκτός φυσικά αν νιώθετε να σας έλκει. Αλλά είναι μεγάλη ανάγκη να σχετιζόσαστε με τη τροφή σας σαν να’ ταν ένα ζωντανό πλάσμα που εγκαταλείπει το σώμα και την ενέργειά του και συγχωνεύει τη συνειδητότητά του μαζί σας. Μια αληθινή μετάληψη.
Για τους περισσότερους ανθρώπους αυτό θα είναι ίσως δύσκολο, γιατί η τροφή που τρώνε έχει κατά πολύ απομακρυνθεί από τη «ζωντανή κατάστασή» της. Οι περισσότεροι άνθρωποι τρώνε παραψημένες, υπέρ-επεξεργασμένες τροφές, που έχουν έτσι γίνει τροφές νεκρές και έχουν στερηθεί κάθε ενέργεια και συνειδητότητα.
Τροφές που είναι επεξεργασμένες, παραψημένες, πολυκαιρισμένες ή ψημένες από την προηγούμενη μέρα λέγονται Ταμασικές τροφές. Αυτές οι τροφές δεν έχουν ενέργεια και έτσι δεν δίνουν ενέργεια. Άνθρωποι που τρώνε τέτοιες τροφές από κονσέρβες ή άλλου είδους συσκευασίες και απομεινάρια, θα έχουν έλλειψη ενέργειας και συνειδητότητας.
«Ένας άλλος τύπος τροφής είναι αυτός που δίνει ενέργεια αλλά όχι συνειδητότητα. Τέτοιου είδους τροφή είναι το νεκρό κρέας και τα μπαχαρικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι κατώτερες ανάγκες και η ζωώδης φύση τονώνονται και ο άνθρωπος γίνεται σκληρός στις επιθυμίες του και στις συγκινήσεις του. Οι τροφές και οι άνθρωποι αυτού του είδους λέγονται «RAJASIC» (Ρατζασικοί)
Οι SATTWIC (σατβικές) τροφές εφοδιάζουν το σώμα του ανθρώπου με θρεπτικά στοιχεία, άφθονη ενέργεια και αρμονική συνειδητότητα. Τέτοιες τροφές είναι τα φρέσκα λαχανικά, τα φρούτα, οι ξηροί καρποί και τα δημητριακά, σε όσο το δυνατό φυσική κατάσταση. Η κατανάλωση αυτού του είδους τροφής με τη σωστή ψυχική διάθεση, φέρνει ευλογία στο σώμα, το νου και τη ψυχή. Η αλήθεια αυτή επαναλαμβάνεται συχνά από τον Χριστό στο «Ευαγγέλιο Ειρήνης των Εσσαίων» (THE ESSENE GOSPEL OF PEACE) που έχει μεταφραστεί από τους Παπύρους της Νεκρής Θάλασσας από τον EDWARD BORDEAN SZEKELY.
Γι’ αυτό τρώτε πάντα από το τραπέζι του Θεού: τα φρούτα των δένδρων, τους σπόρους και τα χόρτα των αγρών, το γάλα των ζώων και το μέλι της μέλισσας. Γιατί κάθε τι πέρα απ’ αυτά είναι ο Σατανάς και οδηγεί στο δρόμο της αμαρτίας και της αρρώστιας προς το θάνατο. Αλλά οι τροφές που τρώτε από το τραπέζι της αφθονίας του θεού δίνουν δύναμη και νιάτα στο σώμα σας, και δεν θα δείτε ποτέ αρρώστια.»
Πως μπορούμε να τρώμε αυτή τη τροφή συνειδητά; Με το να τρώμε συνδεόμαστε με κάθε τροφή σα να’ταν ένα ζωντανό πλάσμα που είναι μια μοναδική έκφραση του ΕΝΟΣ ΘΕΟΥ, του οποίου είμαστε επίσης μια έκφραση. Το πλάσμα αυτό εγκαταλείπει το σώμα του για μας, ακριβώς όπως και εμείς μια μέρα θα εγκαταλείψουμε τα σώματά μας που θα γίνουν τροφή για τα δένδρα. Καθώς καλλιεργούμε, σοδιάζουμε, αγοράζουμε, ετοιμάζουμε και τρώμε αυτή τη τροφή, πρέπει να’ χουμε στο νου μας όλα αυτά, και να είμαστε γεμάτοι ευγνωμοσύνη.
«Όταν τρώμε τροφή που έχει ετοιμαστεί από άλλους, και δεν είμαστε σίγουροι για την ποιότητά της, μπορούμε να περιβάλουμε νοερά τη τροφή με άσπρο φως προσφέροντάς τη στο Θεό, επιτρέποντάς της να ευλογηθεί. Αν θέλετε να διατηρήσετε ένα σώμα και μια διάνοια υψηλής ποιότητας, θα πρέπει να τρώτε μόνο υψηλής ποιότητας τροφή.
Πολλοί χρησιμοποιούν πολυκαιρισμένες τροφές και έτσι δημιουργείται μέσα τους κατάθλιψη και ένας υπναλέος τύπος συνειδητότητας. Όταν είναι κατηφείς ή ακόμη κι όταν είναι «υπερβολικά ευτυχισμένοι» και δεν μπορούν να το αντέξουν, παρατρώνε Ταμασική τροφή και γίνονται νωθροί και ασυνείδητοι. Και αυτή είναι μια μορφή ασφάλειας για πολλούς ανθρώπους. Όλοι μας, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να δουλέψουμε για να βγούμε έξω απ’ αυτό τον τύπο αυτοκαταστροφής.
Μπορούμε λοιπόν να δούμε πως η σωματική και η ψυχολογική μας κατάσταση θα εξαρτάται από το τι τροφή τρώμε και με τι νοοτροπία την τρώμε.
Όλα αυτά είναι «πολλή τροφή για σκέψη» όπως λένε στ’ αγγλικά. Και για δράση.

Δεύτερο άρθρο
Η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ
Μιλήσαμε πολύ για τον Έρωτα, αυτή τη μεγάλη κινητήρια δύναμη που κινεί το παν. Ο Έρωτας ωθεί στην επίτευξη ενός στόχου, είτε ο στόχος είναι ένα πρόσωπο, είτε μια κατάσταση, είτε ένα απόκτημα. Στη Διδασκαλία αυτή η ορμητική φορά ονομάζεται αγωνιστικότητα. Είναι μία από τις πιο θεμελιώδεις έννοιες, στην οποία γίνεται αναφορά σχεδόν σε κάθε παράγραφο.
Δικαίως συμβαίνει αυτό, αφού η Άγκνι Γιόγκα οδηγεί πάνω απ΄όλα σε εκείνο, το οποίο αποκαλεί Επίτευξη. Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσει κανείς το περιεχόμενο αυτών των δύο σπουδαίων εννοιών της συγκεκριμένης Διδασκαλίας -της Επίτευξης και της αγωνιστικότητας. Και οι δύο περικλείουν πολλαπλό νόημα.
Τι σημαίνει η λέξη επίτευξη στην Άγκνι Γιόγκα; Τι μπορεί να πετύχει ο υποψήφιος; Μ΄ένα λόγο την κυριαρχία του πυρός. Αυτό όμως περιέχει μια σειρά πραγμάτων, όπως τη διάνοιξη των κέντρων, την άνοδο των ενεργειών στα ανώτερα κέντρα, τη μετουσίωση του πυρός των κέντρων. Πίσω όμως από τις διαδικασίες αυτές κρύβεται μια σειρά επιτευγμάτων, όπως είναι η καθυπόταξη αδυναμιών και ελαττωμάτων και η ανάπτυξη υψηλών ιδιοτήτων, όπως η αφοσίωση, η εμπιστοσύνη, το θάρρος, η εργατικότητα, η ανεκτικότητα, και πολλές άλλες. Δηλαδή επέρχεται η τελειοποίηση της ανθρώπινης οντότητας, η οποία, μαζί με την άνθιση όλων των ευγενικών χαρακτηριστικών, φέρνει και την ανάπτυξη όλων των κρυμμένων δυνατοτήτων που ονομάζονται σίντι, όπως π.χ. η διόραση, η διακοή, η πρόβλεψη, η επικοινωνία με Υψηλές Οντότητες και καταστάσεις, η ενόραση, κ.τ.λ.
Έτσι ο άνθρωπος εκπληρώνει το σκοπό της ύπαρξής του στη Γη και αποβαίνει πολίτης του Σύμπαντος, συνεργάτης των Μεγάλων Όντων και δημιουργός. Ίσως ένας τέτοιος στόχος να μοιάζει εξωπραγματικός στον μέσο άνθρωπο, κι όμως δεν είναι ανέφικτος. Κάποιοι το έχουν επιτύχει. Εξάλλου δεν ζητιέται τίποτε υπερανθρώπινο, όλες οι προϋποθέσεις είναι μέσα στα όρια του εφικτού! Φυσικά, η επίτευξη είναι μια σταδιακή διαδικασία. Η μεγάλη Επίτευξη αποτελείται από πολλές μικρές επιτεύξεις, το ότι είναι μικρές όμως δεν σημαίνει ότι είναι και ασήμαντες. Π.χ. η υπερνίκηση ενός ελαττώματος είναι κάτι αμελητέο; Με μικρές πέτρες χτίζεται ένα μεγάλο οικοδόμημα. Υπάρχει το ακαταμάχητο όπλο που εξασφαλίζει την επιτυχία -η αγωνιστικότητα. «Αγώνας είναι η βάρκα του Αρχάτ.»
«Αγώνας είναι το κλειδί για όλες τις κλειδαριές.»
Η βάρκα είναι το μέσον, με το οποίο περνά κανείς από τη μια όχθη στην άλλη. Έτσι, η βάρκα-αγωνιστικότητα μεταφέρει από τη μια κατάσταση στην άλλη. Ο Αρχάτ είναι ο φτασμένος Γιόγκι, ο «δαίμονας» του Πλατωνικού Συμποσίου, το υπερανθρώπινο Ον. Χρησιμοποιεί τον αγώνα για την επίτευξη των στόχων του. Ο αγώνας δεν σταματά ποτέ. Ισχύει σε όλες τις βαθμίδες της Ύπαρξης, επειδή είναι ο βασικός νόμος της Ύπαρξης. Ισχύει για το φυτό, για το ζώο, για τον άνθρωπο, για τον Αρχάτ, για το Θεό...
Τι σημαίνει η λέξη «αγώνας», «αγωνιστικότητα»; Τι άλλο, παρά τη γεμάτη ζήλο προσπάθεια για την επίτευξη ενός στόχου. Αυτή η αγωνιστική προσπάθεια είναι «το κλειδί που ανοίγει όλες τις κλειδαριές».
Η Άγκνι Γιόγκα λοιπόν μας δίνει το κλειδί της επιτυχίας που λέγεται αγωνιστικότητα. Είναι το μόνο μέσο. Θα μπορούσε να πει κανείς πως η αγάπη είναι το πρώτο μέσο. Ασφαλώς, αλλά η αγωνιστικότητα προϋποθέτει την αγάπη. Την έχει μέσα της. Τι άλλο, αν όχι η αγάπη, κάνει κάποιον ικανό να επιμένει στην προσπάθεια, να προσπερνά εμπόδια, να αγνοεί κινδύνους, να μην υπολογίζει θυσίες;
Η αγωνιστικότητα δεν περιέχει μόνο αγάπη. Περιέχει πίστη, αφοσίωση, κουράγιο, υπομονή... Γι΄αυτό είναι η πιο σημαντική ιδιότητα. Μόνο που χρειάζεται να γνωρίζει κανείς την ορθή κατεύθυνση, προς την οποία πρέπει να στρέψει την αγωνιστικότητά του. Και η κατεύθυνση είναι μία και μόνη: η Ατραπός που οδηγεί στον Διδάσκαλο, στην Ιεραρχία, στον Ανώτερο Κόσμο. Όλοι οι άλλοι δρόμοι είναι αδιέξοδοι.
Όταν μιλάμε για προσπάθεια και αγώνα, εννοούμε την ποιότητα εκείνη που γεννιέται από την καρδιά, που φωτίζεται από το πυρ εκείνο της καρδιάς, το οποίο ανάβει όλα τα κέντρα και το οποίο ονομάζεται ενθουσιασμός. Η προσπάθεια με μισή καρδιά δεν παράγει αποτελέσματα. Έχει λεχθεί:
...Η προσπάθεια με μισή καρδιά προκαλεί εσωτερική διαφωνία και δεν φέρνει αναγέννηση. Εξαιτίας αυτού οι άνθρωποι δεν μπορούν να τελειοποιηθούν και να εξαγνίσουν την αίσθηση ομορφιάς...
[ΑΓΚΝΙ ΓΙΟΓΚΑ, 563]

Ενώ:
...Ο αγνός αγώνας παράγει λάμψεις Πυρός...
[ΑΓΚΝΙ ΓΙΟΓΚΑ, 413]

Η Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα απαιτεί συνεχή ζήλο...
[ΑΓΚΝΙ ΓΙΟΓΚΑ, 414]

Ίσως ο ενθουσιασμός και ο ζήλος να είναι κάπως εύκολος στην αρχή της πορείας, το δύσκολο, το οποίο από μόνο του συνιστά επίτευξη, είναι η διατήρηση και συνεχής αναζωπύρωση αυτού του ενθουσιασμού.
...Δυστυχώς, οι άνθρωποι αντιστέκονται στην ιδέα ότι η ζωή είναι αγώνας. Φοβούνται να σκεφτούν για ατέρμονο αγώνα... Κάθε πρωί ο άνθρωπος είναι γεμάτος φόβο για το μέλλον, αντί για χαρά... Μια τέτοια κατάσταση εμποδίζει την αυτοτελειοποίηση... Οι δυνάμεις του ανθρώπου ανανεώνονται μόνο στον αγώνα. Η ίδια η ψυχική ενέργεια αυξάνεται πάνω σ΄αυτό το μονοπάτι...
[ΥΠΕΡΓΗΙΝΟ, βιβλίο Τέταρτο, 799]

Είναι πράγματι δύσκολο για τον άνθρωπο όχι μόνο να αντιληφθεί την αναγκαιότητα και το αναπόφευκτο της συνεχούς προσπάθειας, αλλά, κυρίως, να αγαπήσει την προσπάθεια, τον αγώνα, τον ατέρμονο μόχθο, αφού υφίσταται σε όλους τους κόσμους, σε όλες τις βαθμίδες της Ύπαρξης. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παρανόηση από την ιδέα πως υπάρχει κάποιο Νιρβάνα ή Παράδεισος, όπου οι τυχεροί βολεύονται εκεί πέρα αραχτοί στο διηνεκές!
Το Νιρβάνα συνεπάγεται μεγαλύτερη ευθύνη, και επομένως δράση, και άλλωστε είναι κι αυτό ένα μόνο σκαλοπάτι της κλίμακας. Όσο για τον Παράδεισο, αποτελεί τις προσωρινές διακοπές για να ξεκουραστεί η ψυχή ανάμεσα σε δύο ενσαρκώσεις.
Η προσπάθεια δεν πρέπει βέβαια να κατανοηθεί σαν κάποιος μαρτυρικός Γολγοθάς, αλλά ως δραστηριότητα που αποσκοπεί σε γνώση, κατανόηση, ηθικοποίηση, επικοινωνία με τον Ανώτερο Κόσμο, ανάπτυξη των ψυχικών δυνάμεων. Αυτά δεν είναι υπέρτατη ευτυχία;
Στο κάτω κάτω, οι άνθρωποι αγαπούν τους αθλητικούς αγώνες, τις γυμναστικές ασκήσεις, ακόμη και επικίνδυνα σπορ. Γιατί τάχα δεν μπορούν να αγαπήσουν την ανώτερη προσπάθεια; Απλώς, επειδή δεν έχουν αντιληφθεί το Νόημα και το Σκοπό της ζωής. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει την ομορφιά και τα πλεονεκτήματα της Εξέλιξης.
Τώρα, όσον αφορά τον Γολγοθά και κάθε είδους μαρτύριο, αυτά είναι για εκείνους που τα αντέχουν. Και αποτελούν το πλέον σύντομο και άμεσο μονοπάτι προς την Επίτευξη. Κάθε τίμημα έχει την ανάλογη ανταμοιβή του.
Ζούμε σε σπουδαίους καιρούς -κρίσιμους αλλά με τεράστιες δυνατότητες και ευκαιρίες. Το Κάλεσμα των καιρών απευθύνεται σε όλο και περισσότερους. Ας κατανοήσουμε τη χαρά της προσπάθειας!

02/02/10
ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ
Ολοκληρώσαμε την παρουσίαση του πλατωνικού Έρωτα, όπως περιγράφεται στο Συμπόσιο. Αυτό που μας μένει ως πεμπτουσία του διαλόγου είναι ότι πρόκειται για μια μεγάλη Κοσμική Δύναμη με καθολική ισχύ, η οποία επηρεάζει τα πάντα, από τα μικροσκοπικά άτομα ως τις γιγαντιαίες αστρικές υπάρξεις. Ότι η φυσική αυτή ενέργεια έχει πολλές διαβαθμίσεις και όψεις, αλλά, σε σχέση με το ανθρώπινο ον, η ανώτατη βαθμίδα είναι η επιθυμία για Γνώση -κατ΄ουσίαν τη Γνώση εκείνη, η οποία οδηγεί στο Αγαθό. Αυτό το Αγαθό εμπεριέχει την ομορφιά, την ευτυχία και την ευδαιμονία, που συνοδεύονται από την αθανασία, και επομένως, είναι το υπέρτατο συμφέρον του ανθρώπου.
Ο Δρόμος που οδηγεί σ΄αυτή την κορύφωση είναι η Φιλοσοφία, ο Έρωτας για τη Σοφία. Η Φιλοσοφία είναι η Οδός που οδηγεί στην έξοδο από τη θνητότητα. Όργανο του ανθρώπου σ΄αυτόν τον αγώνα είναι η σκέψη, ο βασικός μοχλός της συνειδητότητας. Ας μη θεωρηθεί όμως ότι πρόκειται για στεγνή εγκεφαλική σκέψη. Αυτή οδηγεί μόνο στους διανοητικούς λαβύρινθους -αδιέξοδα, όπου παραμονεύει ο ανθρωποφάγος Μινώταυρος. Η σκέψη που βγάζει έξω από το σπήλαιο της ζοφερής άγνοιας είναι η σκέψη της καρδιάς, η ερωτική σκέψη, η σκέψη που πυροδοτείται από ψυχική ενέργεια.
Επομένως, ο φιλοσοφικός έρωτας, ή, αλλιώς, η υψηλού τύπου ψυχική ενέργεια, είναι αυτό που ενδιαφέρει κατ΄εξοχήν τον αναζητητή της Γνώσης. Έρωτας και Αγάπη, λοιπόν. Δύο εκφάνσεις του κοσμικού μαγνητισμού, οι οποίες διαφέρουν τόσο πολύ στη βάση του τριγώνου, συγκλίνουν όμως όσο ανερχόμαστε προς την κορυφή του.
Υπάρχει ωστόσο και η Τρίτη έννοια ή όψη: η σεξουαλικότητα.
Σύμφωνα με την κοινή ερμηνεία της, η λέξη εννοεί τη γενετήσια έλξη και λειτουργία, η οποία εκδηλώνεται ανάμεσα σε δύο πολικά αντίθετα, άρρεν και θήλυ. Θα μπορούσαμε λοιπόν να την αποκαλέσουμε πολικότητα.
Στην πραγματική της διάσταση, η πολικότητα είναι επίσης μια κοσμική λειτουργία και αφορά όλα τα όντα, από τα κατώτερα ως τα ανώτερα. Υπ΄αυτή την έννοια, η πολικότητα είναι η δύναμη που οδηγεί κοντά δύο αντίθετους πόλους. Η ίδια όμως αυτή δύναμη κρατά σε απόσταση τα στοιχεία που πρέπει, γιατί οφείλουμε να μην ξεχνάμε πως έλξη και άπωση είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Αν κατανοηθεί ότι η πολικότητα ως κοσμικός νόμος, στοχεύει σε παραγωγή ή δημιουργία, τότε θα λυθούν πολλές απορίες που αφορούν τη λειτουργία αυτή σε σχέση με το ανθρώπινο ον.
Όλη η ζωή είναι δομημένη πάνω στην πολικότητα: άντρας-γυναίκα, ζωή-θάνατος, ημέρα-νύχτα, βόρειος πόλος-νότιος πόλος, κ.τ.λ. Ακόμη και η Γη, μας λένε, έχει το πολικό της αντίθετο -την Αφροδίτη. Ο ίδιος ο παλμός της καρδιάς είναι ένα δίπολο: χτύπος-παύση. Η ισορροπημένη σχέση και ανταλλαγή των δύο πόλων εξασφαλίζει την υγιή κατάσταση σε κάθε περίπτωση, ενώ η διαταραχή συνεπάγεται ασθένεια και νοσηρότητα.
Στην περίπτωση του ανθρώπου, η έλξη των αντιθέτων είναι το μέσον για την λεγόμενη διαιώνιση του είδους, όπως ισχύει και για τους κατώτερους αδελφούς του ανθρώπου -τα ζώα. Πράγματι, την πολικότητα με τη μορφή του γενετήσιου ενστίκτου ο άνθρωπος τη μοιράζεται με τα ζώα. Με τη διαφορά ότι, ενώ τα ζώα, υπακούοντας αυστηρά στους νόμους της φύσης, ακολουθούν απαράβατα τους ρυθμούς και τις εποχές που εκείνη τους έχει ορίσει, ο άνθρωπος έχει απωλέσει τελείως ρυθμούς και κανόνες, και η γενετήσια συμπεριφορά του δεν συνάδει προς αυτό που έχει θεσπίσει η φύση. Έτσι, ο άνθρωπος συχνά συμπεριφέρεται πολύ αισχρότερα από τα ζώα. Και σε δύο άλλες απαράδεκτες ιδιότητες ξεπερνά πολλές φορές και τα πιο βάναυσα κτήνη -στην χυδαιότητα και στην σκληρότητα. Αυτά σε παρένθεση.

Ταυτίζεται η σεξουαλικότητα με τον έρωτα (σε ό,τι αφορά το ανθρώπινο ον;) Όχι. Ο Έρωτας έχει ορισμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά που δεν έχει η σεξουαλικότητα, αν και την εμπεριέχει.
Αν θέλουμε να δούμε τη σεξουαλικότητα στην πιο εξυψωμένη μορφή της, τότε ερχόμαστε στην έλξη ανάμεσα στην Προσωπικότητα, το θνητό εγώ, και την Ατομικότητα, τον ανώτερο ή θείο Εαυτό. Από αυτή την ένωση γεννιέται ο Υπεράνθρωπος, ο Άνθρωπος-θεός, ο Γιόγκι ή Αρχάτ. Αυτή είναι η πιο ιερή ένωση που κάνει το διάστημα να αντηχεί με μια κοσμική χαρά, επειδή έτσι γεννιέται ένας νέος Σωτήρας του Κόσμου.
Σ΄αυτή την Ένωση οδηγεί η Γιόγκα.
Όσον αφορά την κατώτατη μορφή της, τη γενετήσια λειτουργία, ασφαλώς και αυτή μετέχει της θειότητας, αφού είναι το μέσον της ενσάρκωσης των ψυχών. Εντούτοις, μπορεί να ποικίλλει σε ποιόν, από το φυσιολογικό και υγιές, ως την ακολασία και διαστροφή.
Ο μαθητής της Ιερής Γνώσης δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με τις ακρότητες αυτές, αλλά γνωρίζει το μέτρο, την πειθαρχία και την εγκράτεια, έως ότου, τελικά, να βγει έξω από το σύνορο αυτής της ανάγκης. Και αυτό δεν σημαίνει λειτουργική αδυναμία, αλλά μετουσίωση των ενεργειών, και ανέβασμά τους στα άνω του διαφράγματος κέντρα. Τότε μια τεράστια δύναμη είναι δική του.
Άλλωστε έχει λεχθεί από όλους τους σοφούς Διδασκάλους πως ο σημερινός τρόπος αναπαραγωγής ανθρώπων δεν ήταν πάντα έτσι, ούτε και μελλοντικά θα είναι έτσι. Ίσως η Νέα Ανθρώπινη Φυλή, η Έκτη, να εγκαινιάσει μια καινούργια, διαφορετική μέθοδο, και η γνωστή μέθοδος θα ισχύει για τις κατώτερες ανθρώπινες συνειδητότητες, έως ότου εκλείψει ολοκληρωτικά, και παραμείνει μόνο ως τρόπος λειτουργίας των ζώων.
Αυτά βέβαια δεν συμφωνούν καθόλου με τα λεγόμενα των διαφόρων «σεξολόγων»(!), ο μαθητής όμως δεν ενδιαφέρεται καθόλου γι΄αυτή τη σοφία. Μέσα από την ιερή Διδασκαλία βρίσκει σιγά σιγά το δρόμο του και το ορθό μέτρο στις διάφορες ανάγκες του.
Ας επισημάνουμε εδώ για μια φορά ακόμη τους κινδύνους από τις διάφορες πρακτικές «ανύψωσης της κουνταλίνι» μέσω ταντρικών σεξουαλικών διαδικασιών -δεν ανήκουν στο Φως.
Κινδύνους όμως εγκυμονεί επίσης η καταπίεση και η καταστολή. Η στροφή του νου προς τα ανώτερα πράγματα συνεπιφέρει, φυσικά και αβίαστα, τη γαλήνευση των παθών, και τον εξευγενισμό της ανθρώπινης φύσης.

26/01/10
ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ Ή ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ
Ζ΄
Έπειτα από όσα έχουν λεχθεί, καθένας θα έχει συνειδητοποιήσει ότι Έρωτας είναι ο πόθος, η επιθυμία, η επιδίωξη ενός αντικειμένου (το οποίο μπορεί να είναι πρόσωπο, κατάσταση, πράγμα), και στοχεύει στην ικανοποίηση μιας ανάγκης του Υποκειμένου -του ατόμου. Αποσκοπεί δηλαδή στην ευτυχία του επιθυμούντος ατόμου. Πρόκειται, επομένως, για μια μαγνητικής φύσεως ενέργεια, η οποία ξεκινάει από το άτομο και επιστρέφει σ΄αυτό, εφόσον αναφέρεται σε ατομική ικανοποίηση ή πληρότητα. Με απλά λόγια, ο Έρωτας είναι, κατά βάθος και κατ΄ουσίαν, η επιθυμία κάθε όντος για ευτυχία, όπως τόσο εύστοχα επισημαίνει στον Σωκράτη η Διοτίμα-Σοφία.
Αυτό ισχύει είτε το επιδιωκόμενο ερωτικό αντικείμενο είναι ένα πρόσωπο είτε μια ιδέα, είτε μια κατάσταση (π.χ. ελευθερία ή σαμάντι ή νιρβάνα), είτε η γνώση. Από το πιο χαμηλό -τη σεξουαλική επιθυμία- ως το πιο υψηλό - την πνευματική έφεση - η φύση του Έρωτα είναι η ίδια: από το άτομο για το άτομο. Αυτή ακριβώς είναι η διαφορά του Έρωτα από την Αγάπη, η οποία δεν επιδιώκει για τον εαυτό -«ου ζητεί τα εαυτής», όπως το θέτει πολύ ωραία ο Απόστολος Παύλος.
Ωστόσο, και η Αγάπη επίσης αποβλέπει στην ευτυχία εκείνου ή εκείνων που αγαπά. Αυτό λοιπόν είναι κοινός τόπος και των δύο αυτών μαγνητικών εκδηλώσεων.
Στα πολύ υψηλά κλιμάκια συνειδητότητας εντούτοις συμβαίνει σχεδόν μια συνταύτιση Έρωτα και Αγάπης, επειδή το Εγώ παύει να υφίσταται ως χωριστός εαυτός, με την έννοια ότι δεν μπορεί πλέον να σκεφτεί ή να επιθυμήσει παρά μόνο ως Εμείς, ως Ενότητα. Δεν έχει πλέον ατομικές επιδιώξεις, ή, μάλλον, οι ατομικές του επιδιώξεις είναι αδιαχώριστες από εκείνες του Όλου. Για να το πούμε και λίγο διαφορετικά, οι επιθυμίες της ανώτερης συνειδητότητας δεν αντιστρατεύονται σε καμία περίπτωση το Κοινό Καλό ή Συμφέρον. Αλλά, φυσικά, το υψηλό αυτό Εγώ υφίσταται πάντα ως ένα κέντρο συνείδησης, (αχαμκάρα στη σανσκριτική: η αίσθηση της εγώτητας, του Εγώ Είμαι), γιατί είναι ένας αθάνατος θεϊκός σπινθήρας.
Έχοντας λοιπόν κατά νου όλα αυτά σχετικά με τη φύση της Αγάπης και του Έρωτα, θα μπούμε στο τρίτο και τελευταίο μέρος του πλατωνικού Συμποσίου, το οποίο έχει μια ιδιαίτερη σημασία όχι πλέον ως προς την εξέταση της φύσης του Έρωτα, αλλά για την παρουσίαση της εκπληκτικής εκείνης προσωπικότητας της αρχαίας Αθήνας που άκουγε στο όνομα Σωκράτης.
Καθένας οφείλει να γνωρίζει αυτό το κείμενο, όχι μόνο επειδή είναι εξαιρετικό από άποψη λογοτεχνική, από άποψη ευρηματικότητας και από άποψη ενδιαφέροντος, αλλά και επειδή αναιρεί όλες τις αθλιότητες των συκοφαντών και των αμαθών που αναφέρονται στο πρόσωπο του Σωκράτη. Η συκοφαντία και τα ψεύδη είναι χειρότερα από πανούκλα και χολέρα. Ρυπαίνουν το χώρο και τη χώρα, και είναι ντροπή να μένει κανείς σιωπηλός και αδιάφορος μπροστά σ΄αυτό το μίασμα. Αλλά, για να υπερασπιστείς την αλήθεια, οφείλεις να την γνωρίζεις.
Αυτή η παρουσίαση θα μας βγάλει λίγο έξω από τη θεματολογία μας, αξίζει όμως τον κόπο, και άλλωστε είναι υποχρέωση κάθε μαθητή η αποκατάσταση της αλήθειας και η «κάθαρση των μεγάλων Εικόνων».
Είναι πραγματικά πολύ ευρηματική η ιδέα του Πλάτωνα να βάλει στο στόμα ενός μεθυσμένου την προσωπογραφία του Σωκράτη, γιατί, όπως λέει η παροιμία και όπως θα συνομολογήσει ο μεθυσμένος αφηγητής «από μικρό κι από μεθυσμένο μαθαίνεις την αλήθεια». Το επεισόδιο είναι σπαρταριστό στη ζωντάνια, τη φυσικότητα αλλά και στην αλήθεια του ή, μάλλον, στις αλήθειες του. Ας το δούμε εν συντομία, αλλά μόνο διαβάζοντάς το κανείς από καλή μετάφραση μπορεί να απολαύσει την απαράμιλλη τεχνική του, που τώρα, δυστυχώς, θα τη χάσουμε.
Μόλις είχε τελειώσει το εγκώμιό του στον Έρωτα ο Σωκράτης, κι ενώ οι παρευρισκόμενοι εκφράζανε τους επαίνους τους, ορμάει μέσα μια παρέα γλεντοκόπων, υποβαστάζοντας τον Αλκιβιάδη μεθυσμένο και στεφανωμένο, ο οποίος παραπατώντας ζήτησε την άδεια να στέψει με τα στεφάνια του την κεφαλή του «πιο σοφού και ωραίου» -του Αγάθωνα.
Θα του βάλουν να καθίσει μεταξύ Αγάθωνα και Σωκράτη και, μόλις αντιληφθεί την παρουσία του τελευταίου, θα αντιδράσει ξαφνιασμένος. Θα διαδραματιστούν διάφορα ευτράπελα μεταξύ τους, ωσότου αρχίζει μια οινοποσία, πάνω στην οποία ζητείται από τον Αλκιβιάδη να εκφωνήσει κι εκείνος ένα εγκώμιο, όπως είχαν κάνει όλοι οι προηγούμενοι.
Στο καταληκτικό αυτό εγκώμιο τη θέση του Έρωτα θα πάρει ο Σωκράτης. Από φιλοσοφική άποψη δεν είναι καθόλου άτοπο, αφού ο Έρωτας, ως «μεταξύ» σοφίας και άγνοιας, είναι φιλοσοφία. Έτσι, ο φορέας της φιλοσοφίας, ο φιλόσοφος, είναι Έρωτας.
Πράγματι, ο ομιλητής θα παρομοιάσει με ερωτικό οίστρο τη φιλοσοφία, η οποία σαγηνεύει και αιχμαλωτίζει τις ψυχές.
Στην αρχή του λόγου του, ο Αλκιβιάδης παρομοιάζει τον Σωκράτη με Σιληνό και με Μαρσύα .
Όπως, δηλαδή, οι σιληνοί είναι δύσμορφοι εξωτερικά, μέσα τους όμως κρύβουν θεϊκή ομορφιά, έτσι συμβαίνει και με το Σωκράτη. Και όπως ο Μαρσύας μάγευε τους πάντες με τον αυλό του, έτσι και ο Σωκράτης πλανεύει τους ακροατές όχι με μουσική αλλά με το λόγο του. Παραδέχεται μάλιστα πως ο ίδιος, ο Αλκιβιάδης, εκστασιάζεται πιο πολύ κι από εκείνους που χορεύουν το χορό των Κορυβάντων . Τόσο πολύ αγανακτεί και τρομάζει από αυτή την επίδραση του φιλοσόφου πάνω του που βουλώνει τ΄αυτιά του, όπως θα΄κανε με τις Σειρήνες, από φόβο μήπως καθήσει ακούγοντάς τον μέχρι τα γεράματα, και φεύγει τρέχοντας.
Ομολογεί, επιπλέον, ότι ο Σωκράτης είναι το μόνο πλάσμα που τον κάνει να ντρέπεται, αυτόν που δεν νιώθει ντροπή ποτέ και για τίποτε!
«Αυτά, λοιπόν, έχουμε πάθει κι εγώ κι άλλοι πολλοί απ΄τα τραγούδια της φλογέρας αυτού εδώ του Σάτυρου. Ακούστε όμως τώρα κι άλλα για να δείτε... πόσο απίστευτη είναι η δύναμη που έχει. Γιατί...κανένας δεν τον γνωρίζει καλά. Εγώ όμως...θα τον ξεσκεπάσω!» λέει ο Αλκιβιάδης.
Η «αποκάλυψη» που ακολουθεί αφορά την ερωτική ιδιοσυγκρασία του Σωκράτη. Γιατί το ενδιαφέρον του για τους ωραίους δεν είναι παρά ειρωνεία και κοροϊδία. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο δεν δίνει δεκάρα για την εξωτερική ομορφιά, τα πλούτη και όλα όσα καλοτυχίζει ο κόσμος, αλλά και τα περιφρονεί, θεωρώντας τα χωρίς καμιά αξία. Τα καμώματά του λοιπόν δεν είναι παρά ειρωνείες και αστεία. Κι αυτό το κάνει μια ζωή. Όταν όμως σοβαρευτεί, αποκαλύπτει μια εκπληκτική, θεϊκή και απαράμιλλη ομορφιά, στην οποία δεν μπορείς να αντισταθείς.
Αυτό που ακολουθεί στο παραλήρημα του Αλκιβιάδη είναι πραγματικά μια αποκάλυψη, τόσο ταπεινωτική για τον ομιλητή που δεν θα την κοινοποιούσε ποτέ αν δεν ήταν μεθυσμένος. Και να τι εξομολογείται δημόσια:
Έχοντας διακρίνει και αιχμαλωτιστεί από την εσωτερική ομορφιά του Σωκράτη, κάνει τη σκέψη να αποκτήσει κι αυτός μια τέτοια τελειότητα, ανταλλάσσοντάς την με τη δική του σωματική ωραιότητα και νεότητα. Έχοντας μεγάλη εμπιστοσύνη στη γοητεία του, φαντάζεται πως εύκολα θα πετύχει το στόχο του. Μηχανεύεται λοιπόν τρόπους για να ξεμοναχιάσει τον Σωκράτη περιμένοντας ότι θα του εξομολογηθεί τον έρωτά του. Επειδή όμως αυτό δεν έγινε, ο Αλκιβιάδης βάζει σε εφαρμογή πιο μεγάλα μέσα. Καλεί τον Σωκράτη σε δείπνο αποφασισμένος να του ριχτεί εκείνος πλέον στα ίσια «σαν ένας εραστής που ζητάει να ξεπλανέψει ένα αγόρι», διηγείται. Μετά από πολλές αρνήσεις και αποτυχημένες απόπειρες, του στήνει μια νέα παγίδα κρατώντας τον με τη συζήτηση μέχρι πολύ αργά και αναγκάζοντάς τον να μείνει για την νύχτα. Εκείνη λοιπόν τη νύχτα, αφήνοντας κατά μέρος τις περιστροφές, προτείνει στο Σωκράτη ερωτική σχέση, λέγοντάς του: «Έχω τη γνώμη, Σωκράτη, πως εσύ είσαι ο μόνος άξιος εραστής μου... και σκέφτομαι πως θα ΄ταν μεγάλη ανοησία να μη σου κάνω αυτή τη χάρη κι ό,τι άλλο χρειάζεσαι είτε απ΄τη δική μου περιουσία είτε από τους φίλους μου. Γιατί για μένα το κυριότερο είναι να γίνω όσο το δυνατόν πιο τέλειος και σ΄αυτό πιστεύω πως δεν υπάρχει καλύτερος βοηθός από σένα...»
Η αντίδραση του Σωκράτη με το γνωστό μείγμα ειρωνείας, ευγένειας και απλοϊκότητας είναι ότι η ανταλλαγή είναι πολύ ασύμφορη: «Χωρίς άλλο, θα βλέπεις μέσα μου μια ομορφιά απερίγραπτη, ασύγκριτα ανώτερη απ΄την ωραία μορφή σου. Αν είναι έτσι, σίγουρα τότε έχεις στο νου σου να κερδίσεις περισσότερα πλεονεκτήματα σε βάρος μου, αφού επιδιώκεις, ανταλλάσσοντας τη φαινομενική ομορφιά, ν΄αποχτήσεις αληθινή...»
Ο Αλκιβιάδης δεν το βάζει κάτω, αλλά καταφεύγει σε πιο τολμηρά μέσα: πηγαίνει και ξαπλώνει δίπλα στο φιλόσοφο, σκεπάζοντάς τον με τον μανδύα του και αγκαλιάζοντάς τον. Και: «Ε, λοιπόν! Και μ΄όλα αυτά που έκανα, αυτός στάθηκε ανίκητος από τα θέλγητρα της νιότης μου. Με περιφρόνησε, με περιγέλασε και μ΄εξευτέλισε τόσο πολύ... Μάθετέ το λοιπόν, μα τους θεούς, πως πλάγιασα και ξύπνησα στο πλευρό του Σωκράτη, χωρίς να γίνει τίποτα περισσότερο απ΄ό,τι αν είχα κοιμηθεί με τον πατέρα μου ή με τον μεγαλύτερο αδελφό μου!»
Στη συνέχεια ο Αλκιβιάδης αφηγείται συμβάντα από την εκστρατεία των Αθηναίων στην Ποτείδαια, όπου έτυχε να υπηρετήσει μαζί με τον Σωκράτη. Απίστευτη ήταν η αντοχή του φιλοσόφου στις κακουχίες, στην πείνα και στην παγωνιά. Κάποια φορά συνέβη το εξής: ο Σωκράτης έμεινε ακίνητος στην ίδια θέση, βυθισμένος σε σκέψη, από τα χαράματα ως τα χαράματα της άλλης μέρας. Και μόλις βγήκε ο ήλιος, προσευχήθηκε και έφυγε.
Και πάνω σε μια μάχη συνέβη να τραυματιστεί ο Αλκιβιάδης. Τότε ο Σωκράτης, όχι μόνο δεν τον εγκατέλειψε, αλλά έσωσε κι αυτόν και τα όπλα του. Αργότερα, οι στρατηγοί έδωσαν βραβείο ανδρείας στον Αλκιβιάδη, παρά την επιμονή του τελευταίου να δοθεί το βραβείο στον Σωκράτη, ο οποίος όμως έκανε το παν για να πάει το βραβείο στον Αλκιβιάδη.
Μετά τη φονικότατη Μάχη του Δηλίου, στην οποία ο αθηναϊκός στρατός υπέστη μεγάλη πανωλεθρία, κι ενώ όλοι υποχωρούσαν άτακτα, ο Σωκράτης περπατούσε εντελώς ατάραχος, χωρίς ίχνος πανικού.
Τελικά όμως, εκτός από τα πολλά και αξιοθαύμαστα που διακρίνουν το Σωκράτη, καταλήγει ο Αλκιβιάδης, αυτό που τον χαρακτηρίζει ιδιαίτερα είναι ότι δεν μοιάζει με κανέναν άλλο, ούτε από τους παλιούς ούτε από τους τωρινούς. Είναι ο πιο παράξενος άνθρωπος και μπορεί κανείς να τον παρομοιάσει κι αυτόν και τα λόγια του μόνο με τους Σιληνούς και τους Σάτυρους. Γιατί και τα λόγια του είναι σαν τους Σιληνούς που ανοιγοκλείνουν: στην πρώτη εντύπωση φαίνονται κωμικά, καθώς αναφέρει γαϊδάρους και χαλκωματάδες και τσαγκάρηδες, όταν τ΄ανοίξεις όμως και δεις το βάθος τους, τότε θ΄ανακαλύψεις βαθυστόχαστο νόημα, θεϊκό μεγαλείο και αμέτρητα αγάλματα αρετής, και περιέχουν όλα όσα πρέπει να έχει κανείς υπόψη του αν θέλει να γίνει τέλειος άνθρωπος.
Μ΄αυτές τις κρυφές χαρές, ο Σωκράτης καταφέρνει να γίνεται ερωμένος αντί εραστής, αυτός όμως συμπεριφέρεται το ίδιο προσβλητικά σε όλους. «Γιατί δεν φέρθηκε έτσι μόνο σε μένα, αλλά και στον Χαρμίδη και στον Ευθύδημο και σε τόσους άλλους...», καταλήγει ο Αλκιβιάδης.
Δύο σχόλια έχουν εδώ τη θέση τους για να κλείσουμε αυτό το θέμα.
Όσον αφορά το άτομο Αλκιβιάδης, πρόκειται για μια πολύ δυνατή και μοναδική προσωπικότητα, δισυπόστατη όμως. Η ζωή τον είχε προικίσει πλουσιοπάροχα: αριστοκρατική γενιά, πολύ μεγάλος πλούτος, εξαιρετικές ικανότητες και ασύγκριτη ομορφιά, ήταν τα δώρα της μοίρας του. Ήταν ευφυέστατος, πολύ καλός ρήτορας, πρώτος στα αγωνίσματα. Ασκούσε ακατανίκητη γοητεία στους συμπολίτες του. Ούτε άντρας ούτε γυναίκα μπορούσε να του αντισταθεί. Παράλληλα ήταν άτομο επιδεικτικό, άσωτο, ακόλαστο, χωρίς ηθικές αρχές.
Ο Σωκράτης είχε επικριθεί για τη συναναστροφή του μ΄έναν τέτοιο άνθρωπο (καθώς και για τον Κριτία, που έγινε αργότερα ένας από τους τριάντα τυράννους).
Γιατί έδωσε χρόνο από τη ζωή του στον Αλκιβιάδη ο Σωκράτης; Επειδή έβλεπε τις μεγάλες δυνατότητες αυτής της προσωπικότητας, και ήλπιζε ότι η επιρροή του θα χαλιναγωγούσε τα ολέθρια πάθη της. Άλλωστε, ο ίδιος ο Αλκιβιάδης παραδέχεται ότι, όταν ήταν με τον Σωκράτη, υποτασσόταν στη γοητεία του. Κάτω από την αγαθοποιό επίδραση συναισθανόταν τα ελαττώματά του, και ένιωθε ακόμη και ντροπή -αυτός ο αδίσταχτος και κυνικός.
Δυστυχώς όμως, και για τον ίδιο και για την πατρίδα του, αποφάσισε να βουλώσει τ΄αυτιά του στη «σειρήνα» της σωκρατικής φιλοσοφίας και να παραδοθεί στα πάθη του, κυρίως την ακόρεστη δίψα για πρωτεία και κυριαρχία. Έτσι, ενώ μπορούσε να γίνει μεγάλος σε ωφελιμότητα, ακολούθησε το μονοπάτι της καταστροφής.

19/01/10
ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ Ή ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ
ΣΤ΄
Ξεκινώντας τη νέα χρονιά και πριν από οτιδήποτε άλλο, ας εκπέμψουμε μια ευχή-κραυγή για εξυγίανση και ισορροπία του πλανήτη. Είθε ο καινούριος χρόνος να φέρει φώτιση στις διάνοιες των ανθρώπων και ενίσχυση του Καλού. Είθε η ψήφος της καρδιάς να δοθεί στην Ηγεσία του Φωτός.
Είχαμε καταπιαστεί με το μεγάλο θέμα Αγάπη, Έρωτας, Σεξουαλικότητα. Εξετάζοντας την έννοια Έρωτας, ανατρέξαμε στον πλατωνικό διάλογο Συμπόσιο για να θυμηθούμε πώς πραγματεύεται αυτό το ζήτημα ο σοφός μυημένος πρόγονός μας.
Ας ξαναφέρουμε λοιπόν στη μνήμη μερικά βασικά σημεία από την ομιλία του Σωκράτη.
o Ο Έρωτας δεν είναι ωραίος, ούτε όμως και άσχημος. Δεν είναι σοφός, ούτε όμως και αμαθής. Δεν είναι καλός, ούτε όμως και κακός. Δεν είναι θεός, ούτε όμως και θνητός. Είναι το ενδιάμεσο («μεταξύ») αυτών. Το ενδιάμεσο μεταξύ θεού και θνητού είναι ο Δαίμων.
o Ο Έρωτας επιθυμεί την ομορφιά όχι ως αυτοσκοπό αλλά ως μέσο για την ευτυχία ή ευδαιμονία.
o Ο Έρωτας επιζητεί το ζευγάρωμα όχι χάριν ηδονής αλλά ασυνειδητοποίητου πόθου της αθανασίας. Με το ζευγάρωμα διαιωνίζεται το είδος μέσω της ανανέωσης.
o Σε τελική ανάλυση δηλαδή ο Έρωτας επιδιώκει την παντοτεινή ευδαιμονία (αθανασία+ευδαιμονία). Με άλλα λόγια, Έρωτας είναι ο ενδόμυχος πόθος κάθε όντος να γίνει αθάνατη ευδαίμων ύπαρξη. Αυτό είναι το υπέρτατο καλό, το υπέρτατο συμφέρον, το Αγαθόν.
o Το Αγαθόν είναι το υπέρτατα ωραίο, το απόλυτο κάλλος.
o Πώς αποκτιέται το Αγαθόν, πώς πετυχαίνεται η θέαση της απόλυτης Ομορφιάς; Μέσω των ανώτατων βαθμίδων του Έρωτα ή Επιθυμίας, γιατί ο Έρωτας έχει διαβαθμίσεις. Ο κατώτερος Έρωτας μπορεί να γεννήσει μόνο σωματικά παιδιά. Μόνο οι ανώτερες βαθμίδες του Έρωτα μπορούν να γεννήσουν πνευματικά παιδιά. Όποιος αναρριχηθεί στις ανώτατες βαθμίδες του Έρωτα αντικρύζει την απόλυτη ομορφιά. Αυτή όμως δεν ανήκει στον αισθητό αλλά στον υπεραισθητό κόσμο. Μέσα από τη σχέση και διασύνδεση με τον Υπεραισθητό (Ανώτερο) Κόσμο μπορεί κανείς να γεννήσει πνευματικά παιδιά (φιλοσοφία, τέχνη, επιστήμη, νομοθεσία, κυβερνητική, και κάθε αρετή) με τα οποία να ωφελήσει τον κόσμο.
o Με ποιο μέσο μπορεί να οδηγηθεί κανείς στις ανώτερες βαθμίδες του Έρωτα; Μέσω της ορθής παιδεραστίας. Τι είναι η ορθή παιδεραστία;
Είναι η επιθυμία της ώριμης ψυχής (της πνευματικά ώριμης ψυχής) να γονιμοποιήσει, να μεταβιβάσει τη σοφία της, στην ανώριμη (παιδική) ψυχή. Αυτό είναι η εκ-παίδευση: η έξοδος από την παιδική ανωριμότητα, την πνευματική άγνοια, και η πνευματική ωρίμανση.
Και ο δεσμός μεταξύ Εκπαιδευτή και εκπαιδευόμενου, η ιερότατη αυτή σχέση είναι ο λεγόμενος «πλατωνικός έρωτας». Ένας έρωτας ψυχών, με κοινό παρανομαστή την Ανώτερη Γνώση.

Ας σταθούμε τώρα σε μερικά ακόμη σημεία του σωκρατικού λόγου.

Ένα από τα σημεία έχει να κάνει με τη σχέση Έρωτα και Ομορφιάς. Αυτές οι δύο έννοιες είναι προφανώς αλληλένδετες και αδιαχώριστες. Γι΄αυτό άλλωστε ο Έρωτας παριστάνεται ως συνοδός της Αφροδίτης.
Αναφορικά με αυτό, έχει λεχθεί ότι στην πραγματικότητα πίσω από την Ομορφιά το ζητούμενο είναι το Αγαθόν, ήτοι η Αθανασία-Ευδαιμονία. Η Διοτίμα όμως δίνει κι άλλη μια διάσταση σ΄αυτή τη διασύνδεση, και εξηγεί στον Σωκράτη ότι η ομορφιά είναι το αναγκαίο πλαίσιο για να πραγματοποιηθεί η γέννηση (ο «τόκος»-τοκετός) αυτού που κάθε πλάσμα κυοφορεί. Όσοι εγκυμονούν σωματικά θα γεννήσουν σωματικά παιδιά, όσοι όμως εγκυμονούν στην ψυχή θα γεννήσουν τέκνα της ψυχής, δηλαδή κάθε είδους αρετή. Αυτή η λειτουργία του έρωτα, η γέννηση μέσα σε ωραίο περιβάλλον αποκαλείται στον πλατωνικό διάλογο «τόκος εν τω καλώ».
Ας το δούμε λίγο και με μια εσωτερική ματιά, στην οποία μας οδηγεί η Ε.Π. Μπλαβάτσκυ. Ανάμεσα σε πάμπολλες αναφορές της στον μεγάλο Αθηναίο φιλόσοφο, δίνει και την εξής ερμηνεία: ότι η πλατωνική Τριάδα Αγαθόν-Καλόν-Αληθές ή, στη γλώσσα μας Καλό-Ωραίο-Αληθινό, αντιστοιχεί στην ινδουιστική Τριάδα: Άτμα-Μπούντι-Μάνας.
Άτμα-Μπούντι-Μάνας είναι η πνευματική τριάδα μέσα στον άνθρωπο, ο ανώτερος Εαυτός ή Ατομικότητα, όπου Άτμα είναι η Παγκόσμια Ζωή ή Ενέργεια ή Κοσμική Ψυχή. Μπούντι το στοιχείο της Αγάπης και Σοφίας, καθώς και της Ενόρασης, η Πνευματική Ψυχή ενώ Μάνας είναι ο Νους, αλλά και η ανθρώπινη Ψυχή, το ενσαρκωμένο Εγώ.
Εάν, λοιπόν, το Μπούντι ισοδυναμεί με το Ωραίο της Πλατωνικής Τριάδας, τότε «γέννηση μέσα στο ωραίο» σημαίνει «γέννηση στο βουδικό πεδίο», σημαίνει δηλαδή έναρξη της λειτουργίας του βουδικού στοιχείου -της ενόρασης, της σοφίας, και της πνευματικής αγάπης- μέσα στη συνειδητότητα του ανθρώπου. Ένα ακόμη στοιχείο που θίγεται στο διάλογο είναι η διασύνδεση του έρωτα με τη νεότητα. Η έννοια της νεότητας μπορεί να εκληφθεί κυριολεκτικά, αλλά και μεταφορικά. Η κυριολεκτική σημασία είναι αυτονόητη και δεν έχει ανάγκη σχολιασμού. Η εσωτερική σημασία έχει ειδικό ενδιαφέρον.
Ας θυμηθούμε τις συχνές αναφορές στη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα: «Νέοι, νέοι, νέοι άνθρωποι», «Νέοι άνθρωποι θα έρθουν», κ.τ.λ. Η νεότητα, στην οποία αναφέρεται ο Διδάσκαλος, δεν είναι η βιολογική αλλά η πνευματική -«Να ακτινοβολείτε νιάτα πνευματικά.»
Χωρίς νεότητα ούτε γέννηση, ούτε πρόοδος, ούτε βέβαια αθανασία μπορεί να υπάρξει. Γιατί νεότητα σημαίνει ακμή, ζωντάνια, ορμή, αγωνιστικότητα, ενθουσιασμός -με άλλα λόγια, Πυρ, Ψυχική Ενέργεια, Άγκνι.
Κάθε μαθητής της Διδασκαλίας θα έχει αντιληφθεί ότι Έρωτας στις ανώτερες βαθμίδες δεν είναι παρά αυτό που αποκαλούμε πνευματική έφεση, η οποία εκτός από επιθυμία είναι και αγωνιστικότητα και ενθουσιασμός, τα ουσιώδη γνωρίσματα της νεότητας. Γι΄αυτό, χωρίς τη φωτιά της νεότητας δεν μπορεί να παραχθεί εκείνη η εσωτερική αλχημεία, η οποία θα επιφέρει τις μετουσιωτικές διαδικασίες που μεταμορφώνουν τον άνθρωπο της σάρκας σε πνευματική Οντότητα.

12/01/10
ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ Ή ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ
Ε΄

Ας σταθούμε τώρα στην εξέταση διαφόρων σημείων της ομιλίας του Σωκράτη.
Κατ΄αρχήν, είναι αξιοπρόσεκτο ότι ο φιλόσοφος βάζει τα λόγια της σοφίας στο στόμα μιας γυναίκας, της Διοτίμας. Έχει συζητηθεί πολύ το θέμα αν πρόκειται για υπαρκτή προσωπικότητα ή για προϊόν της φαντασίας του Πλάτωνα. Εντούτοις, αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Σημασία έχει το γιατί χρησιμοποιεί γυναικείο πρόσωπο για να εκφράσει τις βαθυστόχαστες ιδέες του αναφορικά με το σπουδαίο ζήτημα του έρωτα. Πιστεύουμε πως υπάρχουν σοβαροί λόγοι γι΄αυτό.
Η Γυναίκα είναι η προσωποποίηση της Φύσης. Η Σοφία είναι κατά βάση γνώση των μυστικών της Φύσης. Οι αρχαίοι μύθοι αποδίδουν στη γυναίκα το ρόλο του φύλακα της Ιερής Γνώσης. Άλλωστε η θεότητα της Σοφίας είναι θηλυκού γένους: Σαρασβάτι στους Ινδούς, Αθηνά στους Έλληνες και Μινέρβα στους Ρωμαίους, Νουτ στους Αιγύπτιους.
Πιστεύουμε ότι ένας ακόμη λόγος για την παρουσία της Διοτίμας, είναι η αποκατάσταση της Θηλυκής Αρχής, η οποία τόσο υποβαθμίστηκε και περιφρονήθηκε από τους προηγούμενους ομιλητές. Η θέση τους βέβαια απηχούσε τη γενικότερη κοινωνική άποψη, άποψη που δεν ήταν καθόλου άποψη του Πλάτωνα, ο οποίος στην «Πολιτεία» δίνει στη γυναίκα απολύτως ισότιμη θέση, όπως κάθε αληθινός Μυημένος. Εδώ τώρα, στην ομιλία του Σωκράτη, όχι μόνο αποκαθιστά το θηλυκό στοιχείο, αλλά και το περιβάλλει με ιερότητα, η οποία αποδίδεται τόσο με τις ιδιότητες της Διοτίμας αλλά και με το ίδιο της το όνομα: Διο-τίμα: τιμή του θείου (δίον=θείον, στην αρχαία ελληνική).
Ας αναφερθούμε τώρα σ΄αυτά που ειπώθηκαν. Ας ξεκινήσουμε με το μύθο που εισάγεται για δεύτερη φορά στο Συμπόσιο. Ο πρώτος ήταν με το στόμα του Αριστοφάνη και αφορούσε την προέλευση της ανάγκης του ανθρώπου για εξεύρεση του «άλλου μισού». Γνωρίζουμε όμως ότι ο μύθος δεν ψεύδεται ποτέ, ότι είναι φορέας μεγάλων αληθειών. Ο πρώτος μύθος λοιπόν είναι αναφορά στο βιολογικό γεγονός του χωρισμού των φύλων στην Τρίτη ανθρώπινη φυλή, τη Λεμούρεια.
Ο δεύτερος μύθος υπονοεί κοσμικές δυνάμεις αλλά και ψυχολογικές πραγματικότητες που αφορούν την ανθρώπινη υπόσταση. Ο μύθος μιλάει για τη γέννηση του Έρωτα από δύο αντίθετα: τον Πόρο και την Πενία. Έτσι ο Έρωτας είναι το ενδιάμεσο στοιχείο, είναι ένα «μεταξύ». Πρόκειται για το νόμο της Πολικότητας, στον οποίο έχουμε αναφερθεί και στην συνεκτική δύναμη που είναι ο μαγνήτης του έρωτα ή, αλλιώς, της επιθυμίας για ένωση. Ιδού μερικές γνωστές πολικότητες.
+ Έρως -
Θετική Αρχή Αρνητική Αρχή
Πόρος Πενία
Πνεύμα Ύλη
Ουρανός Γη
Θεός Άνθρωπος
Άρρεν Θήλυ
Ατομικότητα Προσωπικότητα
Καλό Κακό
Ως ενδιάμεσο στοιχείο ο έρως είναι η κίνηση, η φορά προς τον έτερο πόλο, αλλά και η οδός, η γέφυρα μεταξύ των δύο πόλων.
Ας εξετάσουμε μερικές από αυτές τις σχέσεις.
Ο Πόρος και η Πενία δηλώνουν με συμβολικό τρόπο όλες τις διάφορες εκφάνσεις των βασικών πολικών αντιθέτων. Ο Πόρος είναι το έχειν, η πληρότητα, η τελειότητα, η θεότητα, ενώ η Πενία είναι η έλλειψη, η ατέλεια, η θνητότητα. Η προσέγγισή τους γεννά τη δύναμη εκείνη, η οποία θα φέρνει κοντά τα αντίθετα εκείνα, τα οποία θα είναι σε θέση να παράγουν ένα αποτέλεσμα αναγκαίο για τον Κόσμο, είτε αυτό είναι ένα τρίτο στοιχείο, είτε μια Τρίτη κατάσταση, είτε ένα τρίτο ον.
Αυτός ο τρίτος παράγοντας που προκύπτει από την ένωση των δύο πρώτων έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από άποψη φιλοσοφική. Έτσι, το ενδιάμεσο μεταξύ Θεού και Ανθρώπου είναι ο Δαίμων, δηλαδή ο Άνθρωπος-Θεός ή Θεάνθρωπος, ένα Ον, το οποίο μετέχει και της θείας και της ανώτερης φύσης. Το Ον αυτό είναι ο μεσολαβητής μεταξύ Θεού και ανθρώπου, ο αποκαλυπτής της θείας βούλησης και Σωτήρας του ανθρώπου, επειδή γίνεται η γέφυρα που οδηγεί από τη θνητότητα στην αθανασία.
Όλοι οι λαοί γνωρίζουν και τιμούν το Ον αυτό κάτω από διάφορα ονόματα: Ρίσι, Αρχάτ, Γιόγκι, Μποντισάτβα, Μύστη, Δαίμονα, κ.τ.λ. Την ενδιάμεση φύση του εκφράζει με τρόπο σαφή η γνωστή δήλωση της ελληνικής αρχαιότητας: «Των λογικών ζώων, το μεν θεός, το δε άνθρωπος, το δε οίον Πυθαγόρας». Το τρίτο είδος είναι «όπως ο Πυθαγόρας» - ο Μύστης, ο Δαίμων, ο Πνευματικός Ηγέτης.
Μεταξύ Σοφίας και Αμάθειας (ή άγνοιας) υπάρχει μια ενδιάμεση κατάσταση -η Φιλοσοφία. Μεταξύ Ατομικότητας (Ανώτερου ή Θεϊκού Εαυτού) και προσωπικότητας (ή θνητής φύσης) υπάρχει η Γιόγκα.
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι η Γιόγκα, η Φιλοσοφία, η Τέχνη, η Επιστήμη, η Θρησκεία είναι ερωτικές καταστάσεις, γιατί χωρίς έρωτα καμιά από αυτές δεν μπορεί να πετύχει.
Στην ομιλία του Σωκράτη προσέχουμε πως ο φιλόσοφος βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ο Έρωτας δεν είναι το επιζητούμενο, αλλά, αντίθετα, εκείνο που επιζητεί ή επιθυμεί. Ως επιθυμία, στρέφεται αναγκαία προς ένα αντικείμενο, ένα στόχο. Και ναι μεν φαίνεται ότι κυνηγάει πάντα την ομορφιά, στην πραγματικότητα όμως η ομορφιά δεν είναι ο τελικός στόχος, αλλά μόνο το μέσο προς αυτόν. Ποιος είναι ο τελικός στόχος; Είναι η ευτυχία, η ευδαιμονία, η ποιότητα στην ύπαρξη.
Η ευδαιμονία είναι αναγκαία έκφραση του Είναι, όπως αυτό δηλώνεται στη μεγάλη σοφία της Ανατολής, η οποία ορίζει την τριπλή υπόσταση του υπαρξιακού πυρήνα του όντος ως Ύπαρξη - Συνείδηση -Ευδαιμονία. Αυτός ο τριπλός πυρήνας είναι ο Άτμαν.
Αλλά η ευδαιμονία δεν εξασφαλίζεται με κανέναν άλλο τρόπο, παρά μόνο με το Αγαθόν -το Καλό. Τι σημαίνει Αγαθόν στην Πλατωνική Φιλοσοφία; Ο ίδιος ο Πλάτων ετυμολογεί τη λέξη ως παραγόμενη από τις λέξεις άγαν (υπερβολικά) και θείον: το υπέρτατα θεϊκό.
Το υπέρτατα θεϊκό, το άριστο, το απόλυτα καλό δεν μπορεί να είναι άλλο από αυτό, το οποίο εξασφαλίζει την ύπαρξη, τη συνείδηση και την ευδαιμονία των πάντων, δηλαδή του Κόσμου. Άρα είναι το Γενικό Καλό. Το καλό του Όλου είναι ασφαλώς και το καλό, το επωφελές, και για το μέρος. Η υπέρτατη ωφέλεια, το υπέρτατο συμφέρον, είναι οπωσδήποτε η ευδαιμονία, τόσο του Συνόλου όσο και του ατόμου, αλλά ευδαιμονία με προσωρινό χαρακτήρα δεν υπάρχει, αφού η παροδικότητα αναιρεί το περιεχόμενό της. Ώστε η ευδαιμονία προϋποθέτει την υπέρβαση του χρόνου. Με άλλα λόγια, συστατικό της ευδαιμονίας είναι η αθανασία. Γι΄αυτό ο έρωτας επιδιώκει την αθανασία, λέει η Διοτίμα. Και πράγματι αυτό είναι το ζητούμενο της θνητής φύσης. Και προσπαθεί, έστω και ασυνείδητα, να το πετύχει μέσω ανανέωσης, η οποία επιτυγχάνεται με την παραγωγή απογόνων για τα κατώτερα ζώα, αλλά για τον αφυπνισμένο άνθρωπο, τον φιλόσοφο, μέσω εσωτερικής ανανέωσης. Αυτή επιτυγχάνεται μέσω μέθεξης με το Αγαθόν. Η μέθεξη απαιτεί τον ενδιάμεσο κρίκο -τον Δαίμονα ή τον Διδάσκαλο, τον Καθοδηγητή. Αυτός οδηγεί τον μαθητή στους ανώτερους βαθμούς του Έρωτα και στις μεγαλύτερες μυήσεις.
Κι έτσι φτάνουμε στη θεμελιώδη πλατωνική έννοια του λεγόμενου πλατωνικού έρωτα. Ο πλατωνικός έρωτας δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιερή σχέση και βαθιά αγάπη μεταξύ μαθητή και Διδασκάλου, η οποία οδηγεί στην υπέρβαση της θνητότητας μέσω της γνώσης των μυστικών της Ύπαρξης. Αυτή η σχέση είναι μια σχέση ψυχών, συνειδητοτήτων, κατά την οποία η σοφία του Θετικού, εκπορευτικού, Πόλου -του Διδασκάλου- μεταγγίζεται στη συνειδητότητα του Αρνητικού, δεκτικού, Πόλου -του μαθητή. Μια τέτοια μετάγγιση, ή Θεία Κοινωνία, είναι αδύναμη χωρίς την ακατανίκητη ισχύ της αληθινής, πύρινης αγάπης. Το Αγαθόν, επομένως, το υπέρτατα ή απόλυτα Καλό, είναι ο εγγυητής της ευδαιμονίας και της αθανασίας. Σε τελική ανάλυση, αγαθόν, ευδαιμονία και αθανασία ταυτίζονται. Αρκεί να διαλογιστεί κανείς πάνω σ΄αυτές τις έννοιες, για να κατανοήσει την ταυτοσημότητά τους.
Το Αγαθόν όμως, όντας υπέρτατα θεϊκό, είναι και υπέρτατα ωραίο. Εξάλλου δεν θα μπορούσε να είναι αγαθόν αν δεν ήταν επίσης και αληθινό. Τα ψεύτικα, τα κίβδηλα πράγματα, δεν οδηγούν ποτέ σε ευδαιμονία αλλά σε πόνο και καταστροφή. Αλήθεια είναι το μη υποκείμενο σε λήθη: α-λήθη. Επομένως το παντοτινά υπάρχον, το πραγματικό, με τη φιλοσοφική έννοια, σε αντίθεση με το απατηλό, το παροδικό και εφήμερο, το οποίο υπόκειται σε λήθη, αφανισμό.
Έτσι, έχουμε τη βασική πλατωνική Τριάδα, το Αγαθόν-Καλόν-Αληθές ή Καλό-Ωραίο-Αληθινό, που δεν είναι παρά οι τρεις όψεις ενός και του αυτού πράγματος, της Ύπαρξης. Η Τριάδα αυτή, όπως λέει η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, αντιστοιχεί στην Ινδική Τριάδα Άτμα-Μπούντι-Μάνας: τη θεία ουσία, που δεν είναι ατομική αλλά παγκόσμια (Άτμα), τη θεία ή πνευματική ψυχή (Μπούντι) και την ανθρώπινη ψυχή (Μάνας ή Νοητικό).

22/12/09
ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ Ή ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ
Δ΄
Είναι πια η ώρα να ακουστεί και ο φιλοσοφικός λόγος με το στόμα του Σωκράτη. Αυτός όμως αρνείται να μιλήσει διότι -λέει- ύστερα από τόσες «θαυμάσιες» ομιλίες, αυτός νιώθει αδύναμος να τις ανταγωνιστεί. Πρόκειται, βέβαια, για τη συνηθισμένη σωκρατική ειρωνεία, στην οποία προσθέτει το σχόλιο ότι εκείνος, μέχρι τότε, νόμιζε πως πρέπει να ακούγεται η αλήθεια, τώρα όμως κατάλαβε πως πρέπει να ακούγονται ωραία λόγια και παινέματα.
Τελικά, έπειτα από τις διαμαρτυρίες και τις παρακλήσεις των ομοτράπεζών του, παίρνει το λόγο.
Θα πει αρχικά ότι κι εκείνος κάποτε πίστευε για τον έρωτα τα ίδια όπως και οι συνομιλητές του: πως είναι μέγιστος θεός, πως είναι πανέμορφος, σοφός, ενάρετος, κ.τ.λ., ώσπου μια σοφή γυναίκα από τη Μαντίνεια, η Διοτίμα, έγινε δασκάλα του στα ερωτικά ζητήματα.
Να, τι του δίδαξε η Διοτίμα.
Ο Έρωτας δεν είναι ούτε ωραίος, ούτε καλός, ούτε ευτυχισμένος, ούτε θεός.
Ο έρωτας είναι έρωτας του ωραίου, επιθυμεί δηλαδή το ωραίο. Δεν επιθυμεί όμως κανείς αυτό που έχει, αλλά κάτι που δεν έχει, που το στερείται. Επομένως, ο έρωτας δεν κατέχει την ομορφιά, δεν είναι ωραίος.
Εφόσον όμως τα καλά είναι οπωσδήποτε ωραία, έπεται ότι ο έρωτας δεν κατέχει ούτε τα καλά, ή το καλό(αγαθόν) γενικά, άρα δεν είναι ούτε καλός.
Το επόμενο ερώτημα στη συζήτηση Σωκράτη-Διοτίμας είναι γιατί ο έρωτας κυνηγάει το ωραίο ή το καλό; Απάντηση: χάριν απόκτησης της ευτυχίας. Γιατί ευτυχισμένοι είναι μόνο όσοι κατέχουν τα καλά και τα ωραία.
Συμπέρασμα: ο Έρωτας δεν κατέχει ούτε το ωραίο, ούτε το καλό, ούτε την ευτυχία. Άρα δεν είναι θεός, γιατί οι θεοί τα έχουν όλα αυτά. Είναι πλήρεις και δεν τους λείπει τίποτε.
Απορημένος ο Σωκράτης ρωτάει τι είναι λοιπόν ο Έρωτας, αφού δεν είναι ούτε ωραίος, ούτε καλός, ούτε θεός; Είναι άραγε άσχημος, κακός και θνητός; Σ΄αυτό η Διοτίμα υποδεικνύει ότι ανάμεσα στα δύο αντίθετα υπάρχει κάτι ενδιάμεσο. Έτσι, αν ο Έρωτας δεν είναι θεός, δεν έπεται ότι είναι θνητός, αλλά κάτι ανάμεσα στα δύο, δηλαδή δαίμονας.
Ο Σωκράτης ζητά να μάθει τότε ποιος είναι ο ρόλος του δαίμονα. Η Διοτίμα εξηγεί ότι ο ρόλος του δαίμονα είναι μεσολαβητικός μεταξύ θεών και ανθρώπων. Δηλαδή διαβιβάζει στους ανθρώπους ό,τι προέρχεται από τους θεούς και αντίστροφα. Η μαντική και η ιερατική τέχνη εκτελούν τα έργα τους με συνεργούς τους δαίμονες.
Σ΄αυτό το σημείο μπαίνει ο μύθος για να εξηγήσει τη φύση του Έρωτα, όταν ο Σωκράτης ζητά να μάθει τους γεννήτορες του δαίμονα αυτού. Σύμφωνα με το μύθο της Διοτίμας ο Έρωτας είναι παιδί του Πόρου(Πληρότητας) και της Πενίας(Έλλειψης). Λόγω της φύσης της μητέρας του είναι πάντα , χάρη όμως στη φύση του πατέρα του κυνηγάει πάντα ό,τι ωραίο και καλό.
Ένα από τα ωραιότερα και καλύτερα πράγματα είναι η Σοφία. Ο Έρωτας δεν την κατέχει, την ποθεί όμως. Γι΄αυτό είναι φιλόσοφος, εραστής της Σοφίας. Δεν είναι σοφός βέβαια, δεν είναι όμως και αμαθής, αλλά κάτι ανάμεσα στα δύο. Η λαθεμένη γνώμη του Σωκράτη για το ποιόν του Έρωτα, διευκρινίζει η Διοτίμα, προέρχεται από τη λαθεμένη του εκτίμηση πως είναι αυτό που αγαπιέται, ενώ στην πραγματικότητα είναι εκείνο που αγαπά.
Σ΄αυτό το σημείο της συζήτησης, ο Σωκράτης θα θελήσει να μάθει ποια είναι η χρησιμότητα του Έρωτα για τον άνθρωπο.
Και η Διοτίμα εξηγεί.
Ο Έρωτας κατ΄ ουσίαν κυνηγάει την ευτυχία. Αυτή όμως εξασφαλίζεται μόνο μέσω του ωραίου. Στην πραγματικότητα, τα αγαθά -τα καλά- χαρίζουν την ευτυχία, αλλά βέβαια τα καλά είναι ωραία.
Αυτή η επιθυμία της ευτυχίας είναι έμφυτη μέσα σε όλους τους ανθρώπους. «Τότε όμως», απορεί ο Σωκράτης, «γιατί δεν λέμε για όλους τους ανθρώπους πως είναι ερωτευμένοι;» «Διότι, απλούστατα, οι άνθρωποι έχουν ξεχωρίσει από τον έρωτα, ένα ορισμένο μόνο είδος του, κι αυτό ονομάζουν έρωτα, όπως με τη λέξη ποίηση εννοούν ένα ορισμένο είδος τέχνης, ενώ ποίηση σημαίνει γενικά τη δημιουργία κάποιου πράγματος. Μερικοί λένε πως οι ερωτευμένοι αναζητούν το άλλο τους μισό, αλλά στην πραγματικότητα ο έρωτας ζητάει το καλό και τίποτε που δεν είναι καλό.» Αυτά θα πει η Διοτίμα.
Το επόμενο σημείο στο οποίο θα συμφωνήσουν οι συνομιλητές είναι ότι οι άνθρωποι δεν ερωτεύονται απλώς το καλό, αλλά επιθυμούν να το κατέχουν παντοτεινά. Το παντοτεινά όμως σημαίνει αθανασία. Έχουμε, λοιπόν, ένα νέο στοιχείο μεγάλης σημασίας που αφορά τον έρωτα και τη σχέση του με τον άνθρωπο. Στην πραγματικότητα, όλα τα θνητά όντα, έστω κι αν δεν το συνειδητοποιούν, αγωνίζονται να πετύχουν την υπέρβαση της θνητότητάς τους, δηλαδή να πετύχουν την αθανασία. Αυτό το πετυχαίνουν με την ανανέωση, παράγοντας ένα καινούργιο, παρόμοιο, ον. Γι΄αυτό το λόγο φέρονται ακατανίκητα από την ίδια τη φύση προς τεκνοποίηση και γι΄αυτό, ακόμη και τα ζώα, φροντίζουν και υπερασπίζονται τα μικρά τους με πραγματική αυτοθυσία. Τι ρόλο παίζει όμως η ομορφιά σ΄όλο αυτό; Η ομορφιά, λέει η Διοτίμα, δεν είναι αυτό καθαυτό το ζητούμενο του έρωτα. Το ζητούμενο είναι η ευτυχία, την οποία εξασφαλίζει μόνο το καλό (αγαθόν), και η αθανασία. Η ομορφιά είναι η αναγκαία συνθήκη, το αναγκαίο περιβάλλον για να μπορέσει να γεννήσει ο Έρωτας.
Τι γεννά ο έρωτας; Γεννά είτε σωματικά παιδιά, είτε πνευματικά τέκνα. Το είδος των γεννημάτων του έρωτα εξαρτάται από την πρόοδο της ψυχής στην αντίληψη της για την ομορφιά. Υπάρχουν βαθμίδες της, οι οποίες ξεκινούν από την έλξη προς την ομορφιά ενός σώματος, προχωρούν στην ομορφιά όλων των ωραίων σωμάτων, έπειτα στην ομορφιά της ψυχής, στην ομορφιά των πράξεων, και τέλος στην απέραντη ομορφιά της γνώσης. Κι όταν στρέψει κανείς το βλέμμα του σ΄αυτό το πέλαγος της ομορφιάς, τότε γεννάει ωραία λόγια και βαθυστόχαστες σκέψεις.
Φτάνοντας κανείς στην υψηλή αυτή βαθμίδα θέασης της ομορφιάς, βρίσκεται μπροστά στην τελευταία μυητική πύλη, η οποία, όταν του ανοιχτεί, θα αντικρύσει την υπέρτατη, απόλυτη ομορφιά, πάνω από την πραγματικότητα αυτού του κόσμου, ομορφιά η οποία δεν έχει καμιά σχέση με σάρκες και θνητότητα. Και αγκαλιάζοντας την πραγματική ομορφιά, θα γεννήσει όχι είδωλα αρετής αλλά την πραγματική αρετή. Τότε θα γίνει ο αγαπημένος των θεών και αθάνατος κι εκείνος.
«Ο Έρωτας λοιπόν είναι μέγας ευεργέτης των ανθρώπων αφού είναι το μέσον για την απόκτηση της ευδαιμονίας και της αθανασίας», καταλήγει ο Σωκράτης, «κι έχοντας πειστεί ο ίδιος, προσπαθώ να πείσω και τους άλλους να αναζητήσουν στον Έρωτα τον καλύτερο συμπαραστάτη για την απόκτηση του αγαθού της αθανασίας.»
15/12/09
ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ Ή ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ
Γ
Τα προ της ομιλίας του Σωκράτη εγκώμια αποτελούν βασικά ωραιολογίες, με σκοπό τον εντυπωσιασμό. Είναι καταφανώς επηρεασμένα από τη σοφιστική ρητορεία, και ως προς την ουσία τους περιέχουν θέσεις ή μάλλον γνώμες από αυτές που κυκλοφορούσαν ευρέως. Εξαίρεση αποτελούν οι ομιλίες του Ερυξίμαχου και του Αριστοφάνη.
Το εγκώμιο του Ερυξίμαχου δεν είναι στολισμένο, έχει όμως στεγνό και ακαδημαϊκό ύφος. Αντίθετα, το εγκώμιο του Αριστοφάνη έχει ζωντάνια, χιούμορ και ευρηματικότητα.
Γενικά μιλώντας, όλοι αυτοί οι λόγοι στερούνται βαθιάς φιλοσοφικής σκέψης και του παλμού της καρδιάς που συνεπαίρνει. Δεν έχουν φτερά.
Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι όλοι καθαγιάζουν, ή τουλάχιστον δικαιολογούν, τον ομοφυλοφιλικό έρωτα.
Παρ΄όλα αυτά, η προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει ότι και μέσα σ΄αυτούς τους μάλλον πληκτικούς και χωρίς έμπνευση λόγους, ο μεγάλος φιλόσοφος -συγγραφέας έχει κρύψει μερικά στοιχεία άξια προσοχής. Ας ξεδιαλέξουμε μερικά από αυτά τα ψήγματα αλήθειας.
1
Από το εγκώμιο του Φαίδρου μπορούμε να κρατήσουμε τα εξής σημεία:
1) «Ο έρωτας δίνει, σαν δώρο από τον εαυτό του, μια ορμή». Ορμή είναι η δύναμη φοράς προς ένα στόχο. Πράγματι ο έρωτας πάντα κυνηγάει κάτι.
2) «Ο έρωτας των πολικών αντιθέτων (άντρα-γυναίκας) δεν είναι ο πιο άξιος έρωτας γιατί αποσκοπεί κυρίως σε αισθησιακή ικανοποίηση. Η ερωτική φιλία υπερτερεί λόγω της πνευματικής έλξης.» Αυτό αληθεύει, αλλά, φυσικά, στην περίπτωση του Πλατωνικού -λεγόμενου- έρωτα, όπως θα εκτεθεί από τον Σωκράτη.
3) «Οι θεοί εκτιμούν περισσότερο την αφοσίωση του ερωμένου προς τον εραστή, παρά τον έρωτα του εραστή προς τον ερώμενο, επειδή ο εραστής είναι πιο κοντά στο θείο.» Κι αυτό επίσης ισχύει μόνο στην περίπτωση του έρωτα που θα περιγράψει ο Σωκράτης. Τότε, οι «θεοί», δηλαδή οι ανώτεροι νόμοι ή κόσμοι, ευνοούν περισσότερο την αφοσίωση του ερώμενου, με άλλα λόγια αυτός ο τελευταίος έχει μεγαλύτερα οφέλη από αυτή τη σχέση.
4) «Ο έρωτας είναι μέγιστος παράγων ευδαιμονίας». Αυτό θα φανεί έξοχα στην ομιλία του Σωκράτη.
5) «Συμπερασματικά, ο Έρως είναι ο αρχαιότερος και πιο σεβαστός από τους Θεούς. Επίσης είναι ο κύριος συντελεστής της αρετής και της ευδαιμονίας για τον άνθρωπο, σ΄αυτή τη ζωή και μετά από αυτήν.» Πράγματι, όχι όμως όπως τα εννοεί αυτά ο Φαίδρος. Παρά μόνο αν κατανοήσουμε τον Έρωτα ως την αρχέγονη κοσμική δύναμη που δημιουργεί τους κόσμους -τον Κοσμικό Ηλεκτρισμό, τον Φοχάτ.
Και σίγουρα μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην ευδαιμονία, αν, ως ισχυρή ώθηση-επιθυμία, τον κατευθύνει στο σωστό στόχο.
2
Από τον περίτεχνο λόγο του Παυσανία, ας σταθούμε σε δύο ιδέες.
1) «Υπάρχουν δύο Αφροδίτες, η Ουρανία και η Πάνδημη. Ο Έρως, ως συνοδός της Αφροδίτης, είναι κι αυτός δύο ειδών -ουράνιος και πάνδημος. Άξιος έρωτας είναι ο πρώτος.»
Και πάλι, η δική μας ερμηνεία δεν θα είναι καθόλου σύμφωνη με αυτό που είχε στο νου του ο Παυσανίας, αλλά σύμφωνα με αυτό που είχε στο νου του ο Πλάτων, ως μεγάλος μυημένος.
Η Αφροδίτη είναι το σύμβολο της ομορφιάς. Γεννήθηκε από τα μόρια του Ουρανού, τον οποίο ακρωτηρίασε ο γιος του Κρόνος.
Ο Ουρανός είναι σύμβολο του άχρονου ανώτερου Κόσμου, και τα «γεννητικά μόριά» του συμβολίζουν την ουράνια δημιουργικότητα. Ο Κρόνος είναι, ως γνωστόν, ο Χρόνος, κι έτσι η Αφροδίτη είναι το προϊόν της ουράνιας δημιουργικότητας εν χρόνω. Με άλλα λόγια, η Αφροδίτη είναι ο ωραίος εκδηλωμένος Κόσμος που πρέπει να πέσει στη θάλασσα της ενσάρκωσης (πυκνής υλικής εμπειρίας), πριν ανέλθει στον ουράνιο τόπο καταγωγής της.
2) «Ο ουράνιος έρωτας είναι αυτός που αποβλέπει στην ηθική και πνευματική εξύψωση του αγαπημένου. Το καλύτερο μέσο που οδηγεί στην αρετή είναι η Φιλοσοφία. Επομένως η παιδεραστία πρέπει να συνδυάζεται με τη Φιλοσοφία.»
Πράγματι, αλλά αυτό ισχύει για την «παιδεραστία» όπως θα την ορίσει ο σωκρατικός λόγος, και καθόλου γι΄αυτήν που εννοεί ο Παυσανίας.
3
Δύο αξιόλογες επισημάνσεις ανιχνεύονται στην ομιλία του Ερυξίμαχου.
1) «Ο έρωτας είναι δύναμη έλξης και προσέγγισης.» Πράγματι, αυτό αληθεύει, εφόσον ο έρωτας είναι εκδήλωση του Κοσμικού Μαγνήτη.
2) «Ο έρωτας αφορά κάθε είδος της δημιουργίας, άστρα, ζώα, φυτά, κ.τ.λ., και όχι μόνο τους ανθρώπους.» Ασφαλώς, η μαγνητική έλξη ισχύει καθολικά, και διέπει τα πάντα -όχι μόνο τα όντα αλλά και τις καταστάσεις.
4
Ο Αριστοφάνης θα εισαγάγει ένα μύθο για να εξηγήσει την ανθρώπινη σεξουαλική έλξη.
«Κάποτε, τα ανθρώπινα όντα είχαν διπλή φύση. Ο Δίας όμως διχοτόμησε τους ανθρώπους, και από τότε αυτοί αναζητούν το άλλο τους μισό -το «έτερόν τους ήμισυ». Έτσι προήλθε η ανθρώπινη έλξη.»
Πίσω από το μυθολογικό μανδύα, ο μαθητής της Εσωτερικής Επιστήμης αναγνωρίζει ορισμένα πραγματικά γεγονότα -βιολογικά και ανθρωπολογικά:
o Το ερμαφρόδιτο γένος.
o Το χωρισμό των φύλων.
o Τη σεξουαλική παραφορά. Τις σεξουαλικές ατασθαλίες.
o Τη δυνατότητα επιστροφής στην ερμαφρόδιτη κατάσταση.
5
Από τη στολισμένη, περίτεχνη και επιτειδευμένη ομιλία του Αγάθωνα, μπορούμε να κρατήσουμε δύο σημεία.
1) «Είναι πρωτίστως ανάγκη να εξεταστεί η φύση του έρωτα.»
Όντως, καμία συζήτηση δεν μπορεί να έχει αλήθεια αν δεν γνωρίζουμε τι πραγματικά είναι αυτό το οποίο συζητάμε. Ο ορισμός των εννοιών ήταν η παντοτινή αναζήτηση της σωκρατικής παιδευτικής διαδικασίας.
2) «Ο έρωτας κυνηγάει πάντα τη νεότητα και την ομορφιά.»
Αυτό αληθεύει, αλλά όχι μόνο στο φυσικό επίπεδο. Το ίδιο συμβαίνει και στο πνευματικό.
Αυτά τα δύο σημεία της ομιλίας του Αγάθωνα θα κρατήσει ο Σωκράτης και θα ανατρέψει όλα τα υπόλοιπα.

Και τώρα είναι η σειρά του Σωκράτη να εξαπολύσει το δικό του δαιμονικό-ερωτικό λόγο.
8/12/09
ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ Ή ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ
Β' Μετά το Φαίδρο το λόγο παίρνει ο Παυσανίας, ο οποίος παρατηρεί ότι ο έρωτας είναι δύο ειδών και πρέπει να ξέρει κανείς ποιόν από αυτούς πρέπει να εγκωμιάσει. Θέτει το ζήτημα ως εξής:
Ο Έρωτας είναι συνοδός της Αφροδίτης. Η Αφροδίτη όμως είναι Ουρανία αλλά και Πάνδημος. Η πρώτη είναι η αρχαιότερη, κόρη του Ουρανού, ενώ η δεύτερη είναι κόρη του Δία και της Διώνης. Ως αχώριστος συνοδός της Θεάς ο Έρως είναι είτε ουράνιος είτε πάνδημος.
Ο πάνδημος έρωτας είναι ο έρωτας των χυδαίων. Ενδιαφέρεται μόνο για την αισθησιακή απόλαυση, δηλαδή μόνο για το σώμα και κυνηγάει κυρίως γυναίκες και ανήλικα αγόρια, επειδή δεν ενδιαφέρεται για τη νοημοσύνη του συντρόφου του. Οι εραστές αυτού του τύπου είναι άστατοι, διότι εγκαταλείπουν το αντικείμενο του πόθου τους μόλις μαραθεί το κάλλος του και ερωτεύονται άλλο πρόσωπο. Η συμπεριφορά τους έχει δυσφημήσει την παιδεραστία μέχρι σημείου να υποστηρίζουν μερικοί πως είναι ντροπή να δοθεί κανείς στον εραστή. Αυτός είναι αισχρός και ανάξιος έρωτας.
Υπάρχει όμως και η σωστή παιδεραστία, οι οπαδοί της οποίας ερωτεύονται νέους μόλις μεστώσει ο νους τους, δηλαδή έφηβους, και αποβλέπουν στην διά βίου σύνδεση. Σ΄αυτή τη σχέση, ο εραστής νιώθει πως μπορεί να συμβάλει στην πνευματική καλλιέργεια και την ηθική εξύψωση του ερωμένου, ο οποίος με τη σειρά του, νιώθει την ανάγκη να μορφωθεί. Τότε είναι ωραίο να δίνεται ο ερωμένος στον εραστή, σε καμιά άλλη περίπτωση. Αυτός είναι ο ουράνιος έρωτας. Όλοι οι άλλοι έρωτες είναι της πάνδημης θεάς.
Επομένως, ο έρωτας δεν είναι κάτι απόλυτο, αλλά σχετικό. Μπορεί να είναι αισχρός και ακόλαστος ή ωραίος και ευγενής.
Αξίζει να σημειώσουμε στο εγκώμιο του Παυσανία την απερίφραστα παιδεραστική του άποψη, την προσπάθεια να συνδέσει αυτή την άποψη με εκπαιδευτικό χαρακτήρα, και μερικές πληροφορίες που μας δίνει για το πώς αντιμετώπιζαν το φαινόμενο της παιδεραστίας οι διάφορες κοινωνίες. Έτσι μαθαίνουμε ότι σε ορισμένες πόλεις, όπως στην Ηλεία, τη Βοιωτία και τη Σπάρτη, υπήρχε απόλυτη παραδοχή χωρίς περιορισμούς. Αντίθετα, στις πόλεις της Ιωνίας και στις «βαρβαρικές»(=μη ελληνικές) χώρες ο ομοφυλικός έρωτας αντιμετωπιζόταν σαν κάτι αισχρό και ανήθικο. Στην Αθήνα όμως η αντιμετώπιση ήταν ... ερμαφρόδιτη. Υπήρχαν συμπεριφορές ανοχής, αλλά και συμπεριφορές τελείως εχθρικές και περιφρονητικές απέναντι στο συγκεκριμένο φαινόμενο.
Εγκώμιο του Ερυξίμαχου
Ο Ερυξίμαχος, ο γιατρός της παρέας, θα προσεγγίσει το θέμα επιστημονικά στην πεζή, ακαδημαϊκή ομιλία του.
Κατ΄αρχήν, συμφωνεί με τη διάκριση των δύο ερώτων. Γενικεύει όμως το φαινόμενο του έρωτα -το οποίο εννοεί ως σχέση αντιθέτων -σε όλα τα πλάσματα και καταστάσεις. Ο έρωτας είναι πράγματι πανίσχυρος και απλώνει τη δύναμή του σε όλα -ανθρώπινα και θεία. Αλλά και η ίδια η φυσική σύσταση των σωμάτων εγκλείει και προς τους δύο έρωτες: άλλος ο έρωτας στην υγιή και άλλος στη νοσηρή κατάσταση. Η ιατρική είναι η επιστήμη των ερωτικών τάσεων μέσα στο σώμα. Ο γιατρός κάνει σωστή διάγνωση του ωραίου και αισχρού έρωτα στο σώμα. Μπορεί να φέρει μεταβολή από το ένα είδος στο άλλο. Ο σοφός γιατρός οφείλει να μπορεί να συμφιλιώσει τα πιο αντίμαχα στοιχεία του σώματος ώστε ν΄αγαπιούνται. Το να τους εμπνεύσει τον έρωτα και την ομόνοια είναι η επιστήμη που θεμελίωσε ο Ασκληπιός.
Στη συνέχεια θα αναφερθεί στη Μουσική, την οποία ορίζει ως την ερωτική σχέση σχετικά με το ρυθμό και την αρμονία.
Την Αστρονομία θεωρεί ως την επιστήμη τη σχετική με τις ερωτικές σχέσεις των στοιχείων της φύσης και των ουράνιων σωμάτων.
Τέλος, για τη Μαντική θα πει ότι είναι η τέχνη που ρυθμίζει τις φιλικές σχέσεις μεταξύ θεών και ανθρώπων.
Συμπερασματικά, τόσο μεγάλη, ή μάλλον καθολική, είναι η δύναμη του Έρωτα.
Ο Έρωτας που αποβλέπει στην αρετή και πραγματοποιείται με σωφροσύνη και δικαιοσύνη είναι ο πιο δυνατός και χαρίζει κάθε είδους ευδαιμονία.
Εγκώμιο του Αριστοφάνη
Ο γνωστός κωμικός θα πει ότι πράγματι ο Έρωτας είναι ο καλύτερος φίλος των ανθρώπων, αλλά οι άνθρωποι δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί τη δύναμή του. Θα προσπαθήσει λοιπόν να την αποκαλύψει, κι αυτό θα το κάνει δείχνοντας την ανθρώπινη φύση και τα παθήματά τους.
Θα διηγηθεί λοιπόν έναν μύθο.
Κάποτε, σε πολύ παλιά εποχή, η φύση του ανθρώπου ήταν πολύ διαφορετική. Τα ανθρώπινα όντα ήταν ... δύο σε ένα! Υπήρχαν τότε τρία γένη ανθρώπων. Εκτός από αρσενικός και θηλυκός, υπήρχε και ερμαφρόδιτος (αρσενικοθήλυκος) άνθρωπος. Τα ανθρώπινα εκείνα όντα είχαν σώμα στρογγυλό με διπλά όλα τα όργανα και τα μέλη τους, μπροστά και πίσω. Έτσι, είχαν δύο πρόσωπα, καθώς και διπλά γεννητικά όργανα. Τα πλάσματα εκείνα ήταν αυτάρκη, δυνατά και γρήγορα. Αυτό τα έκανε να αποκτήσουν αλαζονεία και να τα βάλουν με τους θεούς.
Οργισμένος ο Δίας συγκάλεσε συμβούλιο των θεών για να αντιμετωπίσει την ανθρώπινη αυθάδεια. Δεν θέλησαν να εξολοθρέψουν το ανθρώπινο γένος για να μη χάσουν τις προσφορές και τις θυσίες.
Τότε ο Δίας σκέφτηκε έναν τρόπο για να ταπεινώσει και να αποδυναμώσει το θρασύ ον. Κι αυτός ο τρόπος ήταν η διχοτόμηση. Βάλθηκε λοιπόν να κόβει τους ανθρώπους στα δύο.
Μετά τη διχοτόμησή τους, οι άνθρωποι ένιωθαν μια ακατανίκητη επιθυμία επανένωσης με το άλλο τους μισό. Έτρεχαν λοιπόν και σφιχταγκαλιάζονταν με το άλλο τους κομμάτι και δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν. Έτσι, ανίκανοι να ενεργήσουν με οποιονδήποτε τρόπο γιατί δεν ήθελαν να χωριστούν, πέθαιναν σωρηδόν, και το ανθρώπινο γένος οδηγούνταν σε αφανισμό. Τότε τους λυπήθηκε ο Δίας και μετάθεσε το πρόσωπο και τα γεννητικά τους όργανα στην πλευρά της τομής. Έτσι, μπορούσαν να σμίγουν και να γίνεται γονιμοποίηση με τα όργανα αυτά και μέσα στο ανθρώπινο σώμα, ενώ πριν η γονιμοποίηση γινόταν διαφορετικά και εκτός σώματος.
Από τότε όσοι πριν τη διχοτόμηση είχαν αρσενικό φύλο αναζητούν το άλλο τους μισό σε αρσενικό σώμα, όσοι είχαν θηλυκό φύλο αναζητούν το όμοιό τους, ενώ όσοι είχαν αρσενικοθήλυκη φύση έλκονται από το αντίθετο φύλο, και μόνο μ΄αυτούς τους τελευταίους διαιωνίζεται το ανθρώπινο γένος. Κάθε άνθρωπος, λοιπόν, έχει ένα αληθινό άλλο ήμισυ, με το οποίο ταιριάζει απόλυτα, δυστυχώς όμως σπάνια τώρα συναντιούνται αυτά τα ημίση. Επομένως, ο έρωτας δεν είναι παρά ο πόθος και η ορμή προς επανένωση των δύο χωριστών ημίσεων. Ο έρωτας είναι ο ευεργέτης, ο οποίος μπορεί να ξαναφέρει τους ανθρώπους στην πρωταρχική ευτυχισμένη κατάσταση, αρκεί οι άνθρωποι να δείχνουν ευσέβεια προς τους θεούς.
Έτσι, ο έρωτας είναι η φυσική τάση αναζήτησης του «ετέρου ημίσεως».
Εγκώμιο του Αγάθωνα
Τελευταίος ομιλητής του πρώτου μέρους, ο ποιητής και οικοδεσπότης Αγάθων παίρνει το λόγο και δηλώνει πως θα εξετάσει πρώτα και κύρια τη φύση του θεού και μετά θα αναφέρει τα δώρα του.
Σύμφωνα με τον Αγάθωνα, ο Έρωτας είναι ο πιο ευτυχισμένος από τους θεούς, γιατί είναι ο πιο όμορφος και ο πιο καλός. Αυτό προκύπτει από το αξίωμα που λέει ότι «το όμοιο αποζητά το όμοιο». Ο έρωτας ζητά πάντα την ομορφιά και τη νεότητα και αποστρέφεται την ασχήμια και τα γεράματα. Γιατί φυσικά είναι ο νεότερος και όχι ο αρχαιότερος από τους θεούς, όπως υποστήριξαν οι προηγούμενοι, και οι παλιοί σοφοί -ο Ησίοδος και ο Παρμενίδης.
Επίσης ο Έρωτας κατέχει όλες τις αρετές. Πρώτον, δικαιοσύνη, γιατί ούτε αδικεί ούτε αδικείται. Δεύτερον, σωφροσύνη , γιατί, όντας η τρανότερη ηδονών, εξουσιάζει όλες τις κατώτερες. Τρίτον, ανδρεία, αφού υπόταξε ακόμη και τον Άρη. Τέταρτον, σοφία, απόδειξη ότι κάνει ποιητή και τον πιο άμουσο. Επίσης είναι εξαίρετος δημιουργός σε κάθε καλλιτεχνική δημιουργία. Άλλωστε είναι δημιουργός όλων των όντων.
Έχοντας αυτά τα χαρίσματα ο Έρωτας, τα μεταδίδει και στους άλλους. Χαρίζει ειρήνη, διώχνει τη μοναξιά, οδηγεί σε συγκεντρώσεις και γιορτές, πρόξενος καλοσύνης, γεννήτορας της Απόλαυσης, των θελγήτρων, του Πόθου, της Σωτηρίας. Οδηγητής πανέμορφος και παντοδύναμος, μαγεύει θεούς και ανθρώπους.
01/12/09
Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΟ ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ
A΄
Μοναδικός είναι ο τρόπος με τον οποίο πραγματεύεται ο Πλάτων το θέμα του Έρωτα στον πασίγνωστο διάλογο που φέρει τον τίτλο Συμπόσιο. Το έργο αυτό του μεγάλου Αθηναίου φιλοσόφου αποτελεί ένα αριστούργημα του είδους, συνδυάζοντας με απαράμιλλο τρόπο τη φιλοσοφία με την ποίηση, την επιστήμη με το μύθο, το διάλογο με τον μονόλογο. Θεωρείται η κορύφωση, από άποψη τελειότητας, του αττικού λόγου. Εκπληκτική είναι και η σκιαγράφηση των χαρακτήρων.
Φυσικά, είναι αδύνατη η ανάπτυξη και λεπτομερής ανάλυση του έργου στον περιορισμένο μας χώρο και χρόνο. Εξάλλου, οι περισσότεροι μορφωμένοι άνθρωποι έχουν ασφαλώς διαβάσει τον περίφημο αυτό διάλογο και συνεπώς γνωρίζουν το περιεχόμενό του. Εμείς, λοιπόν, θα αρκεστούμε σε ορισμένες επισημάνσεις που ίσως φωτίσουν καλύτερα ορισμένα εσωτερικά νοήματα.
Τα συμπόσια ήταν ένας πολύ αρχαίος κοινωνικός θεσμός στις πλούσιες και προοδευμένες πόλεις της Ιωνίας και στην Αθήνα, και αποτελούσαν αφορμή όχι μόνο για συντροφιά και διασκέδαση, αλλά και για συζήτηση και ανταλλαγή ιδεών και απόψεων, και γενικότερα για επικοινωνία.
Η αφετηρία του θεσμού ήταν αφετηριακά θρησκευτική, αργότερα όμως έγινε μια κοινωνική εκδήλωση επ΄ευκαιρία σημαντικών γεγονότων ιδιωτικής φύσεως, όπως γεννήσεις, γάμοι, αφίξεις, κ.τ.λ.
Το συγκεκριμένο συμπόσιο έλαβε χώρα στο σπίτι του ποιητή Αγάθωνα, για να γιορτάσει ο οικοδεσπότης τη νίκη του σε θεατρικό αγώνα κατά την εορτή των Ληναίων.
Θα μπορούσαμε να διαιρέσουμε το διάλογο σε τρία βασικά μέρη: τις ομιλίες των διαφόρων συμποσιαζόμενων, την ομιλία του Σωκράτη, και την ομιλία-παραλήρημα του μεθυσμένου Αλκιβιάδη.
1ο ΜΕΡΟΣ
Όταν ανοίγει, τρόπον τινά, η αυλαία, ο Σωκράτης δεν έχει προσέλθει ακόμη, επειδή, όπως μαθαίνουμε, έχει περιπέσει σε μια από τις συνηθισμένες του εκστάσεις, λίγα σπίτια πιο πέρα από το σπίτι του Αγάθωνα. Όταν έρθει, η συγκέντρωση θα βρίσκεται ήδη στη μέση του δείπνου. Ο Σωκράτης θα πάρει θέση δίπλα στον Αγάθωνα.
Μετά από το δείπνο, τις σπονδές και τη μουσική, είναι η ώρα του «πότου», της οινοποσίας. Συμφωνούν όλοι να κάνουν λογική χρήση του κρασιού, ώστε να μείνουν νηφάλιοι για να μπορούν να συζητήσουν. Στο σημείο αυτό αποπέμπονται οι αυλητρίδες, και κάποιοι προτείνουν να επιχειρηθεί από τους παρευρισκόμενους ένα εγκώμιο στον Έρωτα, ο οποίος, αν και τόσο σπουδαίος θεός, είχε τελείως παραμεληθεί ως αντικείμενο εγκωμίου.
Όλοι συμφωνούν και ορίζεται να γίνει εκφώνηση ενός πανηγυρικού εγκωμίου για τον Έρωτα από κάθε παριστάμενο με τη σειρά. Ο Σωκράτης επιδοκιμάζει την πρόταση, και μάλιστα αφού ο ίδιος τονίζει πάντα πως δεν ξέρει τίποτε άλλο εκτός από τα ερωτικά.
Ας πούμε, παρενθετικά, πως τα επεισόδια της βραδιάς εκείνης δεν συμβαίνουν τώρα, αλλά τα αφηγείται ο νεαρός Απολλόδωρος, ένθερμος οπαδός του Σωκράτη, σε φίλους του. Ο ίδιος όμως δεν ήταν αυτήκοος μάρτυς, αλλά είχε ακούσει τα καθέκαστα από τον Αριστόδημο, ο οποίος είχε παρευρεθεί σ΄εκείνη τη συγκέντρωση. Ο Αριστόδημος, δεν ήταν καλεσμένος, μιας και δεν ανήκε στον αριστοκρατικό κύκλο του Αγάθωνα, αλλά τον προσκάλεσε ο Σωκράτης, και ο ευγενικός οικοδεσπότης τον δέχτηκε με αβρότητα. Ο Αριστόδημος ήταν φανατικός θαυμαστής του Σωκράτη, τον οποίο αντέγραφε και προσπαθούσε να μιμηθεί, κατά τα εξωτερικά βέβαια γνωρίσματα -το ατημέλητο και την ξυπολησιά- όντας οπωσδήποτε εντελώς ανίκανος να φτάσει το εσωτερικό μεγαλείο της σκέψης του ειδώλου του. Καθώς όμως ήταν πραγματική σκιά του Σωκράτη, και παντού και πάντα μιλούσε για κείνον, ήταν το πιο κατάλληλο πρόσωπο για να θυμάται λεπτομέρειες της βραδιάς εκείνης, στην οποία παραβρέθηκε συμπτωματικά.
Εγκώμιο του Φαίδρου
Πρώτος ανέλαβε να μιλήσει ο νεαρός Φαίδρος, από πλούσια, ξεπεσμένη όμως λόγω του πολέμου οικογένεια. Είναι πρωταγωνιστής του ομώνυμου πλατωνικού διαλόγου, στον οποίο πάλι γίνεται αναφορά στον Έρωτα.
Ο Φαίδρος λέει πως ο Έρωτας είναι μεγάλος και θαυμαστός θεός, και μάλιστα ο αρχαιότερος και χωρίς γονείς. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, στην αρχή υπήρξε η αρχέγονη Τριάδα Χάος, Γαία, Έρως. Και ο Παρμενίδης θεωρεί πρώτο δημιούργημα τον Έρωτα.
Ο έρωτας, λέει ο Φαίδρος, είναι πηγή των μεγαλύτερων αγαθών. Γιατί η ζωή γίνεται όμορφη όχι με συγγένειες, πλούτη ή αξιώματα, αλλά με τον έρωτα. Και τι είναι καλύτερο από τον άξιο εραστή και τον καλό ερωμένο; Ο έρωτας καλλιεργεί αυτό, το οποίο πρέπει να κατευθύνει: ντροπή για αισχρές πράξεις, τιμή για τις ωραίες. Νιώθει κανείς ντροπή για κάτι αισχρό ή άνανδρο όχι λογαριάζοντας τον πατέρα ή τους φίλους του αλλά τον ερωμένο του. Κι εκείνος πάλι τον εραστή του. Γι΄αυτό, ένας στρατός από εραστές και ερωμένους θα ήταν αήττητος. Η αντρειοσύνη είναι δώρο του Έρωτα στους ερωτευμένους. Και μόνο οι ερωτευμένοι είναι ικανοί για αυτοθυσία -άντρες και γυναίκες- όπως αποδεικνύει η περίπτωση της Άλκηστης που θυσιάστηκε για τον Άδμητο, τον Αχιλλέα που έχασε τη ζωή του για τον Πάτροκλο, κ.τ.λ. Ενώ, ο Ορφέας τιμωρήθηκε για την άρνησή του να δεχτεί τον έρωτα άλλων γυναικών μετά το θάνατο της Ευρυδίκης, κατασπαραχθείς από τις μαινάδες.
Εν κατακλείδι, ο Έρως είναι ο αρχαιότερος και σεβαστότερος θεός. Είναι ο μεγαλύτερος συντελεστής που οδηγεί στην αρετή και την ευδαιμονία, και στη ζωή και μετά από αυτήν.

Ο Φαίδρος είναι αντιπροσωπευτικός τύπος Αθηναίου του δεύτερου μισού του 5ου αιώνα. Έτρεφε μεγάλη έφεση για μάθηση και κάθε είδους γνώση. Τον ενδιέφεραν θέματα φιλολογικά, φιλοσοφικά, επιστημονικά, ιατρικά. Κυνηγούσε την πολυμάθεια και ήταν μια αποθήκη γνώσεων. Έτσι, ήταν θαυμαστής και του σοφιστή Ιππία, και του φιλόσοφου Σωκράτη, και του ρήτορα Λυσία, και του γιατρού Ερυξίμαχου.
Στο λόγο του δεν υπάρχει πηγαία συγκίνηση και εσωτερικός παλμός. Οι απόψεις του στηρίζονται σε γνώσεις και γνώμες άλλων. Δεν υπάρχει βάθος. Η ερωτική σχέση εκτιμάται από το Φαίδρο ως το ύψιστο αγαθό -κυρίως η ομοφυλική, χωρίς να απορρίπτεται και η ετεροφυλική. Είναι όμως χαρακτηριστικό, όσο και εκπληκτικό από τη δική μας οπτική, το ότι η ομοφυλική σχέση συσχετίζεται με την αρετή και ιδιαίτερα με την ανδρεία. Θα διαπιστώσουμε και σε άλλους ομιλητές την άποψη ότι η ομοφυλική σχέση είναι ένδειξη αρρενωπότητας!
Το ερώτημα είναι πώς και γιατί ένας σοφός του διαμετρήματος του Πλάτωνα δέχεται για την εξέταση του εν λόγω θέματος τον ομοφυλικό έρωτα ως αφετηρία για την περαιτέρω ανάπτυξή του. Θα το συζητήσουμε αυτό στο τέλος.
Εδώ ας αρκεστούμε να παρατηρήσουμε ότι ακόμη και στις προκαταρκτικές παρουσιάσεις του θέματος -πριν δηλαδή από την ομιλία του Σωκράτη- τις ανούσιες και διαστρεβλωμένες, υπάρχουν μερικά στοιχεία αλήθειας που προάγουν τη φιλοσοφική έρευνα.
Η πρώτη αίσθηση που έχουμε είναι εκείνη ενός λόγου στεγνού, χωρίς φωτιά και δόνηση. Πρόκειται για έναν συμφυρμό γνώσεων που δεν έχουν αφομοιωθεί στο καμίνι του προσωπικού στοχασμού. Εντούτοις, μια προσεχτική ανάγνωση θα μας δείξει ότι ο Πλάτων, μέσα στην ασημαντολογία των ομιλητών του πρώτου μέρους έχει κρύψει και κάποια μαργαριτάρια αλήθειας. Ας τα ξεδιαλέξουμε.
1) Ο έρως δίνει σαν δώρο από τον εαυτό του μια ορμή. Η ορμή είναι μια δύναμη φοράς προς ένα στόχο.
2) Η ετεροφυλική ερωτική σχέση έχει ως κύριο στοιχείο την αισθησιακή ικανοποίηση. Ως εκ τούτου δεν είναι το πιο άξιο είδος έρωτα. Η ερωτική φιλία υπερτερεί λόγω της πνευματικής έλξης. Μόνο που η ερωτική φιλία δεν είναι όπως φαντάζεται ο Φαίδρος και οι συνδαιτημόνες του. Θα δούμε πώς την εννοεί ο Πλάτων με το στόμα του Σωκράτη.
3) Ο έρωτας είναι δύναμη υπέρτερη του θανάτου.
4) Ο έρωτας είναι μέγιστος συντελεστής αρετής και ευδαιμονίας, σ΄αυτή τη ζωή και στην άλλη.
Πράγματι, ο Έρως είναι η αρχέγονη δύναμη που δημιουργεί τους κόσμους. Περιρρέει και διαπερνά τα πάντα. Μορφοποιεί το Χάος. Αυτή η δύναμη ωθεί θεούς και ανθρώπους, και κάθε ζωή στην επίτευξη ενός Σκοπού - Στόχου.
ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΤΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ

24/11/09
Ο ΕΡΩΤΑΣ
Μιλήσαμε για τον Κοσμικό Μαγνήτη και τον νόμο του μαγνήτη που απορρέει από αυτόν. Είπαμε ότι ο Κοσμικός Μαγνήτης είναι το Σύνολο των Υψηλών Συνειδητοτήτων, το οποίο αποτελούν οι Δομητές και Κυβερνήτες των κόσμων, και το οποίο εκδηλώνεται ως Θεία Αγάπη, αγάπη προς παν ό,τι υπάρχει, και γι΄αυτό αποκαλείται επίσης και Κοσμική Καρδιά.
Ο μαγνητισμός είναι η ισχυρότερη παγκόσμια δύναμη, και επειδή τα πάντα κινούνται σύμφωνα με αυτήν, είναι πολύ σημαντικό να κατανοηθεί ο τρόπος, ή μάλλον οι τρόποι, με τους οποίους λειτουργεί. Ουσιαστικά, είναι ο τρόπος λειτουργίας του κόσμου.
Εξετάσαμε μια όψη του μαγνήτη, η οποία είναι ό,τι αποκαλούμε αγάπη. Μιλήσαμε βασικά για τη Θεία Αγάπη, επειδή στην πραγματικότητα μόνο αυτή η ποιότητα είναι όντως αγάπη, παρ΄όλο που οι άνθρωποι δίνουν αυτό το όνομα σε συναισθήματα ή ακόμη και ένστικτα, που υποκινούνται από ιδιοτελή και υπολογιστικά ελατήρια.
Τώρα θα καταπιαστούμε με την όψη του μαγνήτη, την οποία αποκαλούμε Έρωτα.
Όταν εξετάζουμε μια θεμελιώδη έννοια, είναι καλό να την προσεγγίζουμε με το φιλοσοφικό τρόπο, δηλαδή να ξεκινάμε από το γενικό και να προχωρούμε στο μερικό. Έτσι, λοιπόν, θα αρχίσουμε από το Κοσμικό, ή Θείο, Επίπεδο, για να εξετάσουμε στη συνέχεια το ανθρώπινο επίπεδο.
Ο Έρωτας αποτελεί μια μεγάλη κοσμική δύναμη, της οποίας η φύση είναι η ισχυρή έλξη. Αυτή η έλξη κατευθύνεται προς ένα αντικείμενο, ένα στόχο. Ως εκ τούτου, λόγω της ορμητικής φοράς προς το επιδιωκόμενο, συνιστά μια πανίσχυρη κινητήρια ενέργεια. Τίποτε δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, είτε στο κοσμικό είτε στο ανθρώπινο επίπεδο, χωρίς την ενέργεια αυτή. Το άλλο όνομα για τον Έρωτα είναι επιθυμία. Δηλαδή ο έρωτας δεν είναι τίποτε άλλο παρά επιθυμία. Μόνο μέσω της επιθυμίας παράγονται αποτελέσματα. Χωρίς επιθυμία δεν μπορεί να έρθει στη ζωή ούτε ένας κόσμος, ούτε ένας άνθρωπος ούτε ένα φυτό.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς ότι πρόκειται για μια αρχέγονη δύναμη, η οποία είναι απολύτως απαραίτητη για τη σύλληψη ενός όντος, είτε πρόκειται για ένα ηλιακό σύστημα είτε για ένα ανθρώπινο πλάσμα. Γι΄αυτό στις αρχαίες κοσμογονίες ο Έρωτας κατέχει τη θέση ύψιστης θεότητας. Έτσι, π.χ. στην ινδική μυθολογία της μακρινής αρχαιότητας ο Κάμα (Επιθυμία, Έρως) είναι μέγιστος θεός. Κατά την Ορφική Κοσμογονία, εν αρχή υπήρχε ένα μεγάλο μαύρο πουλί, η Νυξ, η οποία γέννησε ένα αυγό. Από το αυγό αυτό εκκολάπτεται το Πρώτο Ον, η πρώτη θεότητα, ο Έρως ή Φάνης. Ο μύθος μας λέει ότι αρχικά υπήρχε η Νύχτα, δηλαδή το Μεγάλο Άγνωστο. Από αυτό προβάλλει το Κοσμικό Αυγό, η Κοσμική Σφαίρα, από την οποία εκκολάπτεται ο Έρω-Φάνης -αυτός που κάνει τα πράγματα φανερά, αυτός που φέρνει τα όντα σε εκδήλωση. Ο Φάνης ή Έρως λοιπόν, σύμφωνα με την Ορφική Κοσμογονία, σχετίζεται με το φως. Πράγματι, στις εσωτερικές επιστήμες, ο Έρως-Κάμα, η θεία επιθυμία, είναι από άποψη ουσίας ο κοσμικός ηλεκτρισμός, ο Φοχάτ, όπως ονομάζεται.
Σίγουρα, θα διερωτάται κανείς σε τι διαφέρει, αν διαφέρει ο Έρως από την Αγάπη. Και άραγε αυτές οι δύο έννοιες συμπίπτουν σε κάποιο σημείο, έχουν κάποιο κοινό τόπο ή όχι; Ας το εξετάσουμε.
Η αγάπη είναι δόσιμο, εκροή. Ο Έρωτας είναι επιθυμία, δηλαδή επιδίωξη λήψης. Η Αγάπη ζητά να δώσει, ο Έρωτας ζητά να πάρει. Το κοινό τους σημείο είναι η πηγή τους, ο μαγνήτης. Η Αγάπη ελκύεται προς το αντικείμενό της μέσω των δεσμών της συγγένειας, που δεν είναι παρά μαγνητική έλξη. Ο Έρωτας ελκύεται προς το αντικείμενό του πάλι μαγνητικά, με σκοπό κάποιο όφελος, κάποιο κέρδος.
Τι ζητάει η Αγάπη; Η Αγάπη ζητάει να δώσει ζωή και ευτυχία, ή να εξασφαλίσει αυτά τα αγαθά, αυτά τα οφέλη για ό,τι αγαπά. Τι ζητάει ο Έρωτας; Ο Έρωτας ζητάει ακριβώς το ίδιο πράγμα: ζωή και ευτυχία, και ό,τι μπορεί να τα εξασφαλίσει αυτά, όπως π.χ. η ομορφιά, η ποιότητα, η βελτίωση συνθηκών, κ.τ.λ. Επειδή στο θείο επίπεδο, δηλαδή στο επίπεδο της Κοσμικής Συνειδητότητας, η Επιθυμία αφορά όλα τα όντα, όλο τον Κόσμο, μπορεί να πει κανείς πως η Θεία Αγάπη και η Θεία Επιθυμία ταυτίζονται σχεδόν. Αποτελούν δύο αλληλένδετες και αδιαχώριστες ενέργειες: τον μαγνητισμό και τον ηλεκτρισμό, τον Κοσμικό Ηλεκτρομαγνητισμό, ο οποίος αποβλέπει στο Γενικό Καλό, στο καθολικό συμφέρον. Αυτή είναι η φύση του, δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά. Αν στοχαστεί κανείς, θα αντιληφθεί ότι σ΄αυτά τα υψηλά επίπεδα συνειδητότητας όλες οι ενέργειες και ιδιότητες συγκλίνουν: η Αγάπη, ο Έρωτας (επιθυμία), η Καλή Θέληση, η Θυσία, κ.τ.λ. Αυτό συμβαίνει επειδή σ΄αυτό το επίπεδο δεν υπάρχει καμία αίσθηση του εγώ ως χωριστού μεγέθους από το Όλο. Θα εξετάσουμε στη συνέχεια την έννοια Έρωτας σε σχέση με το ανθρώπινο ον. Θα δούμε πώς έχει πραγματευθεί το θέμα ο μεγάλος φιλόσοφος και μυημένος, ο Πλάτων, κι ακόμα τι λένε και άλλοι πνευματικοί διδάσκαλοι για το ίδιο ζήτημα.
17/11/09
Η ΑΓΑΠΗ
Το ανθρώπινο λεξιλόγιο περιλαμβάνει τρεις λέξεις, οι οποίες δηλώνουν κάποιες ισχυρές ενέργειες, ρυθμιστικές της ζωής των ανθρώπων. Ενέργειες που απορρέουν από το κοσμομαγνητικό δυναμικό, αποτελώντας εκφάνσεις του.
Αγάπη, Έρωτας, Σεξουαλικότητα είναι οι τρεις λέξεις, και χρησιμοποιούνται κατά κόρον καθημερινά. Καθένας διαπιστώνει εύκολα ότι οι τρεις αυτές έννοιες χρησιμοποιούνται σχεδόν αδιακρίτως ως ταυτόσημοι όροι. Είναι όμως έτσι;
Επειδή πρόκειται για πανίσχυρες ενέργειες και δυναμικούς κινητήριους μοχλούς, ο άνθρωπος ο οποίος θέλει να λειτουργεί συνειδητά οφείλει να γνωρίζει πολύ καλά τη σημασία τους. Όποιος αγνοεί το σημαινόμενο μιας έννοιας, δεν την κατέχει, κι αν δεν την κατέχει δρα στα τυφλά. Τότε είναι έρμαιο των δυνάμεων και όχι διαχειριστής τους. Μέσω της άγνοιας κανείς δεν μπορεί να γίνει κύριος της μοίρας του.
Ήταν τάχα ανόητος ο φιλόσοφος Σωκράτης που αγωνιζόταν σ΄όλη του τη ζωή και καθημερινά να οδηγήσει τους συμπολίτες του στον ορισμό των εννοιών; Αληθινά, το φως της γνώσης και της κατανόησης πρέπει να πέσει άπλετα πάνω σε όλες τις όψεις της ζωής, αν θέλουμε να προοδεύσουμε πραγματικά. Στα επόμενα σημειώματά μας, λοιπόν, θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε τις τρεις έννοιες, την Αγάπη, τον Έρωτα και τη Σεξουαλικότητα.
Πρώτα απ΄όλα όμως ας θυμηθούμε μερικές πραγματικότητες, γνωστές στους σπουδαστές της πνευματικής επιστήμης, σχετικές με την ανθρώπινη υπόσταση. Ο άνθρωπος ως οντότητα είναι ένας σταυρός. Κατά μήκος του κατακόρυφου σκέλους υπάρχουν τα επτά βασικά του κέντρα ενέργειας. Στο σημείο τομής με το οριζόντιο σκέλος είναι τοπολογημένο το κέντρο του ηλιακού πλέγματος που αντιστοιχεί στο διάφραγμα. Κάτω από αυτό βρίσκονται τα κέντρα της βάσης της σπονδυλικής στήλης και το κέντρο των γεννητικών οργάνων. Πάνω από αυτό βρίσκονται τα κέντρα της καρδιάς, του λαιμού και τα δύο της κεφαλής. Τα κέντρα κάτω του διαφράγματος έχουν να κάνουν με τις ενέργειες του κατώτερου ανθρώπου, του ανθρώπου-ζώου, του ανθρώπου των ζωωδών ενστίκτων. Τα κέντρα άνω του διαφράγματος έχουν να κάνουν με τις ενέργειες του ανώτερου ανθρώπου, του ανθρώπου-θεού, του ανθρώπου των υψηλών συναισθημάτων και σκέψεων.
Ο κατώτερος άνθρωπος είναι αυτό που ονομάζουμε Προσωπικότητα, το θνητό, φθαρτό μέρος. Ο ανώτερος άνθρωπος συνιστά την Ατομικότητα, το αιώνιο, άφθαρτο μέρος του ανθρώπου.
Κάθε σπουδαστής της πνευματικής επιστήμης γνωρίζει ότι κάθε ανθρώπινο ον έχει να επιτελέσει κάποια στιγμή ένα μεγάλο έργο: να μειώσει, μέχρι τελικής εξάλειψης, τον κατώτερο εαυτό προς όφελος του ανώτερου Εαυτού. Πρόκειται για μια διαδικασία μετουσίωσης των ενεργειών ή, με άλλα λόγια, του ανεβάσματος των κατωδιαφραγματικών ενεργειών στα άνω του διαφράγματος κέντρα. Στην εργασία αυτή το κέντρο του ηλιακού πλέγματος παίζει το ρόλο του φίλτρου. Η όλη διαδικασία καταλήγει στη Μεταμόρφωση -ο γήινος άνθρωπος γίνεται ένα πνευματικό ον.
Ο μετουσιωτικός παράγων αυτής της διεργασίας είναι το πυρ. Το πυρ βέβαια διαπερνά και κινεί τα πάντα. Είναι όμως το πυρ της καρδιάς αυτό που επιφέρει την μεταμόρφωση. Όπως επισημαίνει συνεχώς η Διδασκαλία, η σπουδαιότητα των διαφόρων κέντρων αλλάζει με τις εποχές, αλλά η καρδιά κατέχει πάντα την πρώτη θέση. Ειδικά στην παρούσα περίοδο και στην παρούσα μεγάλη Διδασκαλία η καρδιά προσλαμβάνει τεράστια σημασία, αποτελώντας το μέσο και τον τρόπο επίτευξης της Μεταμόρφωσης. Μιλώντας όμως για «καρδιά», δεν πρέπει να σκεφτόμαστε κάποια αισθηματολογία, αλλά να αντιλαμβανόμαστε την καρδιά ως την εστία της συνειδητότητας. Ας θυμόμαστε επίσης ότι η βασική ποιότητα της υψηλής συνειδητότητας είναι η σοφή αγάπη ή η αγάπη-σοφία, αφού, τελικά, αγάπη και σοφία είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Η αγάπη όμως είναι ο παγκόσμιος Μαγνητισμός, η μεγαλύτερη συμπαντική δύναμη, την οποία ονομάσαμε Θεία Αγάπη. Ως τέτοια, είναι παμπεριεκτική, χωρίς εγωιστικότητα, σοφή, με αίσθηση των δεσμών της, δηλαδή της συγγένειάς της με όλα τα όντα. Γιατί, πράγματι, η έδρα της Αγάπης, η Καρδιά, είναι το όργανο που μας συνδέει με παν ό,τι υπάρχει: «Έχετε μια καρδιά, κι αυτή η καρδιά σας συνδέει με τον Κόσμο».
Όπως επισημαίνεται στη Διδασκαλία, η καρδιά δεν είναι ατομικό, ιδιόκτητο όργανο, αλλά ο δεσμός με τον Κόσμο. Εκλύει συνεχώς μια φωτεινή ουσία, η οποία μας συνδέει με όλους τους κόσμους και με όλα τα όντα. Έτσι, μπορεί να γίνει η γέφυρα μεταφοράς μας στους μακρινούς και στους ανώτερους κόσμους. Η φωτεινή ουσία της καρδιάς είναι φυσικά μια πύρινη ουσία, και ως τέτοια είναι πανίσχυρη, ο κάτοχός της γίνεται αήττητος. Τίποτε δεν μπορεί ν΄αντισταθεί σ΄αυτή τη δύναμη. Πρέπει όμως να μπορεί κανείς να αγαπά πύρινα, να διαπνέεται δηλαδή από την αγάπη που ονομάσαμε θεϊκή. Αλλά, όπως αντιλαμβάνεται κανείς, η θεϊκή αγάπη δεν είναι γέννημα της Προσωπικότητας, είναι τέκνο της Ατομικότητας.
Η αγάπη της Προσωπικότητας δεν είναι ποτέ ανιδιοτελής, ούτε εδρεύει στην καρδιά ό,τι κι αν πιστεύουν οι άνθρωποι. Ενώ η αγάπη της Ατομικότητας, του ανώτερου Εαυτού, ουδέποτε «ζητεί τα εαυτής», απλώνει τις ακτίνες της σαν ήλιος που ζεσταίνει και φωτίζει γενναιόδωρα και χαρούμενα, χωρίς να σκέφτεται κανένα προσωπικό όφελος. Γι΄αυτό η καρδιά αποκαλείται «ήλιος» του ανθρώπινου συστήματος.
Η αγάπη της καρδιάς, η πύρινη αγάπη, δεν είναι αισθηματολογία, δεν είναι ένστικτο. Δεν είναι επίης χλιαρότητα, σκοπιμότητα ή υποκρισία. Είναι η αίσθηση ενότητας, το δέσιμο με το αγαπώμενο. Είναι η νοήμων ενέργεια, η οποία γνωρίζει, αισθάνεται και δηλώνει:

«Εγώ είμαι εσύ, εσύ είσαι εγώ, μέρη του Θεϊκού Εαυτού».

Η Άγκνι Γιόγκα είναι ο Δρόμος της Αγάπης, ο Δρόμος της Καρδιάς. Μ΄αυτό το πυρ τρέφεται, μ΄αυτό το πυρ οδηγεί στην επίτευξη. Είναι ο Δρόμος ο πιο σύντομος, ο πιο άμεσος και ο πιο ασφαλής.
10/11/09
Ο ΚΟΣΜΙΚΟΣ ΜΑΓΝΗΤΗΣ
Ο Θεός είναι Αγάπη -μια φράση που όλοι γνωρίζουμε και την επαναλαμβάνουμε χωρίς να έχουμε διαλογιστεί σοβαρά για το νόημά της. Και τα δύο ουσιαστικά της πρότασης θεωρούνται από τους περισσότερους αυτονόητες στο σημαινόμενό τους, στην πραγματικότητα όμως αποτελούν terra incognita . Κι όμως είναι τόσο θεμελιώδους σημασίας, είναι οι ρυθμιστικοί παράγοντες και για το νόημα και για την πορεία της ζωής του ανθρώπου.
Πρόσφατα, αναφερθήκαμε με συντομία στην πρώτη έννοια: Θεός. Τώρα θα ασχοληθούμε με την δεύτερη έννοια -την Αγάπη- η οποία είναι προσδιορισμός της πρώτης.
Υποτίθεται ότι όλοι τιμούν την έννοια, της Αγάπης πάνω απ΄όλα. Δεν είναι λοιπόν παράξενο το γεγονός ότι είναι τόσο διαστρεβλωμένη και κακοποιημένη, ίσως όσο καμία άλλη, αυτή η έννοια; Πράγματι, κάθε ιδιοτελές θέλω αποκαλείται αγάπη. Υπάρχει όμως ιδιοτέλεια στην αγάπη; Είναι συμβατές έννοιες η ιδιοτέλεια και η αγάπη;
Η αγάπη ουσιωδώς είναι μαγνητισμός. Έχουμε συμφωνήσει να μη μιλάμε αφηρημένα. Είναι ένα θεμελιώδες αξίωμα της Άγκνι Γιόγκα. Ο μαγνητισμός λοιπόν είναι μια ενέργεια. Πρέπει να κατανοηθεί ότι ο μαγνητισμός δεν αφορά μόνο τη γήινη σφαίρα ή το υλικό πεδίο. Είναι ολοφάνερο ότι ισχύει εξίσου στον ψυχικό τομέα, κι αυτό σημαίνει ότι ο μαγνητισμός υφίσταται και στις αόρατες σφαίρες ύπαρξης.
Πράγματι, είναι ο ισχυρότερος συμπαντικός νόμος, και από αυτόν απορρέουν πολλοί άλλοι μεγάλοι κοσμικοί νόμοι. Από πού πηγάζει, λοιπόν, ο μαγνητισμός, αυτή η ακατανίκητη ενέργεια;
Πηγή του είναι εκείνο, το οποίο στη Διδασκαλία μας αποκαλείται Κοσμικός Μαγνήτης. Τόσες αναφορές γίνονται για τον Κοσμικό Μαγνήτη στα βιβλία της σειράς, τα οποία τιτλοφορούνται Απειροσύνη.
Ας ορίσουμε, λοιπόν, τον Κοσμικό Μαγνήτη. Έχουμε ήδη κάνει λόγο για τις Ανώτατες Οντότητες οι Οποίες δημιουργούν τους κόσμους. Συλλαμβάνουν στη σκέψη τους το σχέδιο ενός πλανήτη ή ενός ηλιακού συστήματος και με τη σκέψη τους πάλι το φέρνουν σε εκδήλωση.
Όπως σημειώνει η Έλ. Ρέριχ στις Επιστολές της, στη βάση όλης της Δημιουργίας υπόκειται μια μεγάλη παρόρμηση, ένας αγώνας για εκδήλωση. Σ΄αυτή την παρόρμηση οφείλεται η ενσάρκωση του ανθρώπου, και κάθε όντος. Η παρόρμηση προς εκδήλωση είναι εγγενής σε κάθε ον, επειδή κάθε ον αποτελεί μόριο μιας μεγάλης Κοσμικής Οντότητας, η Οποία Οντότητα ωθεί τα μέρη της προς πραγμάτωση του Σχεδίου Της.
Μέσα σ΄ένα ηλιακό σύστημα, οι Δομητές αυτοί, αποτελούν στο σύνολό τους τον Κοσμικό Μαγνήτη. Ο Κοσμικός Μαγνήτης σχεδιάζει και προωθεί το σχέδιο που είναι άριστο για την περίσταση και τις συνθήκες. Το ξετύλιγμα αυτού του Σχεδίου είναι ό,τι ονομάζουμε Εξέλιξη.
Κάθε Μεγάλο Πνεύμα κατευθύνει το Εξελικτικό Σχέδιο αυστηρά σε συμφωνία με τους νόμους του Κοσμικού Μαγνήτη, και γι΄αυτό η θέληση ενός τέτοιου Πνεύματος είναι τόσο ισχυρή, επειδή είναι ταυτόσημη με τη Θέληση του Κόσμου. Τα Πλανητικά Πνεύματα του ηλιακού μας συστήματος δρουν σε πλήρη ομοφωνία μεταξύ τους, αφού όλα μαζί προωθούν και εκπληρώνουν την Θέληση του Κόσμου, η οποία φυσικά δεν είναι άλλη από τη Θέληση του Κοσμικού Μαγνήτη.
Η Θέληση του Κοσμικού Μαγνήτη προωθώντας την εκδήλωση και την εξέλιξη του Κόσμου και κάθε ύπαρξης μέσα σε αυτόν, αποβλέπει ακριβώς στο καλό κάθε όντος και του συνόλου. Αυτό είναι το Απόλυτο Καλό, και δεν μπορεί να υπάρξει ατομικό καλό ξέχωρα από αυτό. Έτσι, η Θέληση του Κοσμικού Μαγνήτη, ή Απόλυτο Καλό, είναι ακριβώς ό,τι αποκαλούμε Αγάπη: Απόλυτη ή Θεία Αγάπη.
Αγάπη δεν είναι παρά η καλή θέληση απέναντι στον άλλο, η επιθυμία και μέριμνα που αφορά το καλό του. Η αληθινή αγάπη όχι μόνο θέλει και επιδιώκει το καλό του αγαπώμενου, αλλά και γνωρίζει το πραγματικό καλό του, με άλλα λόγια το πραγματικό συμφέρον του. Επίσης είναι η αίσθηση δεσμού με αυτό που αγαπά.
Η Θεία Αγάπη ή Κοσμικός Μαγνήτης γεννά όλους τους κόσμους. Κάθε εκδήλωση συλλαμβάνεται σε αγάπη και μέσω της αγάπης. Ολόκληρο το Σύμπαν συγκρατείται από την μεγαλύτερη αυτή συμπαντική δύναμη και τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί στο αήττητο ρεύμα της.
Εκφραζόμενοι λίγο διαφορετικά, μπορούμε να πούμε ότι ο Κοσμικός Μαγνήτης είναι η Κοσμική Συνειδητότητα, δηλαδή το σύνολο των συνειδητοτήτων των Πλανητικών Πνευμάτων. Κι άλλες εκφράσεις όμως, όπως Κοσμική Καρδιά ή Κοσμικός Νους ή Κοσμική Λογική, δηλώνουν το ίδιο πράγμα -τον Κοσμικό Μαγνήτη. Κι αυτό επειδή σ΄αυτά τα πνευματικά ύψη δεν υπάρχει διάκριση, πολύ μάλλον αντίθεση, μεταξύ καρδιάς και νου, λογικής και συναισθήματος, όπως συμβαίνει συνήθως στο ανθρώπινο ον.
Εντούτοις, το ανθρώπινο ον μπορεί να γίνει φορέας της Θείας Αγάπης, και πράγματι γίνεται μέσω του Πύρινου Βαφτίσματος. Ο Νόμος του Μαγνήτη, λοιπόν, είναι ο ισχυρότερος συμπαντικός νόμος. Εκδηλώνεται σαν έλξη και συνοχή, αλλά και σαν άπωση. Ο μέγιστος αυτός νόμος διακλαδίζεται σε πλήθος άλλων που συναποτελούν ένα αδιαχώριστο πλέγμα. Τέτοιοι νόμοι είναι, για παράδειγμα, ο νόμος της εκδήλωσης και απόσυρσης, ο νόμος του Κάρμα, ο νόμος της συγγένειας.
Σε δεδομένο πλανήτη και σε δεδομένη περίοδο, ένα Μεγάλο Πνεύμα αναλαμβάνει την τεράστια ευθύνη της πραγματοποίησης του εξελικτικού Σχεδίου, δηλαδή της Κοσμικής Θέλησης ή Αγάπης, στο συγκεκριμένο πλανήτη. Έτσι και στη δική μας σφαίρα υπάρχει ο Εκφραστής και Εκπρόσωπος του Κοσμικού Μαγνήτη, ο Οποίος μεταβιβάζει τη Θεία Θέληση υπό μορφή πληροφόρησης και καθοδήγησης.
Το Μεγάλο αυτό Πνεύμα είναι ο Χορηγός της Πύρινης Διδασκαλίας, μέσω της οποίας γνωστοποιεί τις προϋποθέσεις για την έλευση του Νέου Κόσμου. Η Πύρινη Διδασκαλία, η Άγκνι Γιόγκα, αποτελεί την ουσία και το περιεχόμενο της συνειδητότητας του Νέου Ανθρώπου σύμφωνα με τη Θεία Θέληση. «Ο Νέος Κόσμος αγωνίζεται σε ομοφωνία με τον Κοσμικό Μαγνήτη.»
03/11/09
ΤΟ ΠΥΡΙΝΟ ΒΑΦΤΙΣΜΑ
Ο Νέος Κόσμος θα δημιουργηθεί από τον Νέο Άνθρωπο. Αυτός ο Νέος Άνθρωπος δεν θα προκύψει αυτόματα, αναίτια ή σαν ανεξήγητο θαύμα. Και οπωσδήποτε δεν θα είναι κανένας Γκόλεμ ή Φρανκενστάιν! Ούτε θα είναι τέκνο μηχανοποίησης ή κλωνοποίησης. Θα είναι ακριβώς το αντίθετο όλων αυτών: γέννημα του φωτός, γέννημα του φωτός της συνειδητότητας - της δικής του συνειδητότητας. Μέσα από την ίδια του τη συνειδητότητα θα ξαναγεννηθεί το καινούργιο ον, φρέσκο, λαμπερό, δυνατό, σφύζοντας από υγεία και «περισσή ζωή».
Πώς, λοιπόν, θα καρποφορήσει η συνειδητότητα τον Νέο Άνθρωπο; Με τους ίδιους νόμους και κανόνες που ισχύουν σε όλα τα επίπεδα ύπαρξης: την Πολικότητα, την Έλξη και την Ενοποίηση.
Όπως σε όλο το Σύμπαν, έχουμε κι εδώ τους δύο πόλους: τον θετικό και τον αρνητικό. Τον εκπορευτικό και τον δεκτικό. Τον γονιμοποιό και τον γονιμοποιημένο. Το σπέρμα και την μήτρα. Ή, συμβολικά, τον Ουρανό και τη Γη.
Ο αρνητικός ή δεκτικός πόλος, η μήτρα, η «Γη», είναι η ανθρώπινη συνειδητότητα. Για να δεχτεί το ουράνιο σπέρμα πρέπει να είναι ανοιχτή, έτοιμη, διψασμένη. Ο πόθος της, η φλογερή επίκλησή της, συνιστά τον ελκτικό παράγοντα που θα προσελκύσει το θετικό πόλο -το γονιμοποιό ουράνιο σπέρμα. Και ποιος ή τι είναι αυτός ο θετικός πόλος; Είναι εκείνο που η Διδασκαλία ονομάζει Διαστημικό Πυρ. Πρέπει να κατανοήσουμε τι υπονοεί αυτός ο όρος, επειδή τίποτε «αφηρημένο» δεν υπάρχει στον Κόσμο. Αφηρημένη σκέψη ισούται με συγκεχυμένη σκέψη. «Αφηρημένο», ή ανυπόστατο, δεν υφίσταται πουθενά σε κανέναν από τους κόσμους. Γιατί ακόμη και οι Ύψιστοι Κόσμοι και καταστάσεις έχουν υπόσταση.
Τι είναι λοιπόν το Διαστημικό Πυρ; Κατά την ουσία του είναι λεπτοφυέστατο φως και ακτινοβολία που διαποτίζει και διατρέχει τον Κοσμικό Χώρο. Πηγή εκπόρευσής του είναι οι Κοσμικοί Δομητές, τα μεγάλα Πλανητικά Πνεύματα, οι Δημιουργοί των Κόσμων, ή, συλλογικά, ο Δημιουργός. Το Πυρ του Διαστήματος δεν είναι παρά η σκέψη αυτών των Υψηλών Οντοτήτων, η οποία δίνει ζωή και διαμορφώνει το «modus Vivendi" των κόσμων, τον τρόπο ύπαρξής τους. Αυτοί οι Κοσμικοί Κυβερνήτες ορίζουν και ποδηγετούν την Εξέλιξη, σύμφωνα με εκείνο που η σοφία Τους γνωρίζει ως το καλύτερο, δηλαδή επωφελέστερο, για κάθε περίσταση. Εκπρόσωπος των Κοσμικών Κυβερνητών σε κάθε σφαίρα ή πλανήτη είναι η Πνευματική Ιεραρχία κάθε σφαίρας. Έτσι, στη δική μας σφαίρα, τη Γη, υπάρχει η γήινη (αν και υπεργήινης προέλευσης) Ιεραρχία, ή Σαμπάλα, ή Λευκή Αδελφότητα κ.τ.λ., η οποία αποτελεί την Αόρατη Κυβέρνηση αυτού του Πλανήτη και είναι υπεύθυνη για την πρόοδο και σωτηρία του. Η επίγεια Αδελφότητα του Φωτός, Γνώστης και Θεματοφύλακας των Θείων Σχεδίων, έχοντας αφομοιώσει τις Ανώτερες Ακτινοβολίες-Σκέψεις ή Διαστημικό Πυρ, εκπέμπει τη δική της ακτινοβολία. Όχι μόνο διαποτίζει το διαστημικό χώρο με αυτές τις πληροφορίες, αλλά, μετατονίζοντάς τες σε ελάσσονα κλίμακα, τις μεταλαμπαδεύει στην ανθρωπότητα, υπό μορφή ιδεών, γνώσεων, οδηγιών και συμβουλών. Και εκτός από τις θεμελιώδεις αρχές, που είναι δοσμένες από καταβολής ανθρώπου, δίνει σε τακτά διαστήματα και νέες αποκαλύψεις που αφορούν ουσιώδη ζητήματα της Ύπαρξης. Έτσι προχωρεί η Πνευματική Διδασκαλία μέσα στους αιώνες. Και σε κάθε οριακής σημασίας καμπή του πλανητικού διαστημόπλοιου, προσφέρεται μια Νέα Διδασκαλία, η οποία εμπεριέχει φυσικά κάθε προηγούμενη της ίδιας Προέλευσης. Έτσι, λοιπόν, στην παρούσα κρισιμότατη φάση της πλανητικής ιστορίας η σωτήρια Καθοδήγηση φέρει την ονομασία που σχετίζεται με τα δεδομένα των περιστάσεων, δηλαδή τη δράση του Πυρός, και ονομάζεται Διδασκαλία του Πυρός -Άγκνι Γιόγκα.
Η Άγκνι Γιόγκα έχει να κάνει με τα πεπρωμένα του πλανήτη και του ανθρώπου, με επερχόμενα γεγονότα. Γι΄αυτό είναι αδύνατον να αγνοηθεί και να προσπεραστεί από την ανθρωπότητα χωρίς τραγικές συνέπειες. Ίσως να μην έχει σημάνει ακριβώς η ώρα της, αλλά τα γεγονότα που θα αναδείξουν το αναπόφευκτό της πυκνώνουν και εντείνονται.
Η Άγκνι Γιόγκα επισημαίνει και υποδεικνύει την κατεπείγουσα ανάγκη εξυγίανσης του πλανήτη. Είναι όμως δυνατή οποιαδήποτε εξυγίανση χωρίς κάθαρση; Και το κατ΄εξοχήν καθαρτήριο στοιχείο είναι το Πυρ. Επείγει, λοιπόν, η κατανόηση και υιοθέτηση των Σημείων της Άγκνι Γιόγκα -όσο νωρίτερα τόσο καλύτερα. Ο εξαγνισμός, η κάθαρση, του πλανήτη πρέπει να αναληφθεί από τον ίδιο τον δράστη της μόλυνσής του -τον άνθρωπο: «ο τρώσας και ιάσεται». Και πώς θα καθαρίσει ο άνθρωπος τον πλανήτη του, εάν δεν καθαρθεί ο ίδιος; Στην πραγματικότητα η κάθαρση του ανθρώπου ισοδυναμεί με κάθαρση του πλανήτη. Καθένας γνωρίζει ότι η κάθαρση επιτυγχάνεται με δύο μέσα: νερό και φωτιά. Ισχυρότερο σε αποτέλεσμα είναι το δεύτερο που συνεπάγεται πλήρη απολύμανση. Ερχόμαστε τώρα στο Βάφτισμα. Στα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης διαβάζουμε ότι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος διακήρυσσε:
Εγώ με βαπτίζω υμάς εν ύδατι εις μετάνοιαν. Ο δε οπίσω μου ερχόμενος ισχυρότερός μου εστίν... αυτός υμάς βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και Πυρί... Πρώτα απ΄όλα, λοιπόν, το Βάφτισμα είναι ξέπλυμα, κάθαρση, εξαγνισμός. Ο Πρόδρομος βαφτίζει με νερό «εις μετάνοιαν»: στη συνειδησιακή μεταλλαγή προηγείται το βάφτισμα με νερό. Το νερό είναι σύμβολο της αστρικής ή συναισθηματικής φύσης. Η μετά-νοια είναι η μεταστροφή του νου. Με απλά λόγια το πρόδρομο στάδιο της πνευματικοποίησης του ανθρώπου είναι η αλλαγή των επιθυμιών του, οι οποίες εξαγνίζονται, γίνονται πιο αγνές, καθώς ο νους αλλάζει προσανατολισμό. Αντί της προσκόλλησης στις αισθησιακές απολαύσεις και στα υλικά επιτεύγματα, στρέφεται προς τα ουράνια πράγματα, τις πνευματικές εφέσεις. Δηλαδή αρχίζουν να λειτουργούν τα ανώτερα κέντρα του.
Τότε μπορεί να έρθει το Βάφτισμα του Χριστού. Ο Χριστός σε όλα τα αρχαία Μυστήρια σήμαινε τον Ανώτερο Εαυτό, την ανώτερη Τριάδα: Άτμα-Μπούντι-Μάνας, τα ανώτερα επίπεδα της συνείδησης. Αυτά τα επίπεδα είναι πύρινα, επειδή συνιστούν την ανώτερη ψυχική ενέργεια. Γι΄αυτό, το Χριστικό Βάφτισμα γίνεται με πυρ και Άγιο Πνεύμα. Στα δύο από τα τέσσερα Ευαγγέλια αναφέρεται μόνο το Άγιο Πνεύμα, και έτσι ίσως είναι πιο σωστό, αφού πυρ και Άγιο Πνεύμα ταυτίζονται ως έννοιες. Αυτό το Πυρ ή Άγιο Πνεύμα είναι το Πυρ του Διαστήματος και επιφέρει τη μεταμόρφωση του ανθρώπινου όντος, κατά την οποία ο Ανώτερος Εαυτός ή Ανώτερη Συνειδητότητα κυριαρχεί δυναμικά πάνω στην κατώτερη φύση.
Το Πύρινο Βάφτισμα συνεπάγεται:
o Ξέπλυμα ή απόσβεση των προσβολών ενάντια στο Θεό Νόμο.
o Αποδοχή των ανώτερων ενεργειών.
o Κάθοδο της Θείας Αγάπης.
o Εγκατάλειψη του παλιού και προσκόλληση σε μια νέα κατανόηση.
o Άνοιγμα των ανώτερων κέντρων.
Κι έτσι, το παλιό ανθρώπινο, αναγεννώμενο, δίνει τη θέση του στον Νέο Άνθρωπο. Η Έλενα Ρέριχ γράφει σχετικά:
Αυτός που βαφτίζεται απορρίπτει τον παλιό άνθρωπο. Αυτός που γεννιέται άνωθεν ξαναγεννιέται με την ευδαιμονία του Πνεύματος...
[ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, 12η 28/05/1937]
Επίσης:
Πύρινο Βάφτισμα σημαίνει... την πνευματική μεταμόρφωση, ή αφομοίωση του αγνού Πυρός του Διαστήματος. Κατά το Πύρινο Βάφτισμα λαμβάνει χώρα το άνοιγμα ορισμένων νευρικών κέντρων. Η συσσώρευση του πυρός, ή πρωταρχικής ενέργειας, καθιστά δυνατό για τον άνθρωπο να ανέβει στις ανώτερες σφαίρες όταν περάσει στον Λεπτοφυή Κόσμο. Όσο περισσότερη έχουμε απ΄αυτή την ενέργεια τόσο υψηλότερα θα μας μεταφέρει. Η ενέργεια αυτή συσσωρεύεται με την αταλάντευτη αγωνιστικότητα προς την αυτοτελειοποίηση, την εργασία, και την ολοκληρωτική αφοσίωση στον επιλεγμένο Διδάσκαλο. [ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ 31η 23/11/1937]
Η Άγκνι Γιόγκα οδηγεί στο Πύρινο Βάφτισμα και στη μεταμόρφωση από το πιο σύντομο και ευθύ μονοπάτι.
27/10/09
Ο ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
«Κατά την επικοινωνία με τους μακρινούς κόσμους πρέπει να δεχτεί κανείς το βάφτισμα του Πυρός. Το πυρ του εξαγνισμού εξηγεί όλα τα αρχαία μυστήρια. Όταν ο Χριστός μίλησε για την ανάγκη αναγέννησης του πνεύματος, είχε κατά νου τον πύρινο εξαγνισμό. Όταν δόθηκε το διάγραμμα του νόμου του Τροχού της Ζωής από τον Κύριο Βούδα, επιβεβαιώθηκε ο πύρινος εξαγνισμός. Έτσι, η ανάλωση των παλιών φορτίων πραγματοποιείται με τον πύρινο εξαγνισμό μέσω του Πυρός. Επομένως, ο εξαγνισμός του πνεύματος βρίσκεται στη βάση της μετάλλαξης...»
[ΑΠΕΙΡΟΣΥΝΗ ΙΙ, 126]
«Ο μεγάλος νόμος του εξαγνισμού δρα μέσω της επιβεβαίωσης της μετάλλαξης...»
[ΑΠΕΙΡΟΣΥΝΗ ΙΙ, 127]
«Αν η ανθρωπότητα μπορούσε μόνο να μάθει ότι ο χωρισμός των σφαιρών οδηγεί στην καταστροφή μιας εξαιρετικά ισχυρής αρχής -της παγκόσμιας συνεργασίας!...
Μόνο η κοσμική απομόνωση μπορεί να εξωθήσει σε καταστροφή...»
[ΑΠΕΙΡΟΣΥΝΗ ΙΙ, 218]
Όλο και πιο συχνά, όλο και πιο πλατιά γίνεται λόγος για τη «Νέα Εποχή», ακόμη και στις πλέον τετριμμένες συζητήσεις. Όλο και πιο πολλοί άνθρωποι διαισθάνονται βαθιά μέσα τους ότι έχει φτάσει το τέλος του παλιού κόσμου. Στη μαζική συνείδηση υποφώσκει η αναμονή, ανάμικτη με προσδοκία και φόβο. Η Νέα Εποχή, ο Νέος Κόσμος, ο Νέος Άνθρωπος, είναι επαγγελία της Διδασκαλίας του Πυρός. Αλλά, βέβαια, αυτή η Εποχή έχει αναφερθεί και προαναγγελθεί σε παμπάλαιες προφητείες, μύθους και ιερά κείμενα. Τώρα όμως βρίσκεται πλέον στο κατώφλι, και η Άγκνι Γιόγκα είναι ο κήρυκας και προπομπός της. Είναι η αναγκαία γέφυρα για να περάσουμε από τον παλιό κόσμο που καταρρέει στον καινούργιο που γεννιέται.
Η Νέα Εποχή προσδιορίζεται από ορισμένα αστρονομικά και αστρολογικά δεδομένα, τα οποία πυροδοτούν σημαντικά γεγονότα, απόρροια καρμικών σπερμάτων που καρποφορούν στην ώρα τους. Εκτός από τα καρμικά γεγονότα, η ατμόσφαιρα της Γης διαποτίζεται από τις ενέργειες που διαχέει η αόρατη Πνευματική Ηγεσία του πλανήτη. Όλα αυτά, μαζί με την καθημερινή ανθρώπινη δραστηριότητα, υλική και ψυχική δημιουργούν έναν κορεσμό σχεδόν εκρηκτικό, που γίνεται αισθητός σαν έντονη πίεση. Αυτός ο κορεσμός εκδηλώνεται στη φύση με συνεχή ξεσπάσματα υπό μορφή ανεμοστρόβιλων, πλημμυρών, πυρκαγιών, σεισμών, κ.τ.λ., έως ότου -ίσως- υπάρξει κάποιο καταλυτικό και οριακό ξέσπασμα με απρόβλεπτες συνέπειες. Αλήθεια, ο τοκετός του Νέου Κόσμου δεν θα είναι ανώδυνος. Οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι.
Η Νέα Εποχή θα γεννήσει τον Νέο Κόσμο. Η αναβολή των κρίσιμων αλλαγών -πράγμα δυνατό, όπως δηλώνεται στη Διδασκαλία -δεν είναι καθόλου προς το συμφέρον του πλανήτη και του ανθρώπου. Οποιαδήποτε καθυστέρηση θα συνεπιφέρει περαιτέρω επιβάρυνση της κατάστασης και απώλεια ευκαιριών και δυνατοτήτων, με ό,τι αυτά συνεπάγονται. Η ευθύνη πέφτει αποκλειστικά στους ώμους του ανθρώπου. Ο Νέος Κόσμος δεν μπορεί να έρθει χωρίς τον Νέο Άνθρωπο. Αυτός και μόνο θα χτίσει την καινούργια πραγματικότητα.
Τι ακριβώς όμως πρέπει να εννοήσει κανείς με τον όρο «Νέος Κόσμος»; Ασφαλώς, μεγάλες αλλαγές και ανατροπές που θα αλλάξουν ριζικά την εικόνα του κόσμου μας. Αυτό το αντιλαμβάνεται ο καθένας. Το ζήτημα είναι τι είδους θα είναι αυτές οι αλλαγές. Ποια μορφή θα έχει ο Νέος Κόσμος;
Οι μύθοι, οι παραδόσεις, οι ιερές Γραφές παρέχουν τη βασική πληροφόρηση, μιλώντας για Χρυσή Εποχή, Χρυσό Γένος, Σάτυα Γιούγκα (Εποχή της Αλήθειας), Κρίτα Γιούγκα (Εποχή της Αγνότητας), Βασιλεία των Ουρανών...
Όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί προσδιορίζουν έναν κόσμο ευημερίας, χρηστότητας, ομορφιάς. Ο τελευταίος χαρακτηρισμός ιδιαίτερα επισημαίνει ακριβώς τον τερματισμό της απομόνωσης της Γης και την επακόλουθη επιγείωση των συνθηκών των ανώτερων κόσμων στη Γη: «...ελθέτω η Βασιλεία Σου... ως εν ουρανώ και επί της γης...». Αυτό είναι το βασικό στοιχείο του Νέου Κόσμου, αυτό περιγράφεται με λεπτομέρειες στη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα και υποδεικνύεται ο τρόπος επίτευξής του. Πώς όμως θα προκύψει ο δημιουργός του καινούργιου κόσμου, ο Νέος Άνθρωπος; Θα μιλήσουμε γι΄αυτό.
20/10/09
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΑΓΚΝΙ ΓΙΟΓΚΑ
Η Άγκνι Γιόγκα έχει να επιτελέσει ένα έργο υπέρτατης σπουδαιότητας: την ενοποίηση των Κόσμων, ακριβέστερα, τη διασύνδεση της Γης με άλλες σφαίρες ύπαρξης. Πρέπει όχι μόνο να προωθήσει την επικοινωνία με άλλους μακρινούς κόσμους, αλλά κυρίως να αποκαταστήσει τη χαμένη ενότητα μεταξύ του ορατού και του αόρατου κόσμου.
Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι χωρίς την αναγνώριση της ύπαρξης του Λεπτοφυούς κόσμου και, ακόμη περισσότερο, του Πύρινου Κόσμου, η ίδια η ύπαρξη στερείται νοήματος και σκοπού. Χωρίς τον Ανώτερο Κόσμο, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ελπίδα, ούτε λύση και απάντηση στα προβλήματα, ούτε σωτηρία. Δεν υπάρχει μέλλον.
Η πραγματικότητα του Ανώτερου Κόσμου, των Ανώτερων Όντων, αποτελεί την εγγύηση της συνέχειας της ζωής, της εξέλιξης, της Δικαιοσύνης, της ίδιας της Ευτυχίας. Εκτός αυτού, η αποκοπή της Γης από την αλυσίδα της Ύπαρξης, αν συνεχιστεί, θα σηματοδοτήσει την καταστροφή της, επειδή η απομόνωση αυτή είναι αντίθετη στον βασικό κοσμικό νόμο της Ενότητας. Είναι, λοιπόν, προφανής η σημασία της επανασύνδεσης των κόσμων.
Η επανασύνδεση όμως δεν είναι δυνατή παρά μόνο από τον ίδιο τον άνθρωπο, μέσω της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η Διδασκαλία είναι ένας οδοδείκτης. Δείχνει την κατεύθυνση. Δεν μπορεί όμως να πραγματοποιήσει οτιδήποτε χωρίς την ανθρώπινη βούληση. Ακριβώς όμως, η Διδασκαλία, τοποθετώντας τους σηματοδότες του Δρόμου, έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει τη συνειδητότητα του ανθρώπου, εφόσον αυτός την αποδεχτεί και την αφομοιώσει.
Η μεταμόρφωση, όντας μια θεία αλχημεία, επιτυγχάνεται μέσω του στοιχείου του Πυρός. Είναι το Πυρ της καρδιάς αυτό που τροφοδοτεί τα πυρά όλων των άλλων κέντρων, και μ΄αυτό το Πυρ ασχολείται κυρίως η Άγκνι Γιόγκα, γιατί είναι ό,τι πιο θεϊκό: είναι αγάπη και αφοσίωση, είναι ενθουσιασμός και αγωνιστικότητα. Με το Πυρ αυτό ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά «κατ΄εικόνα και ομοίωσι» του Δημιουργού του και, σπάζοντας τα στενά όρια του γήινου κόσμου, καθίσταται πολίτης των Ανώτερων Κόσμων.
Ο Δρόμος της Καρδιάς είναι ο πιο σύντομος, ο πιο άμεσος δρόμος προς την τελειοποίηση, προς την άνοδο στο «Βασίλειο των Ουρανών». Αυτός ο δρόμος είναι ο Δρόμος του Πυρός, ο Δρόμος της Άγκνι Γιόγκα.

Η Διδασκαλία λέει:
«Η επιβεβαίωση μόνον του φυσικού κόσμου δεν μπορεί να προωθήσει την αληθινή ανάπτυξη της συνειδητότητας...»
«Καθένας πρέπει να αντιληφθεί ότι η τελειοποίηση της συνειδητότητας η ίδια περιέχει όλες τις άλλες όψεις βελτίωσης, αλλά δεν μπορεί κανείς να δεχτεί τη μηχανική βελτίωση των συνθηκών της καθημερινής ζωής ως τελειοποίηση... Για να κατανοηθούν οι ιδέες των ανώτερων κόσμων, είναι ανάγκη να καθορίσουμε τι είναι αυτοτελειοποίηση... Η αυτοτελειοποίηση είναι δυνατή μόνο μέσω εκλέπτυνσης της συνειδητότητας με το να ζητά να περιβάλλεται με άξιες εκδηλώσεις. Έτσι μπορεί η συνειδητότητα να μας προστατέψει από μικρές και αισχρές σκέψεις. Η συνειδητότητα οδηγεί στον Πύρινο Κόσμο.»
[ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ Ι, 652]
«Πόσες αναλλοίωτες αλήθειες έχουν απορριφθεί! Λένε πως δεν υπάρχει αιώνια ζωή. Κι όμως υπάρχει. Λένε πως δεν υπάρχει Λεπτοφυής Κόσμος. Κι όμως υπάρχει. Λένε πως δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των κόσμων. Κι όμως υπάρχει. Λένε πως δεν υπάρχει Ανώτερη Καθοδήγηση. Κι όμως υπάρχει. Έτσι οι σκοτεινοί αρνητές θα κάλυπταν το φως από την καρδιά. Αλλά δεν υπάρχει κλειδαριά που μπορεί να εμποδίσει την καρδιά από την επίτευξη. Οφείλει κανείς όχι μόνο να συζητά και να διαβάζει, αλλά και να νιώθει τη θέρμη της καρδιάς...».
13/10/09
ΤΡΕΙΣ ΘΕΜΕΛΕΙΩΔΕΙΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΝΙ ΓΙΟΓΚΑ
Στην απαρχή του νέου μας κύκλου, ας μιλήσουμε ξανά για την Άγκνι Γιόγκα, την Πύρινη Διδασκαλία, για να θυμηθούν οι παλιότεροι και να ενημερωθούν οι νεότεροι.
Η Διδασκαλία αυτή δόθηκε ενόψει της έλευσης της Εποχής του Πυρός, ως προειδοποίηση, ως καθοδήγηση και ως σωτήρια κιβωτός. Είναι η Νέα Διαθήκη της Πνευματικής Ηγεσίας του πλανήτη, σύμφωνα με τα δεδομένα των καιρών και τις ανάγκες των περιστάσεων.
Καθώς η ανθρωπότητα βρίσκεται ήδη στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας της, πρέπει να πάρει τις δραματικές αποφάσεις για την περαιτέρω πορεία της. Οι αποφάσεις αυτές θα καθορίσουν τη μοίρα της, αλλά και τη μοίρα του πλανήτη. Ένα είναι βέβαιο: τα πράγματα δεν είναι δυνατόν να συνεχιστούν ως έχουν. Τα σημάδια επερχόμενων δραματικών αλλαγών σε όλους τους τομείς της ζωής είναι όλο και πιο πολλά, όλο και πιο έντονα. Δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε για καθυστέρηση ούτε για επιπολαιότητες.
Όταν λέμε ότι «έρχεται μια Νέα Εποχή», ελάχιστοι αντιλαμβάνονται, παρότι και οι πλέον ανυποψίαστοι συναισθάνονται με κάποιο τρόπο ότι το αύριο φέρνει σοβαρές εξελίξεις, το μέγεθος της αλλαγής. Πραγματικά, ολόκληρη η ζωή πάνω στη Γη θα μεταβληθεί εκ βάθρων. Η Άγκνι Γιόγκα είναι προετοιμασία για το επερχόμενο -και αναπόφευκτο- πύρινο βάφτισμα.
Το στοιχείο του Πυρός θα είναι ο κυρίαρχος των εξελίξεων. Από την ορθή ή μη χρήση του εκ μέρους του ανθρώπου θα εξαρτηθεί το παν. Είναι λοιπόν ανάγκη να κατανοηθεί το στοιχείο αυτό ως κοσμική πραγματικότητα και ως βασική ανθρώπινη ουσία, καθώς και η σχέση αυτών των δύο. Αν αυτό δεν επιτευχθεί, θα επικρατήσει η καταστροφική όψη του πυρός, με συνέπειες που έχουν υποδειχτεί στη Διδασκαλία, αλλά και με συμπτώματα που ήδη παρακολουθούμε. Αν πάλι η πύρινη ενέργεια διοχετευθεί κατάλληλα, τότε θα ανατείλουν οι θαυμαστές δυνατότητες της Νέας Εποχής.
Πύρινη ενέργεια η Άγκνι, σπάσιμο των ορίων η Απειροσύνη, και Ενότητα αποτελούν την τριγωνική πύλη εισόδου στον Νέο Κόσμο.
Το Άγκνι είναι το στοιχείο που δίνει τη δυνατότητα της ψυχοπνευματικής μετάλαξης στον άνθρωπο, δηλαδή της άνθισης των εσωτερικών του ικανοτήτων.
Η αλλαγή στη συνειδητότητα, ως συνέπεια της πύρινης επίδρασης, προσφέρει την αντίληψη της έννοιας της Απειροσύνης, θεμελιώδους στη Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα. Η Απειροσύνη είναι μια πραγματικότητα, αλλά η συνειδητοποίησή της δεν είναι δεδομένη. Αναδύεται στην κατανόηση με την επέκταση και το βάθαιμα της σκέψης. Απειροσύνη ή απεραντοσύνη σημαίνει κατάργηση των ορίων. Οι οριακές γραμμές, τα σύνορα ανάμεσα σε ανθρώπους, λαούς, χώρες, κόσμους σβήνουν. Και το μεγάλο, επίφοβο χάσμα ανάμεσα στον ορατό και στον αόρατο κόσμο καταλύεται. Η τρισδιάστατη φυλακή καταρρέει. Ο άνθρωπος ελευθερώνεται και ανοίγει τα φτερά του στην Απειροσύνη.
Η Ενότητα, η άλλη θεμελιώδης έννοια της βιωματικής της Άγκνι Γιόγκα, αφορά σε άτομα, ομάδες, λαούς, κόσμους, και είναι αλληλένδετη με την επιδίωξη του Γενικού Καλού. Αυτό προϋποθέτει πυροδότηση του κέντρου της καρδιάς, η οποία επιτυγχάνει τότε τη σύνθεση και την περιεκτικότητα.
Ας ολοκληρώσουμε με μια παράγραφο από τη Διδασκαλία:
Προσεγγίζοντας την Άγκνι Γιόγκα, αγωνιζόμαστε αταλάντευτα προς την Απειροσύνη. Το στοιχείο που διαπερνά τα πάντα οδηγεί στους μακρινούς κόσμους. Είναι αδύνατον να εκφράσουμε το απέραντο μεγαλείο σ΄ένα βιβλίο. Πρέπει να διαμορφώσουμε πρώτα τη γνώση της Απειροσύνης. Όπως ακριβώς η αγωνιστικότητα κατακτά το διάστημα, έτσι και η συνειδητότητα οδηγεί στην Απειροσύνη.
Ρίγος, όχι τρόμου ή σύγχυσης, καταλαμβάνει τον εισερχόμενο στο κατοικητήριο του Φωτός. Γι΄αυτό, χωρίς καθυστέρηση και χωρίς υποχώρηση, ας αφουγκραστούμε τη φωνή της Αυγής και ας αγωνιστούμε προς το κατώφλι της Μεταμόρφωσης.
Μπορεί κανείς να λάβει το κλειδί για τις επόμενες Πύλες, πρώτα όμως πρέπει να ενδυναμώσει το πνεύμα με τη συνειδητοποίηση της μεγαλοσύνης του Απείρου.
[Απειροσύνη Ι]

Και μια φράση από τη Φώτιση:
... Η προσέγγιση αυτής της πολύ μεγάλης Εποχής είναι σημαντική: θα αλλάξει ουσιωδώς τη ζωή της Γης. Μια Μεγάλη Εποχή!...
[Φώτιση, ΙV,11]
06/10/09
ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ
Με τι θα μπορούσε να αρχίσει κανείς ένα νέο κύκλο προσπάθειας; Με το θεμέλιο -τον Θεό. Και αφού αυτή είναι η πιο καθοριστική έννοια, δεν θα έπρεπε να είναι ξεκαθαρισμένη και σαφής στη συνειδητότητα κάθε ανθρώπου; Δυστυχώς, στη σκέψη πολλών δεν είναι παρά μια αφαίρεση, η οποία δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα -έχουν τόσες άλλες προτεραιότητες να σκεφτούν! Δυστυχώς και πάλι, η αρχαία αυτή έννοια έχει περιβληθεί ένα παπαδίστικο ένδυμα, το οποίο είτε απωθεί τους σκεπτόμενους ανθρώπους είτε αποκοιμίζει τους «πιστούς» από παράδοση. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που πλανιέται στο νου των περισσότερων δεν είναι παρά αοριστία, ασάφεια, αφαίρεση, μ΄ένα λόγο σύγχυση.
Ας προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε με λίγα απλά λόγια το ζήτημα. Ας πάμε κατ΄αρχήν στην προγονική μεγάλη σοφία της Πλατωνικής Φιλοσοφίας. Ο μυημένος Πλάτων χρησιμοποιούσε τον όρο Θεός στον ενικό, αλλά και στον πληθυντικό αριθμό -θεοί.
Όταν χρησιμοποιεί τον ενικό αριθμό της λέξης -Θεός- δεν εννοεί ποτέ κάποιο πρόσωπο. Είτε αναφέρεται στην ιδιότητα της θειότητας, δηλαδή στην ιδιότητά του που χαρακτηρίζει ένα ανώτερο Ον, ένα Ον ανώτερο του ανθρώπου. Είτε αναφέρεται στην απρόσωπη κοσμική ιδέα του Αγαθού. Αυτό το Αγαθόν, εξηγεί ο Πλάτων», είναι το Άγαν Θείον, το υπέρτατα Θείον, ο «επί πάσι Θεός». Και αυτό το «Άγαν Θείον» δεν είναι αφαίρεση, είναι το Γενικό Καλό, η παγκόσμια Αγάπη, η ίδια η Ζωή. Η Ζωή έχει μέσα της τους μηχανισμούς -ή νόμους-οι οποίοι διασφαλίζουν την ύπαρξη και την ευτυχία όλων των όντων.
Ο Πλάτων όμως μιλάει και για τους θεούς. Οι θεοί του Πλάτωνα είναι Όντα ανώτερης νοημοσύνης και δύναμης, κυρίως Πλανητικά Πνεύματα, δημιουργοί και κυβερνήτες κόσμων. Γι΄αυτό ο Πλάτων ετυμολογεί τη λέξη θεός από το ρήμα θέω: τρέχω. Οι θεοί με τους φορείς τους, τα ουράνια σώματα, θέουν -κινούνται με μεγάλες ταχύτητες στο διάστημα. Αλλά, βέβαια, και η τάξη των θείων Όντων έχει τις διαβαθμίσεις της, είναι μια Ιεραρχία Όντων. Σ΄αυτή την Κοσμική Κλίμακα υπάγεται και η δική μας γήινη Ιεραρχία του Φωτός, η Σαμπάλα. Η Διδασκαλία της Άγκνι Γιόγκα τονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι δεν πρέπει τίποτε να νοείται αφηρημένα. Πνευματικότητα, ανώτερος Κόσμος, μεταθανάτια ύπαρξη, όλα έχουν συγκεκριμένη υπόσταση. Και το ίδιο ισχύει για την έννοια του Θεού. Η Διδασκαλία δεν χρησιμοποιεί ποτέ τη λέξη Θεός για το Απόλυτο, την Παγκόσμια Ενέργεια ή Ζωή, παρά μόνο με την έννοια της παρουσίας ενός σπινθήρα αυτής της Παγκόσμιας Ζωής μέσα σε κάθε ον. Η λέξη Θεός στη Διδασκαλία αναφέρεται σαφώς στον Πύρινο Κόσμο, στα Ανώτερα Όντα, στην Πνευματική Ιεραρχία.

Ο «Θεός» δεν είναι απρόσιτος. Αντίθετα, όλη η προσπάθεια του ανθρώπου πρέπει να κατατείνει στην συνάφεια και στην επικοινωνία με το Ανώτερο. Αυτή η διασύνδεση σημαίνει την πνευματική άνοδο, το άνοιγμα των πυλών του ανώτερου Κόσμου, την έξοδο από την τρισδιάστατη φυλακή. Χωρίς την Ανώτερη Παρουσία η ζωή στερείται νοήματος και σκοπού. Δεν υπάρχει προοπτική, η ανθρώπινη πορεία είναι αδιέξοδη. Αλλά η διασύνδεση με το Ανώτερο γίνεται μέσω της καρδιάς. Δεν μπορεί να γίνει τυπικά ούτε εξαναγκαστικά. Μόνο η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας μπορεί να οδηγήσει σ΄αυτό το αποτέλεσμα. Και η συνειδητοποίηση επιτυγχάνεται μέσα από τη γνώση και αφομοίωση της Διδασκαλίας. Η πύρινη Γιόγκα προσφέρει κάθε δυνατότητα, ως ο συντομότερος δρόμος προς την αναγκαία επίτευξη.

Έτσι, ας ξεκινήσουμε το νέο μας κύκλο επικαλούμενοι την Ιεραρχία του Φωτός για βοήθεια στην προσπάθειά μας.